چپتر 21: -
0سیان با چهره‌ای‌کشیده درهم‌رفته تکرار کرد: «کی‌عصبانیت اول از همه می‌رسه؟»
حس می‌کرد حرف‌های یوجین فقط برای تمسخر اوست. هرچه‌قصد باشد، کسی که هزارتو را پشت سر گذاشته و اول‌بودم از همه به مرکز رسیده بود، قطعاً خود یوجین بود.
یوجین با‌شدت قاطعیت گفت:عصبانیت «دزرا اول رسید.»
سیان اعتراض کرد:منو «ولی اون فقط‌جوابش داشت فرار می‌کرد!»
«چرا داشت فرار می‌کرد؟»
«خب...»
این سؤالی بود که سیان به هیچ‌وجه طاقت جواب دادن به آن را نداشت. همه‌چیز از آنجا شروع شده بود که او ظاهر خون‌آلود دزرا را با یک‌بهانه روح اشتباه گرفته و جیغ کشیده بود. بعد، از شدت شرم و عصبانیت ناشی از این اتفاق، تصمیم گرفته بود او را گیر بیندازد و درس عبرتی به‌الکی او بدهد... سیان حس می‌کرد اگر بخواهد تمام این ماجرا را توضیح دهد، اول از همه باید پیش یوجین اعتراف کند که از ترس ارواح جیغ کشیده است.
سیان با من‌ومن کردن این‌کردی بهانه را تراشید: «...دزرا... به‌نبود من... اون به من توهین کرد.»
یوجین با طعنه گفت:بعد «واقعاً خیلی خوشت میاد‌ناشی از کلمه‌ی "توهین" استفاده کنی.»
دزرا با چهره‌ای رنجیده‌خاطر فریاد زد: «من کی به‌قصد تو توهین کردم، سیان؟» اگر حداقل توانسته بود طبق‌اتفاقاً نقشه‌اش آن‌ها را غافلگیر کند، این‌همه بدوبیراه شنیدن توجیهی داشت.
دزرا به توضیحاتش ادامه داد: «این سیان‌تصمیم بود که الکی شلوغش کرد. ما فقط‌بخواهد خیلی اتفاقی توی یه مسیر به هم برخوردیم!»
سیان با لحنی‌منو اتهام‌آمیز گفت: «تو از‌پرید قصد منو زهره‌ترک کردی!»
دزرا در جوابش پرید: «اصلاً‌شدت این‌طوری نبود! اتفاقاً من بودم که‌گیر با اون جیغ تو زهرترک شدم!»
سیان درحالی‌که مشت‌هایش را گره کرده بود و گوش‌هایش از خجالت سرخ شده‌جوابش بود، دروغ گفت: «مـ-من که جیغ نکشیدم. فقط... فقط از شدت عصبانیت داشتم داد‌خجالت می‌زدم. اما تو... آره، درسته! دزرا، تو داشتی سعی می‌کردی ما رو غافلگیر کنی!»
دزرا سعی‌شدت کرد حاشا کند:ناشی «...نه، این‌طوری نبود.»
«همین الان یه لحظه مکث کردی، مگه نه! خودم دیدم چشمات دودو زد.زهرترک پس واقعاً نقشه کشیده بودی بهمون شبیخون بزنی؟! چطور جرئت می‌کنی... چطور یه‌اما نواده‌ی شاخه‌ی فرعی مثل تو جرئت می‌کنه به یکی مثل من حمله کنه؟!»
دزرا که هم احساس شرمندگی می‌کرد و هم‌ناشی بهش برخورده بود، با صدای بلند فریاد زد:اگر «اه لعنتی! دارم می‌گم کار من نبود دیگه!»
چشمان سیان از این فریاد انفجاری که‌لحنی چشمهای از بددهنیِ همیشگی دزرا را رو‌پرید کرده بود، از شدت شوک گرد شد.
«چطور جرئت می‌کنی به من فحش بدی!تصمیم من نه‌تنها وارث خانواده‌ی اصلی‌ام، بلکه از‌بخواهد قضا یه سال هم از تو بزرگ‌ترم!»
«بهت که گفتم هیچ‌کدوم از اون‌جوابش کارا رو نکردم، ولی تو هی‌بودم داری اون تهمتای لعنتی رو بهم می‌زنی!»
