چپتر 35: فصل 35
0ضیافت پایان مراسم‌بدی تداوم خط خونیِ امسال،منی همان شب برگزار شد.
گرهارد تنها مهمان دعوت‌شده نبود. با اینکه نتایج مراسم تداوم خط خونی امسال برای خانواده‌ی‌بدی اصلی فقط یک آبروریزی محسوب می‌شد، اما گیلیاد طوری که انگار اصلاً از این نتیجه‌نمی‌توانست خجالت‌زده نبود، خانواده‌ی تک‌تک بچه‌هایی که در مراسم شرکت کرده بودند را هم دعوت کرده بود.
این کار برای این بود که به همه این حس‌اگه را القا کند که مراسم تداوم خط خونی امسال، مایه‌ی‌حرف‌ها ننگ شاخه‌ی اصلی نبوده، بلکه افتخاری برای شاخه‌های فرعی است.
آنسیلا از‌نباید تصمیم شوهرش‌کلافگیت راضی بود.
با اینکه باور نداشت پیروزی یوجین لاین‌هارت بهترین نتیجه‌ی ممکن باشد و واقعاً هم چنین آرزویی نداشت،نمی‌شه اما در نهایت، یوجین خانواده‌ی اصلی را شکست داده و پیروز شده بود. اگر پیروزی او از‌مکثی طریق این ضیافت به گوش همه می‌رسید، شکست سیان در مقایسه با آن بسیار ناچیزتر جلوه می‌کرد.
او دستور داد: «صاف وایسا.»
آنسیلا لباس شب مجللی به تن داشت که حالت سلطنتی و باوقار او‌داشتی را به رخ می‌کشید. سیان با شانه‌هایی افتاده و چهره‌ای درهم‌رفته کنارش ایستاده بود‌پشت که با شنیدن حرف او جا خورد و با تعجب به آنسیلا نگاه کرد.
آنسیلا پسرش را نصیحت کرد: «در مورد شکست‌هایی که تا الان خوردی‌حتی هیچ کاری نمی‌تونی بکنی. چه دوئل باشه چه مراسم تداوم خط خونی،کاملاً اتفاقیه که افتاده. با این‌حال، نباید ناامیدی و کلافگیت رو نشون بدی.»
سیان نالید: «...مادر...»
«تو پسر منی. تنها پسر آنسیلا کینز. حتی اگه تو‌این‌حال یه دوئل شکست خوردی و تو مراسم تداوم خط خونی عملکرد‌حتی شرم‌آوری داشتی، باز هم این حقیقت که پسر منی عوض نمی‌شه.»
سیان نمی‌توانست معنی این حرف‌ها را کاملاً درک کند. با‌اگه این‌حال، به‌طور مبهمی حس می‌کرد که معنای عمیق‌تری پشت آن‌ها نهفته‌کاملاً است، برای همین سر تکان داد و شانه‌هایش را عقب داد.
آنسیلا پس‌نباید از مکثی‌کلافگیت گفت: «...سیان.»
سیان با‌نشون تردید جواب‌نالید داد: «...بله، مادر.»
«از این به بعد، مدام با اون بچه مقایسه می‌شی. اولین چیزی که همه با دیدنت‌نالید یادشون میاد اینه که تو یه دوئل از یوجین باختی. اونا به این واقعیت هم می‌خندن‌حرف‌ها که تو تا حدی مقصرِ اولین شکستِ ثبت‌شده‌ی خانواده‌ی اصلی تو مراسم تداوم خط خونی هستی.»
«...» سیان ساکت ماند.
«این چیزیه که نمی‌شه کاریش کرد. سیان، تو حق داری احساس شرمندگی کنی،اگه اما نباید دلسرد بشی. مهم نیست چند نفر مسخره‌ات کنن، باید یادت باشه‌به‌طور که تو پسر منی و تو صف وارث‌های جایگاه پاتریارک خاندان لاین‌هارت قرار داری.»
«چشم، مادر.»
