چپتر 58: فصل 58
0به محض اینکه به برج جادوی سرخ برگشت، از طرف‌حدس لاولیان احضار شد. از آنجا که خودش هم قصد داشت درباره‌اجرا اوارد پرس‌وجو کند، این اتفاق برای یوجین کاملاً به موقع بود.
یوجین با خودش فکر کرد: «حالا‌رفتن که بهش فکر می‌کنم، این اولین‌حدس باریه که می‌رم به اتاق جادوگر ارشد.»
همان‌طور که شایسته مقامش به عنوان استاد برج بود، لاولیان اجازه داشت کل‌باید بالاترین طبقه برج را در اختیار داشته باشد. بدون دعوت از استاد برج، مهم‌شدت نبود چقدر مانا به آسانسور تزریق می‌کردید، بالا رفتن به طبقه آخر غیرممکن بود.
یوجین با خودش‌استفاده گفت: «احتمالاً می‌تونم حدس‌بیشتر بزنم چرا صدام کرده.»
باید به خاطر جادویی می‌بود که جلوی هرا اجرا کرده بود. آن‌چرا موقع، هرا با دیدن گلمی که آن‌قدر به آن افتخار می‌کرد و‌آن‌قدر حالا به پشت افتاده بود، از شدت تعجب نزدیک بود غش کند.
هرچند نه به اندازه او، اما یوجین هم جا خورده بود. با اینکه در زندگی قبلی‌اش هرگز‌باید اسم فلزی مثل کاربیوم را نشنیده بود، اما به هر حال می‌دانست که توانسته گلمی را که‌هرچند از چنین ماده مقاومی ساخته شده، تنها با اولین جادویی که در عمرش اجرا کرده، زمین بزند.
این یعنی قدرت جادویش قوی‌تر از چیزی بود که انتظار داشت. راستش را بخواهید، چون اولین بارش بود که آن را امتحان می‌کرد،افتخار انتظار زیادی از آن نداشت، اما با چنین قدرتی، حس می‌کرد جادوهایش برای استفاده در مبارزات واقعی آماده‌اند. یوجین حس می‌کرد به محض‌ماده اینکه بیشتر به اجرای جادو عادت کند و تعداد جادوهایی که می‌تواند اجرا کند بیشتر شود، قادر خواهد بود کارهای سرگرم‌کننده زیادی انجام دهد.
یوجین به حدس و گمانش ادامه‌آماده‌اند داد: «ولی این‌طور نیست که فقط‌جادوهایی برای تعریف و تمجید صدام کرده باشه.»
حس می‌کرد قرار است هدیه‌ای دریافت کند.گفت یوجین به غریزه درونی‌اش اعتماد داشت و چنین‌باید پیش‌بینی‌ای باعث شد نیشش تا بناگوش باز شود.
یوجین از آسانسور بیرون آمد و چند قدمی در راهرو جلو رفت.حدس از میان درِ کاملاً باز انتهای راهرو، می‌توانست لاولیان را ببیند که‌دیدن از پشت میزش بلند می‌شود. مرد با لبخندی دوستانه به یوجین خوشامد گفت.
لاولیان مؤدبانه پرسید:آخر «تو راه اومدن به‌می‌تونم اینجا که مشکلی نداشتی؟»
یوجین با همان لحن مؤدبانه‌واقعی جواب داد: «اگه می‌دونستم دنبالم‌عادت می‌گردین، اصلاً بیرون نمی‌رفتم. عذر می‌خوام.»
«نیازی به این حرف‌ها نیست. به هر‌گفت حال، من بودم که این‌قدر ناگهانی صدات کردم.باید اول از همه، لطفاً راحت باش و بشین.»
حالا دیگر فقط یک حس نبود؛رفتن یوجین به حدسش اطمینان کامل داشت. صدای‌بزنم لاولیان سرشار از تحسین و قدردانی بود.
یوجین تصمیم گرفت: «بذار‌غیرممکن بعد از اینکه هدیه رو‌بزنم گرفتم، درباره اوارد ازش بپرسم.»
هرچند یوجین چنین قصدی نداشت، اما لاولیان با شنیدن این سؤالات ممکن بود حس کند که‌خواهد دارد بازجویی می‌شود. شاید یوجین عضو خانواده اصلی خاندان لاین‌هارت بود، اما باز هم بی‌احترامی بود‌است که او با این سن کمش، لاولیان را که سال‌ها از او بزرگ‌تر بود، سین‌جیم کند.
