چپتر 28: اپیزود ۷ – صاحبخانه (۱)
0ما به دنبال لی جیهه وارد‌گومهو چونگ‌مورو شدیم. یو سانگا درِ شیشه‌ای‌تونل خردشده‌ی سکو را دید و گفت:
«...چه فضای آشفته‌ایه.»
وقتی از روی ریل‌های‌ولی خط ۳ بالا آمدند، چند‌عالی نفر را دیدند که نشسته‌اند.
[شما وارد چونگ‌مورو شده‌اید.]
[سناریوی سوم در حال حاضر در جریان است.]
[کانال #GIR-8761 فعال است.]
[کانال #BIR-3642 فعال است.]
از چونگ‌مورو به بعد، مقیاس سناریو بزرگ‌تر می‌شد‌شروع و کانال‌های دوکبی‌ها افزایش می‌یافت. از این به‌نباید بعد، آن بیهیونگ ساده‌لوح کار سختی در پیش داشت.
چند مرد میانسال‌نباید ما را دیدند‌داشته و دست تکان دادند.
«اوه، سامورایی‌شروع کوچولو. آدم‌های‌ولی جدید آوردی؟»
«آره.»
سامورایی. حدس می‌زنم اگر حامی پشت سر لی جیهه ناشناخته‌ولی بود، می‌شد او را این‌طور صدا زد. دیر یا زود،باشن آن‌ها مجازات می‌شدند. لی جیهه به مردهای میانسال اخم کرد.
«بازم مست کردین؟»
«هاهاها! حالا که دنیا‌ولی این‌طوری شده مگه کار‌چقدر دیگه‌ای هم جز نوشیدن هست؟»
مردهای میانسال برخلاف کسانی که در حال تجربه یک فاجعه بودند،سکه آرام به نظر می‌رسیدند. طبیعی هم بود، چون لباس فرم سربازها‌می‌خواد را به تن داشتند. اینجا قطعاً با ایستگاه گومهو فرق داشت.
حالا شروع واقعی بود.
«ولی دوستات از تو‌کلی تونل اومدن؟ چقدر عالی...سپس نباید کلی سکه داشته باشن؟»
سپس یکی از‌واقعی مردهای میانسال رو‌تونل به یو سانگا کرد.
«خانم جوانِ اونجا، اسمت‌دوستات چیه؟ دلت می‌خواد یه‌عالی اتاق ارزون اجاره کنی؟»
«...اتاق؟»
«هاها، هنوز‌عالی سیستم اینجا رو‌سکه نمی‌دونی؟ این مکان—»
لی جیهه‌شروع حرف مرد میانسال‌دوستات را قطع کرد.
«آجوشی‌ها. سعی‌واقعی نکنین تازه‌واردها‌دوستات رو گول بزنین.»
«اوهو، به هر حال باید‌ایستگاه بفهمن. این کاریه که همه‌ولی برای زنده موندن انجام می‌دن...»
«اگه نمی‌خواین‌عالی آسیب ببینین،کلی پس گمشین.»
مرد میانسال با‌واقعی شنیدن حرف‌های لی‌تونل جیهه رنگ‌پریده شد.
«این... بچه‌های کم‌سن‌وسال‌ولی از همین الان چه‌چقدر چیزای بدی یاد گرفتن.»
«هی، آقای کانگ. بس کن.»
مردهای میانسال رو برگرداندند. آن‌ها در‌داشته مسیر خط ۴ ناپدید شدند و‌اونجا لی جیهه شمشیرش را غلاف کرد.
«من تا اینجا آوردمتون، از‌دوستات این به بعد مراقب خودتون‌نباید باشین. من که پرستار بچه نیستم.»
این بچه‌واقعی خیلی بی‌تفاوت‌دوستات حرف می‌زد.
به اطراف نگاه کردم. چونگ‌مورو. اینجا‌گومهو صحنه‌ی سناریوی سوم بود، جایی که‌تونل قوانین کاملاً متفاوتی در آن جریان داشت.
