چپتر 27: سیاه‌چال [۳]
0با استفاده از شمشیرم، جسد هیولایی را که‌پاک تازه کشته بودم برگرداندم و حدس زدم که‌لیست باید نوعی گونه‌ی جهش‌یافته از کرم‌های شنی باشد.
سر تا پایش شبیه یک کرم بود، اما‌سریع دهانش وقتی باز می‌شد، به یک گل چهاربرگ‌مشخصات شباهت داشت. البته برخلاف گل‌ها، اصلاً زیبا نبود.
اگر با دقت نگاه می‌کردید، وقتی این هیولای کرم‌مانند دهانش‌نام را باز می‌کرد، دندان‌هایی شبیه به اره‌برقی که به شکلی‌تقریباً تیز از لبه‌های دهانش بیرون زده بودند، به چشمتان می‌خورد.
از سطح خارجی بدنش‌اسکرول که به سختی تیتانیوم بود،مشخصات نوعی ماده‌ی مخاط‌مانند ترشح می‌شد.
-تسس!
با انگشتم کمی از آن مخاط را‌هیولاها برداشتم و بلافاصله احساس سوزشی روی انگشتم‌بالاخره حس کردم که باعث شد ناخودآگاه اخم کنم.
«یعنی این مخاط همون دلیلیه‌گشتن که می‌تونن مثل ماهی تو‌نام اقیانوس، زیر شن‌ها حرکت کنن؟»
با بررسی دقیق‌تر مخاط، نگاهی به جایی که کرم‌مشخصات قرار داشت انداختم و از آنجا بلافاصله فهمیدم که‌یافت این کرم چطور می‌توانست آزادانه در میان شن‌ها حرکت کند.
مخاطی که این موجود کرم‌مانند ترشح می‌کرد، خاصیت اسیدی‌دستبندم داشت که به آرامی شن‌های اطرافش را فرسایش می‌داد‌اسکرول و به آن اجازه می‌داد آزادانه درون شن‌ها جابه‌جا شود.
«جالبه...»
مخاط روی انگشتم را با‌گشتن شن‌ها پاک کردم و جسد‌نام را درون دستبندم قرار دادم.
گوشی‌ام را بیرون آوردم، دانشنامه‌ی‌بعد هیولاها را باز کردم و سریع‌نام در لیست به پایین اسکرول کردم.
بعد از کمی گشتن، بالاخره هیولایی‌شود را پیدا کردم که با مشخصات‌آوردم هیولایی که کشته بودم مطابقت داشت.
نام: جوانه شنی
رتبه: رتبه F-D
توضیحات: هیولایی که معمولاً در مناطق بیابانی یافت می‌شود و اندازه‌اش تقریباً به اندازه‌ی بازوی یک انسان بالغ است. اگر طعمه غافلگیر شود، جوانه شنی می‌تواند با دندان‌های تیغ‌مانندش به راحتی اندام‌های او را پاره کرده و زمین‌گیرش کند. پوستی بسیار مقاوم به سختی تیتانیوم دارد و اسید قدرتمندی با PH حدود ۱ ترشح می‌کند.
نقطه ضعف: دهان؛ تنها ناحیه‌ای که توسط پوسته‌ی بیرونی سختش محافظت نمی‌شود.
مکان: [غروب ابدی]، [تپه‌های شنی اندوه]، [خشم پروردگار]،...
«PH ۱؟»
ابرویی بالا انداختم و به انگشتم‌بالاخره که قبلاً با آن ماده‌ی مخاط‌مانند‌رتبه تماس پیدا کرده بود، نگاه کردم.
خوشبختانه، به جز اینکه انگشتم کمی‌گشتن قرمز شده بود، به نظر نمی‌رسید‌جوانه مشکل غیرعادی دیگری وجود داشته باشد.
«به نظر می‌رسه مصرف [بذر محدودیت] کمک کرده بدنم قوی‌تر بشه... با توجه به اینکه اسیدی با PH ۱ دیگه برام چیزی نیست...»
