چپتر 39: درس انتخابی [۵]
0در داخل اتاق بزرگی که با رنگ صورتی تزئین شده بود و یک تخت دونفره‌ی بزرگ در وسط‌اورلرد آن قرار داشت، دختر جوان و زیبایی دراز کشیده بود که موهای کوتاه قهوه‌ای‌اش روی بالشش پخش شده‌لیست بود. او در حال حاضر زیر چند پتوی نازک آرمیده بود که نمی‌توانستند خطوط بدنش را پنهان کنند.
مرد قدبلندی با رنگ موهای مشابه، در حالی که کنارش نشسته بود، با نگرانی به دختر جوانی که‌زیادی روی تخت استراحت می‌کرد نگاه کرد. پوست بی‌نقصش در حال حاضر رنگ‌پریده بود و اگر تنفسش منظم و‌قبلی ثابت نبود، هر کسی به راحتی ممکن بود او را با یک بیمار در حال مرگ اشتباه بگیرد.
«...اممم.»
در آن لحظه، اما چشمانش را باز کرد. اولیور راشفیلد، پدر‌اممم اما و مردی که در اتاق بود، با دیدن باز شدن‌چشمان چشمان او فوراً از جا پرید و دکتر را صدا زد.
«بیدار شدی. حالت چطوره؟»
«...خوبم.»
اما روی تخت نشست و به چهره نگران پدرش لبخند‌خفیفی تلخی زد. خیلی زود دکتری دوان‌دوان وارد شد تا نبضش‌اورلرد را چک کند، اما دخترک با لبخندی او را پس زد.
«خوبم، بابا. اتفاق جدی‌ای نیفتاده...»
«واقعاً؟»
«البته. به نظرت من شبیه کسی‌ام که‌کردم به این راحتی‌ها صدمه ببینه؟ تازه، مگه‌داد دکتر قبلاً تأیید نکرده بود که حالم خوبه؟»
«بـ، بله، تأیید کردم.»
با شنیدن اشاره «اما» به او، دکتر لرزش خفیفی کرد و با عجله سر تکان داد. اولیور راشفیلد شخصیت قدرتمندی بود که‌چشمان عناوین زیادی به نام خود داشت. «اولیور راشفیلد، اورلرد شعله»، نفر هشتاد و نهم در رتبه‌بندی قهرمانان، شهردار شهر اشتون و نایب‌کند رئیس اتحادیه. هر عنوان ترسناک‌تر از قبلی. دکتر می‌دانست که قرار گرفتن در لیست سیاه این مرد فقط زندگی‌اش را سخت‌تر می‌کند.
اولیور پس از اینکه چند بار دیگر‌قبلاً دخترش را برانداز کرد، در نهایت کوتاه‌شنیدن آمد و به دکتر اشاره کرد که برود.
«...به نظر‌لرزش می‌رسه حالش خوبه،تکان پس می‌تونی بری.»
«چشم، قربان.»
دکتر بدون هیچ درنگی با عجله از‌لرزش اتاق بیرون دوید. اما با نگاه به‌عناوین درِ در حال بسته شدن، کوتاه گفت:
«...بابا.»
اولیور راشفیلد‌تأیید با لحنی ملایم‌خوبه جواب داد: «جانم؟»
«در مورد پارکرها...»
قبل از اینکه حرف‌کسی اما تمام شود، دمای‌مرگ اتاق به شدت بالا رفت.
«...بابا؟»
اما که متوجه تغییرات‌عجله اطرافش شده بود، سریع سعی‌عناوین کرد جلوی پدرش را بگیرد.
«بابا، تمومش کن!»
اما دست‌هایش را روی گونه‌های‌شنیدن پدرش گذاشت و تمام تلاشش را‌داد کرد تا او را آرام کند.
با وجود اینکه اولیور راشفیلد یکی‌بگیرد از قوی‌ترین افراد در قلمرو انسان‌ها بود،راشفیلد اما یک نقطه ضعف کشنده داشت. دخترش.
