چپتر 11: فصل 11
0«...»
واقعاً هیچ اتفاقی نیفتاد. یوجین فکر می‌کرد که نوعی مجازات برای سیان،بریده پسر خانوادهٔ اصلی، در نظر گرفته می‌شود. اما عمارت فرعی چنان آرام‌مدت بود که انگار اصلاً هیچ دوئلی بین او و سیان رخ نداده است.
تنها تغییر کوچکی به وجود آمده بود. بعد از‌می‌داد دوئل، نگاه خدمتکاران عمارت فرعی تغییر کرد. آن‌ها مراقب‌قبل رفتار یوجین بودند و جرئت نمی‌کردند به او نزدیک شوند.
نمی‌خواستند با نزدیک شدن‌بخورد به او، ترکش کارهایش‌بدنی‌اش به آن‌ها هم بگیرد.
یوجین نگاهی به‌توی نینا انداخت و پرسید:چاره‌ای «برای تو مشکلی نداره؟»
این دومین‌می‌داد روز حضور یوجین‌سریع در اینجا بود.
فقط یوجین و نینا به سالن غذاخوری‌بدنی‌اش طبقهٔ اول آمده بودند. با این حال،بدهد غذاهای زیادی روی میز بزرگ چیده شده بود.
«منظورتون چیه؟»
«اینکه همه‌جا دنبالم راه می‌افتی.»
یوجین این را با لحنی تند‌جواب گفت و گوشتش را برید. تکه‌بریده گوشت برای صبحانه خیلی بزرگ بود.
در میان آن‌همه‌بخورد غذا، تنها چیزی که‌بدنی‌اش یوجین می‌خورد، گوشت بود.
به خاطر تمرینات شدیدش، خوب نبود که‌قدرت غذای کمی بخورد؛ وگرنه هم وزن و‌جواب هم قدرت بدنی‌اش را از دست می‌داد.
«...اوم...»
نینا نتوانست سریع جواب بدهد. در حالی‌بدهد که مردد بود، یوجین تکه گوشتی را‌دهانش که از قبل بریده بود، توی دهانش گذاشت.
«...می‌فهمم، اما... چاره‌ای نیست. تا‌وزن وقتی که در این عمارت‌اوم هستید، من تنها خدمتکار شمام.»
«لازم نیست تو این مدت که نهایتاً یک ماه‌دست طول می‌کشه، به من وفادار باشی. بعد از رفتن‌گوشتی من که قرار نیست بازم برای من کار کنی.»
نینا با لبخندی تلخ سرش را تکان داد: «...مسئله‌وقتی لزوماً وفاداری نیست. به من دستور دادن که خدمتکار‌می‌کشه خانوادهٔ شما باشم، و این احتمالاً دستور همسر دوم بوده...»
«اگه حواسم به اطراف باشه و تو‌بدهد کارم کوتاهی کنم، یعنی دستورات همسر دوم‌دهانش رو نادیده گرفتم. برای همین مجبورم مراقبتون باشم.»
«طرز فکر خوبیه.»
یوجین پوزخندی زد و بشقاب خالی را کنار‌بدنی‌اش زد. سپس هر دو ران گوشت را که‌حالی به اندازهٔ ساعدش بودند، با دست‌های خالی‌اش گرفت.
«مسئله لزوماً وفاداری نیست.دهانش یعنی می‌گی خیلی هم‌نیست به من وفادار نیستی؟»
«...چون شما فقط‌اوم برای مدت کوتاهی‌جواب ارباب من هستید.»
«پس چاره‌ای ندارم جز اینکه مثل اربابت رفتار‌دست کنم. اگه به خاطر من تو دردسر افتادی، الکی‌گوشتی تو خودت نریز و همون موقع به خودم بگو.»
«...بله؟»
«چته؟ تو از بدشانسی خدمتکار من شدی و‌نیست تصادفی به من اختصاص داده شدی. پس بیا‌ماه فقط هوای همدیگه رو داشته باشیم تا غرق نشیم.»
«آخه، اما...»
«کافیه. رو حرفی که‌وگرنه بهت می‌زنم حرف نیار‌دست و فقط گوش کن. باشه؟»
«...چشم.»
«پس برو‌بریده چند تا‌دهانش حولهٔ خیس بیار.»
یوجین به جای اینکه بیشتر حرف بزند، با دهان کاملاً باز‌قبل هر دو ران را خورد. نینا برای لحظه‌ای محو تماشای این‌شمام صحنه شد، و سپس سرش را خم کرد و عقب کشید.
