چپتر 11: اپیزود ۲ – قهرمان داستان (۵)
0اگر کس دیگری این صحنه را می‌دید، حسابی برایش مضحک‌اضافی به نظر می‌رسید. یک مرد بالغ و درشت‌هیکل از گردن‌ندادم گرفته شده بود و مثل یک میمون در هوا تاب می‌خورد.
می‌توانستم لی هیون‌سونگ را ببینم که از آن سوی پل به این سمت نگاه می‌کرد.می‌پرسم چهره‌اش مضطرب بود، اما در واقع نمی‌توانست ببیند اینجا چه خبر است. این به خاطر‌امیدوار حصار ایمنی بود. من می‌توانستم آن طرف را ببینم، اما آن‌ها نمی‌توانستند اینجا را ببینند.
«اسم.»
«چی؟»
«اسمت چیه؟»
به این طرز حرف زدن بی‌تفاوتش نگاه‌فرق کنید، درست مثل یک قهرمان داستان. اما‌چیزی اصلاً خوب نبود که اینجا تحریکش کنم.
«کیم دوکجا.»
«اسم عجیبی‌ئه.»
«این رو زیاد شنیدم.»
در همین لحظه، با برخورد مشت‌بقیه یو جونگهیوک به شکمم، احساس کردم‌الان معده‌ام مچاله و زیر و رو شد.
«...آخ.»
با وجود داشتن پوستی که‌کنم چاقو از رویش کمانه می‌کرد،شنیدم این حمله به شدت دردناک بود.
«بدن مقاومی داری. از‌هیولاهای همین حالا استفاده از‌داشتند سکه‌ها رو یاد گرفتی؟»
«تو هم همین‌طور...»
بام. دوباره مشتی به‌بقیه شکمم خورد. به زور‌اضافی توانستم ناله‌ام را قورت بدهم.
این یارو، سطح قدرتش حداقل ۱۵ بود. با وجود اینکه فقط‌همین یک سناریوی اصلی و یک سناریوی فرعی رخ داده بود، قدرتش‌وجود در این حد بود. واقعاً که هیولاهای مادرزاد با بقیه فرق داشتند.
«جواب‌های اضافی رو تموم کن.مادرزاد از الان به بعد فقط چیزی‌تموم رو که می‌پرسم جواب بده. فهمیدی؟»
جوابی ندادم. فکر می‌کردم شاید چنین اتفاقی بیفتد.داشتند با این حال، این بدترین موقعیتی بود که‌جواب از ته دل امیدوار بودم هرگز پیش نیاید.
در اوایل داستان،مادرزاد یو جونگهیوک از هر‌جواب‌های شخصیت دیگری ترسناک‌تر بود.
شخصیت او پس از سه بار بازگشت، فرسوده شده بود.شنیدم اصول اخلاقی‌اش برای حفظ هویت و عقلانیتش از بین رفته‌مچاله بود. یو جونگهیوکِ فعلی، برای رسیدن به هدفش هرگز تردید نمی‌کرد.
«جوابت؟»
«...فهمیدم.»
«رسمی حرف بزن.»
«اگه نخوام چی؟»
این بار، هر دو دستم را بالا آوردم تا جلوی مشتش‌تموم را بگیرم. دردی در استخوان‌هایم پیچید که انگار شکسته‌اند، اما ضربِ شوک‌شاید دفع شد. چشمان یو جونگهیوک گشاد شد، انگار کمی جا خورده بود.
[شخصیت «یو جونگهیوک»واقعاً در برابر شما‌بقیه گارد گرفته است.]
دیگر اهمیتی نداشت. قرار نبود‌فرق فقط به خاطر اینکه او‌الان قهرمان داستان است، کیسه بوکسش بشوم.
«متأسفم ولی تو از من کوچک‌تری،کیم گیمر حرفه‌ای، یو جونگهیوک-شی. بنابراین، تو‌لحظه باید کسی باشی که رسمی حرف می‌زنه.»
«...من رو می‌شناسی؟»
«می‌شناسم. من‌داده کارمند یک‌هیولاهای شرکت بازی‌سازی‌ام.»
دروغ بود. حتی اگر برای یک شرکت بازی‌سازی کار می‌کردم، محال‌بعد بود اسم تمام گیمرهای حرفه‌ای را حفظ باشم. علاوه بر این،چنین تا همین اواخر، «یو جونگهیوک» فقط یک شخصیت توی یک رمان بود.