از زمان مرگ همسرش در هشت سال پیش، تنها یادگاری که از همسر مرحومش‌داد داشت دخترش، اما، بود. با وجود اینکه سرش با کار شلوغ بود، همیشه مطمئن می‌شد‌شهر که وقت کافی برای گذراندن با دخترش پیدا کند. او دیوانه‌وار به دخترش عشق می‌ورزید.
با دیدن او در این وضعیت، خشم‌صدمه ذهن اولیور را تیره و تار کرد و‌خوبه نتوانست جلوی احساس سوزش در قلبش را بگیرد.
تنها بعد از اینکه دستان نرم و‌بیمار گرم دخترش را حس کرد، خشمش به‌چشمانش آرامی نشانه‌هایی از فروکش کردن نشان داد.
«...بابا لطفاً بس کن.»
«هوووو...»
با بیرون دادن نفس بلندی، دمای‌کردم اتاق به حالت عادی برگشت و‌تکان اولیور لبخند تلخی به دخترش زد.
فقط او‌خوبه می‌توانست جلوی‌کردم طغیانش را بگیرد.
اما که بالاخره پدرش را آرام‌بگیرد کرده بود، با خیال راحت لبخندی‌اولیور زد و دوباره روی تختش افتاد.
«عزیزم، مطمئنی خوبی؟»
«...خوبم، فقط‌نظرت به کمی‌کسی‌ام استراحت نیاز دارم.»
«باشه، لطفاً‌ثابت به خودت‌کسی فشار نیار.»
اولیور پتو را روی اما کشید، بلند شد و‌نکرده آماده رفتن شد. اما درست در لحظه‌ای که می‌خواست‌عجله برود، کشش خفیفی را در لبه شلوارش احساس کرد.
«بابا، هنوز‌لرزش به سؤال‌عجله قبلیم جواب ندادی.»
«هوف... اما، این‌حالم مسئله جدی‌تر از‌کردم چیزیه که فکر می‌کنی.»
اولیور به آرامی روی‌کردم تخت کنار اما نشست‌خفیفی و موهایش را نوازش کرد.
«منظورت چیه؟»
«پارکرها خیلی وقته که به املاک و منابع ما چشم دوختن. اگه قبلاً‌تکان به خاطر موقعیت من برای اقدام کردن بی‌میل بودن، الان که می‌دونن به خاطر‌قهرمانان اتفاقی که افتاده تلافی می‌کنم، دیگه برای مقابله با ما هیچ خویشتن‌داری‌ای نخواهند داشت.»
اولیور مکث کوتاهی کرد،کسی‌ام دست نرم دخترش را‌ببینه محکم گرفت و گفت:
«...پس عزیزم، خوب استراحت کن و وقتی‌بیمار کاملاً خوب شدی برگرد به آکادمی. در‌چشمانش حال حاضر آکادمی امن‌ترین جا برای توئه.»
اما کمی اخم کرد و به پدرش نگاه کرد. چشمان او که عشق‌کردم بی‌کرانی به دخترش در آن‌ها موج می‌زد، حالا با نگرانی آمیخته شده بود. دیدن‌اورلرد این گرمی قلبش را پر کرد، چرا که حس می‌کرد پدرش چقدر نگران اوست.
اما چنگش را دور دست‌تکان بزرگ پدرش محکم‌تر کرد، اخمش‌زیادی کمرنگ شد و سر تکان داد.
«می‌فهمم.»
اولیور لبخند مهربانی زد، به‌شنیدن آرامی گونه اما را بوسید‌تکان و از اتاق بیرون رفت.
به محض اینکه اولیور از اتاق خارج‌اممم شد، رفتار ملایمش کاملاً محو شد و‌پدر چهره‌ای سرد و بی‌تفاوت جای آن را گرفت.
«...نورمن.»
«بله ارباب.»
اولیور سرش را به سمت نورمن‌ممکن که با حوصله بیرونِ اتاق اما‌لحظه ایستاده بود چرخاند و فوراً دستور داد.
«نقد کردن تمام دارایی‌های غیرضروریمون‌تازه رو شروع کن—می‌خوام تا آخر‌حالم هفته یک میلیارد جمع بشه.»
«هر طور مایلید.»
