چپتر 65: هر اتفاقی قرار باشد بیفتد، می‌افتد [۲]
0«...هممم.»
با نگاه کردن به نقشه‌های‌حالی ساختمان از طریق قابلیت هولوگرافیک‌میز تبلتم، به فکر عمیقی فرو رفتم.
دیگر روز بعد فرا رسیده‌جاذبه بود و امروز روزی بود‌دادن که رویداد «قتل‌عام هولبرگ» آغاز می‌شد.
بعد از اینکه دیشب تمام شب را در عمارت پرسه زدم، بالاخره توانستم‌مناطق نقشه‌های ساختمان را برای خودم گیر بیاورم... و حالا با نگاه کردن به‌همچنین آن‌ها، نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم و فقط به یک چیز فکر نکنم.
بزرگ.
عمارت بزرگ بود.
...و وقتی‌تجهیزات می‌گویم بزرگ، منظورم‌جاذبه خیلی بزرگ است.
اگر تمام امکانات بیرونی را‌دقت نادیده بگیریم، عمارت تقریباً به‌موقعیت اندازه یک استادیوم فوتبال بود.
پنج طبقه داشت؛ پایین‌ترین طبقه یک پارکینگ پر‌استادیوم از ماشین‌های متعدد بود و طبقه همکف جایی بود‌همکف که پذیرش و سالن غذاخوری در آن قرار داشتند.
طبقه‌های اول و دوم محل قرارگیری‌تکیه اتاق‌های مهمان بودند؛ اساتید در طبقه دوم‌می‌کردم و دانش‌آموزان در طبقه اول اقامت داشتند.
آخرین طبقه دارای یک استخر روباز با‌مجهز امکانات تمرینی بود که دانش‌آموزان می‌توانستند در‌وزنم هر زمانی از روز از آن‌ها استفاده کنند.
با اینکه به اندازه امکانات لاک پیشرفته‌نزدیک‌ترین نبودند، اما همچنان به تجهیزات روز دنیا‌امن‌ترین مانند اتاق‌های جاذبه و آدمک‌های تمرینی مجهز بودند.
در حالی که با تکیه دادن‌تقریباً بازوهایم روی میز وزنم را تحمل‌داشت می‌کردم، نگاه دقیقی به نقشه‌های ساختمان انداختم.
...باید تمام نقاط ورود و خروج ساختمان را با‌روی دقت تحلیل می‌کردم. اینکه نزدیک‌ترین و دورترین خروجی‌ها از‌ورود موقعیت من کجا قرار داشتند و کدام مناطق امن‌ترین بودند.
با نیشگون گرفتن هولوگرام برای‌جاذبه زوم کردن، با دقت به نقشه‌بازوهایم طبقات یک تا سه نگاه کردم.
هدف آدمکش‌ها این بود که‌دقت به سه طبقه بالایی و‌موقعیت همچنین طبقه پایینی نفوذ کنند.
...اگر اشتباه نکنم، حوالی ساعت ۸:۰۰ شب،اندازه زمانی که ضیافت شام پایان سفر در‌پارکینگ حال برگزاری بود، آدمکش‌ها به عمارت نفوذ می‌کردند.
برنامه آن‌ها این بود که به محض بازگشت هر دانش‌آموز‌میز از ضیافت شام، به او حمله کنند. به این معنی‌دقت که تا زمان پایان ضیافت، آماده‌سازی آدمکش‌ها تمام شده بود.
آدمکش‌های قوی‌تر به اساتید حمله می‌کردند‌آدمک‌های تا آن‌ها را عقب نگه دارند و‌میز از کمک کردنشان به دانش‌آموزان جلوگیری کنند.
طبق چیزی که در رمان نوشته بودم، نیروهای کمکی دقیقاً یک ساعت بعد‌مناطق از حمله می‌رسیدند و این دونا بود که با قدرت خود در کنار‌همچنین یک استاد دیگر، موفق می‌شد به تنهایی بیشتر آدمکش‌های طبقه دوم را بکشد.
