چپتر 24: بازار سیاه [۴]
0وقتی به جلوی در فلزی دیگری رسیدم‌نوشته که امن‌تر و محکم‌تر از در ورودی بازار‌هیچ سیاه به نظر می‌رسید، یک بار در زدم.
-تق!
در سمت راست در، محفظه‌قالب کوچکی باز شد که کارت‌ظاهر سیاهم را داخل آن قرار دادم.
-ووم!
به‌محض اینکه کارتم را گذاشتم، نور‌چیزی سبزی از پایین محفظه ساطع شد‌می‌آمد و کارتم را در بر گرفت.
-دیییی
چند ثانیه بعد از ناپدید شدن‌می‌گنجیدند نور سبز، صدای زنگی از محفظه شنیدم‌اما که نشان می‌داد اسکن کامل شده است.
کارتم را پس گرفتم و در‌میخکوب فلزی با صدایی غرش‌مانند شروع به‌پذیرش لرزیدن کرد و بعد به‌آرامی باز شد.
-وام!
با ورود‌چیزهایی به ساختمان،صداها درجا میخکوب شدم.
یک سالن با تزئینات مجلل، که در جلوی آن پیشخوان پذیرش خیره‌کننده‌ای‌آورد از ترکیب چوب و مرمر قرار داشت. متصدیان مختلفی از پشت پیشخوان‌می‌آمد به مهمانان رسیدگی می‌کردند و بوی ملایم مرکبات در هوا پیچیده بود.
از آنجا که کوین در رمان هرگز به‌سالن اینجا نیامده بود، برای من هم اولین باری‌مرمر بود که می‌دیدم این مکان چه شکلی است.
کلمات حتی نمی‌توانستند به توصیف شکل واقعی یک مکان در دنیای واقعی نزدیک شوند، زیرا چیزهایی مثل بو، صداها و اتمسفر‌عظمت همیشه به‌سختی در قالب کلمات می‌گنجیدند. می‌شد یک ایده کلی از ظاهر یک مکان به دست آورد، اما هرگز مثل دنیای‌یکی واقعی نمی‌شد. هر بار که به مکان جدیدی می‌آمدم، از اینکه چقدر با چیزی که نوشته بودم تفاوت داشت، زبانم بند می‌آمد.
در این مورد، با وجود اینکه هیچ ایده‌ای‌قالب نداشتم اینجا قرار است چه شکلی باشد، باز‌اما هم برای لحظه‌ای تحت‌تاثیر عظمت این مکان قرار گرفتم.
شبیه کاخی بود‌همیشه که برای پادشاه یک‌می‌شد امپراتوری ساخته شده باشد.
کف‌پوش مرمر سفید و تمیز، فرش‌های‌میخکوب قرمز ابریشمی، چراغ‌های روکش طلا، میزهای‌پذیرش با ظرافت تراشیده‌شده؛ اینجا همه‌چیز داشت.
این چهره واقعی تجمل بود.
وقتی به پیشخوان پذیرش رسیدم،اتمسفر به سمت یکی از متصدیان‌می‌شد در سمت راست پیشخوان رفتم.
«به جستجوگران سیاه‌چال‌همیشه خوش آمدید، چطور‌می‌گنجیدند می‌تونیم کمکتون کنیم؟»
«می‌خوام وارد یک سیاه‌چال بشم.»
متصدی با شنیدن جوابم لبخندی‌چقدر زد، تبلت کوچکی بیرون آورد‌زبانم و آن را به سمتم گرفت.
«این‌ها تمام سیاه‌چال‌های‌مثل در دسترسی هستن که‌به‌سختی در حال حاضر داریم.»
با اسکرول کردن در‌به‌سختی تبلت، توانستم لیست بلندی‌ایده از سیاه‌چال‌ها را ببینم.
دور هر سیاه‌چال یک دایره قرمز‌میخکوب یا سبز وجود داشت که نشان‌پذیرش می‌داد در دسترس هستند یا نه.