آنسیلا درحالی که به یوجین چشم‌غره می‌رفت، این کلمات را با‌نباید حرص به زبان آورد: «ما نمی‌تونیم گذشته رو تغییر بدیم. پس‌اگه یادت باشه سیان، کاری که از الان به بعد انجام می‌دی مهمه.»
آنسیلا دست سیان را محکم گرفته‌پسر بود. از طریق فشار دستش، سیان می‌توانست‌داشتی لرزش خفیف دست مادرش را حس کند.
سیان سعی کرد به‌کلافگیت مادرش اطمینان خاطر بدهد:مادر «تمام تلاشم رو می‌کنم.»
آنسیلا با پذیرفتن دلداری‌نالید پسرش گفت: «...درسته، از‌کینز پسر عزیزم همین انتظار می‌رفت.»
قرار بود یوجین به فرزندخواندگی خانواده‌ی اصلی دربیاید. تانیس و آنسیلا روز گذشته از این موضوع مطلع شده بودند.منی طبیعتاً آن‌ها مخالفت کرده بودند. با این‌حال، نتوانسته بودند نظر شوهرشان را تغییر دهند. شوهرش گفته بود: «برای خاندان لاین‌هارت‌پشت و برای شکوه شاخه‌ی اصلی.» کلماتش پر از غرور خانوادگی و اشتیاقی بود که نمی‌شد آن را زیر پا گذاشت.
آنسیلا ترجیح می‌داد به جای شکوه خانواده، شکوه فرزندانش را تضمین کند. با این‌حال، او به اندازه‌ی کافی طمع‌کار هم بود‌کاملاً که بخواهد در وهله‌ی اول اعتبار نام لاین‌هارت را بالا ببرد. با ترکیب این طمع، خواسته‌هایش به‌عنوان یک مادر، و درک‌بچه اهمیت خط خونی برای ارث‌ومیراث، آنسیلا خودش را با واقعیت جدیدی که به خانواده‌ی اصلی تحمیل شده بود، وفق داده بود.
آنسیلا صدایش را پایین آورد و گفت: «هیچ راهی وجود نداره که یوجین بتونه پاتریارک بشه. با این‌حال، سیان، به‌نمی‌شه خودت اجازه نده فقط به خاطر این موضوع خیالت راحت بشه. چون هیچ‌وقت نمی‌دونی آینده چی برات در نظر گرفته.جواب از اون‌جایی که در مقایسه با اون نقاط ضعف زیادی داری، باید برای پاتریارک شدن حتی بیشتر از قبل تلاش کنی.»
سیان گفت: «بله، مادر.» و با‌پسر اینکه شانه‌هایش می‌خواستند دوباره بیفتند، به‌شرم‌آوری آن‌ها اجازه‌ی این کار را نداد.
در عوض، درحالی که سر‌نمی‌تونی تکان می‌داد، سرش را چرخاند‌این‌حال تا به سمت یوجین نگاه کند.
آنسیلا اضافه کرد: «...با‌نالید این‌حال. نیازی نیست بی‌خودی‌کینز یوجین رو دشمن خودت کنی.»
سیان با تردید‌ناامیدی پرسید: «...چون از این‌نالید به بعد برادر می‌شیم؟»
آنسیلا صادقانه از اینکه اعتراف کند سیان باید با یوجین مثل برادرش رفتار کند خوشحال نبود، اما جوابی‌نمی‌توانست که داد با افکار درونی‌اش تفاوت داشت: «درسته. حتماً یه رابطه‌ی برادرانه باهاش بساز. اون‌قدر قوی‌اش کن که‌تردید اون بچه تو آینده تبدیل به نقطه‌قوتت بشه. هر چی نباشه، تو... تو زمان رو به نفع خودت داری.»