نورمن تعظیمی کرد، لبخند محوی‌بله زد و رفت، و اولیور را‌عجله بیرون درِ اتاق اما تنها گذاشت.
نورمن که مدتی بود اربابش را می‌شناخت، دقیقاً می‌دانست که چه نقشه‌ای در سر دارد. در حالت عادی،اورلرد او با این کار مخالفت می‌کرد، چرا که عواقب جنگ با قدرت‌های بزرگ غیرقابل تصور بود... اما با‌لیست به یاد آوردن اتفاقی که برای اما افتاده بود، چشمانش باریک شد و سرعت قدم‌هایش را بیشتر کرد.
«او فلس معکوسِ راشفیلد بود.»
با رفتن نورمن، اولیور‌حالم آهی کشید و به‌شنیدن اتاق دخترش نگاه کرد.
اولیور در حالی که درِ‌این اتاق اما را به آرامی‌مگه نوازش می‌کرد، برگشت و بی‌صدا گفت:
«...اگه تا آخر این ماجرا‌راحتی آسیب اساسی به پارکرها نزنم،بگیرد دیگه اسمم اولیور راشفیلد نیست!»
گرچه صدایش آرام بود،ببینه اما خشم بی‌کرانی را‌تأیید در خود نهفته داشت.
===
با بستن‌نکرده کتاب، آه‌خوبه سبکی کشیدم.
...به نظر می‌رسید اوضاع‌کردم از این به بعد‌خفیفی قرار است سخت شود.
از زمان تجربه نزدیک به مرگم‌بگیرد اتفاقات زیادی افتاده بود. در عرض حدود‌راشفیلد یک هفته، توبیاس چرچ ترور خواهد شد.
از زمان آن لحظه مرگ و زندگی در سیاه‌چال، زمان تمرینم را از پنج ساعت به نُه ساعت در روز‌خود افزایش دادم. هر وقت وقتِ آزادی گیر می‌آوردم، تمرین می‌کردم. تازه بعد از اینکه تا یک قدمی مرگ رفتم فهمیدم که‌فقط زندگی چقدر می‌تواند ناپایدار باشد. فقط یک لحظه کافی بود تا بمیرم. تنها در صورتی که قوی‌تر بودم می‌توانستم زنده بمانم.
بدون اینکه خودم متوجه شوم، دیدگاهم به زندگی کم‌کم داشت‌بگیرد تغییر می‌کرد. قبلاً فکر می‌کردم تنها کاری که باید بکنم این‌شدن است که تمرین کنم و آرام‌آرام با خط داستانی پیش بروم.
یک‌جور طرز‌لرزش فکر «پرستار‌عجله بچه» داشتم.
فقط قهرمان داستان را دنبال کنم و اگر‌خفیفی چیزی خارج از خط داستانی اتفاق افتاد، پوشششان‌نام دهم. تمام جاه‌طلبی‌ام همین بود. نه چیزی بیشتر.
...اما هر چه بیشتر در این‌بله دنیا می‌ماندم، بیشتر می‌فهمیدم که این‌عجله دنیا چیزی فراتر از یک داستان است.
مردم، مناظر زیبا، اساتید، هم‌کلاسی‌هایم... همه‌چیز در‌بیمار اطرافم واقعی بود. این دیگر یک رمان‌چشمانش نبود و هیچ شانس دومی هم وجود نداشت.
اگر از زمان تناسخ در رمان‌داد خودم یک چیز یاد گرفته باشم،خود این بود که به قدرت نیاز داشتم...
اصلاً از همان اول، اگر‌شنیدن قدرت داشتم، نیازی نبود که نقش‌داد پرستارِ خط داستانی را بازی کنم.
...نه، اگر قوی‌تر بودم،حالم هیچ‌چیز نمی‌توانست جلوی رسیدنم‌شنیدن به خواسته‌هایم را بگیرد.
چه قهرمان‌های داستان، چه اتحادیه، چه پادشاه‌بیمار شیاطین... اگر قوی‌تر بودم، هیچ‌کس نمی‌توانست مانع این‌باز شود که آن‌طور که دلم می‌خواهد زندگی کنم.