هر سیاه‌چال محدودیتی برای تعداد افراد ورودی داشت‌بودم و اگر این محدودیت رعایت نمی‌شد، سیاه‌چال بی‌ثبات‌ایده‌ای شده و منجر به یک عدم‌همگام‌سازی احتمالی می‌شد.
عدم‌همگام‌سازی در اصل پدیده‌ای بود که‌همیشه در آن یک سیاه‌چال ارتباطش را‌کلی با دنیای شیاطین از دست می‌داد.
به‌محض اینکه سیاه‌چالی ارتباطش را با دنیای شیاطین‌ایده از دست می‌داد، عملاً به یک سیاه‌چال پوچ‌می‌آمدم تبدیل می‌شد. یعنی سیاه‌چالی که به هیچ‌کجا راه نداشت.
از آنجا که جستجوگران سیاه‌چال این را‌شدم می‌دانستند، همیشه با خالی گذاشتن یک ظرفیت،ترکیب مطمئن می‌شدند که این محدودیت هرگز شکسته نشود.
«ما در حال حاضر ۳ سیاه‌چال رتبه G فعال، ۶ سیاه‌چال رتبه F، ۱۸ سیاه‌چال رتبه D، ۱۱ سیاه‌چال رتبه C، ۱۳ سیاه‌چال رتبه B و در نهایت ۴ سیاه‌چال رتبه A داریم.»
با دیدن تعداد‌مثل بی‌پایان سیاه‌چال‌های در‌همیشه دسترس، زبانم بند آمد.
تعداد سیاه‌چال‌هایی که آن‌ها پنهان کرده بودند آن‌قدر‌ایده زیاد بود که آدم را به این فکر‌می‌آمدم می‌انداخت که چطور دولت هنوز هیچ کاری نکرده است.
راستش با در نظر گرفتن ثروت و نفوذشان، حتی اگر دولت مرکزی‌پذیرش هم می‌خواست کاری کند، شک داشتم که بتوانند به جستجوگران سیاه‌چال آسیبی برسانند.ملایم مگر اینکه می‌خواستند یک جنگ تمام‌عیار راه بیندازند که هیچ‌کس چنین چیزی نمی‌خواست.
تبلت را گرفتم و به‌سرعت لیست سیاه‌چال‌های رتبه F را بررسی کردم.
========================================
- رتبه F: [پادگان کوروس]
توضیحات: پیمانکار را‌ورود مستقیماً در داخل پادگان‌شدم ارتش شیاطین ظاهر می‌کند.
قیمت: ۱۵٪ از‌جدیدی غنائم پیمانکار +چیزی هزینه ورودی ۵۰۰ یو
- رتبه F: [دریای خون]
توضیحات: پیمانکار را مستقیماً در‌قالب یک محیط اقیانوسی پر از‌ظاهر موجودات دریایی تشنه‌به‌خون ظاهر می‌کند.
قیمت: ۱۵٪ از‌ورود غنائم پیمانکار +میخکوب هزینه ورودی ۵۰۰ یو
- رتبه F: [ویرانه سرخ]
توضیحات: پیمانکاران را مستقیماً در‌اتمسفر سرزمینی بیابان‌مانند که منابع آب‌می‌شد و غذای کمیابی دارد، ظاهر می‌کند.
قیمت: ۱۱٪ از‌همیشه غنائم پیمانکار +می‌گنجیدند هزینه ورودی ۵۰۰ یو
- رتبه F: [کوه‌های میازما]
توضیحات: پیمانکار را مستقیماً در‌چقدر بالای رشته‌کوه‌های بلندی که با میازمای‌بند بسیار سمی پوشیده شده‌اند، ظاهر می‌کند.
قیمت: ۸٪ از‌مثل غنائم پیمانکار +همیشه هزینه ورودی ۵۰۰ یو
- رتبه F: [جنگل طمع]
توضیحات: پیمانکاران را مستقیماً در داخل‌میخکوب جنگلی ظاهر می‌کند که طعمه‌ها را با‌خیره‌کننده‌ای ایجاد توهماتی از عمیق‌ترین خواسته‌هایشان وسوسه می‌کند.
