چپتر 32: مهارت‌ها [۱]
0«هر اتفاقی که از‌نمی‌تونستیم زمان قطع ارتباطمون با‌خاطر شما افتاده رو گزارش بدید.»
افرادی سفیدپوش با کمرهای صاف‌برقرار و دست‌هایی در پشت، به صورت‌همه مرتب در یک صف ایستاده بودند.
در مقابل آن‌ها، توماس‌شعاع ایستاده بود و با‌کنارشون جدیت به آن‌ها نگاه می‌کرد.
یکی از افراد سفیدپوش که'اگر حلقه‌ای طلایی روی بازویش داشت،این قدمی به جلو برداشت و گفت:
«گزارش به معاون مدیر، در طول طوفان‌کنیم شن نوعی مختل‌کننده‌ی فرکانس رادیویی نصب شده بود‌نزدیک‌ترین که مانع ارتباط ما با دنیای بیرون می‌شد.»
«ما همچنین نمی‌تونستیم با همدیگه ارتباط برقرار کنیم‌دید و به خاطر دید کم، دستور دادم که‌کنارشون همه در شعاع یک متری نزدیک‌ترین فرد کنارشون بمونن.»
توماس با تکان دادن سر، پاکت سیگاری بیرون آورد و یکی‌دادن از آن‌ها را روشن کرد. سیگار را در دهانش گذاشت و در‌ابری حالی که به گزارش گوش می‌داد، ابری از دود را بیرون داد.
پوف!
«از اونجایی که قبل از ورود به دروازه‌خاطر انرژی شیطانی تشخیص داده شده بود، با استفاده از‌کنارشون ردیاب انرژی تونستیم منبع انرژی شیطانی رو پیدا کنیم.»
کاپیتان با مکثی کوتاه،همدیگه به اعضای تیمش نگاه‌دید کرد و گفت: «چشم طوفان...»
«...همم؟ چشم طوفان؟ مطمئنی؟»
«مثبته.»
توماس با اخم، میان‌نمی‌تونستیم ابروهایش را مالید و‌خاطر به فکر فرو رفت.
'اگر منبع انرژی شیطانی درون طوفان شن بوده، پس‌دستور می‌شه تأیید کرد که این طوفان شن به صورت‌تکان مصنوعی ایجاد شده... اما چرا باید طوفان شن ایجاد کنن؟'
ناگهان در حین فکر کردن، فکری به‌فرد ذهنش خطور کرد که باعث شد به سرعت‌روشن توجهش را به کاپیتان تیم آلفا معطوف کند.
«وارد چشم طوفان شدید؟»
کاپیتان سرش را تکان داد و گفت: «منفیه،خاطر تا زمانی که ما به لبه‌ی طوفان رسیدیم،فرد همه‌چیز از قبل شروع به فروکش کردن کرده بود.»
«...ها؟»
توماس که از‌همه این اطلاعات غافلگیر شده‌فرد بود، اخمش عمیق‌تر شد.
«وقتی همه‌چیز فروکش کرد، تونستیم نگاهی اجمالی‌بوده به یک قلعه‌ی سیاه در فاصله‌ی نه‌چندان‌چرا دور از جایی که ایستاده بودیم بندازیم.»
توماس که دوباره حرفش‌نمی‌تونستیم را قطع می‌کرد، به‌خاطر چیزی فکر کرد و پرسید:
«...یک قلعه‌ی‌همچنین سیاه؟ ویژگی‌هاش رو‌برقرار برام توصیف کن.»
«بفرمایید قربان.»
کاپیتان تبلتی بیرون آورد و آن را به‌می‌شه توماس داد. توماس عکس‌ها را ورق زد. طولی‌کنن نکشید که ردپایی از حیرت در چهره‌اش نمایان شد.
«این کار یک‌همچنین شیطان با رتبه‌برقرار بارون یا بالاتره!»
«ببخشید؟»
کاپیتان با‌دادم گیجی سرش‌شعاع را کج کرد.
چطور یک شیطان با رتبه بارون یا بالاتر می‌توانست وارد یک سیاه‌چال رتبه F شود؟
«بیا به این نگاه کن.»
