چپتر 48: اپیزود ۱۰ – جنگ آینده (۶)
0توهم نبود. وقتی‌یکی اسمم را شنید، چشمان‌امکان یارو یکباره گشاد شد.
«نکنه...؟»
او با دقت چهره‌ام را برانداز کرد. این موضوع به یادم آورد‌چون که توصیف یو جونگهیوک در «راه‌های بقا» چه بود؟ ظاهرش با جزئیات‌ویژگی‌ها توصیف نشده بود، اما کلمه «خوش‌تیپ» به آن چسبیده بود. و چهره من...
آیا می‌شد این‌قطعی را یک ارفاق‌ایستاده داستانی در نظر گرفت؟
«چیه؟»
«آه، هیچی.»
لحنش مؤدبانه‌تر شد. نمی‌دانستم در‌مردی سرش چه می‌گذرد، اما احتمالاً ذهنش‌شدم الان در وضعیت پیچیده‌ای قرار داشت.
حداقل یک چیز قطعی بود.مقابلم مردی که مقابلم ایستاده بود، به‌چون وضوح «راه‌های بقا» را خوانده بود.
مطمئن‌تر شدم، چون در «فهرست‌یعنی شخصیت» ثبت نشده بود و از‌مهارت‌های شنیدن نام یو جونگهیوک جا خورد.
چشمانش با عجله‌یکی به لی هیون‌سونگ‌حکیم در کنارم برگشت.
داشت ویژگی‌ها را بررسی می‌کرد... که این‌طور. داشت اطلاعات‌خوانده جمع می‌کرد؟ عمداً به او کمی زمان دادم تا‌خورد لی هیون‌سونگ را بررسی کند و بعد دهان باز کردم.
«گستاخ. بهتره‌چیز حواست به‌مردی چشم‌هات باشه.»
«...هاک؟»
او نام لی هیون‌سونگ را تأیید کرد و همچنین متوجه شد که نمی‌تواند پنجره‌حالا شخصیتم را با مهارت «تشخیص ویژگی‌ها» ببیند. نمی‌دانستم تا کجای «راه‌های بقا» را خوانده است،سرایت اما چند ویژگی وجود داشت که می‌شد از آن‌ها برای شناسایی یو جونگهیوک استفاده کرد.
یکی از آن‌ها مهارت رتبه SS، یعنی «چشمان حکیم» بود که امکان تشخیص همه‌جانبه و محافظت در برابر مهارت‌های تشخیصی را فراهم می‌کرد. حالا او متقاعد می‌شد که من «چشمان حکیم» را دارم.
«فکر کردی نمی‌فهمم با یه مهارت رتبه B داری من رو دید می‌زنی؟»
پرش عضلات از چشمان‌رتبه مرد شروع شد و‌همه‌جانبه به تمام صورتش سرایت کرد.
سپس چشمانش به سمت پرچم قرمزی که روی پشتم‌محافظت حمل می‌کردم چرخید. همان‌طور که حدس می‌زدم بود. شواهدی‌کردی که می‌توانست درباره یو جونگهیوک پیدا کند محدود بود.
«ای حروم‌زاده...!»
یکی از مردهای گروه که هنوز متوجه وضعیت نشده‌مطمئن‌تر بود، نیزه‌اش را به سمتم نشانه رفت. درست در‌چشمانش لحظه‌ای که جونگ هی‌وون و لی هیون‌سونگ می‌خواستند جلو بیایند.
پوک!
سر مرد ترکید و خون قرمز مانند فواره‌همه‌جانبه به اطراف پاشید. گروه بلافاصله جیغ کشیدند. از‌دارم آن سوی خون، مردی با چهره‌ای جدی را دیدم.
...این عوضی رو ببین؟قطعی او به آرامی از میان‌خوانده جمعیت به سمتم قدم برداشت.
«متأسفم. شخص برجسته‌ای مثل‌مردی شما مجبور شد چنین‌خوانده صحنه وحشتناکی رو ببینه.»
«تو کی هستی؟»
مرد سعی کرد در برابر لحن سردم حالت چهره‌اش‌محافظت را کنترل کند. کارش خیلی خوب بود. اگر من‌کردی جای او بودم، احساس می‌کردم قلبم دارد منفجر می‌شود.
