چپتر 27: سیاه‌چال [۳]
0با استفاده از شمشیرم، جسد هیولایی را که‌گوشی‌ام تازه کشته بودم برگرداندم و حدس زدم که‌بعد باید نوعی گونه‌ی جهش‌یافته از کرم‌های شنی باشد.
سر تا پایش شبیه یک کرم بود، اما‌گشتن دهانش وقتی باز می‌شد، به یک گل چهاربرگ‌توضیحات شباهت داشت. البته برخلاف گل‌ها، اصلاً زیبا نبود.
اگر با دقت نگاه می‌کردید، وقتی این هیولای کرم‌مانند دهانش‌آوردم را باز می‌کرد، دندان‌هایی شبیه به اره‌برقی که به شکلی‌پیدا تیز از لبه‌های دهانش بیرون زده بودند، به چشمتان می‌خورد.
از سطح خارجی بدنش‌سریع که به سختی تیتانیوم بود،گشتن نوعی ماده‌ی مخاط‌مانند ترشح می‌شد.
-تسس!
با انگشتم کمی از آن مخاط را‌بعد برداشتم و بلافاصله احساس سوزشی روی انگشتم‌جوانه حس کردم که باعث شد ناخودآگاه اخم کنم.
«یعنی این مخاط همون دلیلیه‌جالبه که می‌تونن مثل ماهی تو‌آوردم اقیانوس، زیر شن‌ها حرکت کنن؟»
با بررسی دقیق‌تر مخاط، نگاهی به جایی که کرم‌گشتن قرار داشت انداختم و از آنجا بلافاصله فهمیدم که‌معمولاً این کرم چطور می‌توانست آزادانه در میان شن‌ها حرکت کند.
مخاطی که این موجود کرم‌مانند ترشح می‌کرد، خاصیت اسیدی‌آوردم داشت که به آرامی شن‌های اطرافش را فرسایش می‌داد‌بالاخره و به آن اجازه می‌داد آزادانه درون شن‌ها جابه‌جا شود.
«جالبه...»
مخاط روی انگشتم را با‌جالبه شن‌ها پاک کردم و جسد‌آوردم را درون دستبندم قرار دادم.
گوشی‌ام را بیرون آوردم، دانشنامه‌ی‌لیست هیولاها را باز کردم و سریع‌پیدا در لیست به پایین اسکرول کردم.
بعد از کمی گشتن، بالاخره هیولایی‌دستبندم را پیدا کردم که با مشخصات‌سریع هیولایی که کشته بودم مطابقت داشت.
نام: جوانه شنی
رتبه: رتبه F-D
توضیحات: هیولایی که معمولاً در مناطق بیابانی یافت می‌شود و اندازه‌اش تقریباً به اندازه‌ی بازوی یک انسان بالغ است. اگر طعمه غافلگیر شود، جوانه شنی می‌تواند با دندان‌های تیغ‌مانندش به راحتی اندام‌های او را پاره کرده و زمین‌گیرش کند. پوستی بسیار مقاوم به سختی تیتانیوم دارد و اسید قدرتمندی با PH حدود ۱ ترشح می‌کند.
نقطه ضعف: دهان؛ تنها ناحیه‌ای که توسط پوسته‌ی بیرونی سختش محافظت نمی‌شود.
مکان: [غروب ابدی]، [تپه‌های شنی اندوه]، [خشم پروردگار]،...
«PH ۱؟»
ابرویی بالا انداختم و به انگشتم‌پاک که قبلاً با آن ماده‌ی مخاط‌مانند‌هیولاها تماس پیدا کرده بود، نگاه کردم.
خوشبختانه، به جز اینکه انگشتم کمی‌پایین قرمز شده بود، به نظر نمی‌رسید‌مشخصات مشکل غیرعادی دیگری وجود داشته باشد.
«به نظر می‌رسه مصرف [بذر محدودیت] کمک کرده بدنم قوی‌تر بشه... با توجه به اینکه اسیدی با PH ۱ دیگه برام چیزی نیست...»