«لـ-لعنتی! اگه نزدیک بیاین می‌کشمتون...»
مردی در وسط سکوی خط ۳ مترو‌اومدن ایستاده بود و در حالی که چاقویی را‌سپس در هوا تکان می‌داد، مردم را تهدید می‌کرد.
زیر پایش کاشی‌ای به مساحت ۱ پیونگ (۳.۳۰۶ متر مربع) قرار‌سکه داشت که نور سبزی از خود ساطع می‌کرد و به هوا‌می‌خواد کشیده می‌شد. یو سانگا پرسید: «...چرا داره این کار رو می‌کنه؟»
«نمی‌دونم.»
می‌توانستم حدس بزنم، اما نیازی نبود همین الان او را بترسانم. افراد زیادی‌اسمت در خط ۳ مترو بودند که با چاقو نشسته بودند. برخلاف مردهای میانسال قبلی،قطع چهره‌هایشان پر از ناامیدی بود. نگاهی به آن‌ها انداختم و از لی جیهه پرسیدم:
«یو جونگهیوک اینجاست؟»
لی جیهه که قصد رفتن داشت،اومدن با شنیدن اسم «یو جونگهیوک» سرش‌داشته را برگرداند. هوشیاری در چشمانش موج می‌زد.
«...تو کی هستی؟»
یو جونگهیوک از‌نباید همین الان این بچه‌باشن را خراب کرده بود.
خب، می‌توانستم درک کنم. پیدا کردن صورت فلکی‌ای در سطح «خدای جنگ دریایی»،داشته حتی اگر تمام کره جنوبی را هم می‌گشت، کار سختی بود. اگر من‌اجاره هم جای یو جونگهیوک بودم، بلافاصله بعد از آمدن به چونگ‌مورو پیدایش می‌کردم.
«من یکی از‌ولی همراهان یو جونگهیوک‌اومدن هستم که زنده برگشته.»
«...همراه؟ چطور ممکنه؟»
لی جیهه با چشمانی‌کلی مشکوک به من خیره شد.یکی با بی‌شرمی شانه‌ای بالا انداختم.
«اگه بهش بگی،واقعی اون یارو خودش می‌فهمه.اومدن الان یو جونگهیوک کجاست؟»
«...استاد الان اینجا نیست.»
«واقعاً؟ این‌طوری که‌اینجا سخته. یه چیزی هست‌فرق که باید بهش بگم.»
حالت چهره‌ی لی جیهه در هم رفت‌باشن و با نگاهی که انگار به او‌چیه خیانت شده باشد، به من خیره شد.
آه، خیلی خوب می‌دانستم که او درباره‌ی یو جونگهیوک چه‌نباید فکری می‌کند. گذشته از این، از همین حالا او را‌اسمت استاد صدا می‌زد... با این وضعیت به دست آوردنش سخت می‌شد.
لی جیهه پسری را‌دوستات که در گوشه‌ای چمباتمه‌عالی زده بود، صدا زد:
«هی، تویی که اونجایی!»
«ها؟ بله، بله!»
«همین‌جا حواست به این‌ولی آدما باشه! من می‌رم‌چقدر استاد رو پیدا کنم.»
پسر با‌واقعی چشمانی گیج به‌تونل ما نگاه کرد.
«...اینا کی‌ان؟»
«نمی‌دونم. دوستای استاد؟»
با حرف لی جیهه، چشمان افراد روی‌اومدن سکو گرد شد. آن‌ها با شگفتی و‌باشن ترس آمیخته به احترام به ما نگاه کردند.
«...دوستای یو جونگهیوک-شی؟»
پسر به سمت ما دوید و با‌فرق صدای بلند گفت. او پسری بود که‌چقدر تقریباً هم‌سن لی جیهه به نظر می‌رسید.
«شما واقعاً‌عالی دوستای یو‌کلی جونگهیوک-شی هستین؟»
وقتی چشمان معصوم پسر را‌دوستات دیدم، نمی‌توانستم دروغ بگویم. حداقل،نباید اگر یک آدم معمولی بودم نمی‌توانستم.