قیمت: ۱۷٪ از‌جدیدی غنائم پیمانکار +چیزی هزینه ورودی ۵۰۰ یو
- رتبه F: [خشم زمین]
توضیحات: پیمانکار را مستقیماً در نزدیکی‌می‌گنجیدند یک منطقه آتشفشانی ظاهر می‌کند، جایی که‌اما دما می‌تواند تا ۱۰۰ درجه سانتی‌گراد برسد.
قیمت: ۱۳٪ از‌ورود غنائم پیمانکار +میخکوب هزینه ورودی ۵۰۰ یو
========================================
همم... باید‌چیزهایی کدوم رو‌صداها انتخاب کنم؟
با دیدن لیست سیاه‌چال‌های رتبه F، لحظه‌ای مکث کردم تا فکر کنم از بین همه آن‌ها کدام را انتخاب کنم.
[دریای خون] که اصلاً حرفش‌درجا را هم نزن، چون هیچ‌مجلل تجهیزات ضدآبی با خودم نیاورده بودم.
[کوه‌های میازما] به‌سادگی بیش از‌چقدر حد خطرناک بود و معجون‌های‌زبانم مقاومت در برابر سم همراه نداشتم.
[جنگل طمع] یک بند ۱۷ درصدی داشت، به این معنی‌می‌شد که باید ۱۷٪ از تمام سود به‌دست‌آمده از سیاه‌چال را پرداخت‌چیزی می‌کردم. این برای استانداردهای من کمی بیش از حد بالا بود.
پس آن هم منتفی بود.
این یعنی فقط [خشم‌ساختمان زمین]، [ویرانه سرخ] و‌سالن [پادگان کوروس] برایم باقی می‌ماند.
با نگاهی متناوب به سه گزینه‌چیزی پیش رویم، پس از کمی تأمل‌می‌آمد تصمیم گرفتم [ویرانه سرخ] را انتخاب کنم.
این سیاه‌چال کمترین سهم پیمانکار یعنی ۱۱٪ را داشت‌می‌گنجیدند و کمبود آب و غذا هم برای من که‌جدیدی به‌تازگی یک دستبند ابعادی خریده بودم، نباید مشکلی ایجاد می‌کرد.
«من [ویرانه‌اتمسفر سرخ] رو‌به‌سختی انتخاب می‌کنم.»
«بسیار خب، این قراردادی‌ساختمان هست که باید قبل از‌تزئینات نهایی کردن معاملمون امضا کنید.»
او یک قرارداد سه‌صفحه‌ای‌می‌آمدم به من داد و من‌تفاوت باحوصله محتویاتش را بررسی کردم.
به‌طور خلاصه:
قبل از ورود به سیاه‌چال، تجهیزاتی که با خودم‌کلی به داخل می‌بردم را بررسی می‌کردند تا هنگام خروج‌چیزی از سیاه‌چال و گزارش دستاوردهایم، هیچ سوءتفاهمی پیش نیاید.
هنگام خروج از سیاه‌چال، کارکنان بررسی دقیقی روی‌سالن آیتم‌ها و چیزهایی که بیرون می‌آوردم انجام می‌دادند‌مرمر تا هنگام پرداخت سهم پیمانکار، گزارش دروغینی داده نشود.
هزینه ورودی ۵۰۰ یو‌می‌آمدم باید پیشاپیش پرداخت می‌شد، به‌تفاوت همراه ۱۰۰۰ یو به‌عنوان بیعانه.
حداکثر زمانی که یک‌صداها شخص می‌توانست داخل سیاه‌چال‌قالب بماند، ۳۰ روز بود.
اگر شخص تا زمان تعیین‌شده بیرون‌می‌گنجیدند نمی‌آمد، یک جوخه متخصص مستقیماً وارد سیاه‌چال‌اما می‌شد و او را به‌زور بیرون می‌کشید.