گوشی‌ام را به جیبم برگرداندم و‌اسکرول به امید پیدا کردن باس این منطقه،نام به پیشروی در اعماق سیاه‌چال ادامه دادم.
در طول مسیر، برای هر هیولایی که می‌کشتم‌دادم و چیزی درباره‌اش نمی‌دانستم، اپلیکیشن دانشنامه‌ی هیولاها را‌اسکرول در گوشی‌ام می‌گشتم تا اطلاعات بیشتری درباره‌شان پیدا کنم.
-اسکریییچ!
-پفففففت
بدون اینکه حتی نگاه کنم چه چیزی به من حمله‌پیدا کرده، شمشیرم را به سمت راست فرو بردم و به‌یافت محض اینکه حس کردم شمشیرم سنگین‌تر شده، ضربه‌ای به دستبندم زدم.
«۳۸...»
تا اینجا، غالب‌ترین هیولای حاضر در این مکان بیابان‌مانند، جوانه‌ی شنی‌پیدا بود و از آنجایی که با حدود دوازده تا از آن‌ها‌می‌شود مبارزه کرده بودم، حالا کم و بیش می‌توانستم حرکاتشان را پیش‌بینی کنم.
اول اینکه، اگر دقت می‌کردید، درست قبل از حمله‌شان،آوردم لرزش خفیفی را زیر پاهایتان حس می‌کردید. با این‌بالاخره لرزش خفیف، می‌توانستم تقریباً زمان حمله‌شان را تشخیص دهم.
علاوه بر این، از چیزی که مشاهده کردم،گشتن آن‌ها هرگز از جلو حمله نمی‌کردند؛ به این معنی‌معمولاً که فقط از راست، چپ یا پشتم حمله می‌کردند.
با دانستن این موضوع، هر زمان که لرزش‌دادم خفیفی از زیر شن‌ها احساس می‌کردم، می‌توانستم دامنه‌ی‌اسکرول تمرکزم را کاهش دهم و سریع‌تر واکنش نشان دهم.
دوم و مهم‌تر از همه،لیست به دلایلی عجیب، هر زمان که‌پیدا حمله می‌کردند همیشه جیغ بلندی می‌کشیدند.
به همین دلیل، قضاوت در مورد‌دستبندم موقعیت دقیق جایی که قرار بود‌سریع از آنجا حمله کنند، آسان بود.
با این حال، با وجود اینکه فوق‌العاده سریع بودند، حتی اگر‌مشخصات قبل از حمله جیغ هم می‌کشیدند، به خاطر سرعت وحشتناکشان هر‌اندازه‌اش کسی نمی‌توانست به موقع واکنش نشان دهد و قربانی کمین آن‌ها می‌شد.
اما وقتی الگوی آن‌ها‌شود را می‌فهمیدید، اساساً به آسان‌ترین‌گوشی‌ام هیولا برای مقابله تبدیل می‌شدند.
«ها، اون چیه؟»
چشمانم را ریز کردم؛ در‌پاک چند کیلومتری موقعیتم، می‌توانستم چند سایه‌هیولاها را ببینم که شبیه انسان‌ها بودند.
به نظر می‌رسید‌سریع در نوعی دردسر افتاده‌اند،بعد چون هیچ‌کدامشان تکان نمی‌خوردند.
«گروهشون وایپ شده؟»
وایپ شدن و نابودی گروه‌ها در داخل‌اسکرول یک سیاه‌چال چندان غیرمعمول نبود، چرا که‌نام در آنجا خیلی چیزها می‌توانست اشتباه پیش برود.
«باید کمکشون کنم...؟»
راستش را بخواهید، هیچ وظیفه‌ای برای کمک کردن نداشتم چون در داخل سیاه‌چال‌نام هر کسی مسئول جان خودش بود... اما از ظواهر امر، این گروه حداقل ۵بالغ نفر عضو داشت، پس چه چیزی می‌توانست باعث شود در چنین وضعیتی قرار بگیرند؟
بذار با‌درون آرامش به این‌جالبه موضوع فکر کنم...
