چپتر 33: مهارت‌ها [۲]
0خوشبختانه، به لطف پیشرفت تکنولوژی این دنیا، تمام استخوان‌های شکسته و بریدگی‌هایم‌محافظت در طول یک شب بهبود یافت. چیزی که در دنیای قبلی‌ام ماه‌ها‌خالی زمان می‌برد تا خوب شود، اینجا یک‌شبه درمان شد. واقعاً معجزه‌آسا بود.
صبح یکشنبه بود‌یکی و توماس آمد‌کنم تا دنبالم بیاید.
...بالاخره وقتش رسیده‌وارد بود که پاداشم‌شدم را بگیرم. یک مهارت.
در ابتدا برنامه‌ریزی کرده بودم وقتی قدرتم به سطح خاصی رسید،برایم یک مهارت به دست بیاورم، اما اینکه توانستم به این زودی در‌موضوع رمان به یکی از آن‌ها دست پیدا کنم، سورپرایز دلپذیری برایم بود.
باید توجه داشت که در داخل آکادمی، به‌همه جز پروفسورها، تنها درصد کوچکی از دانش‌آموزان مهارت‌رسیدیم داشتند. این موضوع حتی شامل سال‌سومی‌ها هم می‌شد.
فقط وارثان ثروتمند نسل دوم اصلاً شانس به دست آوردن یک مهارت را داشتند و حتی‌تنها در آن صورت هم، در بهترین حالت تنها به یکی دو مهارت دسترسی پیدا می‌کردند. آن‌ها‌شانس آن‌قدر گران و کمیاب بودند که گیلدها نمی‌توانستند به همین راحتی آن‌ها را به کسی بدهند...
به دنبال توماس وارد یک مکان دورافتاده شدم که از همه طرف به‌ساختمان شدت تحت محافظت بود. وقتی به مقابل ساختمان بزرگی رسیدیم که شبیه یک‌خیلی انبار معمولی به نظر می‌رسید، توماس به سمت یک فضای خالی سر تکان داد.
خیلی زود چند سایه به شکل دو نگهبان سفیدپوش در مقابلمان ظاهر شدند. از ظاهر‌داخل شدنشان کمی جا خوردم، اما زود آرام شدم. کسانی که از این مکان محافظت می‌کردند،ثروتمند مسلماً باید قوی می‌بودند، وگرنه نگه داشتن چنین چیزهای باارزشی در اینجا چه فایده‌ای داشت؟
نگهبانان سفیدپوش پس از انجام بررسی‌های‌دورافتاده متعدد روی توماس، در سایه‌ها پنهان‌محافظت شدند و حضورشان را کاملاً مخفی کردند.
توماس پس از دیدن‌آن‌ها ناپدید شدن نگهبان‌ها، کف‌دلپذیری دستش را روی دیوار گذاشت.
-کلینگ!
چند ثانیه پس از گذاشتن دستش روی دیوار، بخش‌سورپرایز کوچکی از دیوار ناپدید شد و محفظه کوچکی را‌تنها نمایان کرد که حاوی یک قفل دیجیتال ۶ رقمی بود.
-بیپ! -بیپ! -بیپ!
توماس در مقابل جعبه‌آن‌ها ایستاد و به سرعت‌دلپذیری رمز عبور را وارد کرد.
بلافاصله پس از وارد کردن رمز، یک چراغ سبز‌شدت چند بار چشمک زد و کمی بعد، درست مثل‌معمولی قبل، یک محفظه دایره‌ای کوچک روی دیوار ظاهر شد.
توماس چشم راستش را کاملاً‌یکی باز کرد، به دیوار تکیه داد‌برایم و چشمش را روی سوراخ گذاشت.
-کلینگ!
-وووووم!
چند ثانیه پس از قرار دادن چشمش روی‌طرف دیوار، صدای غرش بلندی در محیط طنین‌انداز شد‌شبیه و درِ کرکره‌ای به سمت بالا کشیده شد.