یوجین سعی کرد به خاطر بیاورد:غیرممکن «...راستی چند سالش بود؟ فکر کنم‌چرا شنیده بودم که نزدیک صد سالشه...»
حتی اگر سال‌های زندگی قبلی‌اش را به سن فعلی‌اش اضافه می‌کرد، یوجین باز هم از لاولیان‌کرده کوچک‌تر بود. صرفاً فکر کردن به این موضوع، حس عجیبی به یوجین می‌داد. بین تمام کسانی‌تعجب که یوجین تا الان ملاقات کرده بود، لاولیان تنها کسی بود که واقعاً از او بزرگ‌تر بود.
یوجین تصمیم گرفت فعلاً به‌گفت همین سؤال بسنده کند: «امم...چرا راستی، می‌تونم بپرسم چرا احضار شدم؟»
او معتقد بود نیازی نیست بی‌دلیل در مورد نحوه سازگاری‌اش‌عادت با زندگی در برج گزارش بدهد. چون به هر حال، هر‌گمانش اتفاقی که داخل برج می‌افتاد، از قبل به لاولیان گزارش می‌شد.
«اول از همه، لطفاً به این نگاه‌گفت کن.» با اشاره انگشت لاولیان، توصیه‌نامه‌ای از کشو‌باید بیرون پرید و به سمت یوجین پرواز کرد.
با افتادن نگاهش به‌می‌کردید نامه، چشمان یوجین از‌غیرممکن تعجب گرد شد: «...یه توصیه‌نامه؟»
یوجین به سختی تلاش‌غیرممکن کرد تا تعجبش را پنهان‌بزنم کند: «برای آکرونه؟ امکان نداره.»
حتی یوجین هم با این اسم آشنا بود. این کتابخانه سلطنتی معتبر، از سیصد سال پیش هم‌کارهای مشهور بود. اینجا مکانی بود که جوهره جادوی افتخارآمیز آروث در آن نگهداری می‌شد. مهم نبود مجموعه‌دریافت کتاب‌های جادویی برج‌های جادو چقدر وسیع باشد، از نظر کیفیت، هرگز نمی‌توانستند با مجموعه آکرون رقابت کنند.
هرچند یوجین دلش می‌خواست به هوا بپرد و از خوشحالی فریاد بکشد،چرا اما فعلاً تصمیم گرفت خودش را کنترل کند و شرایط را بسنجد:آن‌قدر «...فکر می‌کنم در حال حاضر پذیرفتن این افتخار برای من خیلی زیاده.»
و این حرف‌ها کاملاً هم از روی تواضعِ دروغین نبود. حتی‌می‌تونم سیصد سال پیش هم آکرون از جایگاه بالایی برخوردار بود، بنابراین‌هرا جایی نبود که هر کسی بتواند به همین راحتی واردش شود.
لاولیان با تکان دادن سرش به حرف زدن ادامه‌بزنم داد: «من با نظرت موافق نیستم. در عوض، معتقدم که‌اجرا الان دقیقاً بهترین زمان برای ورود تو به آکرونه، یوجین.»
یوجین پرسید:جادوهایش «چرا این‌طور‌مبارزات فکر می‌کنین؟»
لاولیان توضیح داد: «چون‌رفتن تو هنوز عمیقاً وارد‌احتمالاً یادگیری جادو نشدی، یوجینِ جوان.»
«این خودش دلیل محکم‌تری نیست‌بالا که ورود به آکرون باید‌احتمالاً برام دور از دسترس باشه؟»
«به هیچ وجه. از اونجایی که هنوز عمیقاً وارد یادگیری جادو نشدی، هنوز احتمالات زیادی پیش‌می‌بود رو داری. جایگزین کردن یک حلقه با یک هسته... هرچند به زبون آوردنش آسونه، اما برای‌اما کسی به سن تو باید غیرممکن باشه. با این حال، تو موفق شدی انجامش بدی، یوجین.»
یوجین نگران بود که باید چه واکنشی نشان‌اجرای دهد. آیا باید لبخند می‌زد و اعتماد به نفسش‌کارهای را نشان می‌داد؟ یا در عوض باید فروتنی می‌کرد؟
یوجین در نهایت تصمیم‌رفتن گرفت هر دو را انجام‌می‌تونم دهد و گفت: «...خیلی ممنونم.»
یوجین با احترام سرش را خم کرد، اما همچنان‌گفت هیجانش را از طریق لرزش انگشتانش نشان داد و‌خاطر تظاهر کرد که دارد لبخند مغرورانه‌اش را پنهان می‌کند.