آیا ممکن بود بخواهند ترحم یک رهگذر را‌بعد جلب کنند و بعد وقتی گاردش را پایین آورد،توضیحات به امید دزدیدن غنایمش ناگهان به او حمله کنند؟
همم... احتمالاً نه.
اول از همه، با در نظر گرفتن جایی که‌بالاخره بودیم، شانس پیدا کردن کسی در این نزدیکی‌ها به شدت‌بیابانی پایین بود، بنابراین این نوع نقشه‌ها در اینجا جواب نمی‌داد.
حتی اگر هم‌جابه‌جا این‌طور بود، فکر نمی‌کردم‌دستبندم بتوانند مرا شکست دهند...
شترق!
سیلی محکمی به گونه‌ام زدم‌پاک و به خیره شدن به‌دانشنامه‌ی آن افراد در دوردست ادامه دادم.
تقریباً داشتم‌هیولاها به همان‌لیست خودِ مغرورم برمی‌گشتم.
در مجموع پنج نفر بودند، به علاوه، از آنجایی که در یک سیاه‌چال رتبه F بودند، به احتمال زیاد همگی یا قهرمانان و یا تبهکاران رتبه F بودند.
با وجود اینکه به قدرتم اطمینان داشتم، نباید تا این حد مطمئن می‌بودم که می‌توانم پنج نفر با رتبه F را بدون اینکه خراشی بردارم شکست دهم.
هر چه بیشتر دقت می‌کردم، بیشتر مطمئن‌دادم می‌شدم که قصد سرقت از کسی را ندارند،اسکرول چون واقعاً به نظر می‌رسید در مضیقه هستند.
حالا سؤال اصلی این‌لیست بود که آیا باید به‌بالاخره آن‌ها کمک می‌کردم یا نه...
اگر به آن‌ها کمک می‌کردم، به این معنی بود که بخشی از آذوقه‌ام‌سریع کم می‌شد، چون مجبور می‌شدم مقداری از آن را با آن‌ها شریک شوم،توضیحات اما گذشته از این، یک چیز از همان ابتدا ذهنم را درگیر کرده بود...
چرا هنوز درخواست کمک نکرده‌اند؟
با اینکه از دور به نظر می‌رسید‌دادم همه مرده‌اند، اما اگر کسی با دقت‌پایین نگاه می‌کرد، می‌دید که همه نفس می‌کشند.
علاوه بر این، بعضی‌لیست از آن‌ها حتی حرکت‌گشتن می‌کردند، هرچند خیلی خفیف.
مطمئن بودم که هیچ مشکلی‌جالبه برای فرستادن سیگنال خطر و‌آوردم صبر کردن برای کمک نداشتند.
اما چرا‌دانشنامه‌ی این کار‌سریع را نکرده بودند؟
این وضعیت خیلی عجیب بود.
بخشی از وجودم می‌خواست فقط ولشان کنم و نادیده‌شان‌بالاخره بگیرم، اما غرایزم به من می‌گفتند که اگر الان‌مناطق اینجا را ترک کنم، ممکن است بعداً پشیمان شوم...
«آه... به جهنم!»
با آهی خفیف، از روی تپه شنی‌اسکرول که رویش بودم پایین پریدم و به‌نام سمت جایی که گروه آنجا بود، سُر خوردم.
«به جهنم، حتی‌شود اگه تله هم‌دستبندم باشه، فقط فرار می‌کنم.»
با اینکه شک‌سریع و تردیدهایی داشتم،اسکرول احتیاط شرط عقل بود...
بیشتر از اینکه دلم‌شود بخواهد کمکشان کنم، می‌خواستم‌دادم بفهمم چه اتفاقی افتاده است.
اصلاً امکان نداشت یک گروه پنج نفره از رتبه F در یک سیاه‌چال رتبه F به این روز بیفتند.
حتی هیولای باس هم در برابر پنج رتبه F کار سختی در پیش داشت.