«خودم رو رسمی معرفی می‌کنم.مردی اسم من لی سونگ‌کوک هست.مطمئن‌تر من معاون مسئول ایستگاه دونگ‌میو هستم.»
این یارو نزدیک شد و در برابرم‌وضوح تعظیم کرد. از این کارش خوشم آمد.ثبت سپس نقش‌آفرینی تمام‌عیار یو جونگهیوک را شروع کردم.
بعد از اینکه به او‌یعنی تشر زدم، دهان باز کردم‌برابر و با لحنی سرد گفتم.
«ایستگاه دونگ‌میو؟استفاده که این‌طور.رتبه پس گمشید بیرون.»
«...ها؟»
«اینجا از این‌قطعی به بعد ایستگاه‌ایستاده منه، پس گمشید بیرون.»
دهان یارو‌استفاده از تعجب‌رتبه باز ماند.
«چی...»
«نمی‌خوای به حرفم گوش بدی؟»
به پایه پرچمی که پرچم دونگ‌میو‌ایستاده را در خود داشت نگاهی انداختم.فهرست لی سونگ‌کوک با تأخیر متوجه منظورم شد.
«ایـ-این غیرممکنه. نمی‌تونید ایستگاهی‌رتبه رو که از قبل‌همه‌جانبه اشغال شده منتقل کنید...»
«فکر می‌کنی‌استفاده احمقم؟ تو‌رتبه معاون هستی.»
«بله؟»
«اگه اختیارات معاون رو‌مردی داشته باشی، ایستگاه می‌تونه‌خوانده به دلخواه منتقل بشه. نمی‌دونستی؟»
«...!»
«اگه تا سه‌یکی بشمرم و درش نیاری،امکان گردنت رو می‌زنم. یک.»
چهره لی سونگ‌کوک در هم رفت. مردها به آرامی مرا محاصره کردند و‌فهرست فضای خطرناکی به وجود آوردند. جونگ هی‌وون و لی هیون‌سونگ مضطرب بودند، چون‌می‌کرد نمی‌دانستند چرا ناگهان دست به چنین کار دیوانه‌واری زده‌ام. به حرفم ادامه دادم.
«به نظرت‌چیز دارم شوخی‌مردی می‌کنم؟ دو.»
آیا به خاطر آوردن رمانی که ۱۰ سال پیش‌محافظت خوانده بود سخت بود؟ به نظر می‌رسید فراموش کرده‌کردی یو جونگهیوک کیست. پس باید حافظه‌اش را قلقلک می‌دادم.
[مهارت انحصاری «انرژی ستاره‌ای خالص سفید سطح ۲» فعال شد.]
[«تیغه ایمان» فعال شد!]
چــــینگ!
چهره رنگ‌پریده لی سونگ‌کوک را از‌مقابلم آن سوی تیغه سفید و سوزان‌چون دیدم. این یک بازی بزدل‌ها بود.
به یاد آوردن یو جونگهیوک‌مقابلم به این معنی بود که او‌چون تا حدودی می‌دانست یو جونگهیوک کیست.
اگر می‌دانست یو جونگهیوکِ اوایل‌یعنی داستان چقدر بی‌رحم است، هرگز‌برابر نمی‌توانست به این بازی ادامه دهد.
اگر یو جونگهیوک را درست نمی‌شناخت چه؟ آن‌همه‌جانبه وقت اهمیتی نداشت. بازی را ادامه می‌دادم و اگر‌فکر قرار بود ببازیم فرار می‌کردم. حالا قدرت کافی داشتم.
در این لحظه،چیز لی سونگ‌کوک با‌مقابلم عجله فریاد زد.
«صـ-صبر کنید! مـ-من بهتون می‌دمش!»
این بچه پررو «راه‌های‌رتبه بقا» را خوانده بود. اما‌محافظت آن را درست نخوانده بود.
«نیازی نیست.»
«...ها؟»
«خیلی دیر جواب دادی.»
«بله؟»
«اینجا کافی نیست.یکی دونگ‌ده‌مون رو هم‌حکیم به من بده.»