«اون دوست خوبیه.»
اخیراً دیگر به نظر نمی‌رسید‌ایستگاه یک آدم «معمولی» باشم. حداقل‌ولی در اینجا که این‌طور بود.
در حالی که از جونگ هی‌وون بیهوش مراقبت می‌کردم،عالی از طریق آن پسر درباره‌ی چونگ‌مورو چیزهایی شنیدم. این پسر‌اونجا در کنار لی جیهه، یکی از پیروان یو جونگهیوک بود.
«...به این ترتیب، ما‌دوستات دنبال یو جونگهیوک-شی راه افتادیم.نباید دارین به حرفام گوش می‌دین؟»
«آره.»
البته که درست گوش‌کلی نمی‌دادم. داستان قهرمان‌بازی‌های آن یو‌یکی جونگهیوکِ روان‌پریش اصلاً جالب نبود.
خلاصه داستان‌شروع چیزی شبیه‌ولی به این بود:
«سه روز پیش، یو جونگهیوک پیداش شد و‌عالی بعضی از شماها، از جمله لی جیهه رو‌خانم از دست هیولاها نجات داد. داستانش همین نیست؟»
پسر از اینکه داستانش‌قطعاً به این سادگی خلاصه‌شروع شده بود اخم کرد.
«آه، داستان‌عالی به این‌کلی سادگی‌ها هم نیست...»
او قطعاً‌شروع مسحور یو‌ولی جونگهیوک شده بود.
ناگهان، حضوری با قدرتی کوبنده‌تونل آن‌ها را نجات داده بود. عجیب‌سکه بود اگر از او پیروی نمی‌کردند.
اما پسر نمی‌دانست. او زنده نمانده بود چون یو جونگهیوک‌ولی آدم خوبی بود، بلکه فقط به این خاطر زنده مانده‌باشن بود که از شانس خوبش در کنار لی جیهه حضور داشت.
«حالا می‌تونم چند تا‌کلی چیزی که برام سوال‌سپس شده رو ازت بپرسم؟»
در حالی که غرق‌ولی در افکارم بودم، لی هیون‌سونگ‌عالی مودبانه شروع به پرسیدن کرد.
«بله. بپرسین.»
«وضعیت تامین غذا اینجا چطوره؟»
«اون، گفتنش یکم خجالت‌آوره... بعضی از آدما، از‌سپس جمله خودم، به جیهه وابسته‌ایم. جیهه شکار می‌کنه‌می‌خواد و از یو جونگهیوک-شی می‌خواد که آشپزی کنه...»
معلوم نبود کِی یک چک‌لیست درست کرده بود،چقدر اما لی هیون‌سونگ دفترچه‌اش را بیرون آورد و شروع‌خانم به نوشتن چیزی کرد. او واقعاً یک سرباز بود.
«پس آب آشامیدنی‌تون چطوره؟»
«ما در ازاش به‌قطعاً "اتحاد صاحبخانهها" در طبقات‌شروع بالا، غذا یا سکه می‌دیم.»
«...اتحاد صاحبخانهها؟»
صاف نشستم. حالا داستان‌ولی داشت جالب می‌شد. پسر با‌عالی تردید دهانش را باز کرد:
«اونا صاحبخانه‌هایی هستن که کنترل منطقه‌ی چونگ‌مورو‌چقدر رو در دست دارن. اونا طبقات بالا رو‌یکی اشغال کردن و ما بهشون می‌گیم اتحاد صاحبخانهها.»
اتحاد صاحبخانه‌های چونگ‌مورو. این‌قطعاً نامی بود که در «راه‌های‌واقعی زنده ماندن» ظاهر شده بود.
«چه جور آدمایی هستن؟»
«خب، چی بگم...»
در واقع، نیازی نبود که بپرسم.اومدن احتمالاً طبق انتظارات من، یکی از «۱۰باشن شرور» همین الان در چونگ‌مورو حضور داشت.
