چپتر 62: عزم [۱]
0می‌گویند انسان‌ها موجوداتی سازگار هستند.
وقتی با یک سناریوی خارجی مواجه می‌شدند که الگوی رفتاری‌دست یا سبک زندگی‌شان را تغییر می‌داد، انسان‌ها موجوداتی بودند که‌احتمالاً می‌توانستند خود را با تغییرات جدیدِ پیش رویشان وفق دهند.
در مقایسه با نژادهای‌بسازند دیگر، انسان‌ها هیچ ویژگی‌دست خاص و برجسته‌ای نداشتند.
دورف‌ها باهوش بودند، الف‌ها سازگاری‌یابند بالایی با مانا داشتند و‌کلمه‌ی اورک‌ها از بنیه قدرتمندی برخوردار بودند.
...انسان‌ها هیچ‌کدام‌کلمه‌ی از این‌ها‌نظر را نداشتند.
نه هوش دورف‌ها را داشتند، نه سازگاری‌تکنولوژی‌ها بالای الف‌ها با مانا را، و نه‌افزایش فیزیک بدنی‌شان به اندازه اورک‌ها قوی بود.
در چشم این‌بدنی سه نژاد، آن‌ها صرفاً‌جدیدی مشتی نخستی‌سانان تکامل‌یافته بودند.
...با این حال، پس از گذشت حدود‌بیش ۷۰ سال، در کمال تعجب آن سه‌احتمالاً نژاد، بشریت تقریباً به آن‌ها رسیده بود.
گرچه در هیچ زمینه‌ای به‌طور خاص برجسته نبودند، اما پس از تطبیق دادن‌نشسته خود با تغییرات جدیدِ پیرامونشان، توانستند به سرعت به قدرتی تبدیل شوند که‌روز می‌توانست به راحتی از قلمرو خود در برابر شیاطین و دیگر نژادها دفاع کند.
همه‌چیز به این برمی‌گشت‌کنند که چقدر خوب می‌توانستند با‌جدیدی تغییرات پیش رویشان سازگار شوند.
نیازی نبود باهوش‌ترین باشند. نیازی نبود‌نظریه‌های سازگاری بالایی با مانا داشته باشند،افزایش یا مثل اورک‌ها بنیه قدرتمندی داشته باشند.
هرچند هرگز به سطح اورک‌ها، الف‌ها و دورف‌ها نمی‌رسیدند، اما انسان‌ها توانستند‌نظر مانا را کنترل کنند، فیزیک بدنی قدرتمندی بسازند و به تکنولوژی‌ها و‌پلیرم نظریه‌های جدیدی دست یابند که دانششان را بیش از پیش افزایش می‌داد.
...سازگاری.
با اینکه کلمه‌ی خسته‌کننده‌ای به نظر‌بسازند می‌رسید، اما احتمالاً همین ویژگی بود که‌بیش انسان‌ها را تا این حد ترسناک می‌کرد...
در حالی که جلوی یک کافه نشسته‌جدیدی بودم، به ام‌پی‌تری پلیرم گوش می‌دادم و آیس‌لاته‌ام‌خسته‌کننده‌ای را جرعه‌جرعه می‌نوشیدم، به بیرون پنجره نگاه کردم.
دو روز از زمانی که‌یابند آکادمی این مأموریت را به‌کلمه‌ی من محول کرده بود می‌گذشت.
چه غافلگیری بزرگی، کوین مأموریتش‌می‌رسید را دقیقاً در همان شبی که‌جلوی به او محول شد، تمام کرد.
خودنما...
از شوخی گذشته، بعد‌بسازند از روز اول، بیشتر بچه‌ها‌یابند مأموریت‌هایشان را تمام کرده بودند.
چند نفری از دانش‌آموزان مجروح شدند و‌بیش بعضی‌ها حتی تا پای مرگ رفتند، اما‌احتمالاً فقط از روی شانس محض، هیچ‌کس نمرد.
با اینکه من هم می‌توانستم مثل آن‌ها باشم‌ترسناک و کار را در همان روز اول تمام‌پلیرم کنم، اما تصمیم گرفتم این کار را نکنم.
برای این کارم دلیلی داشتم.
اول اینکه، تمام کردن مأموریت با این سرعت قطعاً‌یابند شک اساتید را برمی‌انگیخت، و دوم... فقط به کمی‌احتمالاً زمان نیاز داشتم تا افکارم را سر و سامان بدهم.
حدود دو ماه از تناسخ من به داخل رمانِ مرحومم‌کلمه‌ی می‌گذشت، و با وجود دیدن انواع و اقسام چیزهای وحشتناک،کافه هنوز نتوانسته بودم مفهوم مرگ را به درستی هضم کنم.
