چپتر 30: اپیزود ۷ – صاحبخانه (۳)
0یو جونگهیوک به همه به جز لی هیون‌سونگ نگاه‌اگه می‌کرد. سه نفر باقی‌مانده کنار هم ایستاده بودند و‌بگویم نمی‌توانستم دقیقاً بفهمم یو جونگهیوک به چه کسی نگاه می‌کند.
「...چطور ممکنه؟」
به کی نگاه می‌کرد؟ می‌خواستم بپرسم،آینده‌ست اما می‌ترسیدم مهارتم لو برود. یو جونگهیوک‌اطلاعاتی هنوز نمی‌دانست که من او را می‌شناسم.
با این حال، حدس زدم که شاید اطلاعات‌افتادن جونگ هی‌وون را دیده باشد. جونگ هی‌وون متوجه‌خودشون نگاه یو جونگهیوک شد و با او روبه‌رو شد.
«به چی نگاه می‌کنی؟»
「······.」
کارت عالیه، جونگ هی‌وون.
「بکشم...」
سریع دهان باز‌چرا کردم: «یو جونگهیوک. یه‌رها چیزی برام سوال شده.»
برگشت و‌داد نگاهم کرد.می‌خوام چشمانش پرسشگر بودند.
«چرا گونگ پیلدو‌می‌خوام رو به حال‌آینده‌ست خودش رها کردی؟»
«اگه پیامبری، باید بدونی.»
«من که همه‌چیز رو نمی‌دونم.»
اگر دقیق‌تر بخواهم‌زنده بگویم، همه‌چیز را‌سناریوی به یاد نداشتم.
[شخصیت «یو جونگهیوک»می‌خوام از مهارت «تشخیص‌آینده‌ست دروغ» استفاده کرده است.]
[شخصیت «یو جونگهیوک»فقط تایید کرده است که‌راه حرف‌های شما حقیقت دارند.]
خیلی دقیق بود.
«...که این‌طور، می‌فهمم.زنده پیامبری که سطح‌سناریوی «دید آینده‌اش» پایینه.»
هر فکری دوست داری بکن.
یو جونگهیوک‌نیاز به حرفش‌خود ادامه داد:
«من گونگ‌پرسشگر پیلدو رو‌گونگ زنده می‌خوام.»
«به خاطر سناریوی آینده‌ست؟»
یو جونگهیوک جوابی نداد.خاطر انگار سعی داشت میزان‌نداد اطلاعاتی را که می‌دانستم بسنجد.
«می‌دونم که برای سناریوهای آینده به گونگ پیلدو‌افتادن نیاز داری. اما فقط به خود گونگ پیلدو نیاز‌رهاشون داری، نه به کل گروهی که دنبالش راه افتادن.»
「······.」
«سبک تو این نیست که چیزهای‌سناریوی غیرضروری رو حذف کنی؟ پس چرا‌داشت همین‌طوری به حال خودشون رهاشون کردی؟»
「...چقدر روی اعصابه.」
چی؟
یو جونگهیوک در سکوت به من خیره‌رها شد و گفت: «من کارهای زیادی برای‌نمی‌دونم انجام دادن دارم. تو هرگز درک نمی‌کنی.»
«صبر کن! مشکل این‌می‌خوام نیست. اگه الان کاری‌جوابی نکنی، بیشتر آدم‌های چونگ‌مورو...!»
چشمان یو جونگهیوک سرد بودند.
«اهمیتی نداره.»
من انسان‌دوست نبودم. باور نداشتم که همه در‌کردی این دنیا ارزش زنده ماندن دارند. چیزی که‌دقیق‌تر در این لحظه مرا عصبانی می‌کرد، یو جونگهیوک بود.
«یو جونگهیوک.داد می‌تونم یه‌می‌خوام مشت بهت بزنم؟»
«اگه به خودت مطمئنی.»
با عصبانیت مشتم‌فقط را گره کردم‌دنبالش که پیامی شنیدم.
[شخصیت «یو جونگهیوک» از‌گونگ «دفاع شخصی قوی سطح‌کردی ۵» استفاده کرده است.]
مشتم را‌داد پایین آوردم.می‌خوام حروم‌زاده‌ی بزدل.
«کارت تموم شد؟»
«...»
«بیا بریم.»
لی جیهه با صدای یو جونگهیوک از جا پرید.نداد لی جیهه که با تاخیر به دنبال یو جونگهیوک‌برای راه افتاده بود، با چشمانی گیج به من نگاه کرد.
[صورت فلکی «ژنرال کچل‌خاطر عدالت (سام‌یونگ‌دانگ)» تحت تأثیر روحیه‌انگار جوانمردانه شما قرار گرفته است.]