«...فکر نکنم حوله‌بخورد کافی باشه. می‌رم‌قدرت لگن آب بیارم.»
«عاشق این نظرات خودجوشتم.»
یوجین در حالی‌توی که گوشت را‌می‌فهمم می‌جوید، پوزخندی زد.
«آها، راستی... اگه می‌ری آشپزخونه به آشپز بگو. برای ناهار‌گوشتی مقدار گوشت رو بیشتر کنه، برای صبحانه هم الکی سعی نکنه‌خدمتکار یه غذای مفصل بپزه، فقط چند تکه گوشت لخم بذاره کنارش.»
«چشم.»
نینا مؤدبانه عقب‌گرد کرد و زیرچشمی به‌قدرت میز نگاهی انداخت. یعنی منظور یوجین این‌جواب بود که می‌تواند همهٔ آن را به‌تنهایی بخورد؟
البته که یوجین همهٔ آن‌گذاشت را خورد. او از زندگی قبلی‌اش‌خدمتکار به خوردن هر چیزی عادت داشت.
«گوشت هیولاها رو امتحان‌نتوانست کردم، حتی اونایی که‌حالی مانا داشتن رو هم خوردم.»
یوجین تکه‌های گوشت را از لای دندان‌هایش تمیز‌دست کرد و دست‌هایش را در لگن شست. سپس دستی‌گوشتی به شکم پرش کشید و میز را ترک کرد.
نینا پشت‌غذای سر یوجین‌بخورد راه افتاد.
«نشنیدی امروز قراره کسی بیاد؟»
«من که‌می‌داد دستوری در‌نتوانست این باره نگرفتم.»
«پس برو‌کمی پرس‌وجو کن. من‌وزن می‌رم زمین تمرین.»
«چشم، اما، راستش... شما تازه‌وگرنه غذاتون رو تموم کردید. اگه‌می‌داد بلافاصله تحرک داشته باشید، دل‌درد می‌گیرید.»
«ممنون از نگرانیت، ولی بی‌فایده‌ست.گذاشت من حتی اگه بلافاصله بعد از‌خدمتکار غذا خوردن هم بدوم، دل‌درد نمی‌گیرم.»
نینا که بدنی معمولی داشت، نمی‌توانست حرف‌بدهد او را درک کند. با این حال،دهانش بدون اینکه سؤال دیگری بپرسد، عقب کشید.
یوجین دروغ نمی‌گفت.بخورد او از کودکی هرگز‌بدنی‌اش دچار معده‌درد نشده بود.
دستی که دیروز هنگام چرخاندن‌وگرنه نیزه پاره شده بود، حالا‌می‌داد بدون هیچ خراشی شفا یافته بود.
«این رسماً تقالبه.»
حالا که فکرش را می‌کرد، حتی در زندگی قبلی‌اش، ورموث به‌ندرت از‌بریده جادوی شفا یا معجون استفاده می‌کرد. خیلی کم پیش می‌آمد که مجروح‌مدت شود، اما حتی در مواقع نادری که آسیب می‌دید، بدنش خودبه‌خود بهبود می‌یافت.
به لطف همین موضوع، جادوی‌وزن شفای آنیس و سیه‌نا فقط‌اوم خرج مولون و هامل می‌شد.
«مگه همیشه به‌کمی خاطر اینکه مثل احمق‌ها‌قدرت می‌پری جلو، صدمه نمی‌بینی؟!»
«هی، مولون،بریده اون احمق‌دهانش اول پرید وسط!»
«چون اون یه احمقه. تو‌سریع چرا دنبال اون احمق راه‌گوشتی می‌افتی؟ نکنه تو هم احمقی؟»
«پس می‌گی ولش کنیم تا‌وزن اون هیولای کوتوله کتکش بزنه؟ چرا‌نتوانست داری رو اعصاب من راه می‌ری؟»
«اوه، اصلاً بیا حرف نزنیم.وگرنه به ورموث نگاه کن. نمی‌تونی مثل‌اوم اون بدون اینکه صدمه ببینی بجنگی؟»
«وقتی خودت می‌گی‌توی بیا حرف نزنیم،می‌فهمم چرا این‌قدر رو مخی؟»
هر وقت سیه‌نا آن‌ها را می‌دید که با زخم‌های فراوان‌گوشتی برمی‌گردند، هامل را به صلابه می‌کشید. حتی بعد از ۱۳هستید سال تناسخ... تک‌تک خاطرات زندگی گذشته‌اش واضح و روشن بود.