با اینکه هنوز هم قصد نداشتم در خط اصلی داستان‌زیادی دخالتی بکنم، اما آن جاه‌طلبی قبلی‌ام برای پرستاری از قهرمان‌های داستان‌شهر دیگر وجود نداشت. باید بیشتر از آن‌ها، به فکر خودم می‌بودم.
آیا دلم می‌خواست دوباره‌کردم یک تجربه‌ی نزدیک به مرگ‌عجله دیگر را از سر بگذرانم؟
نه، نمی‌خواستم. احساس اینکه زندگی‌ات‌خوبه بازیچه‌ی دست دیگران شود، چیزی‌لرزش نبود که بخواهم دوباره تجربه‌اش کنم.
...دیگر نمی‌خواستم‌ثابت در زنجیرِ‌کسی کس دیگری باشم.
من چیزی برای خودم‌عجله می‌خواستم... و فقط از طریق‌عناوین قدرت می‌توانستم به آن برسم.
شاید فعلاً ترجیح دهم بی‌سروصدا بمانم تا بتوانم بدون درگیری‌های غیرضروری قدرتم را‌قدرتمندی بسازم، اما روزی که تصمیم بگیرم قدرتم را به دنیا نشان دهم، روزی‌شهر خواهد بود که شیاطین تنها با شنیدن نامم به لرزه بیفتند... رن دوور!
...و برای رسیدن به این هدف، تصمیم گرفتم هر عامل حواس‌پرتی در اطرافم را حذف کنم.قدرتمندی خیلی زود مثل دیوانه‌ها شروع به تمرین کردم. هر روز صبح زود بیدار می‌شدم، به باشگاه‌رئیس می‌رفتم، در کلاس‌ها شرکت می‌کردم، غذا می‌خوردم، دوباره به باشگاه می‌رفتم و این چرخه تکرار می‌شد.
اما چیزی که داشت آزاردهنده می‌شد این بود‌مرگ که با گذشت روزها، باشگاه شلوغ‌تر و شلوغ‌تر‌اولیور می‌شد. علاوه بر این، جو باشگاه اصلاً درست نبود...
حدود دو هفته‌خفیفی از اتفاقات نمایشگاه‌داد دروس انتخابی می‌گذشت.
و فضای متشنجی کل آکادمی را فرا گرفته بود، چرا که سال‌اولی‌ها، سال‌دومی‌ها‌قدرتمندی و سال‌سومی‌ها مدام برای هم خط‌ونشان می‌کشیدند. این وضعیت عمدتاً توسط فابیان سازماندهی‌شهر شده بود که افرادی را اجیر کرده بود تا با سال‌اولی‌ها درگیر شوند.
در هفته‌ی اول، اوضاع آن‌قدرها هم بد نبود چون فقط درگیری‌های‌خفیفی کوچکی رخ می‌داد. با این حال، با گذشت هفته‌ی اول و‌شعله ورود به هفته‌ی دوم، درگیری‌ها به سطح کاملاً جدیدی کشیده شد.
همه‌چیز از آنجا شروع شد که یک سال‌دومی، یک سال‌اولی را به‌لحظه خاطر تنه زدن به او کتک زد. خیلی زود، چند نفر از‌پرید سال‌اولی‌های خشمگین تصمیم گرفتند شخصاً به فرد مسئول این اتفاق درسی حسابی بدهند.
یک روز پس از بستری شدن آن سال‌اولی در بیمارستان، سه سال‌دومی‌خود با جراحات شدید به بیمارستان فرستاده شدند، از جمله همان کسی که‌رئیس به سال‌اولی آسیب رسانده بود و حالا خودش شدیدترین جراحات را داشت.
پس از آن،بله درگیری‌ها بیشتر و‌اشاره بیشتر بالا گرفت.
اوضاع آن‌قدر وخیم شده بود که معلمان دیگر نمی‌توانستند چشمشان را روی این وضعیت‌داد ببندند و قاطعانه اعلام کردند هر کسی که در حال دعوا در داخل آکادمی‌شهردار دستگیر شود، اخراج خواهد شد. بدون هیچ استثنایی. فارغ از رتبه یا پیشینه‌ی خانوادگی.
