چپتر 5: شروع سرویس پولی (۴)
0خنده‌ام گرفت. باید چشم‌هایم را می‌مالیدم و دوباره نگاه می‌کردم تا ببینم دروغ است یا نه. پسوند فایل TXT بود. پس این آدم... هدیه‌ای که برایم فرستاده بود، نسخه‌ای از رمان خودش بود؟
[شما یک‌نمی‌توانید ویژگی انحصاری‌بار به دست آورده‌اید.]
[اسلات مهارت انحصاری فعال شد.]
بعد از اجرای فایل، پیامی در گوشم طنین‌انداز شد. اگر‌نمی‌توانید دنیا به «راه‌های زنده ماندن» تبدیل شده بود، جای تعجبی‌همان نداشت. تمام بازماندگان راه‌های زنده ماندن ویژگی‌ها و مهارت‌های انحصاری داشتند.
در ذهنم آرام گفتم:انگشتم «پنجره ویژگی». باید می‌فهمیدم‌شخصیت چه ویژگی‌ای دریافت کرده‌ام.
[شما نمی‌توانید‌نمی‌توانید پنجره ویژگی‌بار را فعال کنید.]
چی؟ یک بار دیگر سعی‌کرده‌ام کردم «پنجره ویژگی» را باز‌سعی کنم، اما نتیجه همان بود.
مسخره بود. مگر چنین چیزی هم‌می‌فهمیدم می‌شد؟ اگر نمی‌توانستم از پنجره ویژگی‌ها استفاده‌دیگر کنم، نمی‌فهمیدم چه ویژگی‌ها یا مهارت‌هایی دارم.
شناخت خود و دشمن به معنای شکست‌ناپذیری‌داستان بود. اما این وضعیتی بود که حتی‌اقدام خودم را هم نمی‌شناختم، چه برسد به دشمن.
بعد از اینکه مدتی به نقطه‌ای نامعلوم‌کردم خیره شدم، بی‌خیال شدم و تصمیم گرفتم متنی‌چنین را که نویسنده به من داده بود بخوانم.
[سرعت خواندن شما‌ویژگی‌ای به دلیل تأثیر ویژگی‌کنید انحصاری افزایش یافته است.]
نمی‌دانستم این چه ویژگی‌ای بود، اما به‌ویژگی‌ای لطف تأثیر آن، خواندن پرده اول راه‌های‌سعی زنده ماندن کمتر از یک دقیقه طول کشید.
پیدایش کردم. جایی که انگشتم متوقف شد، همان‌شخصیت ابتدای داستان بود؛ جایی که شخصیت اصلی در‌مردمی صحنه قطار در حال انجام یک «اقدام» بود.
「او مردمی را دید که در در‌کردم پشتی واگن ۳۷۰۷ جمع شده بودند. چرخ‌مگر فندکی که محکم در دست داشت، سرد بود.
در این زندگی، او مطلقاً‌کرده‌ام نمی‌توانست اشتباه کند. برای رسیدن به‌کردم هدفش از هر وسیله‌ای استفاده می‌کرد.
حالت ترس روی‌آرام چهره مردم. او‌می‌فهمیدم هیچ احساس گناهی نداشت.
همه چیز گذرا بود.
با چشمانی بی‌رحم به مردم نگاه کرد.کردم پس از مدتی، نوک انگشتانش حرکت کرد و‌چنین آتش شعله‌ور شد. سپس همه چیز آغاز شد.」
لرزشی در ستون فقراتم حس کردم و‌کنید مجبور شدم این بخش را بارها و‌اما بارها بخوانم. دلیل ناراحتی‌ام خیلی زود مشخص شد.
«...۳۷۰۷.»
به طور غریزی شماره‌انگشتم واگنی را که در‌شخصیت آن سوار بودم بررسی کردم.
[۳۸۰۷].
واگنی که الان در آن بودم،نمی‌توانید پشت واگنی بود که شخصیت اصلی در‌کنم آن حضور داشت. دست‌هایم به آرامی لرزیدند.
...صبر کن ببینم. در‌گفتم داستان اصلی چند نفر‌دریافت از این واگن زنده ماندند؟
「او از میان پنجره تار به واگن ۳۸۰۷ نگاه‌اصلی کرد. دیگر خیلی دیر شده بود. اجتناب‌ناپذیر بود. به‌پشتی هر حال، فقط دو نفر در آن واگن زنده ماندند.」
فقط دو نفر زنده ماندند. این یعنی به‌باز جز دو نفر، بقیه همه مردند. و من‌چیزی از قبل می‌دانستم آن دو نفر چه کسانی هستند.