«شنیدم که ورموث مرده و‌وزن براش مراسم خاکسپاری گرفتن. نمی‌دونم اون‌نتوانست سه نفر دیگه زنده‌ن یا مرده.»
سیه‌نای خردمند. او که طولانی‌ترین طول عمر را در تاریخ‌می‌داد پادشاهی جادو داشت، حدود دویست سال پیش ناگهان درگذشت. از‌بریده سرنوشت او پس از آن هیچ اطلاعی در دست نیست.
آنیس باوفا. او که در امپراتوری مقدس یوراس به‌عنوان یک قدیسه مورد احترام بود‌مدت نیز در سال‌های پایانی عمرش از معبد بازنشسته شد و به یک زائر تبدیل گشت.تکان حتی پدر مقدس هم پس از رفتن او به زیارت، دیگر خبری از او نشنید.
مولون احمق. اولین پادشاه پادشاهی روهر شمالی. حداقل او تا همین اواخر زنده بود. البته‌گذاشت منظور از اواخر صد سال پیش است، اما... او از تاج‌وتخت کناره‌گیری کرد و زندگی‌باشی آرامی در پیش گرفت، و آخرین بار صد سال پیش در سالگرد تأسیس پادشاهی‌اش دیده شد.
«فکر نمی‌کردم اونا بمیرن...»
این فکر بی‌معنی بود.
ورموث که به نظر‌دهانش می‌رسید غیرممکن است بمیرد هم‌وقتی ۲۰۰ سال پیش مرده بود.
یوجین که احساس می‌کرد‌نتوانست کامش تلخ شده است،حالی سرش را تکان داد.
جایی که سیان دیروز در آن بالا‌بدنی‌اش آورده بود، کاملاً تمیز شده بود. البته‌بدهد که نینا آنجا را تمیز کرده بود.
«اینجا چیکار می‌کنی؟»
«منتظرت بودم.»
سیئل در میان مه صبحگاهی ایستاده‌جواب بود. او در حالی که برای‌بریده یوجین دست تکان می‌داد، لبخندی زد.
«با اینکه تازه‌بخورد غذا خوردی، ولی‌قدرت بوی گوشت نمی‌دی.»
«دندونام رو مسواک زدم.»
«شاید دهنت رو‌توی تمیز کرده باشی،می‌فهمم ولی بدنت بو می‌ده.»
«بوی تپالهٔ گاو می‌ده، نه؟»
«این حرفیه که خودت زدی. من هیچ‌وقت‌بدنی‌اش نگفتم بدنت بوی تپالهٔ گاو می‌ده. در ضمن،حالی من اصلاً نمی‌دونم تپالهٔ گاو چه بویی داره.»
«دقیقاً همین بو رو می‌ده. اگه‌وزن واقعاً نمی‌دونی چه بویی داره، یه‌نتوانست بار خودت برین و بوش کن.»
«خیلی کثیفی.»
«برای چی منتظر بودی؟»
دیروز که هیچ اتفاقی نیفتاد. یعنی‌قدرت امروز قراره اتفاقی بیفته؟ یوجین چشمانش را‌جواب ریز کرد و به سیئل خیره شد.
«که باهات تمرین کنم.»
سیئل با‌بریده خنده‌ای ریز‌دهانش جواب داد.
«ببین، برای‌می‌داد تمرین لباس‌نتوانست فرم پوشیدم.»
«چه عالی.»
یوجین با بی‌حوصلگی جواب داد و به لباس‌های سیئل نگاه کرد.اوم یونیفرمی بود که به‌وضوح نشان می‌داد او از خون خانوادهٔ اصلی‌دهانش است؛ با شیری که روی سینهٔ سمت چپ آن حک شده بود.
«رو لباس‌هایی که‌توی به من دادن‌می‌فهمم هیچ شیری نبود.»
«داداشت رو کجا تنها گذاشتی؟»
«برادرم داره با هزار تمرین می‌کنه. می‌دونی‌بدنی‌اش چیه؟ مادرم دیروز به خاطر تو خیلی عصبانی‌حالی بود. برادرم بیشتر از ده بار کتک خورد.»
«کتک خورد؟»
«آره.»
یوجین با شنیدن این حرف‌سریع پلک زد. البته، او فکر‌گوشتی می‌کرد که آن‌ها نازپرورده بزرگ شده‌اند.
«پس چرا تو کتک نخوردی؟»
«چرا؟ می‌خوای‌غذای مامان من‌بخورد کتکت بزنه؟»
«داداشت به‌بریده خاطر من‌دهانش عصبانی شد.»
