چپتر 55: هالبرگ [۱]
0«بسیار خب،فوران لطفاً همه‌ناگهانی سوار اتوبوس بشن.»
دونا در حالی که یک تی‌شرت سفید گشاد‌درست پوشیده بود که مرتب داخل شلوار جینش قرار‌برگشت داشت، یک حضور و غیاب سریع انجام داد.
هنگام حضور و غیاب، هر حرکتش توجه تمام پسرهای حاضر‌اینکه را به خود جلب می‌کرد. چشمان بنفشش کمی درخشید و‌گیج باعث شد همه در حالت خلسه و مسخ‌شدگی فرو بروند.
من هم‌غول‌پیکر مسحور او‌دنبالش شده بودم.
دونا پس از اطمینان از حضور تمام افراد کلاس A-25، بدون توجه به چهره‌های سرخ‌شده‌ی پسرها، سوار یک اتوبوس سفید و غول‌پیکر شد و از ما خواست که دنبالش برویم.
درست پس از اینکه قامت او در‌برویم داخل اتوبوس ناپدید شد، پسرها از آن حالت‌جایش خلسه بیرون آمدند و حواسشان سر جایش برگشت.
با دیدن نگاه گیج روی صورت‌خواست همه، نتوانستم جلوی خودم را بگیرم‌ناپدید و به آرامی سرم را تکان دادم.
این صحنه خیلی آشنا بود. این‌درست اولین باری نبود که چنین اتفاقی می‌افتاد‌جایش و احتمالاً آخرین بار هم نخواهد بود.
دونا هر وقت که حالش بد بود، ناخودآگاه‌آوردن بخشی از قدرتش را آزاد می‌کرد و باعث می‌شد‌خیره تمام پسرهای کلاس ناگهان به شدت شیفته‌ی او شوند.
گاهی اوقات اوضاع آن‌قدر‌غول‌پیکر وخیم می‌شد که بعضی‌درست از پسرها مستقیماً غش می‌کردند.
فقط کسانی مثل کوین و جین‌خواست تا حدودی می‌توانستند در برابر این‌ناپدید فوران اغواکننده‌ی ناگهانی او بی‌تفاوت بمانند.
با به دست آوردن خونسردی‌ام و نگاه کردن‌قامت به بقیه که داشتند سوار می‌شدند، ناخودآگاه به‌نگاه اتوبوسی که دونا تازه واردش شده بود خیره ماندم.
کاملاً شگفت‌زده شده بودم.
بدنه‌ی بیرونی اتوبوس به رنگ سفید‌دنبالش درآمده بود و طراحی صاف آن،بیرون صیقلی و مدرن به نظر می‌رسید.
این اتوبوس که بسیار عظیم بود و‌دنبالش طول آن به ۱۵ متر می‌رسید، می‌توانست‌آمدند تا ۲۰۰ نفر را در خود جای دهد.
دلیل اینکه اتوبوس می‌توانست این تعداد آدم را در‌ناپدید خود جای دهد این بود که طبقه‌ی دومی داشت که‌صورت در کمال تعجب، مجهز به یک بوفه‌ی کوچک تنقلات بود.
دور تا دور اتوبوس، تمام پنجره‌ها دودی و‌آوردن سیاه بودند که دیدن داخل را غیرممکن می‌کرد و‌خیره مانع از سرک کشیدن افراد به درون آن می‌شد.
شاسی و اسکلت اتوبوس از آلیاژهای فلزی‌برویم بسیار مقاومی ساخته شده بود که می‌توانست در‌جایش برابر تمام قدرت چند تبهکار رتبه‌دار مقاومت کند.
این وسیله نقلیه از امنیت بالایی برخوردار بود‌برویم و به طور خاص برای محافظت از دانش‌آموزان در‌برگشت برابر کمین‌های ناگهانی تبهکاران یا جانوران ساخته شده بود.
با نگاهی به پشت اتوبوس، پانزده اتوبوس دیگر در دوردست‌بیرون ردیف شده بودند. در کنار آن‌ها، جمعیتی از دانش‌آموزان مشابه‌نتوانستم ما، همگی منتظر بودند تا سوار اتوبوس‌های مربوط به خودشان شوند.