جونگ هی‌وون در کنارم چهره‌ای حیرت‌زده‌مقابلم به خود گرفت. به نظر می‌رسید‌چون آماده اقدام است. اما نمی‌توانست جلو برود.
نه، من باید وارد عمل می‌شدم. چون حالا‌خوانده من یو جونگهیوک بودم. باید چرت‌وپرت‌های بیشتری می‌گفتم‌نام تا او را متقاعد کنم که یو جونگهیوک هستم.
شمشیرم را به‌یکی سمت لی سونگ‌کوک نشانه‌امکان رفتم و اعلام کردم.
«اگه این کار‌یکی رو نکنی، هیچ معامله‌ای‌امکان در کار نخواهد بود.»
«امـ-اما...!»
«دوباره تا سه می‌شمرم. یک.»
حالت چهره لی سونگ‌کوک لحظه‌به‌لحظه تغییر می‌کرد.امکان داشت باور می‌کرد که من یو جونگهیوک‌حالا هستم. قهرمان یک رمان درست روبه‌رویش ایستاده بود.
چطور می‌خواست با این موضوع کنار بیاید؟امکان نحوه رفتارش در اینجا، رابطه من با‌حالا این افراد را در آینده تعیین می‌کرد.
«مـ-من می‌تونم پارک‌چیز تاریخ و فرهنگ دونگ‌ده‌مون‌ایستاده رو بهتون بدم! اما...»
«اما چی؟»
«من اختیار واگذاری دونگ‌ده‌مون رو‌یعنی ندارم... اگه اشکالی نداره، مایلید‌برابر با نماینده ما ملاقات کنید؟»
واکنش عالی‌ای بود.یکی دقیقاً همان سطح از‌امکان طعمه‌ای بود که می‌خواستم.
لی سونگ‌کوک‌حداقل به حرف‌قطعی زدن ادامه داد.
«شهرت جناب یو جونگهیوک کاملاً شناخته شده است. نماینده ما‌شدم خیلی مشتاق دیدار با جناب یو جونگهیوک خواهد بود. لطفاً به‌کنارم گروه ما فرصتی بدید تا با جناب یو جونگهیوک صحبت کنیم.»
«من رو می‌شناسی؟»
«چطور ممکنه‌استفاده جناب یو‌رتبه جونگهیوک رو نشناسم؟»
لی سونگ‌کوک به محض گفتن این حرف دهانش را‌خوانده بست. فکر کرد چیز عجیبی گفته است. یو جونگهیوک‌خورد نمی‌توانست در این مرحله به این زودی این‌قدر معروف باشد.
«بـ-به هر حال،قطعی باعث افتخاره اگه‌ایستاده با من بیاید.»
به او خیره شدم‌رتبه و جواب دادم. بله،همه‌جانبه این سطح قابل قبول بود.
«باشه، راه رو نشون بده.»
چهره لی سونگ‌کوک‌چیز روشن شد و‌مقابلم کلمات بی‌فایده‌ای اضافه کرد.
«نگران نباشید. به شرافت‌مردی پادشاه قسم می‌خورم که به‌مطمئن‌تر جناب یو جونگهیوک آسیبی نرسونم.»
[معاون ایستگاه دونگ‌میو، لی‌رتبه سونگ‌کوک، به شرافت پادشاه‌همه‌جانبه سوگند یاد کرده است.]
[اگر او این سوگند‌رتبه را بشکند، لی سونگ‌کوک‌همه‌جانبه می‌تواند توسط شما مجازات شود.]
عجب آدم فوق‌العاده‌ای. اما اگر واقعاً فکر می‌کرد من‌خوانده یو جونگهیوک هستم، کار درستی انجام داد. مگر درکش‌خورد از یو جونگهیوک بهتر از چیزی نبود که انتظار داشتم؟
پس باید‌چیز تاوانش را‌مردی پس می‌داد.
«به من آسیب برسونید؟ شماها؟»
«البته، هیچ‌کدوم از ما نمی‌تونیم حتی‌حکیم یه انگشت به جناب یو جونگهیوک‌تشخیصی بزنیم. ها، هاها. پس... از این طرف.»
«صبر کن.»
«بله؟»
به نگه‌دارنده پرچم اشاره کردم.
«اون رو بده به من.»
«...»