«تو معروفی.خوب یه زمانی‌تحریکش طرفدارت بودم.»
معروف بودن فقط یکی از‌مادرزاد تنظیمات داستانی بود. با این‌اضافی حال، اینکه «طرفدارش» بودم دروغ نبود.
من یو جونگهیوک را دوست داشتم، از او متنفر‌جواب‌های می‌شدم، غر می‌زدم و تشویقش می‌کردم. به همین دلیل‌فهمیدی بود که بیش از ۳,۰۰۰ چپتر پای او مانده بودم.
«طرفدار. خیلی‌هیولاهای وقته این‌بقیه کلمه رو نشنیدم.»
نگاهی نوستالژیک در چشمان یو جونگهیوک پدیدار شد،عجیبی‌ئه انگار در خاطراتش غرق شده بود. با این‌شکمم حال، این حالت فقط یک لحظه دوام آورد.
«این بار گستاخیت‌واقعاً رو می‌بخشم. اما‌بقیه وضعیتت تغییری نکرده.»
«می‌تونم ببینم.»
به پایین و دو‌بقیه پایم که در فضای‌اضافی خالی معلق بودند، نگاه کردم.
«فقط یه‌خوب چیز هست‌تحریکش که می‌خوام بپرسم.»
«بپرس.»
«توی مترو چطور زنده موندی؟»
این همان‌هیولاهای سؤالی بود که‌فرق انتظارش را داشتم.
«اگه جواب‌خوب بدم، جونم‌تحریکش رو می‌بخشی؟»
«باید ببینم چی می‌شه.»
دروغ می‌گفت. فقط با نگاه کردن به صورتش می‌توانستم این را بفهمم.الان من تنها خواننده «راه‌های زنده ماندن» بودم. سناریوهای احتمالی بی‌شماری در سرم‌چنین شبیه‌سازی می‌شد. چه می‌توانستم بگویم تا این بازگشت‌کننده لعنتی را قانع کنم؟
[درک شما از‌مادرزاد شخصیت «یو جونگهیوک»داشتند در حال افزایش است.]
[درک شما از‌نبود این شخص از‌کیم قبل بسیار بالاست.]
...ها؟
[شرایط استفاده از مهارت‌هیولاهای انحصاری «دیدگاه خواننده دانای‌داشتند کل» مرحله ۲ برآورده شد!]
[آیا می‌خواهید‌هیولاهای این مهارت انحصاری‌فرق را فعال کنید؟]
سپس بعد از یک‌تحریکش لحظه، توانستم افکار شخصی را‌زیاد مانند آبشاری در سرم بخوانم.
「 فقط لی هیون‌سونگ‌هیولاهای و کیم نام‌وون باید توی‌جواب‌های اون واگن زنده می‌موندن. 」
「 با این حال‌هیولاهای کیم نام‌وون مرد و‌داشتند بقیه زنده موندن. 」
「 چطور زنده موندی؟ 」
「 این‌خوب یارو دیگه‌تحریکش کیه؟ 」
「 اطلاعات از زیر زبونش‌مادرزاد می‌کشم بیرون. بعد اگه عنصر‌اضافی مزاحمی پیدا کردم... می‌کشمش. 」
جرقه‌ای متراکم از افکار.
مشخصاً یک وضعیت بحرانی‌بقیه بود، اما نمی‌توانستم جلوی بالا‌تموم رفتن گوشه‌های لبم را بگیرم.
زمان باقی‌مانده‌خوب تا پایان سناریو‌کنم ۵ دقیقه بود.
داستان را شروع کردم. داستان‌مادرزاد را با استفاده از مختصرترین، کوتاه‌ترین‌تموم و دقیق‌ترین کلمات ممکن تعریف کردم.
از اولین لحظه‌ای که «دوکبی» در مترو ظاهر شد تا‌اضافی پایان سناریوی اول. البته، مهارت‌هایی که به دست آورده بودم‌ندادم و هر مسئله مهم دیگری را از داستان حذف کردم.
«...تو سناریو‌هیولاهای رو با کشتن‌فرق حشرات پاکسازی کردی؟»
«شانس آوردیم.»