از آنجا که تعداد افراد سال‌بمانند اولی بسیار بیشتر از ۲۰۰۰ نفر بود،می‌شدند دانش‌آموزان به کلاس‌های مختلفی تقسیم شده بودند.
کلاس من، کلاس A-25 بود.
هر کلاس مربی مخصوص به خودش را داشت و انتخاب آن‌ها‌قامت تصادفی بود. البته اگر جین، اما، آماندا، کوین و ملیسا را‌صورت فاکتور بگیریم که هر کدام می‌توانستند کلاسشان را خودشان انتخاب کنند.
امتیازِ افراد بااستعداد...
با ورود به اتوبوس، به چپ‌بمانند و راست نگاه کردم و پس از‌می‌شدند پیدا کردن گروهم، به سمتشان راه افتادم.
در طول مسیر، نتوانستم‌غول‌پیکر جلوی شگفتی‌ام را از‌درست فضای داخلی اتوبوس بگیرم.
صندلی‌ها که مرا به یاد صندلی‌های فرست‌کلاس هواپیما می‌انداختند، از چرم مرغوب ساخته شده بودند. صندلی‌ها‌جایش در دو ردیف جدا شده بودند و در هر طرف دو صندلی قرار داشت. جلوی هر‌صحنه صندلی، یک میز بلوطی زیبا قرار داشت که روی آن چند نوع خوراکی گذاشته شده بود.
با رسیدن به جایی‌دنبالش که گروهم قرار داشت، نگاه‌ناپدید پیچیده‌ای روی صورتم نقش بست.
طبق چیزی که دونا از قبل به ما اطلاع داده بود، در طول‌می‌شدند کل مسیر اتوبوس که حدود پنج ساعت طول می‌کشید، باید با گروه خودمان‌صاف می‌نشستیم. این کار برای این بود که بتوانیم بهتر با یکدیگر آشنا شویم.
...با این حال، با نگاه کردن‌دنبالش به گروهم، شک کردم که آیا‌بیرون این واقعاً ایده‌ی خوبی بود یا نه.
در سمت راستم، اوان و کاساندرا کنار هم نشسته بودند‌اینکه و داشتند چیپس می‌خوردند. پشت سر آن‌ها، ملیسا با چشمان بسته،روی بی‌صدا روی صندلی‌اش نشسته بود. تمام هاله‌اش فریاد می‌زد: «مزاحمم نشو».
در سمت راست، دونالد کنار پنجره نشسته بود. او در حال‌آمدند حاضر مشغول خیره شدن به منظره‌ی بیرون پنجره بود و به‌خودم همین دلیل به نظر می‌رسید متوجه نشده که من تازه رسیده‌ام.
با نگاهی به اطراف، به‌بی‌تفاوت جز صندلی‌های کنار ملیسا و‌کردن دونالد، بقیه‌ی جاها پر بود.
در حالی که چشمانم برای چند ثانیه بین ملیسا و دونالد در‌بیرون رفت‌وآمد بود، تصمیم گرفتم کنار دونالد بنشینم. با وجود اینکه از این‌خودم پسر خوشم نمی‌آمد، اما حداقل با این کار خطر مرگ تهدیدم نمی‌کرد.
«همم؟ داری چی‌کار می‌کنی عوضی؟»
درست وقتی که می‌خواستم‌دنبالش کنار دونالد بنشینم، او برگشت‌ناپدید و به من چشم‌غره رفت.
«...اِااا دارم می‌شینم.»
لحظه‌ای مکث کردم، کمی به‌خواست دونالد نگاه کردم و سپس با‌ناپدید نادیده گرفتن او، روی صندلی نشستم.
به محض اینکه روی‌پسرها صندلی نشستم، نزدیک بود‌برویم ناله‌ای از دهانم خارج شود.
احساس می‌کردم داخل ابری از جنس پنبه هستم. پشتم فوراً در صندلی‌حواسشان فرو رفت و روکش چرمی دور صندلی که مقداری از سرمای شب‌آرامی گذشته را در خود نگه داشته بود، فوراً بدنم را خنک کرد.
...بیش از حد راحت بود.