در نهایت، پیمانکار می‌توانست در مواقع اضطراری درخواست‌سالن یک تیم پشتیبانی بدهد تا در صورت بروز‌مرمر هرگونه خطری، در سریع‌ترین زمان ممکن به کمکشان بیایند.
نتیجه‌ی درخواست تیم‌جدیدی پشتیبانی، از دست‌چیزی دادن مبلغ ودیعه بود.
با دیدن محتوای قرارداد، با‌اتمسفر رضایت سرم را تکان دادم‌می‌شد و آن را امضا کردم.
هیچ‌چیز خاصی وجود‌همیشه نداشت که با‌می‌گنجیدند آن مخالف باشم.
این‌ها قوانینی بودند‌ورود که سعی داشتند تا‌شدم حد امکان منصفانه باشند.
«خیلی ممنون.»
مسئول پذیرش با لبخندی‌صداها برگه را گرفت و‌قالب پرداخت را نهایی کردیم.
«لطفاً دنبالم بیاین.»
پس از پرداخت مجموعاً ۱۵۰۰ یو،میخکوب شامل ودیعه و هزینه ورودی، به‌پذیرش یک اتاق انتظار بزرگ راهنمایی شدم.
[مهمان ۵۰۷۷۶۸۴ -- دروازه ۷۵۶]
نگاهی به تکه کاغذی که بعد از‌به‌سختی تکمیل پرداخت دریافت کرده بودم انداختم، آن را‌آورد با دقت تا کردم و در جیبم گذاشتم.
این بلیت‌اتمسفر سیاه‌چالم بود، بهتر‌قالب بود گمش نکنم.
داخل اتاق، افراد متعددی حضور‌درجا داشتند که درست مثل من‌مجلل منتظر ورود به سیاه‌چال بودند.
چندین پیشخدمت در حال رفت‌وآمد بودند‌چیزی و با غذا و نوشیدنی از‌می‌آمد افراد حاضر در اتاق انتظار پذیرایی می‌کردند.
پس از چند ثانیه نگاه کردن به‌به‌سختی اطراف، به سمت قسمت خلوت‌تری رفتم که‌دست افراد کمتری در آن بودند و نشستم.
اگر می‌گفتم‌اتمسفر استرس ندارم،به‌سختی دروغ گفته بودم.
تا الان، هفته اول‌ساختمان من در این دنیا‌سالن کاملاً بی‌دردسر گذشته بود.
جدا از چند فراز و‌چقدر نشیب جزئی در آکادمی، به هر‌بند چیزی که می‌خواستم برسم، رسیده بودم.
به دست آوردن [سبک کیکی]، [بذر محدودیت]، و حتی آزمون VR هم موفقیت‌آمیز بود، چون توانستم مأموریت اضافی را هم به پایان برسانم.
هر کاری که‌همیشه می‌خواستم انجام دهم،می‌گنجیدند بی‌نقص پیش رفته بود.
اما این هیچ معنایی نداشت.
«نذار این موفقیت‌ها مغرورت کنن.»
در حالی که فاصله‌ای تا‌اتمسفر ورود به سیاه‌چال نداشتم، این جمله‌ایده را بارها با خودم تکرار کردم.
نباید این دستاوردهای‌همیشه کوچک را بیش‌می‌گنجیدند از حد جدی می‌گرفتم.
نباید مغرور می‌شدم. فقط به این خاطر که‌سالن همه‌چیز بر وفق مرادم پیش می‌رفت، به این معنی‌داشت نبود که بقیه مسیر هم قرار است بی‌دردسر باشد.
در مواجهه با سیاه‌چالی که قبلاً‌چیزی هرگز به آن نرفته بودم، هرگز‌می‌آمد نباید گارد خودم را پایین می‌آوردم.