یو جونگهیوک آن‌قدر جا خورده‌مادرزاد بود که به نظر می‌رسید‌اضافی فراموش کرده دهانش باز مانده است.
「 آینده‌داده کاملاً تغییر‌هیولاهای کرده. 」
او شوکه شده بود. در اصل، افراد داخل واگن‌تموم ۳۸۰۷ باید در یک بتل رویال یکدیگر را می‌کشتند‌ندادم و فقط لی هیون‌سونگ و کیم نام‌وون زنده می‌ماندند.
«چشم‌های تیزی داری.نبود از کجا فهمیدی‌کیم توی واگن حشره هست؟»
در حالی که افکار از‌مادرزاد ذهنم عبور می‌کردند، نیت قتل‌اضافی چشمان یو جونگهیوک را پر کرد.
「 نکنه‌داده این یارو هم‌مادرزاد یه بازگشت‌کننده‌ست؟ 」
「 اگه‌هیولاهای این‌طوره، باید همین‌فرق الان بکشمش. 」
آدمی که خودش خطایی‌تحریکش مرتکب می‌شود، فکر می‌کند همه‌زیاد در مورد آن حرف می‌زنند.
از اینکه دچار سوءتفاهم‌هیولاهای شده بود تعجب نکردم.داشتند سریع دهانم را باز کردم.
«یه انفجار.»
«انفجار؟»
«به خاطر انفجار‌نبود واگن جلویی تونستم‌کیم یه حشره پیدا کنم.»
با شنیدن این‌واقعاً حرف‌ها، بدن یو‌بقیه جونگهیوک خشکش زد.
«ساده‌تر توضیح بده.»
«وقتی انفجار رخ داد، یه بچه‌داشتند افتاد زمین و تور حشره‌گیریش از‌چیزی دستش رها شد. منم تصادفی برش داشتم.»
«...این یه تصادف مشکوکه.»
«تصادف‌ها همیشه مشکوک هستن. اگه حرفم رو‌فرق باور نمی‌کنی، از آدم‌های اون طرف حصار بپرس.می‌پرسم همون پسربچه‌ای که اونجا ایستاده تور رو انداخت.»
آن سوی حصار ایمنی در مسیر ایستگاه اوکسو، مردم داشتند‌اضافی به این سمت نگاه می‌کردند. سناریو هنوز تمام نشده بود،ندادم برای همین نمی‌توانستند نزدیک شوند یا با ما حرف بزنند.
یو جونگهیوک به آن طرف نگاه کرد اما هیچ نشانه‌ای‌الان از حرکت نشان نداد. نگاهش تغییر کرد و خاطراتی که به‌شاید نظر می‌رسید متعلق به یو جونگهیوک باشند، از ذهنم عبور کردند.
「 می‌فهمم. 」
「 انفجار. 」
「 این‌داده یارو بازگشت‌کننده‌هیولاهای نیست. 」
「 اون کسی نیست که‌فرق آینده رو تغییر داده. در‌الان عوض، آینده تغییر کرده... 」
「 به خاطر من. 」
مردمی را دیدم که در یک انفجار مهیب‌داشتند با درد و رنج می‌مردند و یو جونگهیوک‌جواب با نگاهی خالی به آن‌ها خیره شده بود.
「 به خاطر اینه‌هیولاهای که برخلاف دفعات قبل،داشتند شروع کردم به کشتنشون. 」
به خاطر تأثیر «دیدگاه خواننده‌فرق دانای کل»، می‌توانستم درد و رنج‌بعد روانی یو جونگهیوک را احساس کنم.
«سؤالاتت تموم شد؟»
«...آره.»
«پس می‌تونی ولم کنی؟ بیا با‌بقیه هم بریم به ایستگاه اوکسو. زمان‌الان زیادی برای پاکسازی سناریو باقی نمونده.»
«سخت است.»
با این حال،نبود بی‌دلیل نبود که قهرمان‌دوکجا داستان، قهرمان داستان بود.
«هر چی گفتی کاملاً منطقیه.»
من هرگز قهرمانی‌واقعاً به محتاطی یو‌بقیه جونگهیوک ندیده بودم.
「 یه‌هیولاهای تازه‌کار نمی‌تونه این‌قدر‌فرق خونسرد باشه. 」
「 اون به شکل‌تحریکش غیرعادی‌ای با این دنیای‌عجیبی‌ئه تغییریافته سازگار شده. 」
«احتمالاً کیم نام‌وون رو کشته.»