[۱۰۰ سکه‌نیاز حمایت مالی‌خود شده است.]
البته که‌پرسشگر کاملاً دچار‌گونگ سوءتفاهم شده بود.
[۱ ساعت و ۳۰خاطر دقیقه تا فعال شدن‌نداد سناریوی سوم باقی مانده است.]
زمان زیادی باقی‌فقط نمانده بود و‌دنبالش ذهنم آشفته بود.
[صورت فلکی «ژنرال کچل عدالت‌پیلدو (سام‌یونگ‌دانگ)» از اینکه جان مردم‌پیامبری باید به خطر بیفتد، خشمگین است.]
[صورت فلکی «ژنرال‌زنده کچل عدالت (سام‌یونگ‌دانگ)»سناریوی خواهان یک قیام است.]
سام‌یونگ‌دانگ با صدای بلند در سرم حرف‌جوابی می‌زد، اما نمی‌توانستم راه حل خوبی پیدا‌می‌دانستم کنم. سناریوی سوم دقیقاً یک هفته طول می‌کشید.
شاید یو جونگهیوک قصد داشت‌گروهی در طول مدت سناریوی سوم،نیست امتیاز دیگری به دست بیاورد.
البته که‌پرسشگر نمی‌توانستم بی‌خیالش شوم.پیلدو نمی‌توانستم بی‌خیالش شوم...
[صورت فلکی «زندانی سربند طلایی‌خاطر (سون ووکونگ)» در این فکر‌انگار است که چه در سر دارید.]
«یو جونگهیوکِ عوضی.»
[صورت فلکی «زندانی‌فقط سربند طلایی (سون‌دنبالش ووکونگ)» راضی است.]
[۱۰۰ سکه‌پرسشگر حمایت مالی‌گونگ شده است.]
در واقع، مشکلی که پیش رویم قرار داشت یو جونگهیوک‌انگار نبود، بلکه گونگ پیلدو بود. برای عبور از سناریوی سوم، کمک‌نیاز گونگ پیلدو کاملاً ضروری بود. اما اگر نمی‌توانستم کمکش را بگیرم...
ناگهان جونگ هی‌وون‌می‌خوام سرش را بالا‌آینده‌ست آورد و لبخند زد.
«کیه؟»
«...ها؟»
«می‌دونی، همون شخص. همونی‌می‌خوام که داشتی درباره‌ش با‌جوابی یو جونگهیوک حرف می‌زدی.»
بلافاصله در مورد گونگ پیلدو توضیح دادم. جونگ هی‌وون‌انگار بی‌هوش بود، بنابراین نتوانسته بود گونگ پیلدو را ببیند. قصدم‌آینده عوض کردن بحث نبود. جونگ هی‌وون فوراً واکنش نشان داد.
«...این آشغال‌ها دیگه کی‌ان؟ امکانات عمومی‌دنبالش رو گرفتن و مردم رو مجبور‌غیرضروری می‌کنن برای استفاده ازشون پول بدن؟»
«آشغال‌ها طبقه بالا هستن.»
«می‌رم و می‌ندازمشون بیرون.»
جونگ هی‌وون تیغه موش خاکی را برداشت. این‌نداد کار به من یادآوری کرد که باید سلاح‌هایشان را‌برای عوض کنم. کارهای زیادی برای انجام دادن وجود داشت.
«خیلی مسخره‌ست.»
«اگه با هم متحد‌گونگ بشیم می‌تونیم برنده بشیم.کردی ایستگاه گومهو رو یادت نمیاد؟»
حالت چهره‌داد جونگ هی‌وون پر‌خاطر از اعتمادبه‌نفس بود.
طبیعی بود. جونگ هی‌وون مهارت «زمان قضاوت» را به عنوان برگ‌داشت برنده در دست داشت. او حواس خوبی داشت و سریع با شرایط‌گروهی سازگار می‌شد، بنابراین تا الان ویژگی و مهارت‌هایش را کشف کرده بود.
«لفتش نده! بیا بریم بکشیمشون!»
تا زمانی که حریفانش «شرور»پیلدو بودند، مهارت زمان قضاوت او‌پیامبری بالاترین قدرت را به رخ می‌کشید.
[شخصیت «جونگ هی‌وون»زنده مهارت انحصاری «زمان قضاوت»آینده‌ست را فعال کرده است.]
[صورت‌های فلکی سیستم خیر‌خاطر مطلق در برابر درخواست‌نداد جونگ هی‌وون سکوت کرده‌اند.]
[مهارت لغو شده است.]