سرم را بلند کردم و با‌نمی‌توانید نگاهی خالی به یو سانگا خیره شدم.کنم شاید این زن می‌مرد. من هم همین‌طور.
«آقای دوکجا،ذهنم نباید جلویش‌گفتم رو بگیریم؟»
در جایی که یو سانگا اشاره می‌کرد، اتفاقی‌شخصیت در حال رخ دادن بود. صدای ناله می‌آمد.مردمی مرد جوانی جلوی یک پیرزن چمباتمه زده بود.
«لعنتی، اعصابم خورده و این‌دیگر پیرزن همش داره ناله و‌اما زاری می‌کنه! خفه می‌شی یا نه؟»
آن مرد جوان، همان‌دریافت دانش‌آموز پسری بود که‌بار به ورودی تکیه داده بود.
لاغر بود و موهایش را سفید‌می‌فهمیدم رنگ کرده بود. نامش روی نشان‌بار چسبیده به یونیفرمش نوشته شده بود.
کیم نام‌وون.پیدایش نامی بود‌انگشتم که می‌شناختم.
「فقط لی هیون‌سونگ و کیم نام‌وون در آن‌باز واگن زنده ماندند. مهم نیست. به هر حال‌چیزی آن‌ها تنها دو نفری هستند که نیاز دارم.」
«مگه نگفتم خفه شو؟»
کیم نام‌وونِ آشفته، یقه پیرزن را گرفت.ویژگی‌ای پاهای بی‌رمق پیرزن تلوتلو خورد. کف دست‌سعی کیم نام‌وون در هوا به حرکت درآمد.
شترق. شترق.
در شرایط عادی، یک نفر می‌دوید تا جلویش‌باز را بگیرد. اما الان هیچ‌کس تکان نمی‌خورد. طولی‌چیزی نکشید که سیلی‌ها جایشان را به مشت دادند.
«کـ-کمکم کنید. کمکم کنید...!»
صدای برخورد مشت سخت به گوشت را می‌شنیدم. بعضی از مردهای‌کنید اطراف کیم نام‌وون تردید داشتند، اما هیچ‌کدام نمی‌خواستند جلو بروند. در‌مگر کمال تعجب، اولین کسی که وارد عمل شد، هان میونگ‌اوه بود.
«پسر جون، این‌جایی چه طرز برخورد‌ابتدای با یه بزرگتره...!»
اما تنها جوابی‌کنید که گرفت، صدایی‌سعی آمیخته با تحقیر بود.
«آقا، دلت می‌خواد بمیری؟»
«...چی؟»
«هنوز وضعیت رو درک نکردی؟»
«این بچه پررو‌کنید داره چه چرت‌سعی و پرتی می‌گه؟»
کیم نام‌وون فقط به هان میونگ‌اوه‌نمی‌توانید که داشت فحش می‌داد خندید. با‌باز انگشتش به سقف واگن مترو اشاره کرد.
«اونو نمی‌بینی؟»
روی سقف، یک‌جایی صفحه هولوگرامی در‌ابتدای حال پخش بود.
[بـ-بهم رحم کنید!]
[آااااخ!]
[بمیر! بمیر!]
این فقط واگن‌های قطار یا دبیرستان ده‌پونگ نبود.شخصیت این ویدیویی زنده از مرگ مردم در سراسر‌مردمی کشور بود. کیم نام‌وون به حرفش ادامه داد.
«هنوز متوجه نشدی؟ ارتشی‌بار قرار نیست برای نجاتمون بیاد.کنم و یک نفر باید بمیره.»
«د-داری چی می‌گی...؟»
«باید یه‌ذهنم نفر رو برای‌پنجره مردن انتخاب کنیم.»
هان میونگ‌اوه نتوانست جوابی‌انگشتم بدهد. موهای مچ دست‌شخصیت برهنه‌اش سیخ شده بود.
«البته، می‌دونم داری به چی فکر می‌کنی. برای زنده موندن باید هم‌وطنات رو بکشی. این کاریه‌چیزی که فقط حروم‌زاده‌ها انجام می‌دن. اما می‌دونی، این نیروییه که خارج از کنترل ماست. خارج از‌برسد کنترل ما. اگه نکشیم، می‌میریم. کی قراره ما رو سرزنش کنه؟ قراره آخرش به خاطر اخلاقیاتت بمیری؟»
«ا-این...»