لاولیان به یوجین نصیحت کرد: «کتاب‌های جادویی استثنایی زیادی در آکرون وجود داره. هرچند ممکنه نتونی فوراً ازشون بهره‌اجرا ببری، اما تا زمانی که به خوندنشون ادامه بدی و محتواشون رو تو ذهنت ذخیره کنی، می‌تونی پایه دانشت‌فلزی رو گسترش بدی. این دانش یه روزی تبدیل به پایه‌ای می‌شه که به جادوی تو اجازه می‌ده واقعاً بدرخشه، یوجین.»
استثنایی خواندن مجموعه کتاب‌های جادویی آکرون، در واقع دست‌کم گرفتن آن بود. در سالن‌های آکرون،قادر جادوی باستانی که از دوران اساطیری به ارث رسیده بود، همراه با نوشته‌های حکیمانی نگهداری‌باشه می‌شد که نامشان در طول تاریخ طولانی آروث بالاترین تحسین‌ها را به خود اختصاص داده بود.
یوجین پس از کمی مکث، به حرف زدن ادامه‌می‌تونم داد: «...یه چیزی هست که در موردش کنجکاوم. آیا‌می‌بود آکرون کتاب‌هایی هم داره که بانو سیه‌نا نوشته باشه؟»
لاولیان با لبخندی مغرورانه تأیید کرد: «البته که داره. هرچند کتاب‌هایی به قلم سیه‌نا هم‌صدام در برج جادوی سرخ و هم در برج جادوی سبز وجود داره، اما یکی از‌افتاده سه جلد اصلی "ویچ‌کرافت" که سیه‌نا در سال‌های پایانی عمرش نوشته، در آکرون نگهداری می‌شه.»
«ویچ‌کرافت» یکی از مهم‌ترین مجموعه کتاب‌ها در تمام تاریخ آروث به شمار می‌رفت. سیه‌نای حکیم تمام دانش جادویی‌هرا خود را خلاصه کرده و جوهره خرد خود را به این سه جلد تقسیم کرده بود. در نتیجه،هرگز «ویچ‌کرافت» یک گنجینه ملی برای آروث محسوب می‌شد و اجازه وجود هیچ نسخه کپی دیگری از آن داده نمی‌شد.
لاولیان با یادآوری آن کتاب‌ها گفت: «با اینکه تنها جلد اول این سه‌گانه برای تماشای عموم در دسترس است، همان یک جلد‌ادامه هم دانشی به تو می‌آموزد که در هیچ متن جادویی دیگری پیدا نخواهی کرد. در مورد خودم... هاها. وقتی برای اولین بار جلد‌چند اول "ویچ‌کرافت" را خواندم، فهمیدم تمام جادویی که تا آن لحظه در زندگی‌ام یاد گرفته بودم، چیزی جز یک بازی بچگانه نبوده است.»
یوجین با‌می‌کردید تعجب نفسش را‌آخر بیرون داد: «...آه...!»
لاولیان ادامه داد: «البته نمی‌توانم تضمین کنم که این توصیه‌نامه حتماً به‌حدس مجوز ورود به آکرون تبدیل شود، اما اول می‌خواستم نظر خودت را‌دیدن بپرسم، یوجین. مشکلی نداری که از طرف تو یک توصیه‌نامه ارائه دهم؟»
یوجین جواب داد: «البته، از نظر من‌می‌تونم هیچ مشکلی نداره. ولی هنوزم یکم نگرانم که‌جادویی بی‌کفایتی‌های خودم برای استاد برج دردسر درست کنه.»
یوجین در حالی که سرش را پایین انداخته بود و نمی‌گذاشت‌تعداد افکار واقعی‌اش از زبانش در بروند، با خودش فکر کرد: «معلومه‌ادامه که مشکلی ندارم، حروم‌زاده. چرا یه سوال به این تابلویی رو می‌پرسی؟»
لاولیان با لبخندی کنایه‌آمیز گفت: «"دردسر"؟...غیرممکن هاها! نگران این موضوع نباش. چنین‌چرا چیزی اصلاً برای من دردسری درست نمی‌کند.»
احساسات نامشخصی در پس صدای لاولیان نهفته بود و به‌احتمالاً نظر می‌رسید دارد جلوی آه کشیدنش را می‌گیرد. یوجین کمی‌می‌بود سرش را بلند کرد تا نگاهی به چهره لاولیان بیندازد.