«آه... خب، آره. اون‌نتوانست عصبانی شد چون وقتی داداشم‌مردد باهات دعوا کرد، آبروش رفت.»
«نه، منظورم اینه که...وگرنه حالا که فکرشو می‌کنم، تو‌می‌داد به خاطر من عصبانی هستی.»
«درسته.»
بچه هر چقدر هم باهوش‌گذاشت باشه، بازم بچه‌ست. یوجین این واقعیت‌خدمتکار رو با تمام وجودش حس کرد.
«...مادرت می‌دونه اینجایی؟»
«می‌دونه. مادرم‌کمی بهم گفت‌وگرنه بهت نزدیک بشم.»
«گفتی مادرت اون‌قدر از دستم عصبانی‌وزن بود که پسر خودشو کتک زد،نتوانست بعد الان بهت گفته بهم نزدیک بشی؟»
یوجین به زور فریادی‌دهانش رو که داشت از‌نیست گلوش بیرون می‌زد، قورت داد.
یه دختربچه از کجا‌نتوانست می‌تونه بدونه همسر دوم‌حالی خاندان چه نقشه‌ای تو سرشه؟
«...آره.»
«دیروز بهت گفتم.کمی ما چون هم‌سنیم،وزن با هم دوستیم.»
«برادرت هم‌بریده هم‌سن منه، ولی‌گذاشت دوست من نیست.»
«این چیزیه که تو گفتی.سریع ولی برای من این‌طور نیست.گوشتی پس نمی‌خوای با من دوست بشی؟»
«...باشه، بیا دوست باشیم. دوستِ من، من‌بدنی‌اش می‌خوام تمرین کنم، پس چرا دست از‌بدهد سرم برنمی‌داری و نمی‌ری اون‌ور بازی کنی؟»
«می‌خوای باهام بازی کنی؟»
«نه، می‌خوام تمرین کنم.»
«پس منم تمرین می‌کنم.»
«کاش می‌شد اصلاً با هم کاری نداشته‌بدنی‌اش باشیم.» باید این‌طوری می‌شد، اما یوجین نوچه‌ای کرد‌حالی و به سمت انبار گوشه عمارت راه افتاد.
«دیروز نیزه‌غذای می‌زدی. امروز هم‌وگرنه می‌خوای نیزه بزنی؟»
«نه.»
«پس چی؟ شمشیر؟»
«فعلاً فقط می‌خوام ورزش کنم.»
یوجین در انبار رو با شتاب باز کرد. برخلاف دیروز، انبارِ‌اوم پر از گرد و خاک، یک‌شبه تمیز شده بود. کاملاً مشخص بود‌گذاشت کار کیه. به نظر می‌رسید نینا تمام شب رو مشغول تمیزکاری بوده.
«از این خوشم میاد.»
یوجین در حالی که وارد انبار می‌شد، زیر لب زمزمه کرد. نه تنها گرد و خاک‌می‌فهمم تمیز شده بود، بلکه همه‌چیز مرتب چیده شده بود. مخصوصاً کیسه‌های شنی. سطحشون صاف و سنگین‌تر‌قرار از دیروز بود. انگار چرمشون رو تمیز کرده و توشون رو پر از شن کرده بودن.
«...اما فقط چندتا‌بخورد ازشون هست، برای‌قدرت همین نمی‌خوام هدرشون بدم.»
یوجین امروز می‌خواست یه تبر برداره. متأسفانه‌قدرت هیچ تبری اونجا نبود. در نهایت، یوجین‌جواب فقط با کیسه‌های شنی از انبار بیرون اومد.
«پس سلاح‌ها چی؟»
«می‌خوام بدون اونا تمرین کنم.»
یوجین روی زمین نشست و کیسه‌های شنی رو به‌می‌داد دست و پاش بست. سیئل این صحنه رو تماشا کرد‌بریده و بعد با یه کیسه شنی از انبار بیرون اومد.
«منم باهات تمرین می‌کنم.»
«می‌خوای چیکار کنی؟»
«فقط تماشا‌می‌داد کردن که‌نتوانست کیف نمی‌ده.»
«هر کاری دلت می‌خواد بکن.»
یوجین با تمام کیسه‌های شنی که به‌قدرت خودش بسته بود، از جا بلند شد.جواب بعد شروع کرد به دویدن دور زمین.
«...سنگینه.»