هرچه به موقعیتشان نزدیک‌تر می‌شدم، نشانه‌های واضحی از وقوع یک مبارزه‌مشخصات به چشم می‌خورد. معمولاً شن‌های صحرا به شکل موج‌های کوچک درمی‌آمدند، اما‌تقریباً اینجا شن‌ها همه‌جا پخش شده بودند و گودال‌هایی در همه‌جا دیده می‌شد.
با قضاوت از وضعیت اطراف، مبارزه بزرگی رخ‌دادم داده بود. با این حال، به طرز عجیبی‌اسکرول هیچ لاشه هیولایی در آن حوالی وجود نداشت.
معمولاً هنگام مبارزه با یک هیولا، رد خون‌بعد در همه‌جا یا نوعی نشانه از اینکه مبارزه‌ای‌رتبه با یک هیولا رخ داده است، دیده می‌شد.
اما وقتی با دقت نگاه کردم، به جز کمی خون‌دانشنامه‌ی قرمز که احتمالاً متعلق به اعضای گروه بود، هیچ چیزی‌مشخصات که نشان دهد آن‌ها با یک هیولا می‌جنگیدند وجود نداشت.
هرچه بیشتر در‌سریع موردش فکر می‌کردم،اسکرول وضعیت عجیب‌تر می‌شد...
راستش، حالا که‌جابه‌جا به آن فکر می‌کردم،دستبندم چرا هنوز زنده بودند؟
معمولاً وقتی با‌هیولاها یک هیولا می‌جنگیدید، فقط‌اسکرول دو پایان وجود داشت.
یا شما می‌مردید یا آن‌ها.
هیچ چیز‌هیولاها دیگری در‌لیست کار نبود.
اما اینجا، با‌جابه‌جا اینکه گروه مجروح شده‌دستبندم بودند، هنوز زنده بودند.
آیا این یعنی آن‌ها‌سریع با هیولاها نمی‌جنگیدند بلکه با‌گشتن گروه دیگری درگیر شده بودند؟
اما حتی در‌شود آن صورت، چرا آن‌ها‌دادم را زنده گذاشته بودند؟
قطعاً اتفاق عجیبی در اینجا در حال رخ دادن‌بالاخره بود و اگر به اندازه کافی مراقب نبودم، ممکن‌مناطق بود پای من هم به این ماجرا کشیده شود...
با رسیدن به گروه، متوجه شدم که همه آن‌ها با چشمانی خالی به‌سریع سمتم خیره شده‌اند، اما با اینکه به نظر می‌رسید می‌توانند مرا حس کنند،توضیحات قادر به صحبت کردن یا پردازش آنچه در حال رخ دادن بود، نبودند.
نه، بیشتر از اینکه نتوانند فکر کنند، انگار آن‌قدر دچار‌بالاخره کم‌آبی شده بودند که توان فکر کردن نداشتند. این موضوع‌بیابانی به سؤالات بی‌شماری که در ذهنم تلنبار شده بود، افزود.
چقدر بود‌جابه‌جا که این‌طور‌جالبه شده بودند؟
برای اینکه آن‌قدر دچار کم‌آبی‌پایین شوند که نتوانند صحبت کنند، چند‌مشخصات روز از زمان حمله‌شان گذشته بود؟
هرچه بیشتر به این‌شود وضعیت نگاه می‌کردم، سؤالات‌دادم بیشتری در ذهنم شکل می‌گرفت.
با رسیدن به گروه، سریع‌لیست به سمت کسی که از‌بالاخره همه به من نزدیک‌تر بود رفتم.
او زرهی عظیم به تن داشت که‌دادم شبیه به یک کرگدن بود. سعی کردم‌پایین بدنش را که به پهلو افتاده بود، برگردانم.
با گرفتن صفحات فلزی عظیم روی ساعدش، عضلات چهارسرم را منقبض کردم و سعی کردم بدنش‌توضیحات را برگردانم. با احساس وزن فوق‌العاده زیاد زره، در دل به اینکه تصمیم گرفته بودم اول‌دندان‌های به او کمک کنم لعنت فرستادم. نه‌تنها شبیه کرگدن بود، بلکه وزن یک کرگدن را هم داشت!