«اونا فقط صاحبخونه هستن.»
این پاسخ به یک معنا جواب درستی بود. آن‌ها‌یکی صاحبخانه بودند. مالکان ساختمان‌هایی که مالیات ثابتی دریافت می‌کردند.ارزون در همین لحظه، لی گیلیونگِ ساکت دهانش را باز کرد.
«ببخشید هیونگ.»
«جانم؟»
«می‌خوام برم دستشویی.»
«واجبه؟»
«آره.»
زمان‌بندی‌اش کمی دور از انتظار بود. حتی عجیب‌تر هم بود چون‌سکه لی گیلیونگ معمولاً از این حرف‌ها نمی‌زد. بعد متوجه شدم که‌می‌خواد لی گیلیونگ کنار یو سانگایی ایستاده که صورتش سرخ شده بود.
«...ببخشید، منم می‌تونم باهاتون بیام؟»
در آن لحظه، تصویر یو سانگا و جونگ هی‌وون که در ایستگاه یاکسو دنبال‌چیه لوازم ضروری و شخصی می‌گشتند در ذهنم تداعی شد. فکر کنم فهمیدم قضیه از‌آجوشی‌ها چه قرار است. این بچه، لی گیلیونگ، خیلی زودتر از من متوجهش شده بود.
پسری که‌شروع حرف‌هایمان را‌ولی شنیده بود گفت:
«برای دستشویی باید برید‌دوستات طبقه دوم زیرزمین، اما‌عالی ورود به اونجا راحت نیست.»
«...اتفاقی افتاده؟»
«آره. فکر کنم بهتره خودتون‌سکه از نزدیک ببینید... منم دارم‌خانم می‌رم بالا، می‌خواید با هم بریم؟»
«بریم.»
من بودم که این را گفتم. البته،چقدر هدفم رفتن به دستشویی نبود. باید می‌رفتم‌سپس بالا و چند چیز را بررسی می‌کردم.
اخیراً، حرکات یو جونگهیوک با «بازگشت سوم» که‌شروع من می‌شناختم تفاوت داشت. اگر این‌طور بود، باید‌نباید این شکاف اطلاعاتی را برای خودم روشن می‌کردم.
همراه با دوستانم، در حالی که‌داشته جونگ هی‌وونِ هنوز بیهوش را حمل‌اونجا می‌کردم، به طبقه سوم زیرزمین رفتیم.
«اوه، شنیده بودم‌واقعی صورت‌های جدیدی پیدا شدن.اومدن اومدید اتاق‌ها رو ببینید؟»
مردی میانسال که نزدیک پله‌برقی خط‌اومدن ۴ ایستاده بود، سوت زد. پسر‌داشته سرش را تکان داد و جواب داد:
«آه، شرمنده.داشتند ما داریم‌قطعاً می‌ریم بالا...»
«اِ، حیف شد. مراقب باشید.»
مرد میانسال بدون معطلی دستش را‌تونل تکان داد. یو سانگا رفتن مرد‌سکه میانسال را تماشا کرد و پرسید:
«راستی... منظور از "اتاق"دوستات دقیقاً چیه؟ فکر نکنم همون‌نباید اتاق‌هایی باشن که من می‌شناسم.»
«ساده‌ست.»
پسر به‌عالی یک کاشی‌کلی مربع‌شکل اشاره کرد.
این کاشی‌ها روی سکوی خط ۳ هم وجود داشتند.عالی کاشی‌های سبزی که به اندازه یک پیونگ بودند. با دقت‌اونجا بیشتر، دیدم چیزی در هوای بالای کاشی نوشته شده است.
[منطقه سبز ۱/۰]
«اسم سناریو "منطقه‌نباید سبز"ـه و به‌داشته این کاشی‌ها می‌گن اتاق.»