سیان با‌خوردی حالت پرسشی‌کاری زمزمه کرد: «...زمان...؟»
آنسیلا به نصیحتش ادامه داد: «به خاطر اینکه فرزندخوانده‌ست تحقیرش نکن. در عوض، باهاش مثل یه فرد برابر‌نمی‌توانست رفتار کن. همون‌طور که با هم بازی می‌کنین و آموزش می‌بینین، خاطرات خوبی بساز. نذار اون بچه کینه‌ای‌تردید ازت به دل بگیره. درست همین‌طوری... یه کاری کن که یه روزی اون پسر حاضر بشه بهت کمک کنه.»
سیان با تردید گفت:کلافگیت «...بله، مادر.» و آرام‌مادر سرش را تکان داد.
این بچه‌ی کوچک احساسات کاملاً پیچیده‌ای نسبت به یوجین داشت. از شکستش در دوئلشان، تحقیر، عدم‌عوض پذیرش و خشم سرچشمه می‌گرفت. اما به خاطر توانایی خیره‌کننده‌ای که یوجین در طول مراسم تداوم‌شانه‌هایش خط خونی از خود نشان داده بود، تحسین، حسادت و هیبت نیز نسبت به او وجود داشت...
«...حالا باید باهاش دوست بشم...» اگر این حرف‌ها فقط چند روز پیش گفته‌کلافگیت می‌شد، از شنیدنشان از کوره در می‌رفت. با این‌حال، سیانِ فعلی هیچ اثری‌باز از آن عصبانیت نشان نداد. در عوض، در واقع کمی احساس خجالت می‌کرد.
«مـ-مادر...» سیان‌نشون با تردید‌نالید به حرف آمد.
آنسیلا تشویقش‌نباید کرد: «هر چی‌نشون می‌خوای بگی بگو.»
سیان با استرس پرسید: «دقیقاً چطوری... باید باهاش‌کینز دوست بشم؟ نـ-نمی‌شه شما به جای من باهاش حرف‌نمی‌شه بزنی، مادر؟ می‌تونی بهش بگی با من دوست بشه...»
هرچند شنیدن این حرف‌ها از بچه‌ی لوسی که تا حالا‌این‌حال نیازی به دوست پیدا کردن نداشته، چندان دور از انتظار نبود،حتی اما آنسیلا با نگاهی پر از ناامیدی به پسرش خیره شد.
آنسیلا در نهایت‌بدی با حرص غرید:پسر «با سیئل حرف بزن.»
اگر نگاه‌های خیره‌ی اطرافیان نبود، آنسیلا قطعاً درس‌مادر عبرت سختی به پسرش می‌داد. اما در عوض،داشتی فقط آهی کشید و سرش را تکان داد.
در همین‌نشون حین، سیئل کنار‌مادر یوجین ایستاده بود.
گرهارد در محاصره‌ی بزرگسالان سایر خانواده‌های فرعی قرار گرفته بود و مشغول‌ناامیدی گپ زدن درباره‌ی این‌در و آن‌در بود. در میان آن‌ها، والدین گارگیث‌شرم‌آوری و دزرا بیشتر از بقیه برای هم‌کلام شدن با گرهارد اشتیاق نشان می‌دادند.
«واقعاً پسر فوق‌العاده‌ای بزرگ کردید.»
«شنیدم قراره‌نباید به فرزندخواندگیِ‌کلافگیت خانواده‌ی اصلی دربیاد؟»
«پسرتون چه‌نشون نوع تمریناتی‌نالید انجام داده؟»
«می‌گن لرد گرهارد‌هیچ هم قراره وارد‌بکنی خانواده‌ی اصلی بشه.»
«از پسرم شنیدم‌بدی که قدرت پسرتون نسبت‌منی به جثه‌اش واقعاً تحسین‌برانگیزه.»
«می‌شه برای تربیت‌ناامیدی بچه‌های خودم هم‌بدی کمی راهنمایی‌ام کنید؟»
«حتی خانواده‌ی اصلی هم محرک رشد‌پسر عضلانیِ انقلابیِ خاندان ما رو نداره.شرم‌آوری تمایل دارید یکم ازش امتحان کنید؟»
«اینکه تونستیم این‌طوری دور هم جمع بشیم واقعاً اتفاق مبارکیه. فکر‌نباید کنم از این به بعد باید برنامه‌های بیشتری بچینیم تا اعضای خانواده‌های‌عملکرد فرعیِ مختلف بتونن با هم معاشرت کنن و بیشتر همدیگه رو بشناسن.»