«عجب پروسه روی اعصابی!»
توماس در حالی که کمرش را‌دورافتاده کش و قوس می‌داد، غرغر کرد و‌مقابل منتظر ماند تا در کاملاً بالا برود.
به محض اینکه در کاملاً باز‌کنم شد، نور کورکننده‌ای به چشمانم خورد که‌داخل باعث شد چشمانم را با دستم بپوشانم.
پس از فروکش کردن‌مکان نور، دنیایی کاملاً ناشناخته‌طرف در برابرم ظاهر شد.
وقتی از دروازه فلزی بزرگ گذشتم، بوی غلیظ فلز فوراً‌دلپذیری وارد سوراخ‌های بینی‌ام شد. اما خیلی زود، این بو جای‌کوچکی خود را به عطر دلپذیری داد که مشامم را نوازش کرد.
آن‌سوی در، یک راهروی ورودی باز با سقف‌های بلند‌طرف که با تصاویر زنده‌ای از مبارزه چند انسان با‌انبار یک شیطان نقاشی شده بود، فوراً توجهم را جلب کرد.
کف مرمرین آن‌قدر صیقل خورده بود که نورها به زیبایی روی آن منعکس می‌شدند و یادآور دریاچه زلالی بود که‌داشتند پرتوهای خورشید را به آرامی بازتاب می‌داد. با ورود به یک اتاق جادار با دیوارهای طرح‌دار، پرده‌های ضخیم، قالیچه‌های زیبا،گران پنجره‌های بلند و مبلمان روکش‌دار از جنس بلوط سنگین، توماس به من گفت که با حوصله روی یک مبل قرمز بنشینم.
در حالی که حس می‌کردم بدنم در مبل فرو می‌رود، با اضطراب منتظر توماس‌بزرگی ماندم. اگر می‌گفتم مضطرب نبودم، دروغ گفته بودم. با اینکه هیچ‌کس در اتاق حضور نداشت،سایه احساس می‌کردم میلیون‌ها چشم به من خیره شده‌اند و هر حرکتم را زیر نظر دارند.
هر لحظه‌ای که‌زودی توماس دور بود،آن‌ها برایم مثل ساعت‌ها می‌گذشت.
خوشبختانه، این انتظار زیاد طول‌مکان نکشید و توماس خیلی زود با‌تحت یک کارت قرمز در دستش برگشت.
«دنبال من بیا.»
کارت را به دستم داد و در‌همه حالی که به سمت منطقه خاصی در داخل‌رسیدیم تأسیسات می‌رفت، از من خواست تا دنبالش بروم.
سرم را تکان دادم و در حالی که راهروی پر از نقاشی‌ها، قطعات‌توجه طراحی‌شده و دیگر دکورهای هنری را تحسین می‌کردم، به دنبالش راه افتادم. این چیزها‌می‌شد باعث می‌شد این مکان شبیه به عمارتی برای افراد بی‌نهایت ثروتمند به نظر برسد.
خیلی زود به مقابل یک در گاوصندوق بزرگ رسیدیم که دو نفر با حوصله جلوی آن ایستاده بودند. اما چیزی‌نظر که فوراً توجهم را جلب کرد این بود که اگرچه یونیفرم آن‌ها شبیه به نگهبانان معمولی بازار سیاه بود، اما‌آرام برخلاف رنگ سفید آن‌ها، لباس این دو قرمز بود. این نشان می‌داد که آن‌ها موقعیت بالاتری نسبت به نگهبانان سفیدپوش داشتند.
...منطقی بود، چون آن‌ها‌آن‌ها آخرین خط دفاعی بودند‌دلپذیری که به خزانه منتهی می‌شد.
توماس با تکان‌وارد دادن سر برای‌شدم نگهبانان، از حرکت ایستاد.