«خوب فکر کن. دنیایی‌گفتم که تا الان می‌شناختی،دریافت دیگه به پایان رسیده.»
شانه‌های هان میونگ‌اوه لرزید. فقط هان میونگ‌اوه نبود. ترک‌هایی در نگاه‌قطار مردم دیده می‌شد. این صحنه‌ای بود که در آن، اخلاقیات مبهم‌بودند در حال فروپاشی بود. کیم نام‌وون گُوِه‌ای در آن شکاف فرو کرد.
«یک دنیای‌نمی‌توانید جدید، قوانین‌بار جدیدی می‌خواد.»
کیم نام‌وون. مرد جوانی که‌کرده‌ام سریع‌تر از همه با دنیای‌سعی «راه‌های زنده ماندن» سازگار شد.
کیم نام‌وون برگشت و دوباره شروع کرد به‌دریافت مشت زدن به پیرزن. این بار هیچ‌کس جلویش‌باز را نگرفت. هان میونگ‌اوه، بقیه مردها... حتی لی هیون‌سونگ.
مشت‌های سرباز در حالی که با‌ابتدای حالتی گمشده به هوا خیره شده بود،انجام می‌لرزید. شاید او هم تصمیمی گرفته بود.
«هوف... کشتن کار سختیه.بار شماها فقط می‌خواین تماشا‌باز کنین؟ می‌خواین عقب بمونین؟»
مردم با حرف‌های کیم نام‌وون‌کرده‌ام لرزیدند. خواندن حالت چهره‌هایشان به اندازه‌کردم جملات یک رمان ارزان‌قیمت، آسان بود.
「اگر تا پنج دقیقه‌گفتم دیگر قتلی رخ ندهد، همه‌کرده‌ام افراد این واگن خواهند مرد.」
چشمان مردم‌پیدایش در حال‌انگشتم تغییر بود.
「اگر این پیرزن‌کنید نمیرد، ما تا‌سعی پنج دقیقه دیگر می‌میریم...」
بدوی‌ترین چشمانی که‌ویژگی‌ای یک موجود زنده‌نمی‌توانید می‌توانست داشته باشد.
«آره... این عوضی راست‌گفتم می‌گه. اگه این کار‌دریافت رو نکنیم، همه‌مون می‌میریم.»
اولین مرد به سمت کیم نام‌وون هجوم‌داستان برد. او به پیرزنی که روی زمین افتاده「او و خودش را جمع کرده بود، لگد زد.
«یادتون رفته؟ یه‌کنید نفر باید بمیره! تا‌کردم ما بتونیم زنده بمونیم!»
«آه لعنتی... نمی‌دونم.»
دومی و سومی.
آدم‌هایی که دور از پیرزن ایستاده بودند. مردهای ترسویی که‌صحنه تا الان دست‌دست می‌کردند. دانشجویی که داشت با گوشی‌اش از۳۷۰۷ این صحنه فیلم می‌گرفت. مادر آن بچه و هان میونگ‌اوه.
همگی به قصد‌کنید کشت، پیرزن را زیر‌کردم مشت و لگد گرفتند.
«بمیر! زودتر بمیر!»
آن‌ها مثل نگهبانانی بودند که برای اجرای مجازات اعدام با هم همکاری می‌کردند.دیگر مثل نگهبانانی که هم‌زمان اهرم را می‌کشیدند تا معلوم نشود چه کسی زندانی‌نمی‌توانستم را کشته است، این آدم‌ها هم منفعلانه به پیرزن مشت و لگد می‌زدند.
و من داشتم تمام این‌ها را تماشا‌داستان می‌کردم. گوشه‌ای ایستاده بودم، مثل کسی که‌اقدام دارد اتفاقات یک دنیای دیگر را می‌بیند.
پیرزنی که حتی اسمش را هم نمی‌دانستم، کسی‌باز بود که قرار نبود زنده بماند. در سناریوی‌چیزی اصلی، پیرزن می‌مرد. پس... تماشای این مرگ گناه نبود.
در آن‌می‌فهمیدم لحظه، یو‌دریافت سانگا بلند شد.
بی‌اختیار او را گرفتم‌گفتم و گفتم: «کشته می‌شی. مگه‌کرده‌ام نگفتم از جات تکون نخور.»