«این محرک رشد عضلانی روی بچه‌ها بیشترین تأثیر رو داره، اما برای‌شرم‌آوری بزرگسالان هم بی‌تأثیر نیست. البته باید با ورزش مناسب و مکمل‌های غذایی‌مبهمی همراه بشه، ولی فکر کنم لرد گرهارد بتونه حسابی ازش بهره ببره.»
«اوه، پس عالی می‌شه. عزیزم، مگه‌بدی قرار نبود ماه بعد با بچه‌ها‌حتی بری شکار؟ گرهارد هم باید همراهت بیاد.»
«وقتی تو کوهستان بدوید و حسابی‌پسر عرق بریزید، لرد گرهارد هم به‌شرم‌آوری طعم محرک رشد عضلانی ما معتاد می‌شه.»
در حالی که حرف‌ها از هر طرف به‌باشه سمتش سرازیر می‌شد، گرهارد چاره‌ای نداشت جز اینکه‌نالید مدام سر تکان دهد و با آن‌ها موافقت کند.
یوجین اصلاً دلش نمی‌خواست بی‌دلیل گیر این بزرگسالانِ‌کینز بیش‌ازحد مشتاق بیفتد. به همین خاطر، بلافاصله از آن‌ها‌نمی‌شه فاصله گرفت و سیئل هم سایه‌به‌سایه دنبالش راه افتاد.
«پدرم بهم گفت که‌کلافگیت از این به بعد‌مادر قراره خواهر و برادر باشیم.»
«اعتراضی که نداری؟»
سیئل در حالی که پشت پیراهن یوجین را می‌کشید، با ریزخندی گفت:ناامیدی «یکم حس عجیبی داره. آخه من همیشه فقط سیان و اوارد رو‌شرم‌آوری به‌عنوان برادر داشتم، اما حالا یهو یه داداش کوچولوی جدید پیدا شده.»
یوجین به این لقب‌نالید جدید اعتراض کرد: «این‌کینز دیگه چه چرت‌وپرتیه؟ داداش کوچولو؟»
سیئل با تأکید‌ناامیدی گفت: «آخه تولدت‌بدی بعد از منه.»
یوجین با لحن تندی پرسید: «این چه ربطی داره؟حتی ما که اختلاف سنی‌مون در حد سال نیست، فقط‌نمی‌توانست چند ماهه. پس چطور می‌تونم بذارم بهم بگی داداش کوچولو؟»
سیئل با خونسردی جواب داد: «من‌بکنی پنج ثانیه بعد از برادرم به‌ناامیدی دنیا اومدم، اما بازم خواهر کوچیکترشم.»
یوجین از‌نشون این منطق‌نالید مات‌ومبهوت ماند.
بعد از کمی مکث، با‌نشون لحن ضعیفی استدلال کرد: «...این دوتا‌کینز قضیه یکم با هم فرق دارن.»
سیئل بی‌وقفه ادامه داد: «چه فرقی داره؟ من چند‌حتی ثانیه از سیان کوچیک‌ترم، پس می‌شم خواهر کوچیکه‌اش. تو هم‌معنی چند ماه از من کوچیک‌تری، پس می‌شی داداش کوچولوی من.»
یوجین که هنوز سعی داشت از‌بکنی زیر بار این قضیه در برود،ناامیدی گفت: «نه، همون‌طور که گفتم، فرق داره.»
اما سیئل دست‌بدی از بازجویی برنداشت:پسر «چرا فرق داره؟»
واقعاً چرا فرق داشت؟ حتی یوجین هم‌نالید که خاطرات زندگی قبلی‌اش را به همراه داشت،شرم‌آوری نتوانست جواب منطقی‌ای برای این سؤال پیدا کند.