با جدیت به من نگاه کرد‌آن‌ها و گفت: «خب، قبل از اینکه‌باید برم، بذار از قبل بهت هشدار بدم.»
«تو فقط اجازه داری‌وارد یک مهارت انتخاب کنی،همه تکرار می‌کنم، فقط یک مهارت.»
همان‌طور که صحبت می‌کرد، توماس بارها روی این واقعیت‌برایم تأکید کرد که فقط می‌توانم یک مهارت بردارم. به من‌دانش‌آموزان نگاه کرد تا مطمئن شود فهمیده‌ام، و سپس ادامه داد:
«همون‌طور که خودت‌وارد می‌دونی، مهارت‌ها گرون‌شدم هستن... حتی برای ما.»
«با اینکه سازمان ما ممکنه قدرتمند باشه، دادن مهارت به افراد غیرعضو‌باید هنوز هم برامون کمی سنگینه. اگه به خاطر این نبود که بهمون‌حتی کمک کردی تا یک بحران بزرگ رو حل کنیم، هیچ‌وقت بهت مهارت نمی‌دادیم.»
با دقت گوش می‌دادم و مدام سرم را تکان‌طرف می‌دادم. هر چیزی که می‌گفت را از قبل می‌دانستم. جدیت‌معمولی او قابل درک بود، چون مهارت‌ها واقعاً ارزش زیادی داشتند.
توماس کمی مکث کرد و با لبخندی حاکی از رضایت‌باید به من که حرف‌هایش را درک کرده بودم، نگاه کرد.داشتند کارت قرمز را از دستم گرفت و به نگهبانان داد.
«نکته دیگه‌ای که باید یادت باشه اینه که مهارتی که می‌تونی انتخاب کنی فقط می‌تونه بین رتبه G و F باشه. مهارت‌های با رتبه بالاتر برات غیرقابل دسترس خواهند بود.»
«خزانه‌ای که قراره واردش بشی سه‌آن‌ها طبقه داره، که تو فقط اجازه‌باید دسترسی به طبقه اول رو داری.»
توماس با خنده‌ای‌دنبال کوتاه، به حالت شوخی‌شدم به من نگاه کرد:
«اگه تونستی کاری که کردی رو‌کنم دوباره تکرار کنی، شاید بهت اجازه‌داشت دسترسی به طبقه‌های بالاتر رو هم دادیم.»
«نه، ممنون.»
فوراً گوشه لبم پرید و با‌آن‌ها تمام وجود رد کردم. عمراً دلم نمی‌خواست‌توجه دوباره آن تجربه را از سر بگذرانم.
«بسیار خب، من بیرون منتظر می‌مونم.دورافتاده وقتی انتخاب مهارتت تموم شد، می‌تونی مستقیماً‌مقابل زیر نظر یکی از نگهبان‌ها یادش بگیری.»
پس از تمام شدن حرف‌هایش، توماس‌کنم به کنار رفت و به من‌داشت اجازه داد تا وارد خزانه شوم.
«اونجا بایست.»
نگهبان سرخ‌پوش که جلوی‌رمان درِ خزانه ایستاده بود،کنم به نقطه خاصی اشاره کرد.
-ووم!
به دستور او، در نقطه‌ای که نگهبان‌سورپرایز اشاره کرده بود ایستادم. خیلی زود تمام‌آکادمی بدنم در نوری قرمز رنگ احاطه شد.
-دینگ! -دینگ!
«بسیار خب، کارت تمومه.»
-بیپ!
-کررررر
با کشیدن کارت روی خزانه، یک چراغ سبز ظاهر‌شدت شد و به دنبال آن، صدای غرش بلندی به‌معمولی گوش رسید و درِ خزانه به آرامی باز شد.
«خب، خوش بگذره بچه.»
توماس با بی‌خیالی دستش را تکان داد، به دیوار تکیه‌شدت داد و یک پاکت سیگار بیرون آورد، اما با نگاه‌نظر غضبناک نگهبانان مواجه شد که باعث شد لبخند تلخی بزند.