...بنابراین برای یک‌بیرونی ساعت، هدف دانش‌آموزان‌تقریباً زنده ماندن بود.
بعد از یک ساعت، بیشتر آدمکش‌ها‌تکیه توسط دونا کشته می‌شدند و او‌تحمل سپس به کوین و بقیه کمک می‌کرد.
با اینکه گفتم هدف زنده‌جاذبه ماندن برای یک ساعت بود... اما‌بازوهایم گفتنش راحت‌تر از انجام دادنش بود.
آدمکش‌هایی که به دانش‌آموزان حمله‌دقت می‌کردند، رتبه‌هایی از تا داشتند و‌کجا به شدت ماهر و باتجربه بودند.
این بدان معنا بود که حتی اگر‌اندازه دانش‌آموزان با یک آدمکش هم‌رتبه خود می‌جنگیدند،پارکینگ به دلیل کمبود تجربه، احتمال باختشان زیاد بود.
خوشبختانه برای من، چون هیچ‌کس از قدرتم خبر نداشت، می‌توانستم‌میز کم و بیش به سرعت از شر افرادی که دنبالم‌دقت بودند خلاص شوم و وضعیت را با دقت زیر نظر بگیرم.
حالا سؤال اصلی این بود...
از آن‌نقاط به بعد‌خروج چطور پیش بروم؟
آیا بی‌سروصدا از شر‌نادیده برخی از آدمکش‌ها خلاص‌استادیوم شوم یا پنهان شوم؟
«هممم...»
حدس می‌زنم گزینه اول چندان معقول‌آدمک‌های نباشد، چون باید در نظر بگیرم که‌میز دخالتم چه عواقبی در پی خواهد داشت.
این احتمال وجود داشت که اگر برخی از آدمکش‌هایی‌خروجی‌ها را که قرار بود نقش مهمی در این سناریو‌زوم ایفا کنند می‌کشتم، خط داستانی را به گند بکشم.
...در نهایت، بعد از کمی فکر کردن، تصمیم گرفتم که بهترین گزینه‌داشت برای من در حال حاضر این است که سر جایم بمانم و‌طبقه‌های فقط زمانی دخالت کنم که نیاز به دفاع از خودم داشته باشم.
دخالت بیش از حد از طرف من می‌توانست باعث‌روی ناهنجاری‌های آینده در خط داستانی شود که ممکن بود‌ورود سناریوهای ناخواسته‌ای مانند مهمانی بعد از مسابقات ایجاد کند.
«خیلی خب، پس همین شد.»
با چک کردن ساعتم و دیدن‌تحلیل اینکه ساعت ۶:۳۰ عصر بود، تبلتم‌کدام را بستم و به سمت حمام رفتم.
در عرض سی دقیقه، باید لباس‌تقریباً می‌پوشیدم و به سمت جایی که شام‌پایین‌ترین پایان سفر در آن برگزار می‌شد، می‌رفتم.
با آهی که کشیدم، از همین حالا می‌توانستم خودم را‌میز تصور کنم که در حال تحمل یک ساعت سخنرانی‌های طولانی‌دقت و خسته‌کننده‌ام که به نظر می‌رسید تا ابد ادامه دارند.
نکته خنده‌دار این بود که‌جاذبه در طول آن سخنرانی‌های خسته‌کننده، آدمکش‌ها‌بازوهایم در حال نفوذ به ساختمان بودند.
حتی اگر می‌خواستم در مورد خطر‌تحلیل قریب‌الوقوع به آن‌ها هشدار دهم، احتمالاً‌کدام مسخره‌ام می‌کردند و به من می‌خندیدند.