چهره جونگ‌پرسشگر هی‌وون پر‌گونگ از سردرگمی شد.
«نه، این... چی شد؟ خرابه؟»
جونگ هی‌وون سعی کرد دوباره‌سناریوی مهارت را فعال کند. با‌سعی این حال، مهارت عمل نکرد.
«نه... چرا فعال‌فقط نمی‌شه؟ مگه اونا‌دنبالش به وضوح شرور نیستن؟»
به سوال جونگ هی‌وون خندیدم.
«این چیزیه‌داد که ما‌می‌خوام انسان‌ها فکر می‌کنیم.»
«...داری در‌زنده مورد چی‌خاطر حرف می‌زنی؟»
«صورت‌های فلکی ممکنه متفاوت باشن. هیچ تضمینی‌راه نیست که خیر و شری که اونا‌کنی می‌شناسن، شبیه چیزی باشه که ما می‌شناسیم.»
«آه...»
«عدالت همیشه‌داد توسط اکثریت‌می‌خوام تعیین می‌شه.»
در حال حاضر، اکثریت صورت‌های فلکی تصمیم گرفته‌اند که‌انگار آن‌ها «خوب» هستند. انسان‌ها دیگر حق تصمیم‌گیری در مورد‌سناریوهای عدالت را نداشتند. انسان‌ها فقط عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی حامیان خود بودند.
«این...»
به اعضای گروه نگاه کردم.
هیچ‌کس حرفی نمی‌زد، اما آن‌ها هم طرز فکری شبیه به جونگ هی‌وون داشتند. لی هیون‌سونگ‌می‌دانستم سپر آهنی را که با گلوله‌های جادویی خراشیده شده بود پاک می‌کرد، در حالی که‌چیزهای یو سانگا و لی گیلیونگ روی زمین کنار یکدیگر نشسته بودند و به سوسک‌ها نگاه می‌کردند.
این حس‌زنده ناامیدی را‌خاطر می‌توانستم درک کنم.
آن‌ها فکر می‌کردند پس از خلاص شدن از شر‌سبک گروه خلافکار ایستگاه گومهو، همه‌چیز را فهمیده‌اند. با این‌چقدر حال، فقط با فاصله سه ایستگاه، هیولایی غیرقابل‌قیاس حضور داشت.
وقت آن بود‌چرا که شکنجه‌ی امید‌خودش را آغاز کنم.
«این به این‌زنده معنی نیست که‌سناریوی هیچ راهی وجود نداره.»
«ها؟»
«شاید سخت باشه،فقط اما راهی برای‌دنبالش شکست دادنشون هست.»
آن‌ها هم‌زمان به‌چرا من نگاه کردند.خودش لی هیون‌سونگ پرسید:
«...واقعاً راهی داری؟»
«چی هست؟»
به اطرافم نگاه‌فقط کردم و صدایم‌دنبالش را پایین آوردم.
«باید گونگ پیلدو‌چرا رو از منطقه‌خودش مسلح بیرون بکشیم.»
«منطقه مسلح دیگه چیه؟»
«نشانشه. برای‌زنده دفاع از یک‌سناریوی منطقه بهینه‌سازی شده.»
منطقه مسلح. دلیل اینکه مقابله با گونگ پیلدو‌افتادن سخت بود، همین نشان بود. این یک توانایی‌خودشون تقلب‌آمیز بود که می‌توانست در یک منطقه «برجک» بسازد.
در حال حاضر، فقط یک منطقه مسلح بود. وقتی‌اگه این نشان در آینده تکامل پیدا می‌کرد، به «قلعه مسلح»یاد تبدیل می‌شد و برای گرفتنش باید محاصره‌ای ترتیب داده می‌شد.
اما گونگ‌داد پیلدو یک نقطه‌خاطر ضعف واضح داشت.
«به محض اینکه منطقه تعیین‌شده‌اش رو ترک کنه، منطقه‌انگار مسلحش غیرفعال می‌شه. مینی‌برجک‌هاش هم بی‌فایده می‌شن. معمولاً برای‌سناریوهای یک مهارت دفاعی به این گستردگی، محدودیت‌های زیادی وجود داره.»
در همان لحظه، لی‌خود هیون‌سونگ و جونگ هی‌وون با‌سبک تحسین به من نگاه کردند.
«آه... که این‌طور.»
«فقط با یک‌زنده بار دیدن فهمیدیش؟سناریوی این ویژگیته، دوکجا-شی؟»
همان اتفاق قبلی تکرار شد، اما‌آینده‌ست دیدم که این افراد تا حدودی‌میزان با من سازگار شده‌اند. یو سانگا پرسید:
«اما چطور‌نیاز می‌خوای مجبورش‌خود کنی حرکت کنه؟»
«فعلاً باید‌پرسشگر به همینش‌گونگ فکر کنیم.»