«او از مرز‌واقعاً مفید بودن گذشته‌بقیه و حالا خطرناکه.»
چشم راست یو جونگهیوک شروع به درخشش با رنگی‌تموم طلایی کرد. سریع فهمیدم دارد چه کار می‌کند. در‌ندادم واقع، عجیب بود اگر این پسر از «آن» استفاده نمی‌کرد.
چشمان حکیم. قوی‌ترین مهارت ردیابی یو جونگهیوک. چشمان حکیم یک مهارت رده SS بود که پنجره ویژگی‌های هدف و همچنین اطلاعات پنهان را نشان می‌داد.
تا زمانی که از آن استفاده می‌کرد،فرق نمی‌توانستم از فاش شدن هویتم جلوگیری کنم. از‌می‌پرسم طرف دیگر، فکر می‌کردم این چیز خوبی است.
من هنوز «ویژگی» و «مهارت‌های» خودم را نمی‌شناختم. اگر یو جونگهیوک اطلاعاتم را‌بعد کشف می‌کرد، من هم می‌توانستم درباره خودم بدانم. آن‌وقت امیدوار بودم که بتوانم‌بیفتد از اطلاعاتی که به دست آورده‌ام برای فرار از این وضعیت استفاده کنم.
[مهارت انحصاری‌هیولاهای «دیوار چهارم»بقیه فعال شد!]
[دیوار چهارم استفاده از‌تحریکش مهارت ردیابی «چشمان حکیم»عجیبی‌ئه را تشخیص داده است!]
جرقه‌هایی در هوا‌واقعاً پرید و بدن‌بقیه یو جونگهیوک تلوتلو خورد.
«...کوک، چی؟»
یو جونگهیوک چشم راستش‌بقیه را گرفت و با‌اضافی سردرگمی به من نگاه کرد.
«تو... هویتت چیه؟»
متأسفم اما خودم‌واقعاً هم دقیقاً همین‌بقیه سؤال را داشتم.
[مهارت انحصاری دیوار‌واقعاً چهارم، چشمان حکیم‌بقیه را مسدود کرده است!]
نمی‌دانستم مهارتی دارم که در‌فرق برابر چشمان حکیم دفاع می‌کند. بعد‌بعد از نشانک، این دیوار چهارم بود.
این موضوع کار را‌تحریکش پیچیده می‌کرد. یو جونگهیوک‌عجیبی‌ئه دیگر حرفم را باور نمی‌کرد.
«باید همین‌جا بکشمش.»
او آدمی بود‌واقعاً که به چیزی‌بقیه که نمی‌شناخت اعتماد نمی‌کرد.
«یو جونگهیوک.»
پس من‌خوب هم باید نقشه‌هایم‌کنم را عوض می‌کردم.
«تو به‌داده یک همراه‌هیولاهای قابل‌اعتماد نیاز داری.»
«...منظورت چیه؟»
«تو نمی‌تونی به‌تنهایی از‌بقیه سناریوی ۴۶ام عبور کنی. خودت‌تموم نباید این رو به‌خوبی بدونی؟»
چشمان یو جونگهیوک باریک شد.
«این رو‌داده از کجا‌هیولاهای می‌دونی؟ نکنه تو...»
«مهم نیست من کی هستم.»
مستقیم به چشمان‌مادرزاد یو جونگهیوک خیره‌داشتند شدم و گفتم.
«مهم اینه‌خوب که می‌تونم‌تحریکش بهت کمک کنم.»
«او یک بازگشت‌کننده‌واقعاً نیست. اگر بازگشت‌کننده بود،فرق از وجودش بی‌خبر نمی‌ماندم.»
«پس این شخص کیست؟»
«...نکند؟»
اگر نمی‌توانستم دستم را پنهان کنم و اگر بهترین دست را‌همین نداشتم، تنها یک راه خروج وجود داشت. آن هم این بود‌وجود که دستی را نشان دهم که باعث سوءتفاهم طرف مقابل شود.
«یو جونگهیوک، من‌واقعاً آینده‌ای رو می‌دونم‌بقیه که تو ازش بی‌خبری.»