سیئل تلوتلوخوران روی پاهاش ایستاد. مانایی که تو بدنش جمع‌گوشتی کرده بود، در سراسر بدنش پخش شد تا قدرتش رو افزایش‌خدمتکار بده. بعد از اون، سیئل تونست تعادل خودش رو حفظ کنه.
«چطور با‌کمی بدن خالیش‌وگرنه این‌جوری می‌دوه؟»
سیئل با چشم‌هایی‌کمی پر از ناباوری‌وزن به دنبال یوجین دوید.
یوجین که تازه شروع به دویدن کرده بود، به سختی نفس می‌کشید و‌لازم یک دور کامل زمین رو چرخید. سیئل مدتی سر جاش منتظر موند و‌لبخندی وقتی یوجین برگشت، همراهش شروع به دویدن کرد تا پا به پاش بره.
«واقعاً مانا تمرین نکردی؟»
«نکردم. باهام حرف نزن.»
«خیلی عجیبه... چطور‌کمی می‌تونی بدون تمرین مانا،قدرت با این چیزا بدوی؟»
«تمرین، تمرین، تمرین.»
یوجین با‌می‌داد غیظ بهش‌نتوانست نگاه کرد.
بعد سیئل زبونش‌بخورد رو درآورد و‌قدرت دهنش رو بست.
نینا برای انجام دستورات یوجین به عمارت اصلی رفت. او‌می‌داد خودش رو برای شنیدن حرف‌های تلخ آماده کرده بود، اما‌بریده در کمال تعجب، خدمتکاران خاندان اصلی هیچ اذیتی به نینا نکردن.
«تو مجبورم کردی‌توی این کار رو‌می‌فهمم بکنم، مگه نه؟»
«آره.»
«بسیار خب، امروز بعدازظهر...»
با وجود کمی احتیاط، آن‌ها به نرمی به سؤالاتش‌دست پاسخ دادند. نینا در حالی که از این موضوع‌گوشتی در عجب بود، به ساختمان فرعی و دورافتاده‌شان برگشت.
«...بانو سیئل؟»
نینا با دیدن‌اوم صحنه‌ی روبه‌روش، دهانش‌جواب از تعجب باز موند.
«سلام، خدمتکارِ من.»
«اسمش نیناست.»
«سلام، نینا.»
سیئل در حالی که تعادل بدن لرزانش رو‌حالی حفظ می‌کرد، لبخندی زد. او حالا با یه بغل‌چاره‌ای پر از کیسه شن، روی کمر یوجین نشسته بود.
«اوه، سلام...»
نینا با کمی تأخیر سرش رو خم کرد. با این‌می‌داد حال، زیرچشمی به یوجین نگاه کرد. یوجین در حالی که‌بریده روی شنا رفتن تمرکز کرده بود، به شدت عرق می‌ریخت.
«...الان چندتائه؟»
«نود و هشت.»
«نود و نه.»
«صد.»
«بیا پایین.»
بوم!
سیئل کیسه شنی رو به کناری انداخت‌بدنی‌اش و از روی کمر یوجین پایین اومد. یوجین‌حالی روی زمین ولو شد و به نفس‌نفس افتاد.
«...آمارشو درآوردی؟»
«بله!»
نینا با‌می‌داد تکان دادن‌نتوانست سرش جواب داد.
«اول آب میل دارید؟»
«نه. حرف بزن.»
«دیکن، هانسن‌بریده و جولز‌دهانش امروز ظهر می‌رسن.»
نینا سریع جواب داد.
«و تا عصر،بخورد گارگیث و دیرا از‌بدنی‌اش طریق دروازه انتقال می‌رسن.»
«با خودم‌غذای می‌گفتم می‌خوای‌بخورد چی بگی.»
سیئل ریز خندید‌توی و مشتی به‌می‌فهمم کمر یوجین زد.
«فقط کافی‌می‌داد بود از خودم‌سریع بپرسی. چرا نپرسیدی؟»
«به نینا گفتم بره آمار‌وزن دربیاره، برای اینکه خدمتکار قابلی‌اوم بشه، باید یکم به زحمت بیفته.»
«کی اهمیت می‌ده؟»
«تازه‌ش هم، داشتم تمرین می‌کردم.»
«حوصله نداشتم باهاش سر و‌سریع کله بزنم.» یوجین بدن ولو‌گوشتی شده‌اش رو بالا کشید و نشست.
«سه تاشون با کالسکه‌وگرنه میان. و دو تای‌دست دیگه با دروازه انتقال، درسته؟»
«بله.»