هیچ‌چیز را بیشتر از این دوست نداشتم که تمام آن سخنرانی‌های طولانی و خسته‌کننده را نادیده بگیرم، اما‌جایی این‌طور نبود که بتوانم فقط بگویم: «ما در حال حاضر توسط چندین آدمکش محاصره شدیم و خیلی از‌دارای ما قراره بمیریم، پس عجله کنید و سخنرانی‌هاتون رو تموم کنید و برای دفاع از خودتون آماده بشید~»
علاوه بر این، با شهرت فعلی‌ام، احتمال‌دادن زیادی وجود داشت که هیچ‌کس به حرفم گوش‌انداختم ندهد. در واقع، احتمالاً مورد تمسخر قرار می‌گرفتم.
...عوضی‌ها.
در نهایت، بعد از یک دوش سریع و‌دورترین عوض کردن لباس‌هایم با یک دست لباس جدید،گرفتن با افکاری سنگین به سمت سالن غذاخوری رفتم.
...
سالن غذاخوری، ۸:۱۵ شب.
«...بعد از نفوذ به‌مانند تأسیسات و از بین‌حالی بردن شخص مسئول ارتباطات، من...»
حدود یک ساعت از ورودم‌دقت به سالن غذاخوری می‌گذشت و دنیای‌کجا اطرافم سیاه و سفید شده بود.
برای متمرکز‌امکانات نگه داشتن‌نادیده ذهنم مشکل داشتم.
یک ساعت.
یک ساعت تمام سخنرانی‌های حاشیه‌ای و طولانی از اساتید و نمایندگان‌بازوهایم مختلف را تحمل کردم که مدام درباره اینکه چقدر به ما افتخار‌دقت می‌کردند و چیزهایی که در طول سفر یاد گرفته بودند، حرف می‌زدند.
از اینکه هیولاها چطور پردازش‌دقت می‌شدند و از چیزهایی که‌موقعیت در طول مأموریتشان یاد گرفته بودند.
می‌خوام بمیرم...
چه کسی فکر کرده‌مجهز بود که دادن چنین‌بازوهایم سخنرانی‌های طولانی‌ای ایده خوبی است؟
کاملاً صادقانه بگویم، ترجیح می‌دادم همزمان مورد‌مجهز حمله چندین آدمکش قرار بگیرم تا اینکه بخواهم‌تحمل بیشتر از این به این چرندیات گوش دهم.
آهی کشیدم و به چپ و راست نگاه کردم. می‌توانستم‌موقعیت چند دانش‌آموز دیگر را در وضعیت مشابهی ببینم، آن‌ها هم‌طبقات به نظر می‌رسید در آستانه بیهوش شدن از شدت بی‌حوصلگی هستند.
«...بعد از این سفر طولانی، شاهد رشد بسیاری از شما بودم و با‌پایین‌ترین اطمینان می‌تونم بگم که دارید کم‌کم به قهرمانانی قوی و توانا تبدیل می‌شید که‌محل به زودی بار سنگین محافظت از بشریت در برابر شیاطین رو به دوش می‌کشن.»
پروفسوری که در حال سخنرانی‌حالی بود، لیوان شرابش را بالا برد،وزنم به همه نگاه کرد و گفت:
«با کمال افتخار و غرور می‌خوام‌آدمک‌های سخنرانیم رو با ادای احترام به‌روی قهرمانان آینده‌ی دنیامون به پایان برسونم!»
-تشویق! -تشویق! -تشویق!
پس از پایان سخنرانی‌اش، موجی از تشویق‌اندازه کل سالن غذاخوری را فرا گرفت و‌پارکینگ تمام صداهای دیگر را در خود غرق کرد.
من هم دست زدم.
...اما به دلیلی کاملاً متفاوت.
«خیلی خب‌نقاط بچه‌ها، آروم‌خروج باشید، آروم باشید.»
پروفسور کلاس A-17 ایستاد و با اشاره دست از همه خواست که آرام شوند.
کانر نورواک.
این نام پروفسور مسئول کلاس A-17 بود و با وجود اینکه یک قهرمان رتبه‌دار نبود، اما همچنان یک قهرمان قدرتمند رتبه S بود که حتی در شکست یک شیطان رتبه مارکیز نقش داشت.