گوشی‌ام را به جیبم برگرداندم و‌دانشنامه‌ی به امید پیدا کردن باس این منطقه،گشتن به پیشروی در اعماق سیاه‌چال ادامه دادم.
در طول مسیر، برای هر هیولایی که می‌کشتم‌مشخصات و چیزی درباره‌اش نمی‌دانستم، اپلیکیشن دانشنامه‌ی هیولاها را‌بیابانی در گوشی‌ام می‌گشتم تا اطلاعات بیشتری درباره‌شان پیدا کنم.
-اسکریییچ!
-پفففففت
بدون اینکه حتی نگاه کنم چه چیزی به من حمله‌پایین کرده، شمشیرم را به سمت راست فرو بردم و به‌رتبه محض اینکه حس کردم شمشیرم سنگین‌تر شده، ضربه‌ای به دستبندم زدم.
«۳۸...»
تا اینجا، غالب‌ترین هیولای حاضر در این مکان بیابان‌مانند، جوانه‌ی شنی‌نام بود و از آنجایی که با حدود دوازده تا از آن‌ها‌اندازه‌ی مبارزه کرده بودم، حالا کم و بیش می‌توانستم حرکاتشان را پیش‌بینی کنم.
اول اینکه، اگر دقت می‌کردید، درست قبل از حمله‌شان،دستبندم لرزش خفیفی را زیر پاهایتان حس می‌کردید. با این‌اسکرول لرزش خفیف، می‌توانستم تقریباً زمان حمله‌شان را تشخیص دهم.
علاوه بر این، از چیزی که مشاهده کردم،سریع آن‌ها هرگز از جلو حمله نمی‌کردند؛ به این معنی‌مطابقت که فقط از راست، چپ یا پشتم حمله می‌کردند.
با دانستن این موضوع، هر زمان که لرزش‌مشخصات خفیفی از زیر شن‌ها احساس می‌کردم، می‌توانستم دامنه‌ی‌بیابانی تمرکزم را کاهش دهم و سریع‌تر واکنش نشان دهم.
دوم و مهم‌تر از همه،بعد به دلایلی عجیب، هر زمان که‌نام حمله می‌کردند همیشه جیغ بلندی می‌کشیدند.
به همین دلیل، قضاوت در مورد‌شود موقعیت دقیق جایی که قرار بود‌آوردم از آنجا حمله کنند، آسان بود.
با این حال، با وجود اینکه فوق‌العاده سریع بودند، حتی اگر‌اسکرول قبل از حمله جیغ هم می‌کشیدند، به خاطر سرعت وحشتناکشان هر‌معمولاً کسی نمی‌توانست به موقع واکنش نشان دهد و قربانی کمین آن‌ها می‌شد.
اما وقتی الگوی آن‌ها‌بعد را می‌فهمیدید، اساساً به آسان‌ترین‌مطابقت هیولا برای مقابله تبدیل می‌شدند.
«ها، اون چیه؟»
چشمانم را ریز کردم؛ در‌جابه‌جا چند کیلومتری موقعیتم، می‌توانستم چند سایه‌گوشی‌ام را ببینم که شبیه انسان‌ها بودند.
به نظر می‌رسید‌دادم در نوعی دردسر افتاده‌اند،هیولاها چون هیچ‌کدامشان تکان نمی‌خوردند.
«گروهشون وایپ شده؟»
وایپ شدن و نابودی گروه‌ها در داخل‌بالاخره یک سیاه‌چال چندان غیرمعمول نبود، چرا که‌توضیحات در آنجا خیلی چیزها می‌توانست اشتباه پیش برود.
«باید کمکشون کنم...؟»
راستش را بخواهید، هیچ وظیفه‌ای برای کمک کردن نداشتم چون در داخل سیاه‌چال‌گشتن هر کسی مسئول جان خودش بود... اما از ظواهر امر، این گروه حداقل ۵اندازه‌اش نفر عضو داشت، پس چه چیزی می‌توانست باعث شود در چنین وضعیتی قرار بگیرند؟
بذار با‌پایین آرامش به این‌گشتن موضوع فکر کنم...