یک‌جورهایی خودم را مجبور کرده بودم که به آن فکر‌حالی نکنم، حتی بعد از اینکه الایجا را در آن افترپارتی کشتم،می‌نوشیدم به خاطر تأثیرات مهارت [بی‌تفاوتی پادشاه] چندان تحت تأثیر قرار نگرفتم.
اما این فقط‌کنترل راهی برای کنار‌بسازند آمدن با ماجرا بود.
برای اینکه بتوانم تحمل کنم، به خودم دروغ گفتم و خودم‌بیش را متقاعد کردم کسی که الایجا را کشته من نبودم، بلکه‌حالی نسخه دیگری از من بوده که تحت تأثیر [بی‌تفاوتی پادشاه] قرار داشته.
می‌دانستم این کار برایم خوب نیست،دانششان اما اگر این کار را نمی‌کردم،نظر روانم خیلی وقت پیش فرو پاشیده بود.
در حالی که لبه‌ی لیوان‌می‌رسید لاته‌ام را گاز می‌گرفتم، به‌حالی جدیدترین اعلان روی گوشی‌ام نگاه کردم.
زمان باقی‌مانده تا انقضای مأموریت: ۰۱ روز : ۰۲ ساعت : ۱۷ دقیقه : ۲۴ ثانیه
...حالا، یک بار دیگر با‌یابند سناریویی روبه‌رو شده بودم که‌کلمه‌ی باید در آن کسی را می‌کشتم.
اولین فکری که بعد از گرفتن‌احتمالاً مأموریت به ذهنم رسید این بود‌کافه که... بیا از [بی‌تفاوتی پادشاه] استفاده کنیم.
اگر از این مهارت استفاده‌بدنی می‌کردم، دیگر نیازی نبود نگران کابوس‌یابند دیدن به مدت یک هفته باشم.
با این حال، بعد‌بسازند از کمی فکر کردن، تصمیم‌یابند گرفتم این کار را نکنم.
...باید به مرگ عادت می‌کردم.
باید این حقیقت را می‌پذیرفتم که دیگر روی زمین‌می‌کرد نیستم... بلکه داخل رمان خودم هستم، جایی که اخلاقیاتش با‌آیس‌لاته‌ام دنیایی که قبلاً در آن زندگی می‌کردم کاملاً متفاوت بود.
سخت بود.
خیلی سخت بود.
با وجود اینکه تا الان چند بار تلاش کرده بودم،کلمه‌ی اما اخلاقیاتی که در طول ۳۲ سال زندگی در وجودم حک‌نشسته شده بود را نمی‌توانستم هر وقت که دلم خواست دور بیندازم.
اصلاً ممکن نبود... اما این‌می‌رسید بدان معنا نبود که در‌حالی آینده هم نمی‌توانست تغییر کند.
شاید نمی‌توانستم فوراً به کشتن‌بدنی عادت کنم، اما بالاخره زمانی می‌رسید‌یابند که در برابر کشتن بی‌تفاوت می‌شدم.
با اینکه قرار بود سخت‌تکنولوژی‌ها باشد، اما غیرممکن نبود. تنها کاری‌بیش که باید می‌کردم این بود که...
سازگار شوم.
-تق!
لیوان لاته‌ی حالا خالی‌ام را‌بدنی روی میز گذاشتم، بلند شدم‌دست و از کافه بیرون زدم.
با اراده‌ای قاطع به تایمر معکوس روی‌جدیدی گوشی‌ام نگاه کردم و به سمت عمارت راه‌خسته‌کننده‌ای افتادم تا بتوانم تمام مقدمات را آماده کنم.
امروز می‌خواستم بدون‌جدیدی کمک [بی‌تفاوتی پادشاه]، آگاهانه‌بیش برای کشتن تلاش کنم.
با اینکه می‌دانستم بالاخره این روز فرا می‌رسد،ترسناک اما این موضوع مانع از آن نشد که‌پلیرم حس کنم ذره‌ای اضطراب به قلبم رسوخ کرده است.
کشتن بدون کمک هیچ‌چیز.
این عزم من بود.
...
ساعت ۱۰ شب.
بیرون از یک سالن پر از جمعیت،تکنولوژی‌ها روی سقف ساختمان روبه‌رویی ایستاده بودم و‌افزایش در سکوت، محیط اطراف سالن را دیده‌بانی می‌کردم.
داخل سالنی که به‌بسازند آن نگاه می‌کردم، یک مهمانی‌یابند بالماسکه در حال برگزاری بود.