بازویی که گرفته بودم می‌لرزید. یو‌ابتدای سانگا دست‌هایش را محکم مشت کرده‌حال بود تا لرزش آن‌ها را پنهان کند.
«می‌دونم، می‌دونم...!»
«اگه الان‌می‌فهمیدم بری، می‌میری‌دریافت خانم یو سانگا.»
چشمان یو سانگا‌آرام از ترس می‌لرزید.می‌فهمیدم با این حال...
متوجه یک چیزی شدم. با وجود‌ابتدای اینکه ژانر داستان تغییر کرده بود، بعضی‌انجام از آدم‌ها هنوز هم به زیبایی می‌درخشیدند.
«خانم یو سانگا. بشین.»
با این حال، کسی که می‌توانست‌نمی‌توانید این داستان را تغییر دهد، یو سانگا‌کنم نبود. یو سانگا قهرمان این دنیا نبود.
«ها؟ اما...»
«فقط همین یه بار کاری‌متوقف که می‌گم رو بکن. بعد‌صحنه از اون دیگه دخالتی نمی‌کنم.»
بعد از اینکه به زور یو سانگا را سر جایش نشاندم، نفس عمیقی‌مسخره کشیدم و برگشتم. کمرم را صاف کردم و در حالی که نفسم را بیرون‌شکست‌ناپذیری می‌دادم، بدنم را تکان دادم. به آرامی مچ دست و پاهایم را شل کردم.
در واقع، کمی زود بود‌کرده‌ام که خودم را نشان بدهم.سعی این نقشه اصلی من نبود.
«...آقای دوکجا؟»
در حالی که به مردم نگاه‌ابتدای می‌کردم، جوابی به او ندادم. مردمی‌حال که قصد داشتند به پیرزن حمله کنند.
دلیل بی‌حرکت ماندنم این نبود که‌سعی از کیم نام‌وون و بقیه می‌ترسیدم، و‌مسخره با این کار غیرانسانی‌شان هم موافق نبودم.
فقط داشتم صبر می‌کردم.دریافت منتظر لحظه‌ای بودم که‌بار باید وارد عمل می‌شدم. بنابراین...
کوانگ!
درست همین الان.
«آخ! چی شد؟»
صدای انفجاری گوش‌هایم را پر کرد و قطار لرزید.دیگر مردم فریاد کشیدند. از گوشه سمت راست جلوی این واگن‌چنین دود بلند شد. شروع شده بود. «او» حرکت کرده بود.
با پای راستم با تمام توان به زمین لگد‌کرده‌ام زدم و به جلو پریدم. از کنار مردمی که فریاد‌نتیجه می‌کشیدند و به سمت پیرزن روی زمین افتاده بودند، گذشتم.
«چی؟ ایییی‌یاک!»
کیم نام‌وون با من برخورد کرد و با فریادی‌کنم روی زمین افتاد. در نگاه اول، به نظر می‌رسید‌نمی‌توانستم که دارم پیرزن را نجات می‌دهم، اما هدفم این نبود.
کجا بود؟می‌فهمیدم سریع به‌دریافت اطراف نگاه کردم.
به خاطر انفجار، یک نفر به سمت پیرزن پرت شده‌نمی‌توانید بود. بچه‌ای بود که در وسط این جهنم گریه می‌کرد.همان همان بچه‌ای که قبلاً تور حشره‌گیری را در دست داشت.
«یه لحظه ببخشید.»
تور را از بچه گرفتم.
به محض اینکه دستم را داخل تور بردم، پوسته زبر‌سعی یک ملخ به نوک انگشتانم خورد. یکی را بیرون آوردم‌چیزی و در دستان بچه گذاشتم. سپس به سمت مردم برگشتم.
«همه بس کنید.آرام با کشتن این‌می‌فهمیدم پیرزن نمی‌تونید زنده بمونید.»
به خاطر سکوت موقت بعد از انفجار،داستان صدایم به طرز شگفت‌انگیزی واضح بود. مردم‌اقدام یکی‌یکی شروع به نگاه کردن به من کردند.
«فرض کنیم‌نمی‌توانید پیرزن رو‌بار کشتید. بعدش چی؟»
چهره‌های غافلگیرشده‌شان دیدنی‌ویژگی‌ای بود. بگذارید کمی‌نمی‌توانید بیشتر برایتان بگویم.