یوجین سعی کرد با اعتمادبه‌نفس حرف بزند: «...دلیلش اینه‌حتی که... من برادر واقعی تو نیستم! ما پدر و مادرهای‌معنی متفاوتی داریم، پس... یعنی من نمی‌تونم داداش کوچولوی تو باشم.»
سیئل اصلاً زیر‌هیچ بار نرفت: «با‌بکنی این حال، بازم برادرمی.»
«شاید فقط تو اسم این‌طوری باشه،پسر ولی ما اساساً با هم غریبه‌ایم.شرم‌آوری برای همین عمراً بهت بگم آبجی‌بزرگه.»
«نمی‌شه حتی‌نباید یه بار‌کلافگیت بهم بگی آبجی‌بزرگه؟»
«حتی اگه‌نشون پای جونم‌نالید در میون باشه.»
سیئل لب‌هایش‌خوردی را آویزان‌کاری کرد: «همف.»
او با کشیدن یقه‌ی‌نالید پیراهن یوجین به عقب‌کینز و جلو، داشت خفه‌اش می‌کرد.
با التماس گفت:ناامیدی «فقط یه بار‌بدی بهم بگو آبجی‌بزرگه.»
یوجین مخالفت کرد: «عمراً.»
«کار سختی که نیست.»
«گفتم عمراً، یعنی عمراً.»
سیئل لحنش را عوض کرد و با‌نالید تهدید گفت: «اگه بخوای به این لجبازی‌ها‌عملکرد ادامه بدی، آبجی‌بزرگه مجبور می‌شه تنبیهت کنه.»
یوجین با کلافگی‌بدی گفت: «بس کن‌پسر این چرت‌وپرت‌ها رو.»
«خیلی بدجنس شدی.هیچ می‌رم پیش مامان‌بکنی چغلی‌ات رو می‌کنم.»
یوجین در حالی که دست‌های سیئل را از روی پیراهنش‌اگه پس می‌زد، با کلافگی پرسید: «برو هر چقدر دلت می‌خواد‌حرف‌ها چغلی کن، ولی قبلش بگو چرا هی این‌جوری منو می‌کشی؟»
این حرف باعث‌ناامیدی شد لب‌های سیئل‌بدی بیشتر آویزان شود.
سیئل با‌نشون نق‌نق گفت: «چرا‌مادر این‌قدر بدجنسی می‌کنی؟»
«من بدجنس نیستم.هیچ فقط تو داری‌بکنی یه مشت چرت‌وپـ...»
قبل از اینکه حرفش‌نالید تمام شود، سیئل پرید وسط‌حتی حرفش: «دلت می‌خواد گریه کنم؟»
یوجین که هول کرده بود، در حالی که‌مادر مشت‌های گره‌کرده‌اش بی‌اختیار کنار پهلوهایش می‌لرزیدند، با نگاهی‌داشتی ملتمسانه به اطراف چرخید و گفت: «صـ-صبر کن ببینم.»
سیئل بعد از اینکه با قیافه‌ای عبوس‌منی به یوجین خیره شد، ناگهان زبانش را برایش‌حقیقت درآورد و گفت: «قرار نیست گریه کنم، احمق.»
یوجین آهی‌خوردی کشید و گفت:نمی‌تونی «معلومه که نمی‌کردی...»
«فقط دلم می‌خواد بهم بگی‌مادر آبجی‌بزرگه، حتی اگه شده فقط‌اگه یه بار. واقعاً این‌قدر سخته؟»
یوجین جواب‌نباید داد: «برای من‌نشون که به‌شدت سخته.»
آخر چطور می‌توانست‌بدی به یک بچه‌ی‌پسر سیزده‌ساله بگوید آبجی‌بزرگه؟
«ترجیح می‌دم بمیرم.» یوجین‌کاری با تمام وجود به‌باشه این جمله باور داشت.