یوجین با‌رفتن تردید صدا‌غیرممکن زد: «...استاد لاولیان.»
لاولیان جواب‌جادوهایش داد: «بله،مبارزات چیزی شده؟»
«راستش... امم... باید‌بالا در مورد برادر بزرگ‌ترم،گفت اوارد، باهاتون صحبت کنم.»
یوجین توصیه‌نامه را بررسی کرده و قول لاولیان را برای ارائه آن گرفته بود. در‌صدام این مقطع، بعید به نظر می‌رسید لاولیان فقط به خاطر کمی دلخوری زیر حرفش بزند.افتاده مردی که بر کرسی استاد برج نشسته بود، تا این حد حقیر و کینه‌توز نبود.
یوجین ادامه داد: «از همون روز اولی که اومدم آروث... تصادفاً یه ماجرایی‌باید رو شنیدم. در این مورد بود که اوارد اصلاً روی تمرین جادو تمرکز‌افتاده نداره و به جاش می‌ره تو یه خیابون مشکوک تا تو شب‌نشینی‌ها شرکت کنه.»
لاولیان آهی کشید: «آه...»
همان‌طور که انتظار می‌رفت،رفتن لاولیان از قبل در‌احتمالاً جریان کارهای خلاف اوارد بود.
یوجین با لحنی متقاعدکننده گفت: «با اینکه شاید برادر تنی اوارد نباشم، اما‌بزنم به عنوان یکی از اقوام که نام خانوادگی یکسانی باهاش داره، نگرانشم. حتی اونایی‌افتخار که تو عمارت اصلی هستن... پاتریارک و همسرش، اونا هم به شدت نگران اواردن.»
لاولیان نتوانست بلافاصله حرفش را ادامه دهد و در‌بزنم عوض از روی استیصال سرش را خاراند: «این... راستش نمی‌دانم‌اجرا چطور باید بیانش کنم. یوجین، چقدر درباره کارهای اوارد می‌دانی؟»
«...شنیدم که با ساکوبوس‌هایی‌مبارزات که تو خیابان بولرو‌اجرای کار می‌کنن، آشنا شده.»
لاولیان با آهی کوتاه اعتراف کرد: «اول از همه، این موضوع حقیقت‌چرا دارد. من هم از آن خبر داشتم و حتی چند باری به او‌افتخار هشدار دادم. اما نتوانستم جلوی غرق شدن اوارد در این عیاشی‌ها را بگیرم.»
«...» یوجین منتظر توضیح ماند.
«ساکوبوس‌ها... نژاد معروفی از شیاطین شب هستند. در گذشته، قبل از‌صدام اینکه دروازه‌های هلموث باز شود، افراد زیادی به خاطر اینکه ساکوبوس‌ها‌آن‌قدر تمام نیروی حیاتشان را می‌مکیدند، جان خود را از دست می‌دادند.»
یوجین از قبل‌استفاده به خوبی با‌آماده‌اند این حقایق آشنا بود.
«با این حال، با باز شدن هلموث، نگرش پادشاهان شیاطین و رعایای قوم شیاطینِ آن‌ها دستخوش تغییرات زیادی شد.جلوی همین موضوع در مورد ساکوبوس‌ها هم صدق می‌کند. گرچه آن‌ها هنوز هم نیروی حیات را جذب می‌کنند، اما دیگر‌هرگز مثل گذشته آدم نمی‌کشند. این کار توسط ملکه شیاطین شب که در هلموث اقامت دارد، اکیداً ممنوع شده است.»
یوجین بحث کرد: «ولی این‌بالا بازم باعث نمی‌شه که روابط‌احتمالاً شهوت‌انگیز برادرم کار درستی باشه.»
لاولیان لحظه‌ای حرفش را متوقف کرد. او با چهره‌ای تلخ‌چرا به یوجین خیره شد و سپس ادامه داد: «بله، البته‌دیدن که حق با توست. اما... لطفاً کمی با اوارد همدردی کن.»
یوجین که‌جادوهایش جا خورده بود،واقعی جواب داد: «...ها؟»
لاولیان با یادآوری گذشته گفت: «چهار سال پیش، اوارد عمارت اصلی را‌چرا ترک کرد تا به آروث بیاید. او با انتظارات زیادی به آروث‌آن‌قدر آمد، اما... متأسفانه، استعداد اوارد نتوانست پاسخگوی امیدها و انتظارات خودش باشد.»
«...» یوجین‌آسانسور با حوصله‌می‌کردید گوش داد.