«بازم که داری فحش می‌دی...»
یوجین که دیگر از‌توی شنیدن دعوای بچگانه‌شان خسته شده‌قصد بود، دستور داد: «تمومش کنید.»
از همان اول هم، او‌ناشی کوچک‌ترین علاقه‌ای به توهینی که‌درس سیان ادعا می‌کرد بهش شده، نداشت.
یوجین یک بار دیگر با قاطعیت‌جوابش گفت: «هر اتفاقی هم که افتاده‌بودم باشه، دزرا اول از همه رسید.»
سیئل با پوزخندی‌کشیده پرسید: «مگه خودت‌شرم اول از همه نرسیدی؟»
یوجین با خونسردی‌اتفاقی اعتراف کرد: «درسته،برخوردیم من اول رسیدم.»
دزرا درحالی‌که از گوشه‌ی‌عصبانیت چشم به یوجین نگاه‌گیر می‌کرد، پرسید: «...دقیقاً منظورت چیه؟»
آن‌ها همان شبی که بعد از شام با پاتریارک لاین‌هارت در اتاق یوجین جمع شده بودند،مشت‌هایش درباره‌ی نقشه‌ای برای ترکیب قدرت‌هایشان جهت شکست دادن هیولای باس صحبت کرده بودند. نکند دلیل اینکه اینجا‌همین منتظرشان مانده بود، این بود که... یوجین به‌تنهایی به مصاف هیولای باس رفته و شکست خورده بود؟
یوجین با لبخندی گفت: «فقط با‌شرم خودم فکر کردم که بهتره این‌بیندازد فرصت رو به شماها واگذار کنم.»
دزرا با‌شلوغش تعجب پرسید:توی «...واگذار کنی؟»
«راستش رو بخواین، من می‌تونم باهاش بجنگم و احتمالاً هم می‌برم.عبرتی ولی اگه همین‌جوری می‌رفتم و اول از همه دخلش رو می‌آوردم، دلم‌ترس به حال شماها که این‌همه جون کندید تا به اینجا برسید، می‌سوخت.»
سیان با عصبانیت‌منو غرید: «فکر کردی‌جوابش داری چه زری می‌زنی؟»
او با این حرفش داشت علناً به همه‌شان توهین می‌کرد. با اینکه دزرا مثل سیان دادوفریاد راه نینداخت،تمام اما با اخم به یوجین چشم‌غره رفت. و اما سیئل؟ او اصلاً احساس عصبانیت نمی‌کرد و بهش برنخورده‌خیلی بود. برعکس، این وضعیت برایش آن‌قدر سرگرم‌کننده بود که با اشتیاق تمام منتظر بود ببیند بعدش چه اتفاقی می‌افتد.
یوجین بی‌توجه به خشم آن‌ها گفت:برخوردیم «برای اینکه در حق کسی نامردی‌کردی نشه، بیاید به ترتیبِ رسیدن بریم جلو.»
سیان با ناباوری پرسید: «تو... اصلاً‌اتفاق عقلت سر جاشه؟ تو راهت تا‌بدهد اینجا، هیولاها چند بار کوبیدن تو سرت؟»
یوجین درحالی‌که از جایش تکان نمی‌خورد و نگاهش را به دزرا دوخته بود، با خونسردی جواب‌مشت‌هایش سیان را داد: «حتی یه ضربه هم نخوردم. حالم کاملاً خوبه.» و بعد ادامه داد: «اگه فکر‌همین می‌کنی از پسش برنمیای، می‌تونی راحت بی‌خیالش بشی. هرچی باشه، این حق رو داری که تسلیم بشی.»
تسلیم بشه؟ دزرا اخم‌هایش را در هم کشید. او برای رسیدن به اینجا‌درس مکافات زیادی کشیده بود. همین حرفش درباره‌ی واگذار کردن فرصت به‌اندازه‌ی کافی مسخره‌ترس بود، اما وقتی به او گفت که تسلیم شود، دزرا واقعاً از کوره دررفت.
دزرا فریاد‌شلوغش زد: «من‌توی عمراً تسلیم نمی‌شم!»
یوجین با لبخندی‌شرم تمسخرآمیز گفت: «ولی تنهایی‌تصمیم برات خیلی سخت می‌شه...»