به لطف این‌نبود اعلامیه، درگیری‌های داخل‌ممکن آکادمی فروکش کرد.
...کلمه‌ی کلیدی: «داخل».
این یعنی به محض اینکه پایتان‌اشاره را از مرز آکادمی بیرون می‌گذاشتید،شخصیت هر کی به هر کی بود.
خوشبختانه برای من، واقعاً کاری بیرون از آکادمی نداشتم، بنابراین تقریباً از کل‌تکان این درگیری‌ها در امان بودم. علاوه بر این، چون رتبه‌ام پایین بود، فرقی‌رتبه‌بندی نمی‌کرد سال‌پایینی باشند یا سال‌بالایی، در هر صورت مثل زباله با من رفتار می‌کردند.
حداقل در‌ثابت این مورد هیچ‌راحتی تبعیضی قائل نمی‌شدند...
اتفاق مهم دیگری که افتاده بود‌داد این بود که پارکرها و راشفیلدها بالاخره‌اورلرد اقدام علیه یکدیگر را شروع کرده بودند.
قیمت سهام هر شرکت هر روز در نوسان‌خفیفی بود، چرا که کسب‌وکارهای متعلق به هر دو‌نام طرف یکی پس از دیگری در حال ورشکستگی بودند.
هرج‌ومرج مطلقی برپا بود.
درگیری‌ها در حال بالا گرفتن‌راحتی بود و خیلی زود دامنه‌اش‌بگیرد به آکادمی هم کشیده می‌شد...
آه...
مطمئن نبودم چه حسی باید نسبت به این موضوع داشته باشم. جو‌شخصیت آکادمی آن‌قدر متشنج بود که داشت روی تمریناتم هم تأثیر می‌گذاشت. خوشبختانه،قهرمانان به خاطر طبیعت بی‌سروصدا و حاشیه‌گریزم، هنوز در امان بودم... حداقل فعلاً.
-کلیک!
با بستن در خوابگاهم،کسی به سمت کلاس انتخابی‌ام‌مرگ یعنی {اکتشاف غذا} راه افتادم.
آره، درست همان‌طور که از‌تکان اسمش پیداست، درس انتخابی‌ای که‌زیادی برداشته بودم روی غذا تمرکز داشت.
اما اشتباه نکنید، این انتخاب‌شنیدن اولم نبود، در واقع احتمالاً یکی‌داد از آخرین انتخاب‌هایم به حساب می‌آمد.
...اما به خاطر تمام درگیری‌های داخل آکادمی که در آن سال‌بالایی‌ها سال‌اولی‌ها را رد می‌کردند، به اضافه‌ی رد‌زیادی شدن‌های متعددی که به خاطر رتبه‌ام نصیبم شد، چاره‌ای جز ثبت‌نام در این درس انتخابی برایم باقی نمانده‌قبلی بود. درسی که عمدتاً روی غذا تمرکز داشت... خب، به این سادگی‌ها هم نبود، اما در همین مایه‌ها بود.
چیزی که اوضاع را بدتر می‌کرد‌ممکن این بود که این همان درس‌لحظه انتخابی بود که آماندا برداشته بود.
با یک‌جور بازی عجیب سرنوشت، در نهایت با‌قدرتمندی یکی از قهرمان‌های اصلی داستان که می‌خواستم از‌هشتاد او دوری کنم، در یک کلاس انتخابی افتادم.
...دیگر در این نقطه، داشتم شک می‌کردم که آیا اصلاً نقشه‌ام برای‌شخصیت بی‌سروصدا ماندن عملی می‌شود یا نه، چون مدام در موقعیت‌هایی قرار می‌گرفتم که‌شهردار یا باید با شخصیت‌های اصلی تعامل می‌کردم یا با باس‌های اواسط رمان می‌جنگیدم.
نه جدی،تأیید مشکل این‌حالم دنیا چه بود؟
من به معنای واقعی‌کسی کلمه داشتم سختی‌های بیشتری نسبت‌اشتباه به خود قهرمان داستان می‌کشیدم.