نزدیک کاشی، دو مرد داشتند با‌تونل هم می‌جنگیدند. دعوایشان سر کاشی بود.سکه این بار لی هیون‌سونگ بود که پرسید:
«اون چیه؟ چرا‌ولی اون آدما دارن‌اومدن سرش دعوا می‌کنن؟»
پسر کمی بی‌میل به نظر‌ایستگاه می‌رسید. انگار حرف زدن با‌ولی ما تهدیدی برای بقایش محسوب می‌شد.
«وقتی برسید‌عالی به طبقه دوم‌سکه زیرزمین، خودتون می‌فهمید.»
هر چه به طبقات بالاتر می‌رفتیم، درگیری‌های بیشتری بر سر اتاق‌ها می‌دیدیم.سکه اعداد اتاق‌ها متفاوت بود. اتاق‌های کوچکی با برچسب (۱/۰) و اتاق‌های بزرگی‌اتاق با برچسب (۷/۰) وجود داشتند. عدد دوم احتمالاً ظرفیت اتاق را نشان می‌داد.
با دقت به اطراف نگاه کردم‌اومدن و پرسیدم: «از طبقه سوم تا‌داشته اول زیرزمین، همه‌ش جزو قلمرو انجمن صاحب‌خانه‌هاست؟»
«...آره. گروه‌های کوچیک دیگه‌ای‌قطعاً هم هستن، اما انجمن صاحب‌خانه‌ها‌واقعی بیشترش رو به دست آورده.»
تمام زیرساخت‌های چونگ‌مورو در طبقات اول و‌باشن دوم زیرزمین قرار داشت، با این حال‌چیه یک اتحاد به‌تنهایی تمامش را اشغال کرده بود.
«یو جونگهیوک‌شروع هیچ اقدامی نکرد؟دوستات مگه نجاتتون نداد؟»
«راستش...»
با این سوالم، چهره پسر به‌طرز محسوسی تاریک‌شروع شد. برای مدتی عبوس به نظر می‌رسید تا‌نباید اینکه بالاخره توانست به سختی به حرف بیاید.
«بهمون گفت‌عالی باید روی‌کلی پای خودمون بایستیم...»
می‌دانستم. معلوم است که یو جونگهیوک چنین چیزی می‌گوید. احتمالاً یو جونگهیوک هرگز به‌باشن آن‌ها نگفته بود که دنبالش راه بیفتند. آن‌ها فقط مجذوب قدرت کوبنده‌ای شده بودند‌هاها که یو جونگهیوک نشان داده بود و برای خودشان رویاهای امیدوارکننده‌ای بافته بودند. چقدر ترحم‌انگیز.
طولی نکشید که به‌دوستات طبقه دوم زیرزمین رسیدیم. تنش‌نباید در چهره پسر موج می‌زد.
«از اینجا‌داشتند به بعد‌قطعاً باید مراقب باشیم.»
در طبقه دوم زیرزمین اتاق‌های بسیار بیشتری نسبت به طبقات پایین‌تر‌جوانِ وجود داشت. دیگر خبری از گروه‌های مردمی که با هم می‌جنگیدند‌هنوز نبود. در عوض، آدم‌ها با چشمانی ترسناک از مناطق سبز محافظت می‌کردند.
[منطقه سبز ۷/۷]
از کنار مردم‌اینجا گذشتیم و به‌گومهو سمت دستشویی‌ها رفتیم.
«اوه... چرا اینجا وایستادیم؟»
وقتی به آخرین راهروی منتهی به دستشویی‌اومدن نزدیک شدیم، قدم‌هایمان متوقف شد. ده‌ها نفر‌باشن مانند یک گلوگاه در راهرو تجمع کرده بودند.
«بیا بریم جلو.»
این را در حالی‌قطعاً گفتم که مردم را کنار‌واقعی می‌زدم تا راه باز کنم.
«پیلدو-شی! لطفاً‌عالی قبول کن!کلی دیگه تکرارش نمی‌کنم!»
«خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم! بذارید یه‌تونل روز دیگه بمونم. می‌رم زیر بار‌سکه قرض تا سکه‌ها رو جور کنم!»