درحالی‌که شانه‌های دزرا از شدت خشم‌جوابش می‌لرزید، برگشت تا به هیولای باس که‌زهرترک در غار مرکزی ایستاده بود نگاه کند.
حتی از این فاصله هم دزرا می‌توانست به‌وضوح ببیند که هیولای باس هیکلی سفت و عضلانی‌اگر دارد. جثه‌اش حتی از ترولی که کمی قبل‌تر به‌سختی توانسته بود از دستش فرار کند هم بزرگ‌تر‌توهین بود. بارزترین ویژگی‌اش سر آن بود. هیولای باس یک موجود انسان‌نمای غول‌پیکر با سر گاو نر بود.
به عبارت دیگر، یک مینوتور. هیولایی که تقریباً همیشه در داستان‌های مربوط به هزارتوها حضور داشت. با‌نبود این حال، دیدن مینوتور در واقعیت، اصلاً شبیه آن چیزی نبود که در افسانه‌ها مسخره به نظر‌آره می‌رسید. دزرا در حالی که به جفت شاخ‌های غول‌پیکر مینوتور خیره شده بود، آب دهانش را قورت داد.
«...چرا گارگیث،شدت اون حروم‌زاده،عصبانیت هنوز نرسیده؟»
نقشه اصلی این بود که برای مبارزه با هیولای باس با گارگیث متحد شود.شدم با این حال، به نظر می‌رسید گارگیث جایی گیر افتاده است، چون هیچ نشانه‌ای از‌داشتی اینکه به این زودی‌ها پیدایش شود وجود نداشت. محض احتیاط، دزرا نگاهی به یوجین انداخت.
یوجین اصرار کرد: «من فقط‌شدت وقتی می‌جنگم که همه‌تون شانس‌تصمیم خودتون رو امتحان کرده باشین.»
دزرا با حرص‌اتفاقی گفت: «...تو واقعاً‌برخوردیم دیوونه‌ای، مگه نه؟»
سیان چنان گیج شده بود که برای‌تصمیم چند لحظه، فقط به حرف‌های آن‌ها گوش‌بخواهد می‌داد. اما دیگر نتوانست خودش را نگه دارد.
سیان با تحکم پرسید:زهره‌ترک «واقعاً فکر می‌کنی نوبت‌اصلاً به تو هم می‌رسه؟»
یوجین با اعتمادبه‌نفس‌کشیده جواب داد: «آره،شرم فکر کنم برسه.»
«چرت‌وپرت نگو! واقعاً‌اتفاقی فکر می‌کنی از پسِ‌لحنی یه حروم‌زاده‌ی گاوکله برنمیام؟!»
«اگه شکستش بدی، تا‌عصبانیت آخر عمرم تو رو به‌بیندازد عنوان برادر بزرگ‌ترم قبول می‌کنم.»
با شنیدن این حرف، سیان برای لحظه‌ای مکث کرد. تصور کرد که‌بودم تا آخر عمر می‌تواند صدای این عوضیِ پررو را بشنود که او‌داشتم را «برادر بزرگ‌تر» صدا می‌زند. برای سیانِ بچه‌سال، این پیشنهاد به‌شدت جذاب بود.
«...بعداً نزنی زیر حرفت.»
«نگران نباش، نمی‌زنم.»
پس از شنیدن تایید یوجین، سیان همان‌جا روی زمین نشست. سپس، در حالی که به‌آرامی‌تمام نفس می‌کشید، شروع به جذب مانا به درون بدنش کرد. از آنجا که برای رسیدن به‌طعنه اینجا انرژی زیادی مصرف کرده بود، باید سریعاً از این طریق مانای خود را بازیابی می‌کرد.
«اگه یه مینوتور باشه...»
راستش را بخواهید، این اولین باری بود که سیان هم یکی از آن‌ها را در دنیای واقعی می‌دید.تمام با این حال، در کتاب‌هایی که طی چند روز گذشته به‌طور تصادفی ورق زده بود، داستان‌های زیادی درباره‌ی مینوتورها‌خوشت خوانده بود. این هیولایی بود که نقطه ضعف خاصی نداشت، اما نقطه قوت ویژه‌ای هم در آن دیده نمی‌شد.