با سرگرمی سرم را‌آن‌ها تکان دادم و به‌دلپذیری سمت خزانه حرکت کردم.
-کلنک!
با قدم گذاشتن به داخل خزانه،آن‌ها در پشت سرم بسته شد. خیلی‌باید زود سکوت، محیط اطرافم را فرا گرفت.
سرم را که بالا آوردم، قفسه‌های کتاب بزرگ و محکمی را دیدم که در امتداد‌بزرگی دیوارها چیده شده بودند و در ردیف‌های رنگارنگ روی زمین پیش می‌رفتند و تا انتهای‌سایه طبقه اول امتداد داشتند. در انتهای اتاق، پلکانی دیده می‌شد که به طبقه دوم راه داشت.
«واو...»
تعداد بی‌پایان مهارت‌هایی که پیش رویم قرار داشت، مرا مبهوت کرد. فقط در بخش رتبه F، کمتر از هزار کتاب وجود نداشت.
مهارت‌ها، درست مثل بازی‌ها، به شکل‌آن‌ها کتاب بودند. به همین دلیل اینجا‌باید هیچ فرقی با یک کتابخانه معمولی نداشت.
هر کتاب رنگ متفاوتی داشت و نشان‌دهنده‌شدم عنصر و گرایش متفاوت آن مهارت بود؛ از‌بزرگی آتش و آب گرفته تا خاک و غیره.
-شما یک ساعت‌یکی برای انتخاب مهارت‌کنم خود فرصت دارید.
درست زمانی که در بهت فرو رفته‌همه بودم، صدای سردی که از بلندگوی گوشه‌بزرگی اتاق به گوش رسید، مرا به خود آورد.
سریع به خودم آمدم و نگاهی به بخش‌های رتبه G و F انداختم.
از آنجا که مهارت‌های بسیار زیادی برای انتخاب وجود داشت، فوراً‌تحت تصمیم گرفتم دامنه جستجویم را محدود کنم. اول از همه، بلافاصله تصمیم‌فضای گرفتم مهارت‌هایی را که نیاز به مصرف مانای بالایی داشتند، کنار بگذارم.
چون من جادوگر نبودم، ظرفیت مانایم نسبتاً پایین بود. انتخاب مهارتی که تمام مانای بدنم را تخلیه‌درصد کند، برایم به شدت مضر بود، زیرا [سبک کیکی] هم هر زمان که مهارتی را اجرا می‌کردم،صورت کمی مانا مصرف می‌کرد. اگر از مانا استفاده نمی‌کردم، محال بود بتوانم با آن سرعت حرکت کنم.
با کنار گذاشتن آن‌ها، دامنه انتخابم به شدت کاهش یافت. دوم اینکه، به مهارتی نیاز داشتم که با [سبک کیکی] هم‌افزایی داشته باشد. هنگام مبارزه با‌خیلی بارون اوربلاد، متوجه شدم که اگرچه [سبک کیکی] قدرتمند بود، اما در مراحل ابتدایی، هنر شمشیرزنی نسبتاً ضعیفی به حساب می‌آمد. دلیل اصلی‌اش این بود که‌انجام وقتی حرکت اولم دفع می‌شد، دیگر نمی‌توانستم کار دیگری بکنم؛ همان‌طور که بارون اوربلاد با اجازه دادن به شمشیرم برای نفوذ در بدنش، حمله مرا خنثی کرد.
به چیزی نیاز داشتم که بتواند برایم زمان بخرد‌سورپرایز تا بتوانم گارد و وضعیتم را دوباره تنظیم کنم...تنها یا حداقل چیزی که سبک مبارزه‌ام را تکمیل کند.
با محدودتر کردن گزینه‌ها، تصمیم گرفتم در بخش‌های F و G جستجو کنم.