درست در حالی که داشتم از این تجربه لذت می‌بردم، صدای‌ناپدید بلندی را در سمت راست گوشم شنیدم. با چرخاندن سرم به‌نتوانستم آن سمت، با صحنه‌ی فریاد کشیدن دونالد بر سرم مواجه شدم:
«عوضیِ بی‌شعور! کی‌سرخ‌شده‌ی بهت اجازه داد‌خواست کنار من بشینی؟»
با اخم، می‌خواستم جوابش را بدهم، اما‌اینکه پس از کمی فکر کردن خودم را‌برگشت کنترل کردم و تصمیم گرفتم نادیده‌اش بگیرم.
از بحث‌فوران کردن با او‌بی‌تفاوت چیزی گیرم نمی‌آمد.
«اصلاً به حرفم گوش‌غول‌پیکر می‌دی عوضیِ بی‌شعور؟ چطور امثال‌اینکه تو جرئت می‌کنن منو نادی...»
در ابتدا توانستم بدون هیچ مشکلی نادیده‌اش بگیرم،برویم اما پس از چند دقیقه توهین کلامیِ مداوم،جایش دیگر نتوانستم تحمل کنم و از کوره در رفتم:
«به کی می‌گی عوضی،دنبالش ای عوضی؟ اسم من رنه.ناپدید رن دوور، نه "عوضیِ بی‌شعور".»
در حالی که انگشت‌ناگهانی وسطم را در صورتش بالا‌خونسردی‌ام آوردم، صدایم را بلند کردم:
«لعنتی تنهام بذار، دارم سعی می‌کنم از‌برویم این صندلی لذت ببرم، پس مثل طوطی‌حواسشان جیغ‌وجیغ نکن و بذار آرامش داشته باشم!»
«توی حروم...»
دونالد با چشمانی گشاد، می‌خواست جوابم را بدهد اما‌ناپدید قبل از اینکه بتواند این کار را بکند، صدای‌روی سردی را شنید که از سمت چپ اتوبوس می‌آمد.
«بسه.»
ملیسا چشمانش را باز کرد،خواست عینکش را درآورد و به‌قامت من و دونالد چشم‌غره رفت:
«همین الان‌چهره‌های به این نمایش‌غول‌پیکر بچگانه‌تون پایان بدید.»
او در حالی که به‌برویم پشت سرش، جایی که بقیه‌ی‌بیرون دانش‌آموزان نشسته بودند اشاره می‌کرد، گفت:
«برنامه‌ریزی کردید که من رو از خجالت بکشید؟ این نقشه‌ای بود که از‌می‌شدند قبل برای کشتن من کشیده بودید؟ اگه این‌طوره، موفق شدید. ترجیح می‌دم خودم‌صاف رو تو یه کاسه آب خفه کنم تا اینکه بیشتر از این تحملتون کنم.»
با نگاه به جایی که ملیسا اشاره‌برویم می‌کرد، خیلی زود متوجه شدم که تقریباً‌حواسشان همه توی اتوبوس به سمت ما زل زده‌اند.
«اهم... اهم، ببخشید همگی.»
با چند‌غول‌پیکر سرفه معذب‌کننده، از‌برویم همه عذرخواهی کردم.
به نظر می‌رسید‌اغواکننده‌ی صدای من و دونالد‌دست کمی زیادی بلند بود...
بدون اینکه نیازی به تذکر دوباره‌ی ملیسا باشد، سر‌اینکه جایمان نشستیم و حرف زدن را متوقف کردیم. چشم‌هایم‌نگاه را بستم و تصمیم گرفتم یک چرت کوتاه بزنم.
ام‌پی‌تری پلیرم را روشن کردم،غول‌پیکر بلافاصله هندزفری‌ام را توی گوشم گذاشتم‌قامت و یک آهنگ تصادفی پخش کردم.
با دیدن اینکه من و دونالد مثل بچه‌های حرف‌گوش‌کن ساکت نشسته‌ایم، بالاخره‌حواسشان گره از ابروهای ملیسا باز شد. کمی بعد، او هم پلک‌هایش را بست‌سرم و آماده‌ی خوابیدن شد. با این حال، درست بعد از بستن چشم‌هایش گفت:
«بهتره تا‌فوران وقتی خوابم‌ناگهانی ساکت باشید، چون...»
«باشه...»
«...اگه حتی یه کلمه دیگه حرف‌خواست بزنید، کاری می‌کنم معجون جدیدم رو بنوشید‌بیرون که می‌تونه شما رو مستقیم بفرسته بهشت.»