همه‌جا می‌شد افرادی را دید که ماسک زده بودند و در‌خسته‌کننده‌ای حال رقص و گفتگو بودند. این موضوع برایم کاملاً دردسرساز بود،بودم چون پیدا کردن هدفم را در میان آن‌ها به شدت سخت می‌کرد.
مهمانی بالماسکه‌کلمه‌ی جشنی به مناسبت‌می‌رسید افتتاحیه ساختمان بود.
میزبان مهمانی...نمی‌رسیدند هدف فعلی‌ام،کنند کارل زار بود.
طبق پرونده‌هایی که برایم فرستاده بودند، هدفم رئیس‌دست یک سازمان کوچک مواد مخدر بود که مواد‌نظر مخدر قوی را در هولبرگ خرید و فروش می‌کرد.
با وجود اینکه سازمان‌دست تحت کنترلش کوچک بود،افزایش پول هنگفتی به جیب می‌زد.
آن‌قدر که‌کلمه‌ی بتواند یک ساختمان‌می‌رسید کامل را بخرد...
ساختمانی که تازه خریده بود، صرفاً برای این‌نظریه‌های بود که ثروتش را به رخ دیگران بکشد‌کلمه‌ی و تنها یکی از املاک متعددش به حساب می‌آمد.
پس از کمی‌بدنی دقت، بالاخره توانستم‌نظریه‌های هدفم را پیدا کنم.
با وجود اینکه همه ماسک‌یابند به صورت داشتند، پیدا کردن‌کلمه‌ی هدفم به طرز عجیبی آسان بود.
کارل که ماسکی طلایی زده بود‌احتمالاً که فقط چشمانش را می‌پوشاند، گروهی‌کافه از افراد را به دنبال خود داشت.
...احتمالاً محافظانش بودند.
با اخمی کمرنگ،بدنی احساس کردم یک‌نظریه‌های جای کار می‌لنگد.
...بیش از حد تابلو بود.
با وجود اینکه این یک‌می‌رسید مهمانی بالماسکه بود، هیچ تلاشی‌حالی برای پنهان کردن هویتش نمی‌کرد.
اگر این‌قدر تابلو نبود،کنند احتمالاً برای پیدا کردنش‌نظریه‌های بیشتر به دردسر می‌افتادم.
«شاید بویی‌کنند از اتفاقات چند‌تکنولوژی‌ها روز گذشته برده؟»
این فکری بود که با‌یابند نگاه کردن به قضیه از‌کلمه‌ی زاویه‌ای دیگر، به ذهنم خطور کرد.
اگر این‌طور‌کلمه‌ی بود، منطقی‌نظر به نظر می‌رسید.
منظورم این است که چه کسی‌بسازند بعد از دیدن ناپدید شدن این همه‌بیش کله‌گنده در عرض چند روز، محتاط‌تر نمی‌شود؟
او در حال حاضر روزهایش را با‌جدیدی این ترس می‌گذراند که مبادا خودش هم یکی‌خسته‌کننده‌ای از همان افرادی باشد که یک‌شبه غیبشان می‌زند.
من هم‌نظریه‌های اگر جای او‌یابند بودم بدبین می‌شدم.
با نگاه به قامت کارل که‌احتمالاً همراه با محافظان متعددش در محل‌کافه می‌چرخید، فاصله بینمان را تخمین زدم.
از نظر مسافت،کنترل احتمالاً چند صد متری‌تکنولوژی‌ها با او فاصله داشتم.
با اینکه خیلی‌بدنی دور نبود، اما‌نظریه‌های نزدیک هم محسوب نمی‌شد.
باید قبل از اینکه‌دست کاملاً از آنجا برود‌افزایش کارش را تمام می‌کردم.
اگر موفق می‌شد قبل از اینکه‌احتمالاً بکشمش آنجا را ترک کند، شاید دیگر‌نشسته فرصت مناسبی برای این کار پیدا نمی‌کردم.
در هر صورت، کار امروزم ساده بود.تکنولوژی‌ها فقط باید منتظر می‌ماندم تا هدفم از‌افزایش ساختمان خارج شود و بعد کارش را بسازم.
ساعت ۱۱ شب.
خورشید خیلی وقت بود که غروب کرده بود‌افزایش و جای خود را به نور ملایم مهتاب‌ترسناک داده بود که خیابان‌های اطراف را روشن می‌کرد.
چراغ‌های خیابان، خیابان‌های هولبرگ را درخشان‌احتمالاً کرده بودند و هر از گاهی چند‌نشسته ماشین در دوردست از آنجا عبور می‌کردند.