با گشتن در میان آن‌ها، نتوانستم جلوی سرازیر شدن آب دهانم‌توجه را برای بعضی از مهارت‌ها بگیرم. چند مهارت فوق‌العاده شگفت‌انگیز پیدا‌حتی کردم. یکی از آن‌ها به طور خاص توجهم را جلب کرد.
[مشت خشم]: یک مهارت مشت‌زنی که تمام مانا را در یک شعاع خاص‌ساختمان متمرکز کرده و مشت ویرانگری را آزاد می‌کند که اگر کسی غافلگیر شود،خیلی می‌تواند آسیب مخربی به جا بگذارد. قدرت را به طور لحظه‌ای دو برابر می‌کند.
با خواندن توضیحات اولین مهارتی که از بخش رتبه F برداشتم، دهانم از تعجب باز ماند و به شکل «O» درآمد.
«قدرت رو دو برابر می‌کنه؟»
...این وحشتناکه.
مخصوصاً اگر کسی که از قبل فوق‌العاده قوی بود از این مهارت‌مقابل استفاده می‌کرد. تصور کنید یکی از سران اتحادیه از این مهارت استفاده‌تکان کند. احتمالاً فقط یک مشت آن‌ها می‌توانست کل یک کوه را بلرزاند.
اساساً هرچه رتبه‌زودی شخص بالاتر می‌رفت،آن‌ها این مهارت ترسناک‌تر می‌شد.
...اگر این استاندارد مهارت‌های رتبه F بود، با فکر کردن به مهارت‌های رتبه‌بالاتر، لرزی بر ستون فقراتم نشست.
با وجود اینکه برخی از مهارت‌های رتبه S را که کوین بعداً به دست می‌آورد می‌شناختم، اما این باعث نمی‌شد ذهنم از تصور صحنه‌های ویرانگری که آن‌ها در زندگی واقعی ایجاد می‌کردند، دست بردارد.
خدا رو‌دنبال شکر که‌مکان کمیاب بودند.
با گشتن در میان قفسه‌های کتاب،آن‌ها هر از گاهی مکث می‌کردم تا‌باید درک بهتری از برخی مهارت‌ها پیدا کنم.
این روند سی دقیقه ادامه داشت تا اینکه در نهایت، توانستم انتخابم را به سه مهارت محدود کنم. دو تا از مهارت‌ها رتبه F بودند، در حالی که یکی رتبه G بود.
[{G} بی‌تفاوتی پادشاه]: مهارتی که به کاربر اجازه می‌دهد تمام احساسات را پاک کرده و مانند یک پادشاه مطلق عمل کند که صرف‌نظر از احساسات، تنها بهترین گزینه را محاسبه می‌کند.
[{F} پناهگاه شعله]: مهارتی که حلقه‌ای از آتش را در اطراف کاربر احضار می‌کند. به جز کاربر، گرمای سوزان همه کسانی را که در پناهگاه شعله هستند، فرا خواهد گرفت.
[{F} نفس زمستان]: مهارتی که به کاربر اجازه می‌دهد نفسی پر از سرما بیرون دهد و در نتیجه، دمای محیط اطراف در یک شعاع خاص به زیر نقطه انجماد برسد. سرعت دشمن را به نصف کاهش می‌دهد.
این سه مهارت، مفیدترین مهارت‌ها برای وضعیت فعلی من‌طرف بودند. نه به این خاطر که قوی بودند، بلکه‌انبار به این دلیل که کاملاً با سبک مبارزه‌ام همخوانی داشتند.
[{F} پناهگاه شعله] مرا جذب کرد چون مهارتی بود که می‌توانست برایم زمان بخرد. با فراخوانی این مهارت می‌توانستم حریفم را برای لحظه‌ای غافلگیر کنم و در زمانی که حریفم شوکه شده بود، می‌توانستم گارد و وضعیتم را بازیابی کرده و دوباره به او حمله کنم.