با قضاوت از اینکه چقدر‌جالبه داشتم تقلا می‌کردم، حدس زدم زره‌دانشنامه‌ی حداقل صد کیلوگرم وزن داشته باشد.
-کلنگ!
بالاخره بعد از کمی‌جالبه تقلا، توانستم بدنش را‌گوشی‌ام به سمت بالا برگردانم.
روی یک پا زانو زدم و‌اسکرول به‌سرعت کلاه‌خودش را از روی صورتش‌مطابقت برداشتم تا بهتر او را ببینم.
«لب‌های خشک، چشم‌های گشاد و‌جالبه بی‌حالت... وضعیت خیلی وخیم‌تر از‌آوردم چیزیه که اول فکر می‌کردم.»
با بررسی وضعیتش، همه‌چیز به‌لیست این واقعیت اشاره داشت که‌بالاخره او به‌شدت دچار کم‌آبی شده است.
نه‌تنها پوستش به‌شدت خشک بود،پاک بلکه عضلاتش مدام منقبض می‌شدند که‌هیولاها نشان می‌داد وضعیت چقدر جدی است.
با دیدن اینکه وقت زیادی ندارم،اسکرول سریع دو بار به دستبندم ضربه زدم‌نام و یک بطری آب جلوم ظاهر شد.
بطری آب را در دهانش گذاشتم‌پاک و به‌آرامی تماشا کردم که چطور‌هیولاها برای باز کردن دهانش تقلا می‌کرد.
با اینکه به نظر می‌رسید می‌داند یک بطری آب‌گشتن جلویش قرار گرفته، اما چون به‌شدت دچار کم‌آبی شده بود،مناطق مغزش از قبل شروع به از کار افتادن کرده بود.
با دیدن این صحنه، بطری‌پاک آب را کج کردم و‌دانشنامه‌ی گذاشتم آب داخل دهانش بریزد.
«قلپ... قلپ... قلپ...»
در ابتدا، وقتی آب به دهانش ریخت، قلپ‌های آرامی خورد، اما با گذشت زمان قلپ‌های‌پایین سبک به‌آرامی به قلپ‌های بزرگ تبدیل شدند و کم‌کم اما مطمئناً، چشمانش که شفافیت خود‌یافت را از دست داده بودند، در حالی که دیوانه‌وار آب می‌نوشید، به حالت عادی برگشتند.
با تماشای او که حریصانه‌لیست آب می‌نوشید، لبخند کجی زدم‌بالاخره و به سمت بقیه برگشتم.
با نگاه به آن‌ها، به نظر‌دستبندم می‌رسید در وضعیتی مشابه با مردی‌سریع که تازه کمکش کرده بودم، قرار دارند.
چون فقط یک بطری آب داشتم،اسکرول فقط می‌توانستم صبر کنم تا کارش تمام‌نام شود و بعد به بقیه کمک کنم.
خوشبختانه، چون بطری آب می‌توانست تا‌پاک ۵۰ لیتر آب ذخیره کند، نیازی‌هیولاها نبود نگران تمام شدن آب باشم.
«خ... مـ-مـ-نـووون»
«هیس... اینو بخور‌شود تا من به‌دستبندم بقیه کمک کنم.»
مردی که تازه کمکش کرده بودم، با به دست آوردن مقداری‌مشخصات از توانش سعی کرد حرف بزند، اما من بلافاصله او را‌اندازه‌اش ساکت کردم و مقداری گوشت خشک به او دادم تا بخورد.
با اینکه می‌خواستم دقیقاً بدانم‌جالبه چه اتفاقی افتاده، او هنوز‌آوردم در وضعیت بدی قرار داشت.
در حال حاضر اولویت اصلی کمک به‌اسکرول بقیه بود، می‌توانستم وقتی حال بقیه خوب شد‌جوانه وقت پیدا کنم تا با او حرف بزنم.
با گرفتن بطری آب از‌پاک او، به سراغ نفر بعدی رفتم‌هیولاها و صحنه مشابهی جلوم تکرار شد.