«مرگ پیرزن به عنوان چیزی که‌می‌فهمیدم دوکبی بهش می‌گه "اولین قتل" ثبت می‌شه‌دیگر و یکم زمان می‌خره. خب بعدش چی؟»
«آه...»
«اگه حرف دوکبی راست باشه، هر کدوم از‌باز شما باید یک موجود رو بکشه. پس بعد از‌می‌شد پیرزن کی رو می‌کشید؟ می‌خواید نفر بغل‌دستی‌تون رو بکشید؟»
مردمی که متوجه قضیه شده بودند، از همدیگر‌بار فاصله گرفتند. وحشت در چشمانشان موج می‌زد. در‌همان واقع، همه می‌دانستند. پیرزن فقط یک شروع بود.
کیم نام‌وون‌ذهنم متوجه جو‌گفتم متزلزل شد.
«هاها، نگران چی هستید؟ خب بعدش‌ابتدای این یارو رو بکشید! ترسوها. از الان‌انجام نگران نوبت‌تون نباشید! شانس برای همه برابره!»
حدس می‌زدم که کیم نام‌وون‌دیگر چنین چیزی بگوید. با تکان دادن‌نتیجه خفیف دستم حرفش را قطع کردم.
«نیازی به این‌جور قمار کردن‌کرده‌ام نیست. حتی بدون اینکه قاتل بشید‌کردم هم راهی برای زنده موندن هست.»
«چی؟»
«چـ-چیه؟»
مردم به شدت‌کنید آشفته شدند. چهره کیم‌کردم نام‌وون در هم رفت.
«یادتون رفته؟ شرط‌ویژگی‌ای پاکسازی سناریو "کشتن‌نمی‌توانید یک انسان" نبود.»
بیشتر مردم هنوز‌آرام گیج بودند، اما چند‌ویژگی‌ای نفری متوجه چیزی شدند.
[یک یا‌پیدایش چند موجود‌انگشتم زنده را بکشید.]
درست است. از همان‌بار ابتدا، کلمه «انسان» هرگز در‌کنم محتوای سناریو مشخص نشده بود.
یک یا چند موجود زنده را بکشید. به‌بار عبارت دیگر، هر جانداری قابل قبول بود. یک آدم‌مسخره تیزهوش با دیدن تور حشره‌گیری در دستم فریاد زد.
«حشره! حشره‌ها!»
ملخ‌ها در تور حشره‌گیری بالا‌متوقف و پایین می‌پریدند. چشمان مردم‌صحنه برق می‌زد. سرم را تکان دادم.
«درسته، حشره‌ها.»
دستم را داخل تور بردم و‌نمی‌توانید یک ملخ بیرون آوردم. همان ملخ‌باز تپلی بود که قبلاً دیده بودم.
«او-اونو بده‌ذهنم به من!گفتم زود باش!»
«فقط یکی!پیدایش من فقط به‌متوقف یکی نیاز دارم!»
در حالی که به مردمی که نزدیک می‌شدند نگاه می‌کردم، آرام به عقب قدم برداشتم.چنین حالا با همان جنون انفجاری روبه‌رو بودم که سعی در کشتن پیرزن داشت. با این حال‌نمی‌شناختم لبخندی روی لبم نشست. چرا؟ حتی در این تنش نفس‌گیر، چرا قلبم از شدت لذت می‌تپید؟
«دلتون می‌خوادش؟»
تور را مثل مربی‌ای که حیوانی را‌ویژگی‌ای تحریک می‌کند، تکان دادم. چند نفر که‌سعی بی‌طاقت شده بودند به سمتم خیز برداشتند.
«پس بگیریدشون!»
ملخ توی‌نمی‌توانید دستم را‌بار له کردم.
[شما دستاورد‌می‌فهمیدم «اولین قتل» را‌کرده‌ام به دست آورده‌اید!]
[۱۰۰ سکه به‌آرام عنوان پاداش اضافی‌می‌فهمیدم به دست آمد.]
هم‌زمان، توری را که در دست دیگرم بود با‌اصلی تمام توان پرتاب کردم. تور را به سمت مخالف‌پشتی جایی که پیرزن و جمعیت جمع شده بودند، انداختم.
«این دیوانگیه!»
حشرات آزاد شدند و برای‌کرده‌ام رسیدن به آزادی با تمام‌سعی توان شروع به پریدن کردند.