چپتر 66: کشتار هولبرگ [۱]
0رن در را‌مانایش پشت سرش بست‌هدایت و مقابل آن ایستاد.
اتاق تاریک بود و‌آمد جز صدای نفس‌هایش، هیچ‌هاله‌ای صدای دیگری به گوش نمی‌رسید.
رن همان‌طور که جلوی در ایستاده‌ورودی بود، به راهروی باریکی که به اتاق‌آمد نشیمن آپارتمان کوچکش ختم می‌شد، نگاه کرد.
-کلیک!
رن در حالی که چشم از‌هدایت اتاق نشیمن برنمی‌داشت، چراغ‌ها را روشن‌تکون کرد و آرام کفش‌هایش را درآورد.
با این که به خاطر راهروی باریک نمی‌توانست‌هاله‌ای تمام اتاق نشیمن را ببیند، اما می‌دانست که‌دسته آدمکش‌هایی آنجا پنهان شده‌اند و منتظر ورودش هستند.
رن به چپ و راست نگاهی‌ورودی انداخت، شمشیرش را احضار کرد و مانایش‌آمد را به سمت نوک آن هدایت کرد.
«اوف، چقدر خوردم. به‌نیست زور می‌تونم تکون بخورم، فکر‌بی‌تفاوت کنم بهتره زودتر برم بخوابم.»
در حالی که دم در‌نوک با خودش حرف می‌زد، حلقه‌ای‌زور نیمه‌شفاف آرام جلوی او شکل گرفت.
-ووم!
به محض این که حلقه‌فوراً کاملاً شکل گرفت، رن آن‌دیگر را به جلو هل داد.
حلقه آرام‌چیزی به سمت اتاق‌فوراً نشیمن حرکت کرد.
-شوا! -شوا!
به محض این که حلقه از راهرو گذشت‌هاله‌ای و وارد اتاق نشیمن شد، دو سایه سیاه‌پوش‌دسته از هیچ‌کجا ظاهر شدند و به حلقه حمله کردند.
-کرک!
حلقه به میلیون‌ها‌جایش ذره تبدیل شد و‌چرخیدند در هوا پخش گردید.
دو سایه برای کسری از ثانیه به ذراتی که در‌زور هوا پخش می‌شدند خیره شدند و با حس کردن اینکه‌خودش چیزی سر جایش نیست، فوراً به سمت ورودی اتاق چرخیدند.
-تق -تق -تق
قامت بی‌تفاوت رن از‌نیست سمت دیگر اتاق نشیمن‌قامت پدیدار شد و بیرون آمد.
رن با چهره‌ای بی‌حالت به دو فرد‌چرخیدند سیاه‌پوش نگاه کرد و در حالی که‌چهره‌ای هاله‌ای سفیدرنگ از بدنش ساطع می‌شد، گارد گرفت.
رن سرش را برای دو‌نوک سایه تکان داد و دستش‌زور را روی دسته شمشیرش گذاشت.
-کلیک!
حرکت دوم‌چیزی [سبک کیکی]:نیست برش افق‌شکاف
-ووام!
گویی آذرخشی فرود آمده باشد، نوری درخشان‌اوف اتاق را روشن کرد و رد سفیدی به‌کنم صورت افقی روی گردن دو سایه ظاهر شد.
پیش از آنکه سایه‌ها بفهمند چه اتفاقی افتاده، حس‌سفیدرنگ کردند دنیایشان زیر و رو شده است و آرام‌دوم بدن‌های بدون سرشان را دیدند که صاف مقابلشان ایستاده بودند.
-تلپ! -تلپ!
-کلیک!
رن دستش را از روی شمشیر برداشت و‌چقدر با بی‌تفاوتی به سمت اتاقش رفت، بی‌آنکه به‌بهتره دو سری که روی زمین می‌غلتیدند اهمیتی بدهد.
در طول مسیر،بیرون شانه‌اش چند باری پرید،فرد اما او نادیده‌اش گرفت.
با اینکه زخمش هنوز کاملاً بهبود نیافته‌چرخیدند بود، اما با اثرات [بی‌تفاوتی پادشاه] می‌توانست‌چهره‌ای دردی را که در شانه‌اش می‌پیچید، نادیده بگیرد.
رن به سمت پاتختی کنار تخت‌ورودی رفت، کشو را باز کرد و‌بیرون یک کتاب چرمی قرمز بیرون آورد.
رن برای ذخیره مانا، [بی‌تفاوتی‌نوک پادشاه] را غیرفعال کرد و حس‌می‌تونم کرد که احساساتش به او بازگشتند.
«خخخ...»
با بازگشت احساساتش، چهره‌نیست رن مدام تغییر می‌کرد و‌بی‌تفاوت حس می‌کرد شانه‌اش بی‌اختیار می‌پرد.
رن یک دقیقه وقت گذاشت تا درد‌چرخیدند را سرکوب کند، سپس کتاب قرمز را‌چهره‌ای باز کرد و مشغول خواندن محتوای آن شد.