توماس با اشاره به قلعه در عکس، دو انگشتش را به‌همه هم نزدیک کرد و زوم کرد. به زودی ویژگی‌های قلعه واضح‌تر شد‌روشن و چیزی که شبیه به یک فانوس کوچک بود را نمایان کرد.
«این!»
توماس سرش را تکان داد، چهره‌اش‌درون تاریک شد و با لحنی جدی‌ایجاد گفت: «بله، این یک کمپرسور مانا است.»
کمپرسور مانا دستگاهی بود که توسط شیاطین برای فشرده‌سازی تمام مانا درون یک سیاه‌چال استفاده می‌شد. با این کار، آن‌ها‌دادن می‌توانستند بمب کوچکی با قدرتی معادل پنج بمب اتمی بسازند. نیروی آزاد شده توسط این بمب به قدری قوی بود‌انرژی که باعث فروپاشی بُعد جیبی می‌شد و در نتیجه هیولاها به طور ناگهانی در دنیای انسان‌ها ظاهر می‌شدند. یک سرریز سیاه‌چال.
خوشبختانه، هیولاها نمی‌توانستند با جو‌برقرار رقیق زمین سازگار شوند. در غیر‌همه این صورت عواقب آن فاجعه‌بار می‌بود.
علاوه بر این، یک کمپرسور مانا تنها می‌توانست توسط شیاطین رتبه بارون یا‌سیگاری بالاتر مورد استفاده قرار گیرد. دلیلش این بود که فقط شیاطین رتبه بارون‌پوف یا بالاتر می‌توانستند بدون اینکه دیوانه شوند، قدرت کمپرسور مانا را تحمل کنند.
زمانی که یک شیطان به یک رتبه اشرافی می‌رسید، نه تنها قوی‌تر می‌شد، بلکه استقامت ذهنی‌اش نیز چندین برابر‌کردن افزایش می‌یافت. کمپرسور مانا تمام مانا هدایت‌شده به سمت خود را در یک توپ از انرژی غلیظ و متراکم‌شروع متمرکز می‌کرد. اما برای انجام این کار، نیاز به کسی داشت که مانا را به درون آن هدایت کند.
این کار به مقدار مضحکی از قدرت ذهنی نیاز داشت، زیرا فرد باید تمام مانا موجود در جو را به یک نقطه خاص هدایت می‌کرد. اینجاست که‌دهانش یک شیطان وارد عمل می‌شد. شیطان یک کلون از بدن خود را به سیاه‌چال می‌فرستاد و از طریق ارتباطی که با کلون خود داشت، مانا را به سمت‌همم کمپرسور مانا هدایت می‌کرد که به آرامی تمام مانا هدایت‌شده به سمت خود را متراکم می‌کرد. فقط شیاطین رتبه بارون یا بالاتر می‌توانستند این کار را انجام دهند.
«باورم نمی‌شه که اون‌ها‌همدیگه از زیر دماغ ما‌دید داشتن همچین نقشه‌ای می‌کشیدن.»
توماس کمی به تبلت‌شعاع خیره شد، سپس به‌کنارشون کاپیتان نگاه کرد و پرسید:
«...خوشبختانه به نظر می‌رسه که'اگر کمپرسور مانا از کار افتاده.این چیز دیگه‌ای هم پیدا کردید؟»
کاپیتان با‌می‌شد تکان دادن‌نمی‌تونستیم سرش پاسخ داد:
«مثبته. ما‌همچنین یک بازمانده‌همدیگه پیدا کردیم.»
«...آه بله،دادم چطور تونستم این‌متری رو فراموش کنم!»
او به طور مبهم به یاد آورد که چیزی درباره‌ی یک‌مصنوعی بازمانده شنیده بود، اما در آن زمان آن‌قدر روی اطمینان از سلامت‌باعث همه تمرکز کرده بود که این موضوع از ذهنش پاک شده بود.
در حالی که تبلت در دستانش‌برقرار را به پایین اسکرول می‌کرد، انگشتش‌همه مستقیماً روی یک عکس متوقف شد.
با وجود اینکه وقتی قبلاً او را‌خاطر دیده بود، نقابی صورتش را پوشانده بود، توماس‌فرد فوراً توانست شخص داخل عکس را شناسایی کند.
«خودشه؟»
...