[شما انتقال پارک‌قطعی تاریخ و فرهنگ‌ایستاده دونگ‌ده‌مون را دریافت کرده‌اید.]
[متصرفات فعلی: چونگ‌مورو‌یکی (پایگاه اصلی)، میونگ‌دونگ، پارک‌امکان تاریخ و فرهنگ دونگ‌ده‌مون]
[امتیازات دستاورد‌استفاده پرچم سرخ در‌یعنی حال افزایش است.]
پرچم جلوی‌حداقل چشمانم در‌قطعی حال تغییر بود.
شروع خوبی بود.
نه، این‌استفاده بیش از‌رتبه حد آسان نبود؟
«پس بریم.»
به شانه‌های لرزان لی‌قطعی سونگ‌کوک نگاه کردم و احساس‌خوانده عجیبی به من دست داد.
بد نمی‌شد اگر به‌مردی زندگی به عنوان یو‌خوانده جونگهیوک ادامه می‌دادم، نه؟
لی سونگ‌کوک ما‌یکی را به سمت‌حکیم ایستگاه دونگ‌میو راهنمایی کرد.
اعضای دونگ‌میو هویتم را نمی‌دانستند،مردی اما رفتار لی سونگ‌کوک آن‌قدر‌مطمئن‌تر قاطع بود که نمی‌توانستند اعتراضی کنند.
من و گروهم در انتهای صف راه می‌رفتیم.خوانده لی هیون‌سونگ قبل از اینکه به من نگاه‌نام کند و دهانش را باز کند، مردد بود.
«ببخشید، دوکجـ...»
کوک!
جونگ هی‌وون سریع متوجه شد و ضربه‌ای به‌وضوح شکم لی هیون‌سونگ زد. صدای خروج ناگهانی هوا از‌نام ریه‌ها به گوش رسید و لی هیون‌سونگ ناله‌ای کرد.
همان‌طور که از جونگ هی‌وون انتظار می‌رفت.وضوح او وضعیت دقیق را نمی‌دانست، اما می‌دانست‌ثبت چطور خودش را با شرایط وفق دهد.
از گوشه لبم زمزمه کردم:
«بدون اینکه‌استفاده بهت بگم می‌دونی‌یعنی باید چیکار کنی؟»
«آره، تقریباً.»
به جونگ هی‌وون و سپس به کانگ ایلهون‌خوانده که توسط لی هیون‌سونگ حمل می‌شد، نگاه کردم.نام مهم‌ترین شخص در حال حاضر آن مرد بود.
«حواست باشه‌استفاده اون یارو رو‌یعنی مهار کنی. فهمیدی؟»
جونگ هی‌وون سر تکان داد و‌حکیم حرکت عجیبی کرد. او جلوی من زانو‌فراهم زد و با صدایی اغراق‌آمیز فریاد زد:
«بله جونگهیوک!حداقل همون‌طور که‌قطعی می‌گید عمل می‌کنم!»
هر کسی که این صحنه را می‌دید به یاد‌مطمئن‌تر شوالیه‌های قرون وسطی می‌افتاد. نکته خنده‌دار این بود که‌چشمانش لی هیون‌سونگِ غافلگیرشده هم دقیقاً همین کار را کرد.
«مـ-من هم‌استفاده همون‌طور که‌رتبه می‌گید عمل می‌کنم...!»
لی سونگ‌کوک که در جلوی گروه بود، از شنیدن این دو صدا‌تشخیصی جا خورد. خجالت‌آور بود اما نتیجه خوبی داشت. نمی‌توانستم افکار درونی لی‌عضلات سونگ‌کوک را بخوانم، اما اگر می‌توانستم، احتمالاً چیزی شبیه به این بود:
「 او‌حداقل حتماً یو‌قطعی جونگهیوک است. 」
نگاه لی سونگ‌کوک با من تلاقی کرد‌وضوح و سریع سرش را به سمت جلو‌ثبت برگرداند. پس احساس یک شخصیت اصلی این‌گونه بود.
طولی نکشید‌استفاده که به‌رتبه ایستگاه دونگ‌میو رسیدیم.