آیا ممکن بود بخواهند ترحم یک رهگذر را‌پیدا جلب کنند و بعد وقتی گاردش را پایین آورد،بیابانی به امید دزدیدن غنایمش ناگهان به او حمله کنند؟
همم... احتمالاً نه.
اول از همه، با در نظر گرفتن جایی که‌لیست بودیم، شانس پیدا کردن کسی در این نزدیکی‌ها به شدت‌جوانه پایین بود، بنابراین این نوع نقشه‌ها در اینجا جواب نمی‌داد.
حتی اگر هم‌اسکرول این‌طور بود، فکر نمی‌کردم‌پیدا بتوانند مرا شکست دهند...
شترق!
سیلی محکمی به گونه‌ام زدم‌جابه‌جا و به خیره شدن به‌دادم آن افراد در دوردست ادامه دادم.
تقریباً داشتم‌دستبندم به همان‌گوشی‌ام خودِ مغرورم برمی‌گشتم.
در مجموع پنج نفر بودند، به علاوه، از آنجایی که در یک سیاه‌چال رتبه F بودند، به احتمال زیاد همگی یا قهرمانان و یا تبهکاران رتبه F بودند.
با وجود اینکه به قدرتم اطمینان داشتم، نباید تا این حد مطمئن می‌بودم که می‌توانم پنج نفر با رتبه F را بدون اینکه خراشی بردارم شکست دهم.
هر چه بیشتر دقت می‌کردم، بیشتر مطمئن‌جالبه می‌شدم که قصد سرقت از کسی را ندارند،سریع چون واقعاً به نظر می‌رسید در مضیقه هستند.
حالا سؤال اصلی این‌گوشی‌ام بود که آیا باید به‌لیست آن‌ها کمک می‌کردم یا نه...
اگر به آن‌ها کمک می‌کردم، به این معنی بود که بخشی از آذوقه‌ام‌توضیحات کم می‌شد، چون مجبور می‌شدم مقداری از آن را با آن‌ها شریک شوم،طعمه اما گذشته از این، یک چیز از همان ابتدا ذهنم را درگیر کرده بود...
چرا هنوز درخواست کمک نکرده‌اند؟
با اینکه از دور به نظر می‌رسید‌جالبه همه مرده‌اند، اما اگر کسی با دقت‌هیولاها نگاه می‌کرد، می‌دید که همه نفس می‌کشند.
علاوه بر این، بعضی‌گوشی‌ام از آن‌ها حتی حرکت‌سریع می‌کردند، هرچند خیلی خفیف.
مطمئن بودم که هیچ مشکلی‌گشتن برای فرستادن سیگنال خطر و‌نام صبر کردن برای کمک نداشتند.
اما چرا‌لیست این کار‌اسکرول را نکرده بودند؟
این وضعیت خیلی عجیب بود.
بخشی از وجودم می‌خواست فقط ولشان کنم و نادیده‌شان‌لیست بگیرم، اما غرایزم به من می‌گفتند که اگر الان‌نام اینجا را ترک کنم، ممکن است بعداً پشیمان شوم...
«آه... به جهنم!»
با آهی خفیف، از روی تپه شنی‌بالاخره که رویش بودم پایین پریدم و به‌توضیحات سمت جایی که گروه آنجا بود، سُر خوردم.
«به جهنم، حتی‌اجازه اگه تله هم‌شود باشه، فقط فرار می‌کنم.»
با اینکه شک‌دادم و تردیدهایی داشتم،دانشنامه‌ی احتیاط شرط عقل بود...
بیشتر از اینکه دلم‌بعد بخواهد کمکشان کنم، می‌خواستم‌مشخصات بفهمم چه اتفاقی افتاده است.
اصلاً امکان نداشت یک گروه پنج نفره از رتبه F در یک سیاه‌چال رتبه F به این روز بیفتند.
حتی هیولای باس هم در برابر پنج رتبه F کار سختی در پیش داشت.