به آرامی چشمانم را باز کردم و برای لحظه‌ای با نگاهی خالی به سقف ناآشنا خیره شدم، سپس به آرامی‌دادن سرم را به پهلو چرخاندم. همان‌طور که ذهنم شفاف‌تر می‌شد، بوی تند و تیز الکل به سوراخ‌های بینی‌ام هجوم آورد.انرژی اتاق ساکت بود و به جز نفس‌های سنگینم، تنها صدای بوق دستگاه نوار قلب در گوشه‌ی اتاق به گوش می‌رسید.
وقتی به بدنم که پوشیده از باند بود نگاه کردم، درد‌همه تپنده‌ای به سرم زد. به غیر از باندها، سیم‌های فلزی بلندی که‌روشن به دستگاه نوار قلب متصل بودند نیز به بدنم وصل شده بودند.
سعی کردم بلند شوم. اما به محض اینکه تلاش کردم بالاتنه‌ام را‌پاکت حرکت دهم، فوراً دردی فراگیر من را در بر گرفت و بدنم از‌داد فرمانم سرپیچی کرد. به آرامی، بدنم روی تشک بزرگ و سفید فرو رفت.
با خنده‌ای تلخ، تنها توانستم با وضعیتی رقت‌انگیز همان‌جا دراز بکشم و امیدوار‌اما باشم که درد از بین برود. در حالی که به سقف که با‌تیم نور سفید فلورسنت روشن شده بود خیره بودم، بی‌شمار سؤال در ذهنم پدیدار شد.
چند وقته که اینجام؟ کجا هستم؟ چه اتفاقی افتاده؟ چشمانم‌دستور را بستم و سعی کردم به یاد بیاورم قبل از‌دادن بیدار شدن در این محیط ناآشنا، چه اتفاقاتی رخ داده بود.
-تق!
اما قبل از اینکه بتوانم خاطراتم را مرور کنم،بمونن درِ اتاق باز شد و دکتری با روپوش سفید و‌گذاشت لباس اسکراب آستین‌کوتاه و شلوار آبی رنگی وارد اتاق شد.
پشت سر دکتر، مرد بلوند و خشنی روی‌می‌شه صندلی نشسته بود، در حالی که پاهایش را‌کنن روی هم انداخته بود و روزنامه‌ای در دست داشت.
«آقای توماس؟»
«...همم؟»
-خش‌خش!
توماس که قبلاً مرا تا دروازه همراهی کرده‌می‌شه بود، با متوجه شدن چیزی، روزنامه‌ای که در‌کنن دست داشت را کنار گذاشت و وارد اتاق شد.
همان شکلی بود که اولین بار دیدمش،کنیم اما برخلاف دفعه قبل، حالا یک کت‌متری و شلوار قهوه‌ای پر از چروک پوشیده بود.
«حالت چطوره؟»
«...فکر کنم خوبم؟»
«خدا رو شکر.»
توماس کنار تختم نشست، کراواتش‌همدیگه را شل کرد و یک‌دستور پاکت سیگار از جیبش بیرون آورد.
«مشکلی که نداری؟»
سرم را به نشانه منفی‌متری تکان دادم، رویم را برگرداندم و‌دادن به بیرون از پنجره نگاه کردم.
در حال حاضر در شهر اشتون‌درون شب بود و چراغ‌های شهر، محوطه‌ایجاد اطراف بیمارستان را روشن کرده بودند.
«پوف... آه،می‌شد دقیقاً به‌نمی‌تونستیم همین نیاز داشتم.»
توماس در حالی که ابری از دود‌خاطر بیرون می‌داد، با آرامش به عقب تکیه داد‌فرد و او هم به شب روشن نگاه کرد.
«کارت خوب بود بچه.»
«همم؟»
«به خاطر تو، تونستیم جلوی یک عدم‌کنیم همگام‌سازی احتمالی سیاه‌چال رو بگیریم، که می‌تونست‌متری خسارت سنگینی برامون به همراه داشته باشه.»
توماس کمی مکث کرد و عمیقاً به‌خاطر شب پرستاره خیره شد. «...بنابراین بعد از یک‌فرد بحث کوتاه با مقامات بالا، تصمیمی گرفته شد...»
توماس دوباره مکث کرد، توجهش را به من معطوف‌بمونن کرد و نتوانست جلوی خنده خشکش را بگیرد و‌دهانش گفت: «خب... اونا تصمیم گرفتن بهت یک مهارت بدن.»