[شخصیت «یو جونگهیوک»واقعاً از مهارت «تشخیص‌بقیه دروغ» استفاده کرده است.]
[تشخیص دروغ تأیید‌مادرزاد کرده است که‌داشتند کلمات شما حقیقت دارند.]
چشمان یو‌خوب جونگهیوک آرام‌تحریکش گشاد شد.
«...چطور؟»
«مگه راه دیگه‌ای هم هست؟»
«امکان ندارد. پیامبری غیر‌بقیه از آنا کرافت وجود داشت؟تموم آن هم در کره جنوبی؟»
پیامبر. در راه‌های بقا، این تنها ویژگی‌ای بود که می‌توانست آینده‌همین را ببیند و حالت پسیو «خنثی‌سازی تمام مهارت‌های ردیابی» را داشت. در‌داشتن واقع، در دنیای راه‌های بقا تنها یک نفر ویژگی «پیامبر» را داشت.
«فقط یک پیامبر‌واقعاً می‌تواند در برابر چشمان‌فرق حکیم من دفاع کند.»
من جوابی ندادم‌واقعاً و یو جونگهیوک‌بقیه لب‌هایش را گاز گرفت.
«نکنه می‌تونی‌هیولاهای از "دید‌بقیه آینده" استفاده کنی؟»
«یه چیزی شبیه به همونه.»
«می‌دونستی که به اینجا میام.»
«آره.»
«می‌فهمم. اگر این‌مادرزاد مرد یک پیامبر باشد،جواب‌های تمام کارهایش قانع‌کننده است.»
جریان در حال تغییر بود.کنم تزلزل یو جونگهیوک فوراً منتقل‌شنیدم شد. این تنها فرصت بود.
«من می‌دونم که یو جونگهیوک‌مادرزاد قدرت‌های خاصی داره. تو هم‌اضافی چیزهایی درباره آینده می‌دونی. مگه نه؟»
«...»
«اما اون‌هیولاهای دانش هیچ‌وقت‌بقیه کامل نیست.»
تنها نقطه ضعف یک بازگشت‌کننده.
به این معنی بود که وقتی آن‌ها از اطلاعاتشان درباره‌اضافی آینده استفاده می‌کردند، آینده تغییر می‌کرد. به عبارت دیگر، تمام کسانی‌فکر که بازگشت می‌کردند در نهایت در «دنیایی که نمی‌شناختند» زندگی می‌کردند.
«من رو همراه خودت‌هیولاهای کن. می‌تونم بخش‌هایی که‌داشتند جا انداختی رو پر کنم.»
برای یو جونگهیوکِ فعلی، هیچ همراهی به خوبی یک «پیامبر» نبود.بعد در واقع، خود فعلی من می‌توانست نقشی شبیه به یک پیامبر‌چنین ایفا کند. به این دلیل که من تنها خواننده این داستان بودم.
[یک دقیقه‌خوب تا پایان سناریو‌کنم باقی مانده است.]
یو جونگهیوک سرش را‌هیولاهای پایین انداخت و شروع‌داشتند به فکر کردن کرد.
«یک پیامبر‌داده قطعاً مفید‌هیولاهای خواهد بود.»
[۵۰ ثانیه‌هیولاهای تا تکمیل سناریو‌فرق باقی مانده است.]
«نه فقط در سناریوی ۴۶ام،کنم بلکه بعداً هنگام مبارزه با "چالاتوسترا".همین اما... آیا واقعاً می‌توانم باورش کنم؟»
[۴۰ ثانیه‌داده تا پایان سناریو‌مادرزاد باقی مانده است.]
«همراه.»
سرانجام، در حالی که با قلبی‌داشتند کلافه به ساعت خیره شده بودم،چیزی یو جونگهیوک سرش را بالا آورد.
«تصمیمم رو‌خوب گرفتم. تو رو‌کنم همراه خودم می‌کنم.»
[غوطه‌وری بیش از حد،هیولاهای قدرت ذهنی شما را‌داشتند به شدت فرسوده کرده است.]
[مهارت انحصاری‌داده دیدگاه خواننده دانای‌مادرزاد کل غیرفعال شد.]
مطمئن نبودم به خاطر خستگی بود یا احساس راحتی، اما‌الان مهارت انحصاری لغو شد. حالا چهره یو جونگهیوک به اندازه‌می‌کردم یک کتاب فلسفیِ بدون تفسیر، دشوار و غیرقابل خواندن بود.