با توجه به تعداد زیاد افرادی که روی سکو بودند،برابر گروه نسبتاً قدرتمندی به نظر می‌رسیدند. برخی از آن‌ها مانند‌داری گروه لی سونگ‌کوک سلاح داشتند، اما بیشترشان هیچ سلاحی نداشتند.
آن‌ها احتمالاً آوارگانی از‌قطعی ایستگاه‌های دیگر بودند که گروهشان‌خوانده را از دست داده بودند.
«سریع‌تر حرکت کنید!»
«فـ-فهمیدم.»
آن‌ها در حالی که توسط اعضای دونگ‌میو‌امکان نظارت می‌شدند، در حال کشتار موش‌های زمینی‌حالا یا کالبدشکافی اجساد هیولاها برای ساخت تجهیزات بودند.
به اصطلاح طبقه‌چیز «برده». این صحنه‌ای رایج‌ایستاده در عصر پادشاهان بود.
جونگ هی‌وون اخم کرد.
«اینجا که‌استفاده یه پادشاهی‌رتبه واقعی نیست...»
به جونگ هی‌وون گفتم:
«احساس انزجار نکن.چیز همین‌جا منتظر بمون‌مقابلم و اوضاع رو بسنج.»
«بللله...»
جونگ هی‌وون را نادیده گرفتم و‌حکیم شروع به بررسی اطراف کردم. این کار‌فراهم برای در نظر گرفتن متغیرهای اضافی بود.
دونگ‌میو در رمان اصلی کاملاً مهم‌حکیم بود. اگر درست به خاطر می‌آوردم...تشخیصی نماینده این مکان یک «معلول» بود.
اما با مداخله پیامبران، احتمالاً‌مردی داستان تغییر کرده بود. به‌مطمئن‌تر پشت سر لی سونگ‌کوک نگاه کردم.
در این لحظه، دو سوال برایم پیش‌وضوح آمد. اول، آیا لی سونگ‌کوک نسخه متنی‌ثبت خودش را داشت؟ دوم، چند پیامبر وجود داشتند؟
و اگر می‌خواستم سوال سومی‌یعنی را مطرح کنم، آیا آن‌ها‌برابر هم «مهارت‌های» مشابه من را داشتند...
به نظر نمی‌رسید این‌طور باشد. وگرنه‌حکیم در همان ابتدا به جای تشخیص‌تشخیصی ویژگی‌ها از فهرست شخصیت استفاده می‌کرد.
علاوه بر این، وقتی از فهرست شخصیت استفاده کردم،خوانده به نظر نمی‌رسید که او دیوار چهارم را داشته باشد.چشمانش به عبارت دیگر، او موردی شبیه به لی گیلیونگ بود.
خب، من بیش از ۳۰۰۰ فصل را خوانده‌خوانده بودم. ناعادلانه بود اگر آن‌ها با خواندن تنها‌نام چند فصل، همان امتیازات من را دریافت می‌کردند.
حالا که حرفش‌یکی شد، فکر نمی‌کنم آن‌ها‌امکان نسخه متنی داشته باشند...
راستی، این شخص با این دقت به‌امکان چه چیزی نگاه می‌کرد؟ لی سونگ‌کوک در‌حالا حال نگاه کردن به گوشی هوشمندش بود.
[۵,۰۰۰ سکه‌حداقل روی چابکی‌قطعی سرمایه‌گذاری شده است.]
[چابکی سطح‌چیز ۲۰ ->مردی چابکی سطح ۳۰]
[چابکی شگفت‌انگیزی‌استفاده در بدن‌رتبه شما نهفته است.]
مثل یک‌استفاده روح به لی‌یعنی سونگ‌کوک نزدیک شدم.
«با این‌حداقل دقت به‌قطعی چی نگاه می‌کنی؟»
«هـ-ها؟ هیچی نیست!»
او با عجله گوشی‌اش را پنهان کرد.امکان فقط یک لحظه بود، اما صفحه را‌حالا دیدم. یک پس‌زمینه زرد و حباب‌های گفتگوی آشنا.
احساس ناراحتی کردم. اگر چشمانم‌یعنی اشتباه نمی‌دیدند... قطعاً یک چت‌روم‌برابر را روی صفحه دیده بودم.
...اینترنت؟ همین‌جا؟