«یک مهارت؟»
چشمانم را گشاد کردم،نمی‌تونستیم بلافاصله دستانم را تکان‌خاطر دادم و رد کردم.
«من اصلاً اون‌قدر‌نمی‌تونستیم کار-ی نکر-دم که‌کنیم بخوام یک مهارت بگیرم!»
آن‌قدر شوکه شده بودم که‌متری به لکنت افتادم، چون نمی‌توانستم‌تکان از این‌همه سخاوتمندی آن‌ها تعجب نکنم.
واکنش گیج و مبهوت من قابل درک بود، چون در‌این این دنیا اگر کسی از شما می‌پرسید که پرطرفدارترین چیز‌فکری چیست، بیشتر مردم حتی بدون لحظه‌ای تردید جواب می‌دادند: «مهارت».
با اینکه قطعات هیولاها، طومارهای رزمی، طومارهای سلاح‌خاطر و هسته‌ها همگی ارزش فوق‌العاده‌ای داشتند، اما در‌فرد چشم مردم ارزش آن‌ها بسیار کمتر از مهارت‌ها بود.
برخلاف هنرهای رزمی، هنرهای سلاح یا‌کنیم هر چیزی که نیاز به نوعی تسلط‌متری داشت، مهارت‌ها را می‌شد فوراً یاد گرفت.
معمولاً یک نفر سال‌ها وقت صرف یادگیری‌فرد یک تکنیک می‌کرد تا بتواند با افتخار‌آورد بگوید که در آن استاد شده است.
اما در مورد مهارت‌ها، تنها کاری که باید می‌کردید این بود که آن‌اما را یاد بگیرید و تمام اطلاعات فوراً به مغزتان منتقل می‌شد. نیازی به‌تیم تمرین مهارت نبود، چون به محض یادگیری، قادر بودید فوراً از آن استفاده کنید.
این یک تقلب محض بود.
در عرض چند ثانیه، می‌توانستید کارهایی‌کنیم انجام دهید که معمولاً برای تسلط‌شعاع بر آن‌ها به سال‌ها تمرین نیاز بود.
منظورم این است‌همه که چه کسی‌نزدیک‌ترین آن‌ها را نمی‌خواست؟
مهارت‌ها در داخل سیاه‌چال‌ها پیدا می‌شدند‌درون و درست مثل هسته‌ها، می‌شد آن‌ها‌ایجاد را از هیولاها به دست آورد.
اما نرخ افتادن آن‌ها در مقایسه با هسته‌ها‌خاطر که خودشان هم بسیار پایین بودند، حتی کمتر بود‌کنارشون و همین باعث می‌شد مهارت‌ها به شدت کمیاب باشند.
و به این ترتیب، وقتی اولین مهارت کشف شد،دستور مشابه هسته‌ها، هیاهوی عظیمی به پا شد و همه‌تکان شروع به طمع‌ورزی برای به دست آوردن آن‌ها کردند.
منظورم این است که‌شعاع چه کسی نمی‌خواست بدون‌کنارشون تلاش زیاد قوی‌تر شود؟
از آن زمان به بعد، هر وقت مهارتی پیدا‌تأیید می‌شد، حراجی‌های بزرگی به راه می‌افتاد. یک مهارت به‌حین تنهایی می‌توانست حداقل چند میلیون یو در حراجی‌ها قیمت بخورد.
«هاهاها، اینکه کمکمون کردی یک سیاه‌چال که روزانه میلیون‌ها یو برامون درآمد داره رو از دست ندیم، ارزش یک مهارت رو نداره؟ به علاوه، ما قرار نیست یک مهارت رده‌بالا بهت بدیم، فقط یک مهارت رتبه F بهت می‌دیم.»
«اِ... فکر کنم حق با توئه، اما یک مهارت رتبه F هم هنوز یک مهارته...»
«آه، سر‌دادم همچین چیز‌شعاع بی‌اهمیتی بحث نکن.»
'چطور یک مهارت رتبه F می‌تونه یک چیز بی‌اهمیت در نظر گرفته بشه؟'
با خودم فکر کردم و‌همدیگه یک بار دیگر فهمیدم که بازار‌دادم سیاه چقدر ثروتمند و قدرتمند است.