...و از طرز رفتارش، می‌توانستم‌دقت بفهمم چطور یک شیطان رتبه‌موقعیت مارکیز را شکست داده است.
او به همراه دونا، بیشتر آدمکش‌هایی که مانع از کمک‌پنج آن‌ها به دانش‌آموزان می‌شدند را قتل‌عام کرد و در آینده‌سالن برای چند رویداد که شامل کوین می‌شد، نقش کلیدی ایفا می‌کرد.
با نگاه به او، حضورش کاملاً کل سالن‌بازوهایم را در بر گرفت و باعث شد بیشتر‌باید دانش‌آموزان دست از هر کاری که می‌کردند بکشند.
من هم‌تجهیزات احساس کردم‌مانند منکوب شده‌ام.
انگار خرس عظیمی از بالا به‌تحلیل من نگاه می‌کرد و آماده بود هر‌مناطق لحظه سرم را از تنم جدا کند.
ظاهرش مرا به‌بیرونی یاد وایکینگ‌هایی می‌انداخت‌تقریباً که در فیلم‌ها می‌دیدم.
حدود دو متر قد داشت و شانه‌هایی به شدت پهن و بزرگ داشت. زیر‌دقیقی بینی‌اش ریش بلوند بلندی بود که تا نیمه گردنش می‌رسید و چشمان آبی دریایی و‌امن‌ترین موهای بلوند بلندی که تا روی کمرش ریخته بود، او را کاملاً خوش‌تیپ نشان می‌داد.
عضلاتش که سه برابر عضلات من بودند، به شدت چشمگیر‌دادن به نظر می‌رسیدند و تی‌شرت سفیدش که برای بدنش خیلی‌نقاط تنگ بود، فرم حجیم بدنش را کاملاً به رخ می‌کشید.
کانر در حالی که ایستاده بود و به همه افراد‌موقعیت حاضر در اتاق نگاه می‌کرد تا مطمئن شود همه ساکت‌طبقات هستند، با صدای بم خود در سراسر سالن طنین‌انداز شد:
«می‌دونم که بیشتر شما از این همه سخنرانی‌استادیوم خسته‌کننده حسابی کلافه شدید، راستش رو بخواید، خود‌متعدد من هم از شدت خسته‌کننده بودنشون در آستانه مرگم...»
کانر حرفش را نیمه‌کاره رها کرد، مکثی کرد و‌روی لبخندی زد، در حالی که موجی از خنده‌های ریز‌ورود از سوی چند دانش‌آموز و پروفسور به گوش رسید.
«حرفم رو کوتاه‌دنیا می‌کنم و یه‌آدمک‌های اعلامیه مختصر می‌دم.»
پس از اینکه منتظر‌خروج ماند تا سالن ساکت‌دورترین شود، کانر ادامه داد:
«تکالیفتون رو می‌تونید بلافاصله بعد از بازگشت از سفر تحویل بدید و امروز به جز استراحت و تفریح، نیازی نیست کار‌غذاخوری دیگه‌ای بکنید. نمی‌خوام خیلی وارد جزئیات کارهایی که باید انجام بدید بشم، چون می‌تونید جزئیات کار رو از پروفسورتون بپرسید. فقط‌استفاده می‌خوام بدونید که مهلت تحویل تکالیفتون دو روز بعد از سفره و گروه شما بر اساس چیزی که ارائه می‌دید نمره می‌گیره...»
کانر با نگاهی به اطراف‌حالی و دیدن اینکه همه متوجه‌میز حرف‌هایش شده‌اند، لبخندی زد و گفت:
«پس در نتیجه، لطفاً‌مانند از بقیه روزتون لذت‌حالی ببرید. شما لیاقتش رو دارید.»
-تشویق! -تشویق! -تشویق!
با پایان صحبت‌هایش، کانر نشست و‌تقریباً در میان موج تشویق دانش‌آموزان و اساتید،پایین‌ترین جرعه بزرگی از نوشیدنی‌اش را سر کشید.