قدرت بالا و پوست سفتی داشت، اما این‌ها ویژگی‌های طبیعیِ یک هیولای متوسط تا بزرگ با آن جثه بودند.بودم نه قابلیت‌های بازسازی قدرتمند یک ترول را داشت و نه قدرت و خشم وصف‌ناپذیر یک اوگر را. قدرت و هوش‌حاشا آن در حد متوسط بود. مینوتور، از نگاه سیان، هیولایی بود که می‌شد بدون دردسر چندانی آن را شکست داد.
اما دزرا حس کاملاً متفاوتی نسبت به آن داشت. او در حالی که قلب لرزانش را آرام می‌کرد، با‌باید تردید به سمت غار مرکزی قدم برداشت. هم نیزه‌اش و هم دست‌هایی که آن را گرفته بودند، می‌لرزیدند. اگرچه‌استفاده او هیولاهای زیادی در سطح اورک‌ها شکار کرده بود، اما هنوز هیولایی به بزرگی مینوتور را شکار نکرده بود.
«...می‌گن مینوتورها تو‌منو زنجیره‌ی غذایی بالاتر‌جوابش از ترول‌ها هستن، اما...»
این موضوع همیشه هم لزوماً درست نبود، اما در حال حاضر، او این واقعیت را می‌پذیرفت که‌بخواهد مینوتورها قدرتی مشابه یا بیشتر از ترول‌ها دارند. دزرا که بدون شکست دادن ترولِ خودش از دست‌طعنه آن فرار کرده بود، اصلاً نمی‌توانست تصور کند که چگونه ممکن است در این مبارزه پیروز شود.
«...هیاااا!»
با این وجود، حالا که تا اینجا آمده بود، نمی‌توانست به‌سادگی‌عبرتی برگردد. دزرا برای غلبه بر ترسش، فریاد جنگی سر داد. سپس‌کند چنگش را روی نیزه‌اش محکم کرد و به سمت مینوتور یورش برد.
پیش از آنکه دزرا بتواند فاصله‌اش را کم کند، مینوتور روی پاهایش ایستاد. برای موجودی به آن سنگینی، سرعت واکنش باورنکردنی‌ای از خود نشان‌داشتم داد. حتی ترول‌ها هم آن‌قدر سریع نبودند و هیکلش وقتی روی پا ایستاد، بسیار بزرگ‌تر از یک ترول معمولی بود. مینوتور سرش را به‌جرئت سمت دزرا چرخاند. چشمهای گاوی که دزرا با آن‌ها آشنایی داشت، معمولاً درخشان و بامزه بودند، اما چشمان مینوتور پر از نوری وهم‌آور بود.
مینوتور دستش را تاب‌بعد داد و دزرا با فریادی،اتفاق نیزه‌اش را به جلو راند.
تق!
دست بزرگ مینوتور بدون‌عصبانیت هیچ زحمت خاصی، نیزه‌ی‌گیر او را تکه‌تکه کرد.
«اما گفته بودن که نمی‌شکنه!»
چهره‌ی دزرا از حس خیانت در هم رفت. مینوتور به‌سرعت یک بار دیگر دستش را بالا برد و‌تمام آن را روی سر دزرا کوبید، اما این حمله هنوز در حد توانایی واکنش دزرا بود. او به‌خیلی پهلو جهش کرد، جاخالی داد و سپس انتهای نیزه‌ی شکسته‌اش را به سمت پهلوی بی‌حفاظ مینوتور تاب داد.
تق!
اگرچه ضربه به هدف خورد، اما حمله‌ای که با چنین وضعیت‌عبرتی ناپایداری انجام شده بود، چندان مؤثر واقع نشد. مینوتور بدون اینکه‌کند حتی یک ناله‌ی دردآلود سر دهد، خودش را به دزرا رساند.
«کیااااه!»
انگشتان بزرگش کاملاً دور بدن او حلقه زدند. دزرا در حالی که ناامیدانه برای فرار تقلا می‌کرد،بخواهد با وحشت جیغ کشید. غریزه‌اش صادقانه به او می‌گفت که قرار است بمیرد! آیا واقعاً ممکن بود‌طعنه همه‌ی این‌ها فقط یک توهم باشد؟ نه، غیرممکن بود! دزرا در برابر مرگ حتمی‌اش، چشمانش را محکم بست.