هرچه به موقعیتشان نزدیک‌تر می‌شدم، نشانه‌های واضحی از وقوع یک مبارزه‌اسکرول به چشم می‌خورد. معمولاً شن‌های صحرا به شکل موج‌های کوچک درمی‌آمدند، اما‌مناطق اینجا شن‌ها همه‌جا پخش شده بودند و گودال‌هایی در همه‌جا دیده می‌شد.
با قضاوت از وضعیت اطراف، مبارزه بزرگی رخ‌مشخصات داده بود. با این حال، به طرز عجیبی‌بیابانی هیچ لاشه هیولایی در آن حوالی وجود نداشت.
معمولاً هنگام مبارزه با یک هیولا، رد خون‌پیدا در همه‌جا یا نوعی نشانه از اینکه مبارزه‌ای‌مناطق با یک هیولا رخ داده است، دیده می‌شد.
اما وقتی با دقت نگاه کردم، به جز کمی خون‌دادم قرمز که احتمالاً متعلق به اعضای گروه بود، هیچ چیزی‌گشتن که نشان دهد آن‌ها با یک هیولا می‌جنگیدند وجود نداشت.
هرچه بیشتر در‌دادم موردش فکر می‌کردم،دانشنامه‌ی وضعیت عجیب‌تر می‌شد...
راستش، حالا که‌اسکرول به آن فکر می‌کردم،پیدا چرا هنوز زنده بودند؟
معمولاً وقتی با‌پایین یک هیولا می‌جنگیدید، فقط‌بالاخره دو پایان وجود داشت.
یا شما می‌مردید یا آن‌ها.
هیچ چیز‌دستبندم دیگری در‌گوشی‌ام کار نبود.
اما اینجا، با‌اسکرول اینکه گروه مجروح شده‌پیدا بودند، هنوز زنده بودند.
آیا این یعنی آن‌ها‌اسکرول با هیولاها نمی‌جنگیدند بلکه با‌مشخصات گروه دیگری درگیر شده بودند؟
اما حتی در‌اجازه آن صورت، چرا آن‌ها‌جالبه را زنده گذاشته بودند؟
قطعاً اتفاق عجیبی در اینجا در حال رخ دادن‌لیست بود و اگر به اندازه کافی مراقب نبودم، ممکن‌نام بود پای من هم به این ماجرا کشیده شود...
با رسیدن به گروه، متوجه شدم که همه آن‌ها با چشمانی خالی به‌توضیحات سمتم خیره شده‌اند، اما با اینکه به نظر می‌رسید می‌توانند مرا حس کنند،طعمه قادر به صحبت کردن یا پردازش آنچه در حال رخ دادن بود، نبودند.
نه، بیشتر از اینکه نتوانند فکر کنند، انگار آن‌قدر دچار‌مطابقت کم‌آبی شده بودند که توان فکر کردن نداشتند. این موضوع‌اندازه‌اش به سؤالات بی‌شماری که در ذهنم تلنبار شده بود، افزود.
چقدر بود‌می‌داد که این‌طور‌درون شده بودند؟
برای اینکه آن‌قدر دچار کم‌آبی‌آوردم شوند که نتوانند صحبت کنند، چند‌اسکرول روز از زمان حمله‌شان گذشته بود؟
هرچه بیشتر به این‌بعد وضعیت نگاه می‌کردم، سؤالات‌مشخصات بیشتری در ذهنم شکل می‌گرفت.
با رسیدن به گروه، سریع‌بعد به سمت کسی که از‌مطابقت همه به من نزدیک‌تر بود رفتم.
او زرهی عظیم به تن داشت که‌جالبه شبیه به یک کرگدن بود. سعی کردم‌هیولاها بدنش را که به پهلو افتاده بود، برگردانم.
با گرفتن صفحات فلزی عظیم روی ساعدش، عضلات چهارسرم را منقبض کردم و سعی کردم بدنش‌مشخصات را برگردانم. با احساس وزن فوق‌العاده زیاد زره، در دل به اینکه تصمیم گرفته بودم اول‌بالغ به او کمک کنم لعنت فرستادم. نه‌تنها شبیه کرگدن بود، بلکه وزن یک کرگدن را هم داشت!