نوع برخورد بسته به اینکه چه کسانی حضور دارن، متفاوته.هستید یوجین دلیلش رو می‌دونست. گارگیث و دیرا. اونا متعلق به خاندانی‌رفتن بودن که بالاترین قدرت رو در میان شاخه‌های فرعی خاندان داشتن.
«تو که نمی‌دونی‌اوم گارگیث و دیرا‌جواب کی هستن، نه؟»
سیئل به حرف اومد.
«اسماشون رو‌غذای می‌دونم ولی‌بخورد تا حالا ندیدمشون.»
«اون دوتا‌بریده تو این‌دهانش زمینه قوی‌ترینن.»
«می‌دونم خاندانشون‌می‌داد قویه. اون سه‌سریع تای دیگه چی؟»
«حتی نمی‌دونم از کجا‌وگرنه میان. وضعیتشون شبیه توئه.دست اوه، ولی تو خیلی قوی‌تری.»
به عبارت دیگه، اونا‌بخورد هم از یه خانواده‌بدنی‌اش کوچیک تو مناطق دورافتاده بودن.
«...گارگیث و‌بریده دیرا. تا‌دهانش حالا دیدیشون؟»
«واسه جشن‌می‌داد تولد ده‌سالگی‌نتوانست برادرم اومده بودن.»
«چه‌جور آدمایین؟»
«گارگیث یه آدم حوصله‌سربریه. یه سال‌وزن از من بزرگ‌تره. دیرا از من‌نتوانست کوچیک‌تره، ولی اونم اصلاً بامزه نبود.»
یعنی معیار بامزه بودن اینه‌گذاشت که بشه دستشون انداخت؟ یوجین‌هستید برای لحظه‌ای افکارش رو مرتب کرد.
«سه نفر از‌اوم خاندان اصلی. با‌جواب من می‌شه شش نفر.»
گفته بودن نهایتاً تا چهار روز‌قدرت دیگه همه اینجا جمع می‌شن. خیلی‌سریع سریع‌تر از چیزیه که شنیده بودم.
«می‌دونی مراسم‌غذای خون کِی‌بخورد شروع می‌شه؟»
«گفتم که‌بریده همه باید جمع‌گذاشت بشن. شاید امروز؟»
«فردا، فکر نکنم امروز‌نتوانست شروع کنیم. خب، این مراسم‌مردد خون رو چطوری انجام می‌دین؟»
«نمی‌دونم.»
سیئل سرش رو تکون داد.
«دروغ نگو.»
«واقعاً نمی‌دونم. طبق سنت، ارباب خاندان تصمیم می‌گیره تو مراسم‌گوشتی خون چیکار کنیم. ولی الان که اون اینجا نیست... امم...هستید گفت که زود برمی‌گرده. به هر حال، من واقعاً نمی‌دونم.»
یوجین نمی‌تونست کاملاً حرفش رو باور‌قدرت کنه. از اونجایی که اون از خاندان‌جواب اصلی بود، حتماً یه چیزایی شنیده بود.
«...یاد حرفای پدرم افتادم، اون موقع دوازده نفر تو‌دست این رقابت بودن. تو آخرین مراسم خون، اون مجبور‌گوشتی شده بود بیشتر از ده روز تو جنگل سرگردان باشه.»
فرمت مراسم هر بار تغییر می‌کرد، اما ماهیتش نه. مراسم خون آیینی بود که کیفیت ارتباط نسل‌های آینده‌می‌کشه رو با نام خاندان لاین‌هارت تعیین می‌کرد. حرف‌هاشون ظاهر موجهی داشت، اما عادلانه نبود. در نهایت، این بچه‌هایی‌شما بودن که از سنین پایین توسط والدینشون مانا تمرین کرده بودن که تو مراسم خون خودشون رو متمایز می‌کردن.
یوجین وقتی اولین بار‌نتوانست درباره مراسم خون شنید،حالی فکر کرد که سنت عجیبیه.
برای همین، قول داده‌وگرنه بود که با خون‌دست خودش، خانواده‌اش رو بالا بکشه.
«ورموث، از اینکه‌کمی می‌خوام دهن نوادگانت رو‌قدرت سرویس کنم، ناراحت نشو.»
یوجین بدن خشک‌شده‌اش رو بالا‌گذاشت کشید و رو به ورموث‌هستید که احتمالاً تو بهشت بود، گفت.
«منم چون دلم‌اوم می‌خواست، به عنوان نواده‌ی‌بدهد تو تناسخ پیدا نکردم.»