===
-جرنگ! -جرنگ! -جرنگ!
کوین که توسط سه فرد سیاه‌پوش محاصره شده بود،بی‌تفاوت به سرعت در آپارتمانش جابه‌جا می‌شد و هر زمان‌سفیدرنگ که فرصتی پیدا می‌کرد، با شمشیرش به آن‌ها ضربه می‌زد.
-جرنگ!
«خخخ...»
یکی از سیاه‌پوش‌ها شمشیر کوین را‌بی‌حالت دفع کرد و به دو نفر‌گارد دیگر علامت داد تا هم‌زمان حمله کنند.
کوین با متوجه شدن علامت آن‌ها، بدنش را‌قامت با قدرت چرخاند و در برابر دو حمله‌ای‌فرد که از چپ و راست می‌آمد، دفاع کرد.
-جرنگ! -جرنگ!
«خخخ...»
کوین که به سختی حملات را دفع‌فرد کرده بود، چند قدم به عقب برداشت‌دستش در حالی که قطرات عرق از پیشانی‌اش می‌چکید.
کوین با نگاه به سه‌فوراً فرد سیاه‌پوش مقابلش، نتوانست جلوی‌دیگر خودش را بگیرد و ناسزا گفت.
«لعنتی.»
این سه نفر هر کسی‌نوک که بودند، الگوی حملات و‌زور هنر شمشیرزنی او را می‌شناختند.
از نحوه حملاتش گرفته تا عادت‌هایش، همه را‌هاله‌ای می‌دانستند. به نظر می‌رسید هر کسی که هستند،دسته به خوبی روی او تحقیق کرده و آماده آمده‌اند.
کوین با اخم به فشار آوردن روی آن سه نفر ادامه داد،بیرون اما فایده‌ای نداشت؛ چرا که هر زمان حمله می‌کرد، آن‌ها به راحتی‌روی حرکات فریبنده‌اش را می‌خواندند و هر ضربه‌ای که می‌زد را دفع می‌کردند.
علاوه بر این، چیزی که اوضاع را برای کوین بدتر می‌کرد این بود که‌چهره‌ای هر زمان آن‌ها ضدحمله می‌زدند، موفق می‌شدند حملاتشان را دقیق و تمیز به سمت‌سبک آسیب‌پذیرترین نقاط او هدایت کنند، تقریباً انگار می‌دانستند او قرار است به کجا حمله کند.
هر چه کوین بیشتر می‌جنگید، بیشتر متوجه می‌شد‌چقدر که آن‌ها چقدر با سبک مبارزه‌اش سازگار شده‌اند. تقریباً‌زودتر انگار دقیقاً برای مقابله با او آموزش دیده بودند.
کار به جایی رسیده بود که آن‌ها با هماهنگی بی‌نقصی عمل می‌کردند؛گارد دقیقاً همان‌جایی دفاع می‌کردند که نیت واقعی شمشیر او نمایان می‌شد و‌گویی دقیقاً زمانی حمله می‌کردند که او در آسیب‌پذیرترین حالت خود قرار داشت.
کوین چند قدم به عقب برداشت و با نگاه به‌دیگر آن سه نفر، نفس عمیقی بیرون داد. با اینکه در‌ساطع وضعیت دشواری گرفتار شده بود، اما آرامش خود را حفظ کرد.
در حالت عادی، با توجه به دشواری موقعیت، کوین تا‌دیگر الان از [اوردرایو] استفاده کرده بود. با این حال، این فقط‌گارد در صورتی بود که ماجرا مربوط به یک هفته پیش می‌شد.
...اما حالا،احضار حالا اوضاع‌سمت فرق می‌کرد.
-ووام!
کوین با آزاد کردن فشار رتبه‌اش، حملاتش را‌قامت تیزتر و قوی‌تر کرد، در حالی که حملات‌فرد آن سه نفر کندتر و قابل پیش‌بینی‌تر شد.
کوین با جاخالی دادن از یکی از حملاتی که از سمت راست‌بیرون می‌آمد، در هوا پرید و روی شمشیری که به سمت چپش می‌آمد‌روی پا گذاشت و بدنش را در هوا به سمت بالا پرتاب کرد.
کوین بدنش را در هوا چرخاند،هدایت سایون‌های باد را به کف پاهایش‌تکون هدایت کرد و روی هوا قدم گذاشت.
کوین با تغییر مسیر بدنش به‌بی‌حالت سمت دیگرِ یکی از سیاه‌پوش‌ها، شمشیرش‌گارد را به سمت سر او فرود آورد.
سیاه‌پوش که غافلگیر شده بود، سعی کرد از خودش دفاع کند،پدیدار اما بی‌فایده بود؛ چرا که قامت کوین ناپدید شد و درست‌تکان پشت سرش ظاهر گردید و شمشیر را مستقیم در قلبش فرو کرد.
-فیش!
«یک.»
کوین شمشیر را از پشت‌چهره‌ای سیاه‌پوش بیرون کشید و به دو‌ساطع نفر باقی‌مانده در اتاق خیره شد.