اینکه یک مهارت رتبه F را یک چیز بی‌اهمیت می‌خواندند، فقط نشان می‌داد که چه سازمان قدرتمندی هستند.
با اینکه مهارت‌های رتبه F در پایین‌ترین سطح طیف قرار داشتند، اما هنوز هم پول هنگفتی می‌ارزیدند.
با دیدن اینکه چقدر راحت از کنار یک مهارت رتبه F می‌گذشتند، نتوانستم جلوی کنجکاوی‌ام را بگیرم که چند مهارت در اختیار دارند... آیا ممکن بود مهارت‌های رتبه S هم داشته باشند؟
اگر این‌طور بود، پس‌نمی‌تونستیم من واقعاً میزان نفوذ بازار‌دید سیاه را دست‌کم گرفته بودم...
حتی به عنوان نویسنده رمان، چیز زیادی‌خاطر درباره بازار سیاه نمی‌دانستم چون در داستان‌نزدیک‌ترین هرگز خیلی عمیق به آن‌ها نپرداخته بودم.
آن‌ها صرفاً یک سازمان دم‌دستی‌متری بودند که قهرمان داستان برای تسهیل‌دادن رشد خودش از آن‌ها استفاده می‌کرد.
من فقط ساختار کلی سازمان و هویت برخی از مقامات رده‌بالای‌مصنوعی آن را می‌دانستم، اما به جز چند اطلاعات جزئی دیگر، بازار‌خطور سیاه در هاله‌ای از ابهام و رمز و راز پوشیده شده بود.
اما به نظر می‌رسید آن‌ها سازمان بسیار بزرگ‌تری از چیزی هستند که من تصور کرده بودم... مخصوصاً اگر چندین مهارت رتبه S در اختیار داشته باشند... که پیدا کردنشان بسیار سخت‌تر بود.
تنها ۱۸ سیاه‌چال رتبه S برای بشریت شناخته شده بود.
که در مقایسه با سیاه‌چال‌های رتبه F که تعدادشان به ده‌ها هزار می‌رسید، تفاوت چشمگیری بود.
از آنجا که عرضه کمتر بود، تعداد مهارت‌هایی که می‌شد به دست آورد نیز کمتر بود. علاوه بر این، سیاه‌چال‌های رتبه S بسیار سخت‌تر از رتبه‌های پایین‌تر بودند، که به دست آوردن مهارت‌های رتبه S را به همان نسبت دشوارتر می‌کرد.
یک مهارت رتبه S تقریباً به یک نفر اجازه می‌داد که یک شهر کوچک بخرد. به این اندازه گران‌قیمت بودند.
اما باید گفت که اگرچه مهارت‌های رتبه S واقعاً بسیار قوی‌تر از مهارت‌های رتبه‌پایین بودند، اما این بدان معنا نبود که مهارت‌های رتبه‌پایین بی‌فایده هستند.
در واقع، مهارت‌های رتبه‌پایین، بسته به شخص، می‌توانستند بسیار مفیدتر از یک مهارت رتبه S باشند.
برای مثال یک آدمکش را در نظر بگیرید. اگر به آن‌ها این گزینه داده می‌شد که بین مهارت رتبه D شنل سایه، مهارتی که به کاربر اجازه می‌داد زیر یک سایه پنهان شود، یا مهارت رتبه S خشم ظالم که یک مهارت با منطقه اثر گسترده بود، یکی را انتخاب کنند، واضح است که مهارت رتبه D را ترجیح می‌دادند که برای حرفه‌شان مناسب‌تر بود.
در پایان روز، همه‌چیز به‌همدیگه این بستگی داشت که شما‌دستور چقدر با آن مهارت سازگاری دارید.
«خیلی خب،همچنین بهتره حالا‌همدیگه استراحت کنی.»
توماس از جا بلند شد و کت و‌کنارشون شلوار چروکیده‌اش را مرتب کرد، سیگار را از دستش‌سیگار انداخت و با پایش به آرامی روی آن کوبید.
«وقتی حالت بهتر شد،رفت راهنماییت می‌کنم به جایی‌می‌شه که بتونی مهارتت رو بگیری.»
با اتمام حرف‌هایی که‌نمی‌تونستیم می‌خواست بزند، توماس برگشت‌خاطر و از اتاق خارج شد.