«...»
«...»
من و دونالد با‌غول‌پیکر نگاه به همدیگر، لرز‌درست سردی را احساس کردیم.
بلافاصله خفه خون گرفتیم و تصمیم‌خواست گرفتیم در تمام طول مسیر اتوبوس‌ناپدید حتی یک کلمه هم به زبان نیاوریم.
-وورروم!
طولی نکشید که موتور اتوبوس‌بی‌تفاوت با صدای بلندی غرش کرد‌کردن و اتوبوس آرام‌آرام سرعت گرفت.
در حالی که به مناظر بیرون پنجره که مدام‌اینکه در حال تغییر بودند خیره شده بودم، نفس عمیقی‌نگاه کشیدم و خودم را برای سفر پیش رو آماده کردم.
...
بعد از فاجعه‌خواست اول، نقشه جهان‌درست کاملاً تغییر کرد.
کل جهان به یک توده خشکی‌بمانند یکپارچه تبدیل شد و نقشه‌ای که قبلاً‌می‌شدند به آن عادت داشتیم کاملاً دگرگون گشت.
سپس فاجعه دوم رخ داد‌خواست و بشریت شش‌هشتم از خشکی‌های‌قامت خود را از دست داد.
کشورهایی که به هر نحوی توانسته بودند از فاجعه اول‌اینکه جان سالم به در ببرند، از بین رفتند و جای خود‌روی را به یک حکومت متمرکز جدید به نام دولت مرکزی دادند.
با وجود اینکه دیگر‌دنبالش کشوری وجود نداشت، مردم نمی‌توانستند‌ناپدید ریشه‌های خود را فراموش کنند.
هولبرگ.
شهری که در سال ۲۰۱۵، توسط قهرمان رتبه S آن زمان، لودویگ هولبرگ، که قبل از فاجعه اول یک شهروند آلمانی بود، تأسیس شد.
هدف از ایجاد هولبرگ، بازآفرینی «آلمان» بود. لودویگ هولبرگ عمیقاً باور‌قامت داشت که انسان هرگز نباید ریشه‌هایش را فراموش کند و از‌صورت آن زمان به بعد، هولبرگ به عنوان آلمان جدید شناخته شد.
بسیاری از افراد آلمانی‌تبار به هولبرگ مهاجرت کردند و به امید‌آمدند توسعه بیشتر شهر، در آنجا ساکن شدند. فرهنگ، زبان، مردم و همه‌چیز‌بگیرم دقیقاً همان‌طور بود که در آلمانِ قبل از فاجعه اول وجود داشت.
با پیروی از الگوی هولبرگ، بسیاری از کشورهای‌آوردن دیگر نیز همین کار را کردند و شهرهایی‌واردش را بر اساس کشور مبدأ خود تأسیس نمودند.
دولت مرکزی نه جلوی آن‌ها را گرفت و نه‌اینکه تلاشی برای این کار کرد. آن‌ها آن‌قدر مشکلات مختلف برای‌گیج رسیدگی داشتند که نمی‌توانستند به چنین مسائل پیش‌پاافتاده‌ای اهمیت بدهند.
«خیلی‌خب بچه‌ها، حدود ده‌پسرها دقیقه دیگه به هولبرگ‌برویم می‌رسیم، پس آماده بشید.»
صدای رسا و دلنشین دونا‌برویم که از بلندگوی اتوبوس پخش‌بیرون می‌شد، مرا از خواب بیدار کرد.
«هوااام...»
با صدای بلندی‌پسرها خمیازه کشیدم و‌دنبالش بدنم را کش‌وقوس دادم.
با نگاهی به اطراف، می‌توانستم دونالد و بقیه را ببینم که در‌ناپدید حال بیدار شدن بودند. پشت سرشان، چند نفر از دانش‌آموزان از قبل‌جلوی بیدار شده بودند و با گوشی‌هایشان بازی می‌کردند یا با یکدیگر حرف می‌زدند.
چند بار چشم‌هایم را‌دنبالش مالیدم و سرم را‌قامت روی پشتی صندلی گذاشتم.
راستش را بخواهید، با اینکه در‌بمانند تمام طول سفر راحت بودم، اما ترجیح‌می‌شدند می‌دادم از طریق دروازه‌های ابعادی سفر می‌کردیم.