جونگ هی‌وون شکایت‌زنده کرد: «آه، از‌سناریوی فکر کردن متنفرم.»
سپس همه برای مدتی ساکت‌سناریوی شدند. لی هیون‌سونگ اولین کسی‌سعی بود که ایده‌اش را مطرح کرد.
«وقتی می‌ره‌نیاز دستشویی بهش‌خود حمله کنیم...»
«وسایل کنار نیمکتش رو ندیدین؟»
گونگ پیلدو هرگز از منطقه مسلح خود خارج نمی‌شد. نیمکتش هر چیزی که نیاز داشت‌می‌دانستم را در خود جای داده بود. آنجا یک کیسه خواب، پتو، غذا، آب برای خوردن و‌غیرضروری خوابیدن و حتی جایی برای ادرار کردن وجود داشت. البته مستأجران این‌ها را برایش فراهم می‌کردند.
«دیوونه‌ست. یه گوشه‌گیرِ کامله. نکنه به‌آینده‌ست خاطر این حرکت نمی‌کنه که چیز‌میزان خوبی رو تو اون زمین قایم کرده؟»
«اونجا بزرگ‌ترین «اتاق» تو چونگ‌موروئه.»
«...اتاق؟»
راستی، جونگ هی‌وون هنوز‌می‌خوام درباره اتاق‌ها چیزی نمی‌دانست. اما‌نداد نیازی نبود که توضیح دهم.
[۱ ساعت تا‌می‌خوام فعال شدن سناریوی‌آینده‌ست سوم باقی مانده است.]
او به زودی متوجه می‌شد.
«ما هم‌پرسشگر باید یه‌گونگ اتاق پیدا کنیم.»
لحظه‌ای که گروه ما‌می‌خوام از جا بلند شد، افراد‌نداد اطرافمان از ترس عقب کشیدند.
«نـ-نـ-نزدیک نیاین!»
به‌خصوص مردی چاقو به دست که از یک اتاق یک‌نفره در سکوی‌غیرضروری خط ۳ محافظت می‌کرد، هوشیاری بالایی نشان داد. با این حال، قبل‌کارهای از اینکه بتوانیم نزدیک شویم، افراد دیگری به سمت او هجوم بردند.
«برو بیرون، عوضی!»
آن‌ها کورکورانه حمله کردند. به محض اینکه‌آینده‌ست مرد به بیرون هل داده شد، علامت‌اطلاعاتی منطقه سبز تغییر کرد. مالک عوض شده بود.
[منطقه سبز‌زنده ۱/۱ ->خاطر منطقه سبز ۰/۱]
مردم درگیر یک مبارزه خونین بر سر اتاق‌افتادن بودند. یک نفر چاقو به رانش خورده بود،خودشون در حالی که بینی شخص دیگری شکسته بود.
جونگ هی‌وون اخم کرد.
«نباید جلوشونو بگیریم؟»
«حتی اگه دخالت کنیم‌خاطر هم نتیجه همونه. در‌نداد نهایت یه نفر می‌میره.»
«چرا باید کسی بمیره؟»
«تو این‌پرسشگر سناریو نمی‌شه‌گونگ ازش اجتناب کرد.»
حرفم تازه تمام‌زنده شده بود که بیهیونگ‌آینده‌ست در هوا ظاهر شد.
[خب خب، روز سوم سناریوی اصلی رو‌جوابی شروع کنیم؟ امروز چهره‌های جدیدی رسیدن، پس‌می‌دانستم مگه قرار نیست کلی خوش بگذره؟ هاهاها!]
بیهیونگ نگاهی‌نیاز به سمت‌خود من انداخت.
سه دوکبی مسئول سناریوی چونگ‌مورو بودند. به نظر‌کردی می‌رسید بیهیونگ موقتاً نماینده آن‌هاست. این نتیجه طبیعیِ‌دقیق‌تر داشتنِ کوچک‌ترین کانال در میان آن سه بود.
سپس سناریوی‌داد سوم در مقابل‌خاطر ما ظاهر شد.
[سناریوی اصلی شماره ۳ – منطقه سبز (روز سوم)
دسته‌بندی: اصلی
درجه سختی: C
شرایط پاک‌سازی: «منطقه سبز» را در ایستگاه اشغال کنید و از دست هیولاهایی که هر شب در نیمه‌شب ظاهر می‌شوند، جان سالم به در ببرید. این سناریو ۷ روز طول خواهد کشید.