مدت کوتاهی پس از آن، تمام دانش‌آموزان‌دادن متفرق شدند و به سمت بوفه رفتند تا‌انداختم بشقاب‌هایشان را با انواع غذاهای خوشمزه پر کنند.
...خیلی خب.
با نگاه به دانش‌آموزانی که به‌تحلیل سمت منطقه غذا می‌رفتند، ساعتم را‌کدام چک کردم و نفس عمیقی بیرون دادم.
الان ساعت ۸:۳۰ شب بود‌بگیریم و کمی بیشتر از یک‌پنج ساعت دیگر، رویداد شروع می‌شد.
اگر می‌گفتم‌جاذبه استرس ندارم،مجهز دروغ بود.
انگار یک میلیون پروانه‌مانند در دلم پرواز می‌کردند و‌تکیه باعث می‌شدند اشتهایم کور شود.
با نگاه به اطراف و دیدن تمام دانش‌آموزان‌دورترین و اساتیدی که با شادی می‌خندیدند و با هم‌هولوگرام گپ می‌زدند، بخش کوچکی از وجودم احساس گناه کرد.
خیلی از‌امکانات آن‌ها قرار‌نادیده بود بمیرند.
...و با وجود اینکه‌مجهز این را می‌دانستم، هیچ کاری‌روی برای جلوگیری از آن نکردم.
فکر کنم این بهایی‌مانند بود که باید به‌حالی عنوان نویسنده این رمان می‌پرداختم.
-قلپ!
یک جام شراب از یکی‌بگیریم از پیشخدمت‌ها گرفتم و همه‌پنج آن را یک‌نفس سر کشیدم.
«هاااا...»
در حالی که به لیوان‌جاذبه خالی در دستانم خیره شده‌دادن بودم، با خودم فکر کردم:
«واقعاً به یه‌ورود الکل درست و‌تحلیل حسابی نیاز دارم...»
...
۹:۳۰ شب.
«...پونزده دقیقه مونده.»
مسیر برگشت به‌ورود اتاقم خیلی طولانی‌تر از‌نزدیک‌ترین همیشه به نظر می‌رسید.
هر قدمی که برمی‌داشتم سنگین‌تر‌بگیریم از قبلی بود، انگار که‌پنج به پاهایم سرب بسته بودند.
به پشتم و به دانش‌آموزانی که همزمان با من‌روی در حال بازگشت بودند نگاه کردم، لبم را گاز‌ورود گرفتم و به مسیرم به سمت اتاقم ادامه دادم.
...بالاخره وقتش رسید، هاه.
لحظه‌ای که از زمان‌خروج آمدن به این سفر‌دورترین از آن وحشت داشتم.
«قتل‌عام هولبرگ»
رویدادی که منجر به مرگ یک‌چهارم از‌دادن سال‌اولی‌ها می‌شد و یکی از بزرگ‌ترین اتفاقاتی بود‌انداختم که به رشد قهرمانان اصلی داستان کمک می‌کرد.
رویدادی که کل قلمرو انسان‌ها را در‌مجهز شوک فرو می‌برد و باعث می‌شد لاک‌وزنم به شدت زیر ذره‌بین رسانه‌ها قرار بگیرد.
...در نهایت،نقاط هر اتفاقی قرار‌دقت باشد بیفتد، می‌افتد.
وقتی به جلوی اتاقم رسیدم‌بگیریم و دستم را روی دستگیره‌پنج در گذاشتم، نفس عمیقی بیرون دادم.
«فووووو...»
با خودم فکر کردم، همینه.
به محض اینکه‌ورود این در را باز‌نزدیک‌ترین می‌کردم، رویداد شروع می‌شد...
به محض باز کردن در، چند آدمکش به‌استادیوم من کمین می‌زدند و از آنجا به بعد،متعدد بقیه دانش‌آموزان هم با وضعیت مشابهی روبرو می‌شدند.
چشمانم را بستم و [بی‌تفاوتی‌حالی پادشاه] را فعال کردم، سپس‌میز به آرامی در را باز کردم.
-کلیک!