سردسته‌ای که جلوی‌ولی صف بود با جمعیت‌چقدر ملتهب روبرو شده بود.
«خیله‌خب، برید عقب. برید عقب.»
در سمت مقابل، افرادی که به نظر‌باشن می‌رسید از انجمن صاحبخانهها باشند، جمع شده‌چیه بودند. غریزه‌ام این را به من می‌گفت.
یکی از ۱۰ شرور اینجا بود. سعی کردم با استفاده از‌کلی توصیفات رمان، عضو «۱۰ شرور» را پیدا کنم، اما آسان نبود‌دلت چون به نظر می‌رسید همه آن‌ها با این توصیف همخوانی دارند.
یعنی بعد از‌ولی صاحبخانه شدن، چهره‌هایشان شبیه‌چقدر به هم شده بود؟
داشتم سرم را تکان می‌دادم که کسی پایم را‌واقعی گرفت. لی گیلیونگ بود. احساس خطر کردم و خواستم‌سکه شانه‌اش را بگیرم که کسی لی گیلیونگ را هل داد.
«آه.»
لی گیلیونگ تعادلش‌واقعی را از دست‌تونل داد و زمین خورد.
[شخصیت «لی گیلیونگ» به ملک خصوصی تجاوز کرده است!]
ناگهان فضا سرد شد و برخی‌داشته از اعضای «انجمن صاحبخانهها» که در‌اونجا جلو بودند، به لی گیلیونگ نگاه کردند.
«این بچه کیه؟»
تقریباً در همان‌ولی زمان، جمعیت حاضر جیغ‌چقدر کشیدند و عقب رفتند.
«روانی!»
«عـ-عقب! زود باش!»
انگار که اصلاً آنجا نبودند، جمعیت مانند جزر و مد به عقب‌سکه هجوم بردند. مردم ناپدید شدند و خطوط قرمزی در جایی که قبلاً‌اتاق ایستاده بودند، درخشید. مردی متناوباً به مرز خطوط و لی گیلیونگ نگاه کرد.
«همم. به نظر‌ولی میاد گم شدی.اومدن می‌دونی اینجا کجاست؟»
«مسیر دستشویی؟»
«دستشویی؟ هاها، یه زمانی‌کلی بود. راستی، بچه جون...سپس پدر و مادرت کجان؟»
«...ها؟»
«یادت ندادن‌واقعی که نباید وارد‌تونل زمین دیگران بشی؟»
زمین دیگران.داشتند اوه، پس باید‌ایستگاه واقعیت داشته باشد.
مرد با نگاهی‌نباید نامعلوم سر لی‌داشته گیلیونگ را نوازش کرد.
«نمی‌دونی. از این‌واقعی به بعد، من‌تونل بهت یاد می‌دم.»
[شخصیت «گونگ پیلدو»، «منطقه مسلح سطح ۳» را فعال کرده است!]
صدای چرخشی به گوش رسید‌سکه و برجک‌های کوچکی شبیه به‌خانم مسلسل‌های گاتلینگ از زمین بیرون آمدند.
[شخصیت «گونگ پیلدو» برای تجاوز به ملک خصوصی‌اش درخواست ۵۰۰ سکه کرده است.]
[اگر از این توصیه پیروی نکنید، تمام برجک‌های مجاور بلافاصله شلیک خواهند کرد.]
مرد گفت:
«پول بده.»
تمام برجک‌های پر شده، یک نقطه را هدف گرفته‌واقعی بودند. لی گیلیونگ گیج و سردرگم بلند شد و‌سکه به سمت من آمد. مرد مرا دید و خندید.
«آه، تو سرپرستشی.نباید پس سرپرستش نباید به‌جاش‌باشن ۵۰۰ سکه رو بپردازه؟»
به دستی که‌واقعی مرد با وقاحت دراز‌اومدن کرده بود، لبخند زدم.
...چقدر خنده‌دار، یو‌ولی جونگهیوک. تو گذاشتی این‌چقدر عوضی‌ها قسر در برن؟