«اوارد شکست‌های زیادی را تجربه کرد. من و ساموئل—آه، ساموئل جادوگری است که به اوارد‌جادویی آموزش می‌داد—در هر صورت، من و ساموئل تمام تلاشمان را کردیم تا به اوارد کمک‌هرچند کنیم بر ناامیدی ناشی از این شکست‌ها غلبه کند، اما... متأسفانه اوضاع چندان خوب پیش نرفت.»
با وجود اینکه او فاقد استعداد لازم بود، آن‌ها شرایطی را فراهم کردند تا اوارد بتواند در‌کارهای برج بماند. علاوه بر این، از هیچ راهنمایی و مشاوره‌ای در زمینه جادو برای او دریغ نکردند و‌غریزه او حتی آموزش‌های شخصی آن‌ها را به همراه پیشنهاداتی برای مطالعه چندین متن جادویی مفید دریافت کرده بود.
«انضباط چیزی است که فرد باید خودش در درونش پرورش دهد. تکیه کردن به‌کرده اصرار و تشویق اطرافیان برای اینکه روی کارهایت متمرکز بمانی، کافی نیست. علاوه بر‌افتاده این، اوارد با توجه به جایگاهی که داشت، ناگزیر زیر بار انتظارات زیادی له می‌شد.»
«...» یوجین همچنان سکوت کرد.
«"بهتر نیست کمی به او زمان بدهیم تا نفس تازه‌ای بکشد؟..." این چیزی‌باید بود که آن زمان فکر می‌کردیم. سعی کردیم مراقب باشیم تا در آموزش او‌شدت زیاده‌روی نکنیم. بدون این مراعات، اوارد احتمالاً خیلی زودتر از این‌ها از هم می‌پاشید.»
این‌طور نبود که یوجین نتواند حرف‌های لاولیان را درک کند. او هم در‌می‌تواند چهار سال گذشته در عمارت اصلی زندگی کرده بود. بنابراین به خوبی می‌دانست تانیس‌فقط چقدر عصبی و پرتوقع است و از مکار بودن آنسیلا نیز کاملاً آگاه بود.
سیان و سیئل با استعداد و جاه‌طلبی به دنیا آمده بودند.بزنم آن دو آرزو داشتند پاتریارک یا بانوی خاندان بعدی شوند، زیرا می‌خواستند‌گلمی هم انتظارات اطرافیانشان را برآورده کنند و هم به خواسته‌های خودشان برسند.
اما اوارد چطور؟ او شنیده بود که اوارد از سنین پایین فاقد قدرت ابتکار و اراده بوده و بیشتر از تمرین هنرهای رزمی، به جادو علاقه داشته‌افتخار است. از زمان تولد سیان و سیئل، تانیس مدام جایگاه اوارد به عنوان وارث ارشد را به پسرش یادآوری می‌کرد. اوارد پس از اینکه امیدهایش در آروث نقش‌عمرش بر آب شد، تصمیم گرفت به عمارت اصلی برنگردد، احتمالاً به این دلیل که احساس می‌کرد زندگی در آروث همچنان بهتر از بازگشت به آن عمارت خفه‌کننده است.
یوجین هنوز هم نمی‌توانست کارهای اوارد را بپذیرد.حدس با خودش فکر کرد: «هر چی هم که‌می‌بود باشه، دیگه رفتن سراغ یه ساکوبوس خیلی زیاده‌رویه.»
با وجود اینکه درک می‌کرد وضعیت اوارد رقت‌انگیز است، اما درگیر شدن با یک ساکوبوس دیگر واقعاً زیاده‌روی بود.انجام قوم شیاطین، حتی با اینکه نگرششان را تغییر داده و لبخند روی لب‌هایشان نشانده بودند، باز هم قوم شیاطین بودند.باعث آن‌ها هرگز نمی‌توانستند در صلح و آرامش با انسان‌ها همزیستی کنند. یوجین—نه، هامل به خوبی از این حقیقت آگاه بود.
یوجین سرش‌می‌کردید را تکان داد‌آخر و گفت: «می‌فهمم.»
او در دل افزود:می‌کردید «فعلاً باید خودم شخصاً‌غیرممکن یه نگاهی به اوضاع بندازم.»
با وجود درک این موضوع که وضعیت اوارد ترحم‌انگیز‌بزنم است، یوجین همچنان نمی‌توانست چشمش را روی روشی که‌هرا او برای تخلیه فشارهای روانی‌اش انتخاب کرده بود، ببندد.