مهم نبود اوضاع چقدر برایم‌اتمسفر خوب پیش می‌رفت، یک اشتباه کوچک‌ایده می‌توانست به قیمت جانم تمام شود.
غرور، بهترین‌اتمسفر دستورالعمل برای‌به‌سختی شکست بود.
در حین این‌ورود خوداندیشی، سعی کردم طرز‌شدم فکرم را تنظیم کنم.
وقتی کسی وارد سیاه‌چالی با نرخ مرگ‌ومیر بالا می‌شود،تفاوت نباید با این فکر قدم به آنجا بگذارد که‌باشد همه‌چیز روبه‌راه خواهد بود و هیچ خطری تهدیدش نمی‌کند.
به این‌چیزهایی اعتمادبه‌نفس نمی‌گفتند،صداها این حماقت بود.
در مواجهه با خطرات احتمالی، فرد‌می‌گنجیدند باید فروتن باشد و تمام توانش‌آورد را به کار بگیرد تا غافلگیر نشود.
«مهمان ۵۰۷۷۶۸۴، لطفاً جلو بیایید.»
با شنیدن شماره‌ام، بلند‌می‌آمدم شدم و به سمت شخصی‌تفاوت رفتم که صدایم زده بود.
مرد که مانند بیشتر کارمندان مرد اینجا، لباس‌قالب شیک و مشکی پیشخدمت‌ها را به تن داشت،اما مرا به سمت یک در بزرگ راهنمایی کرد.
-دی! دی!اتمسفر دی! دی!به‌سختی دی! دی!
-شاااا!
درست قبل از ورود، کارمند شش‌چیزی دکمه روی قفل در فشرد و‌می‌آمد سپس اقدام به اسکن چشم خود کرد.
-کلنگ!
پس از مکثی کوتاه، در خودبه‌خود‌می‌گنجیدند باز شد و به من اجازه داد‌اما آنچه را که پشت آن بود ببینم.
«!!»
فوراً زبانم بند آمد.
چنان مبهوت منظره‌ی روبه‌رویم‌صداها شده بودم که هیچ‌قالب کلمه‌ای از دهانم خارج نمی‌شد.
سالنی عظیم که آن‌قدر امتداد‌قالب داشت که حتی نمی‌توانستم انتهای آن‌دست را ببینم، در برابرم قرار داشت.
به خاطر داشته باشید که مشخصات من نسبت به قبل بسیار بهتر شده بود،ترکیب به این معنی که بینایی‌ام نیز در کنار بهبود مشخصاتم به طرز چشمگیری ارتقا‌پیچیده یافته بود، اما با این حال هنوز هم نمی‌توانستم انتهای این مکان را ببینم.
این مکان‌نمی‌شد تا این‌می‌آمدم حد عظیم بود!
علاوه بر این،مثل چیزی که مرا‌همیشه شگفت‌زده کرد این نبود.
بلکه این حقیقت بود‌به‌سختی که در همه‌جای سالن،ایده دروازه‌های وارپ وجود داشت!
دروازه وارپ یک دستگاه تله‌پورت‌درجا بود که به افراد اجازه‌مجلل می‌داد به مختصات مشخصی تله‌پورت کنند.
این دروازه‌ها شبیه به دروازه‌های سیاه‌چال بودند،نوشته اما برخلاف دروازه‌های سیاه‌چال که مکانشان ثابت‌وجود بود، مختصات یک دروازه وارپ قابل تغییر بود.
با قدم زدن در آنجا و دیدن دروازه‌های‌قالب وارپِ سر به فلک کشیده‌ای که به بلندی‌اما یک خانه بودند، احساس می‌کردم یک مورچه هستم.
در کنار دروازه‌ها، افرادی با لباس‌های سفید و ماسک‌هایی که تمام صورتشان‌آورد را می‌پوشاند، حضور داشتند. ماسک‌هایشان مرا یاد «پلنگ سیاه» در دنیای قبلی‌ام‌می‌آمد می‌انداخت. اما در مقایسه با ماسک سیاه او، ماسک این افراد سفید بود.