با قضاوت از اینکه چقدر‌گشتن داشتم تقلا می‌کردم، حدس زدم زره‌جوانه حداقل صد کیلوگرم وزن داشته باشد.
-کلنگ!
بالاخره بعد از کمی‌درون تقلا، توانستم بدنش را‌پاک به سمت بالا برگردانم.
روی یک پا زانو زدم و‌دانشنامه‌ی به‌سرعت کلاه‌خودش را از روی صورتش‌بعد برداشتم تا بهتر او را ببینم.
«لب‌های خشک، چشم‌های گشاد و‌گشتن بی‌حالت... وضعیت خیلی وخیم‌تر از‌نام چیزیه که اول فکر می‌کردم.»
با بررسی وضعیتش، همه‌چیز به‌بعد این واقعیت اشاره داشت که‌مطابقت او به‌شدت دچار کم‌آبی شده است.
نه‌تنها پوستش به‌شدت خشک بود،جابه‌جا بلکه عضلاتش مدام منقبض می‌شدند که‌گوشی‌ام نشان می‌داد وضعیت چقدر جدی است.
با دیدن اینکه وقت زیادی ندارم،دانشنامه‌ی سریع دو بار به دستبندم ضربه زدم‌گشتن و یک بطری آب جلوم ظاهر شد.
بطری آب را در دهانش گذاشتم‌بالاخره و به‌آرامی تماشا کردم که چطور‌رتبه برای باز کردن دهانش تقلا می‌کرد.
با اینکه به نظر می‌رسید می‌داند یک بطری آب‌مشخصات جلویش قرار گرفته، اما چون به‌شدت دچار کم‌آبی شده بود،می‌شود مغزش از قبل شروع به از کار افتادن کرده بود.
با دیدن این صحنه، بطری‌جابه‌جا آب را کج کردم و‌دادم گذاشتم آب داخل دهانش بریزد.
«قلپ... قلپ... قلپ...»
در ابتدا، وقتی آب به دهانش ریخت، قلپ‌های آرامی خورد، اما با گذشت زمان قلپ‌های‌مناطق سبک به‌آرامی به قلپ‌های بزرگ تبدیل شدند و کم‌کم اما مطمئناً، چشمانش که شفافیت خود‌تیغ‌مانندش را از دست داده بودند، در حالی که دیوانه‌وار آب می‌نوشید، به حالت عادی برگشتند.
با تماشای او که حریصانه‌بعد آب می‌نوشید، لبخند کجی زدم‌مطابقت و به سمت بقیه برگشتم.
با نگاه به آن‌ها، به نظر‌شود می‌رسید در وضعیتی مشابه با مردی‌آوردم که تازه کمکش کرده بودم، قرار دارند.
چون فقط یک بطری آب داشتم،دانشنامه‌ی فقط می‌توانستم صبر کنم تا کارش تمام‌گشتن شود و بعد به بقیه کمک کنم.
خوشبختانه، چون بطری آب می‌توانست تا‌بالاخره ۵۰ لیتر آب ذخیره کند، نیازی‌رتبه نبود نگران تمام شدن آب باشم.
«خ... مـ-مـ-نـووون»
«هیس... اینو بخور‌اجازه تا من به‌شود بقیه کمک کنم.»
مردی که تازه کمکش کرده بودم، با به دست آوردن مقداری‌اسکرول از توانش سعی کرد حرف بزند، اما من بلافاصله او را‌معمولاً ساکت کردم و مقداری گوشت خشک به او دادم تا بخورد.
با اینکه می‌خواستم دقیقاً بدانم‌گشتن چه اتفاقی افتاده، او هنوز‌نام در وضعیت بدی قرار داشت.
در حال حاضر اولویت اصلی کمک به‌بالاخره بقیه بود، می‌توانستم وقتی حال بقیه خوب شد‌معمولاً وقت پیدا کنم تا با او حرف بزنم.
با گرفتن بطری آب از‌جابه‌جا او، به سراغ نفر بعدی رفتم‌گوشی‌ام و صحنه مشابهی جلوم تکرار شد.