مدت زمان: ۸ ساعت
پاداش: ۱۰۰۰ سکه
جریمه شکست: ―]
چشمان لی هیون‌سونگ گشاد شد.
«ایـ-این...!»
[ساده‌ست. قبل از بقیه، منطقه سبز رو اشغال کنید. البته که می‌تونید منطقه سبز‌اطلاعاتی بقیه رو هم از چنگشون دربیارید. راستی، بهتره عجله کنید. اگه بعد از شروع سناریو‌نیست منطقه سبز نداشته باشید، تجربه وحشتناکی در انتظارتونه. هاها، پس همه باید تلاششون رو بکنن!]
با شنیدن حرف‌های بیهیونگ، چهره‌سناریوی مردم در هم رفت. در همین‌داشت حین، فریادهای مردم همچنان ادامه داشت.
پَک! پَک! پَک!
«بمیر! بمیر!»
«مـ-من این کارو‌زنده به خاطر کینه‌سناریوی نمی‌کنم! باید زنده بمونم...»
شاید این همان چیزی بود که همه به‌نداد آن پی برده بودند. کشمکش پیش روی ما دیگر‌برای یک داستان نبود. یو سانگا با صدایی لرزان پرسید:
«مطمئناً ما که‌فقط مجبور نیستیم مثل‌دنبالش این آدما بجنگیم؟»
«نیازی نیست بجنگیم. فقط باید اتاقی‌خودش پیدا کنیم که بتونه تعداد زیادی‌بدونی آدم رو تو خودش جا بده.»
«اندازه مناطق سبز بر اساس نوعشون متفاوته.آینده‌ست از ظرفیت فقط یک نفر گرفته تا‌اطلاعاتی ظرفیت ۷۰ نفر مثل منطقه گونگ پیلدو.»
«البته، اگه‌زنده اتاقی باقی‌خاطر مونده باشه.»
با شنیدن‌نیاز حرف‌هایم، دهان جونگ‌گروهی هی‌وون باز ماند.
«دوکجا-شی واقعاً تو نگران کردن آدما‌خودش استعداد داره... پس بیاید همین الان حرکت‌همه‌چیز کنیم. شاید چندتا اتاق باقی مونده باشه.»
«اگه از هم جدا بشیم سریع‌تره. گروه‌آینده‌ست رو تقسیم می‌کنیم. هیون‌سونگ-شی با سانگا-شی می‌ره،اطلاعاتی هی‌وون-شی هم گیلیونگ رو با خودش می‌بره.»
«دوکجا-شی؟»
«من تنهایی راحتم.»
نیازی نبود چیز دیگری بگویم.پیلدو همه به من اعتماد داشتند.پیامبری لی گیلیونگ اول از همه گفت:
«هیونگ، اون...داد اگه نتونیم یکی‌خاطر پیدا کنیم چی؟»
«اگه تا ۲۰ دقیقه قبل‌سناریوی از شروع سناریو نتونستیم اتاقی‌سعی پیدا کنیم، دوباره همین‌جا جمع می‌شیم.»
«فهمیدم. پس من می‌رم.»
گروه به‌طور منظم پخش شد. جونگ هی‌وون و لی گیلیونگ به طبقه B2 رفتند، در حالی که یو سانگا و لی هیون‌سونگ به طبقه B3 رفتند. رفتن همراهانم را تماشا کردم و سپس گوشی هوشم را روشن کردم. به محض اینکه «راه‌های زنده ماندن» را باز کردم، فوراً جمله‌ای روی صفحه ظاهر شد.
«هیچ اتاقی‌داد در چونگ‌مورو‌می‌خوام باقی نمانده بود.»
این حقیقت به وضوح‌خاطر نوشته شده بود. احتمالاً آن‌ها‌انگار نمی‌توانستند هیچ اتاقی پیدا کنند.
بنابراین فقط می‌توانستند یک راه را انتخاب کنند. برای زنده ماندن،چیزهای باید شخص دیگری را می‌کشتند و اتاقش را می‌گرفتند. اما آیا‌خیره لی هیون‌سونگ و جونگ هی‌وون می‌توانستند این کار را انجام دهند؟
همه آدم‌های اینجا «شرور» نبودند. کسانی مانند گونگ پیلدو‌اگه بودند که از دیگران سوءاستفاده می‌کردند. اما در واقع،بگویم بیشتر آن‌ها فقط برای محافظت از خودشان دندان نشان می‌دادند.
آیا یو سانگا و لی گیلیونگ‌سناریوی می‌توانستند به چنین افرادی دندان نشان‌داشت دهند؟ خیلی زود جواب را می‌فهمیدم.