پس از ۱۰ورود دقیقه پیاده‌روی، بالاخره توانستم‌شدم دروازه تعیین‌شده‌ام را ببینم.
«اوه هی، ادوارد!»
مردی میانسال و بلوند که سیگاری گوشه لبش‌قالب بود، در حالی که جلوی دروازه ایستاده بود،اما برای شخصی که مرا همراهی می‌کرد دست تکان داد.
موهای بلندش که به‌صورت دم‌اسبی بسته شده بود و‌کلی ریش کوتاه و نامرتبش، او را شبیه یک مرد بالغِ‌نوشته بیکار نشان می‌داد که در وسط بحران میانسالی‌اش قرار داشت.
«بله.»
مردی که مرا تا اینجا همراهی کرده‌نوشته بود، یعنی ادوارد، با تکان دادن سر‌وجود به مرد میانسال، برگشت و آماده رفتن شد.
«مثل همیشه ساکتی، هان؟»
مرد میانسال با دیدن رفتن‌قالب ادوارد بدون هیچ پاسخی، بی‌خیال‌ظاهر شد و به من نگاه کرد.
«پس تو همون‌ورود کسی هستی که‌میخکوب می‌خواد وارد سیاه‌چال بشه؟»
«بله.»
«هوف، درست‌چیزهایی وقتی که فکر‌اتمسفر می‌کردم امروز مرخصی‌ام.»
-پیسسس
مرد میانسال سیگارش را‌ساختمان روی زمین انداخت و‌سالن آن را لگد کرد.
«خیلی خب، دنبالم بیا.»
مرد میانسال در حالی که دست‌هایش‌همیشه را در جیبش فرو برده بود،کلی با غرولند به سمت دروازه قدم برداشت.
«تیموتی ۱، تیموتی ۲،به‌سختی من یه مهمون اینجا دارم،کلی پس دروازه رو باز کنین.»
«...»
«...»
«آه، باشه بابا!»
مرد میانسال کارتی از جیبش بیرون آورد‌می‌شد و آن را به دو فرد سفیدپوشی‌نمی‌شد که جلوی دروازه را مسدود کرده بودند، داد.
یکی از نگهبانان سفیدپوش جعبه کوچکی بیرون‌شدم آورد و کارت را روی آن کشید، و‌چوب وقتی چراغ جعبه سبز شد، به کناری رفت.
«خداحافظ تیموتی ۱، تیموتی‌می‌آمدم ۲، وقتی نیستم خیلی‌بودم دلم برام تنگ نشه.»
مرد میانسال برای دو نگهبان سفیدپوش دست‌به‌سختی تکان داد، وارد دروازه شد و با‌دست اشاره از من خواست که دنبالش بروم.
با قدم گذاشتن روی دروازه،قالب مرد میانسال سیگار دیگری از‌ظاهر جیبش بیرون آورد و روشنش کرد.
مرد میانسال که‌ورود گیجیِ مرا دید،میخکوب با پوزخندی گفت:
«نگران نباش،نمی‌شد اونا همیشه همین‌طورن.چقدر فقط یکم خجالتی‌ان.»
«آه، البته.»
«کاملاً مطمئنم که‌همیشه خجالتی نبودن. فقط‌می‌گنجیدند نمی‌خواستن باهات حرف بزنن.»
این را در ذهنم‌ساختمان جواب دادم، بدون اینکه‌سالن در چهره‌ام نشان دهم.
به‌زودی، با روشن شدن دروازه وارپ، احساس کردم بدنم به‌آرامی از‌بند زمین بلند می‌شود. سپس دیدم که بدنم به ذراتی تجزیه شد‌شبیه و کمی بعد شروع به از دست دادن تمام حواسم کردم.
اول از بینایی‌ام شروع‌صداها شد، بعد شنوایی‌ام، و‌قالب کم‌کم تمام حواس باقی‌مانده‌ام.
-وام!