یو جونگهیوک شروع به بردن من از روی «پل ایون» کرد. البته، هنوز‌برخورد هم یقه‌ام در دستانش بود اما... فکر می‌کردم حالا همه‌چیز درست می‌شود. من‌رویش این بازگشت‌کننده لعنتی را متقاعد کرده بودم و در موقعیت خوبی قرار داشتم.
تقریباً از پل ایون عبور کرده‌بقیه بودیم و درست روبه‌روی منطقه امن‌الان بودیم که یو جونگهیوک ناگهان ایستاد.
«یک چیز دیگر‌واقعاً رو برای آخرین‌بقیه بار ازت می‌پرسم.»
«چی؟»
«اگه واقعاً یک‌نبود پیامبری، باید آینده خودت‌دوکجا رو بدونی. مگه نه؟»
لحظه‌ای که چشمان آرام یو جونگهیوک را دیدم، مو‌جواب‌های بر تنم سیخ شد. آزمایش او هنوز تمام نشده‌فهمیدی بود. مشتی که یقه‌ام را گرفته بود، محکم‌تر شد.
«کوک.»
دستش مرا کمی بالا برد‌فرق و باد ملایمی از کنار پاهایم‌بعد گذشت. زیر پایم کاملاً خالی بود.
در حالی که ایکتیوسورها با دهان‌های باز‌دوکجا به سمت طعمه خود می‌پریدند، بوی خون‌مشت با بوی رودخانه هان در هم آمیخت.
«این دست‌داده رو ول‌هیولاهای می‌کنم یا نه؟»
برای اولین بار شروع به عرق کردن کردم. بذار فکر کنم.تموم حتی بدون شنیدن افکارش، من این مرد را بیشتر از هر‌می‌کردم کس دیگری می‌شناختم. چشمانم را بستم و به یو جونگهیوک فکر کردم.
[۲۰ ثانیه‌هیولاهای تا پایان سناریو‌فرق باقی مانده است.]
سپس به یک نتیجه رسیدم.
«یو جونگهیوک.»
مطمئن بودم که او چه کار خواهد کرد. مهم‌جواب‌های نبود چطور به آن فکر می‌کردم، وقتی پای یو‌فهمیدی جونگهیوک در میان بود، هیچ پایان دیگری وجود نداشت.
در حالی که به نزدیک‌فرق شدن یک فرمانده دریا در‌الان آب نگاه می‌کردم، حرف زدم.
«اول دو‌خوب تا چیز‌تحریکش بهت می‌گم.»
«...چی؟»
«یک، من زیردست تو نیستم.مادرزاد پس امیدوارم از این به‌اضافی بعد با من منصفانه رفتار کنی.»
«...»
«دو، من باهات همکاری می‌کنم‌کنم اما تو هم باید قول‌شنیدم بدی که با من همکاری کنی.»
یو جونگهیوک با علاقه‌هیولاهای به من نگاه کرد‌داشتند و سر تکان داد.
«خب، جوابت چیه؟»
با لبخندی جواب دادم.
«دستت رو از‌نبود روم بردار و‌کیم گمشو، عوضیِ لعنتی.»
سپس نیرویی که مرا نگه داشته بود ناپدید شد. نیروی جاذبه مرا به‌بعد چنگ آورد. در حال سقوط، چهره یو جونگهیوک را دیدم. یو جونگهیوک طوری‌بیفتد لبخند درخشانی بر لب داشت که انگار چیزی او را خوشحال کرده بود.
حروم‌زاده.
«باورت می‌کنم.هیولاهای تو قطعاً‌بقیه یک پیامبری.»
چیزی که در نقطه‌تحریکش سقوطم منتظرم بود، دهان‌عجیبی‌ئه فرمانده دریای غول‌پیکر بود.
از شوک برخورد به همراه آب سرد‌فرق رودخانه هان، چشمانم را بستم. همین‌طور که نفسی‌می‌پرسم عمیق کشیدم، تاریکی گرم و عظیمی مرا بلعید.
[شما در پاکسازی سناریو شکست خوردید.]
...لعنتی، بالاخره‌خوب مجبورم از اون‌کنم روش استفاده کنم.