مهمانی بالماسکه به لحظات پایانی خود نزدیک می‌شد. ماشین‌های لوکس یکی‌یکی به محل‌بیش می‌رسیدند و افرادی با لباس‌های مجلل و ماسک‌هایی با الگوهای عجیب از ساختمان‌کافه خارج شده و سوار ماشین‌هایی می‌شدند که خیلی زود در دوردست ناپدید می‌شدند.
با رفتنشان، صدای غرش موتور ماشین‌ها‌نظریه‌های از فاصله‌ای نه چندان دور از‌افزایش جایی که ایستاده بودم به گوش می‌رسید.
ساعت ۱۱:۳۰ شب.
یک لیموزین‌کلمه‌ی مشکی جلوی محل‌می‌رسید مهمانی توقف کرد.
طولی نکشید که دو‌کنند نفر از ساختمان خارج شدند‌جدیدی و به سمت لیموزین رفتند.
با دیدن خروج آن دو نفر از‌جدیدی محوطه، فوراً هوشیار شدم و خودم را‌کلمه‌ی برای کاری که باید انجام می‌دادم آماده کردم.
هدفم، کارل زار،جدیدی بالاخره از ساختمان‌دانششان خارج شده بود.
با اینکه می‌توانستم زمانی که هنوز در مهمانی بود‌می‌کرد کارش را بسازم، اما اگر او را جلوی چشم‌می‌دادم همه می‌کشتم، احتمال دردسرساز شدن اوضاع بسیار بالا بود.
در نهایت، چاره‌ای نداشتم جز‌بدنی اینکه منتظر بمانم تا از ساختمان‌یابند خارج شود و بعد حمله کنم.
«...همم.»
درست در لحظه‌ای که می‌خواستم‌یابند حرکتم را شروع کنم، متوقف‌کلمه‌ی شدم و به کارل نگاه کردم.
با برداشتن ماسکش، قامت «کارل» ناگهان‌احتمالاً تغییر کرد و به شکل مرد‌کافه جوانی در دهه سی زندگی‌اش درآمد.
چشمانم را گشاد کردم و با چرخاندن‌تکنولوژی‌ها ناگهانی سرم به سمت چپ، ماشین مشکی‌رنگی را‌اینکه دیدم که در دوردست با سرعت دور می‌شد.
«لعنتی... رکب خوردم!»
این یارو خیلی‌جدیدی بیشتر از چیزی که‌بیش پیش‌بینی می‌کردم محتاط بود.
بعد از ناپدید شدن تعداد زیادی از کله‌گنده‌ها در دو روز گذشته، کارل‌نشسته متوجه شده بود که یک جای کار می‌لنگد. او هیچ ریسکی نکرده بود‌روز و روی امنیت و روش‌های جلوگیری از ترور شدن سرمایه‌گذاری سنگینی انجام داده بود.
مردی که خودش را جای او جا زده بود، به احتمال زیاد‌دانششان یک ماسک پوستی درجه یک به صورت داشت که فقط چند ساعت دوام‌جلوی می‌آورد؛ به این معنی که با پایان یافتن زمانش، ماسک دیگر کارایی نداشت.
در حالی که به ماشین مشکی‌رنگی‌نظریه‌های که در دوردست سرعت می‌گرفت خیره‌افزایش شده بودم، پوزخندی روی لبم نشست.
راستش را بخواهید نقشه‌اش کاملاً‌یابند بی‌نقص بود... حیف که در حال‌خسته‌کننده‌ای حاضر هدفِ من قرار گرفته بود.
قبل از آمدن به‌نظر اینجا، بررسی کاملی از‌ترسناک مناطق اطراف انجام داده بودم.
تک‌تک خیابان‌های‌نمی‌رسیدند این حوالی‌کنند را حفظ بودم.
...و دقیقاً می‌دانستم‌بدنی قرار است از‌نظریه‌های کدام مسیر برود.
از روی ساختمانی که بودم پایین پریدم، به نرمی روی زمین فرود‌نظر آمدم و با سرعت به سمت دوردست دویدم. با پیچیدن به چپ‌پلیرم و راست از بین چند ساختمان، سرعتم را حتی بیشتر هم کردم...
این مسابقه‌ای با زمان بود.
از آنجا که خانه اصلی‌اش در‌بسازند جهت مخالف قرار داشت، دقیقاً می‌دانستم برای‌بیش برگشتن به خانه از کدام مسیر می‌رود.
با اینکه شاید به نظر می‌رسید مرا دست‌دست به سر کرده‌اند، اما به خوبی می‌دانستم که‌نظر مسیرهایمان خیلی زود به هم گره خواهد خورد.
«ببینیم واقعاً می‌تونی‌جدیدی از چنگم فرار‌دانششان کنی یا نه...»