[{F} نفس زمستان] هدف مشابهی با [پناهگاه شعله] داشت، اما برخلاف آن مهارت، این یکی سرعت حریف را کم می‌کرد. برخلاف [پناهگاه شعله] که می‌شد از آن برای پایان دادن به مبارزه با غافلگیر کردن حریف استفاده کرد، این مهارت بیشتر برای یک مبارزه طولانی‌مدت مناسب بود. این مهارت می‌توانست در هنگام مبارزه به من برتری عظیمی بدهد، زیرا [سبک کیکی] زمانی می‌درخشید که دشمن کندتر بود. از نظر هم‌افزایی، این مهارت در مقایسه با دو مهارت دیگر، بیشترین هم‌افزایی را داشت.
و در نهایت [{G} بی‌تفاوتی پادشاه]، تنها مهارت رتبه G در این لیست، و احتمالاً مهارتی که بیش از همه مرا وسوسه می‌کرد.
یکی از چیزهایی که از مبارزه‌ام با بارون‌همه اوربلاد به آن فکر کردم این بود که اگر‌شبیه آرام‌تر بودم، خودم را در چنین وضعیت وخیمی نمی‌یافتم.
به محض اینکه بازویش خودش را بازسازی کرد، باید متوجه این واقعیت می‌شدم که فقط بخشی‌تنها از آن ترمیم شده است. آن‌قدر محو حضور او شده بودم که متوجه چنین جزئیات کوچکی نشدم.آوردن اگر این کار را کرده بودم، مبارزه خیلی زود تمام می‌شد و مجبور نبودم این‌قدر زجر بکشم.
علاوه بر این، [بی‌تفاوتی پادشاه] به ویژه برای من که هنوز یک انسان را نکشته بودم، بسیار مفید بود. بله، از نظر فنی من لوکاس و پاتریک را‌چند کشته بودم، اما آن اتفاق در دنیای واقعیت مجازی افتاده بود، جایی که از کشتن آن‌ها هیچ احساس گناهی نداشتم. به عنوان کسی که از زمین آمده بود،سایه‌ها جایی که از بدو تولد به شما موعظه می‌کردند که کشتن کار بدی است، هنوز نمی‌توانستم خودم را راضی کنم که واقعاً یک انسان را بکشم. حداقل هنوز نه.
کشتن یک انسان در این دوران چیزی بود که‌سورپرایز بیشتر دانش‌آموزان آکادمی باید حداقل یک بار انجام می‌دادند، زیرا‌درصد در نهایت وظیفه کشتن تبهکاران خاصی به ما محول می‌شد.
مانع ذهنی‌ای که باید از آن عبور می‌کردم تا خودم را وادار به‌مقابل کشتن یک انسان کنم، بسیار بلندتر از افرادی بود که در این دنیا‌داد متولد شده بودند و از بدو تولد در معرض چنین چیزهایی قرار داشتند.
با کمک [بی‌تفاوتی پادشاه] دیگر نیازی نبود نگران این موضوع باشم. علاوه بر این، با داشتن این مهارت، هنگام‌دانش‌آموزان مبارزه با یک حریف، احساساتی مانند عصبی بودن، ترس و اضطراب دیگر هرگز قضاوت مرا تیره و تار نمی‌کردند‌می‌کردند و به من اجازه می‌دادند در مواقع بحرانی بهترین عملکردم را داشته باشم و احتمال مرگم را کاهش دهم.
با بررسی تمام‌وارد جوانب، تصمیم گرفتم [بی‌تفاوتی‌همه پادشاه] را انتخاب کنم.
اگرچه این تنها مهارت رتبه G در این لیست بود، اما این مهارت برای من مفیدترین مهارت در میان سه مهارتی بود که انتخاب کرده بودم. فقط این حس را داشتم که صرف‌نظر از اینکه در آینده چقدر قدرتمند شوم، این مهارت تا آخر مرا همراهی خواهد کرد.