حالا که تقریباً بیشتر وقتم را صرف تمرین‌درست می‌کردم، نشستن به مدت پنج ساعت بدون هیچ‌برگشت فعالیتی، چیزی نبود که به آن عادت داشته باشم.
اگر قبل از‌سرخ‌شده‌ی تناسخم بود، هیچ مشکلی‌دنبالش با این قضیه نداشتم.
با این حال، حالا که روتینم را کاملاً تغییر‌ناپدید داده بودم، نمی‌توانستم بیشتر از پنج ساعت بدون هیچ‌روی فعالیت فیزیکی سر کنم، مگر اینکه برای خوابیدن باشد.
متأسفانه، از آنجا که آکادمی‌بی‌تفاوت دروازه‌ها را بیش از حد خطرناک‌بقیه می‌دانست، نمی‌توانستیم از آن‌ها استفاده کنیم.
از آنجا که دروازه‌های ابعادی هنوز تکنولوژی جدیدی بودند، اطلاعات زیادی درباره ایمنی آن‌ها در دست نبود. با‌نگاه وجود اینکه آزمایش‌ها نشان داده بودند استفاده از دروازه‌های ابعادی بی‌خطر است، چند حادثه در ارتباط با آن‌ها‌نبود رخ داده بود که باعث می‌شد کل دولت همچنان از در دسترس قرار گرفتن تجاری آن‌ها جلوگیری کند.
قطارها هم گزینه مناسبی نبودند، چون نمی‌توانستند تجهیزات خاصی را‌اینکه که مربی‌ها از قبل آماده کرده بودند حمل کنند، و‌گیج بنابراین در نهایت تنها گزینه‌ای که داشتیم سفر با اتوبوس بود.
«بلند شو.»
«...هان؟»
کسی که مرا از افکارم بیرون کشید‌برویم دونالد بود که ایستاده بود و منتظر‌حواسشان بود تا من از روی صندلی‌ام بلند شوم.
از جایم بلند شدم و‌غول‌پیکر به دنبال صف دانش‌آموزانی که به‌قامت سمت خروجی اتوبوس می‌رفتند، حرکت کردم.
به محض اینکه از اتوبوس پیاده شدم، نور خورشید برای‌بیرون لحظه‌ای چشم‌هایم را کور کرد. موجی از هوای تازه به‌نتوانستم صورتم خورد و در یک آن، کل بدنم را سرحال آورد.
در حالی که با‌ناگهانی بازویم صورتم را پوشانده‌آوردن بودم، به اطراف نگاه کردم.
«...چه جای قشنگی.»
پیش رویم یک دشت سبز وسیع و پهناور قرار داشت. چندین خانه‌ناپدید که با اسکلت‌های چوبی و سنگ ساخته شده بودند در این دشت‌جلوی سبز به چشم می‌خوردند، به همراه تعدادی گاو که در دشت پرسه می‌زدند.
در دوردست، ساختمان عظیمی با دیوارهای فلزی ضخیم که دور تا دور آن‌جایش را پوشانده بود، دیده می‌شد. در آن‌سوی دیوارها، چندین ساختمان بزرگ قرار داشتند‌تکان که دود در هوا پخش می‌کردند و محیط پاک اطراف را آلوده می‌ساختند.
بعد از اطمینان از اینکه کسی جا نمانده‌آوردن است، دونا که به نظر می‌رسید نسبت به‌واردش قبل در وضعیت روحی بهتری قرار دارد، گفت:
«خیلی‌خب، همگی. با اینکه ما تو هولبرگ هستیم، اما فقط تو‌ناپدید حومه شهر قرار داریم. دلیلش هم اینه که قبل از رفتن‌نتوانستم به داخل شهر، قراره یه سر به کارخونه فرآوری هیولاها بزنیم.»
«اول یه گشتی تو اونجا می‌زنیم و‌دنبالش کمی بعد، شما با گروه‌هاتون می‌رید و‌آمدند وظیفه‌ای که بهتون محول شده رو انجام می‌دید.»
دونا مکثی کرد و پس از اینکه‌اینکه مطمئن شد همه منظورش را فهمیده‌اند، چرخید‌برگشت و به سمت ساختمان بزرگ صنعتی حرکت کرد.
«خیلی‌خب، دنبالم بیاید...»