کوین عضلات ساق پایش‌نیست را منقبض کرد و بدنش‌بی‌تفاوت به سمت آن‌ها شلیک شد.
در حالی که به سمت سیاه‌پوش سمت‌چرخیدند چپ ضربه می‌زد، هاله‌ای قرمزرنگ آرام شروع‌چهره‌ای به ساطع شدن از بدن کوین کرد.
سیاه‌پوش سمت چپ با دیدن شمشیر کوین که‌چقدر به سمتشان می‌آمد، گارد دفاعی گرفت، در حالی که‌زودتر سیاه‌پوش دیگر شمشیرش را به سمت کوین فرود آورد.
درست زمانی که سیاه‌پوش سمت چپ می‌خواست حمله کوین را دفع کند،گارد کوین با قدرت پایش را چرخاند و مسیر حمله‌اش را به سمت‌گویی نفر سمت راست تغییر داد و هر دوی آن‌ها را غافلگیر کرد.
-کریییی
کوین در حالی که شمشیرش را به شمشیر سیاه‌پوش سمت راست می‌سایید،بیرون آن را به دست دیگرش انداخت و به سمت نفر سمت چپ ضربه‌دسته زد، و هم‌زمان با مشتش ضربه‌ای محکم به شکم نفر سمت راست کوبید.
-بام!
سیاه‌پوش سمت راست که بر اثر مشت‌فرد سنگین کوین بدنش مچاله شده بود، شمشیرش را‌روی انداخت و از شدت درد شکمش را گرفت.
کوین توجهش را به سمت‌فوراً سیاه‌پوش باقی‌مانده معطوف کرد و شمشیرش‌پدیدار را به سمت او فرو برد.
-جرنگ!
سیاه‌پوش شمشیر کوین را دفع‌نوک کرد، اما کوین دوباره شمشیرش را‌می‌تونم به سمت سر او فرو برد.
سیاه‌پوش که انتظار داشت مسیر شمشیر به سمت قلبش تغییر‌بدنش کند، متوجه برق خفیف چشمان کوین نشد؛ شمشیر مسیرش را‌کیکی به سمت سر او ادامه داد و مستقیم مغزش را شکافت.
-فیش!
«دو.»
-جرنگ!
کوین چرخید، به راحتی حمله‌ای که‌بی‌حالت از طرف نفر دیگر می‌آمد را‌گارد دفع کرد و لگدی به شکمش زد.
سیاه‌پوش برای جاخالی دادن از لگد کوین به عقب‌بی‌تفاوت قدم برداشت، اما کوین در پهلوی چپ آخرین سیاه‌پوش‌سفیدرنگ ظاهر شد و شمشیرش را در کبد او فرو کرد.
-فش!
«سه.»
-بام!
کوین در حالی که شمشیرش را از‌چرخیدند بدن آخرین فرد سیاه‌پوش بیرون می‌کشید، اخم‌چهره‌ای کرد و بلافاصله به سمت خروجی اتاقش رفت.
با وجود اینکه می‌خواست بدن کسانی که به‌قامت او حمله کرده بودند را بررسی کند، اما‌فرد می‌توانست صدای هیاهویی را از بیرون آپارتمانش بشنود.
با وجود اینکه مطمئن نبود چه اتفاقی در حال‌خوردم رخ دادن است، اما می‌دانست که در حال حاضر‌برم اتفاق جدی و خطرناکی بیرون از اتاقش در جریان است.
-کلیک!
«چه خبره؟»
کوین با باز کردن در و‌ورودی خروج از اتاقش، نمی‌توانست منظره‌ای را‌بیرون که پیش رویش بود باور کند.
جیغ‌های دلخراشی در سراسر طبقه اول‌هدایت طنین‌انداز بود و اجساد دانش‌آموزان و‌تکون افراد سیاه‌پوش در همه‌جا پراکنده دیده می‌شد.
-جرینگ! -جرینگ! -جرینگ!
صدای برخورد فلزات در راهروهای طبقه‌ورودی اول می‌پیچید و دانش‌آموزان در همه‌جا‌بیرون در حال جنگیدن برای جانشان دیده می‌شدند.
افراد سیاه‌پوش متعددی در همه‌جا ظاهر شده بودند و از‌دیگر هر طرف به دانش‌آموزان حمله می‌کردند، در حالی که هرج‌ساطع و مرج مطلق کل طبقه اول را فرا گرفته بود.
«کوین!»
صدای پریشان اما که با شمشیرهای کوتاهش‌فرد در حال مبارزه با چند فرد سیاه‌پوش‌دستش بود، کوین را از بهت خارج کرد.
اندام بی‌نقص او در میان‌فوراً آن‌ها می‌رقصید و شمشیرهایش مدام‌دیگر با حملات آن‌ها برخورد می‌کرد.
با این حال، با وجود اینکه اما موفق شده بود در برابر‌بیرون افراد سیاه‌پوش مقاومت کند، به دلیل برتری عددی آن‌ها در آستانه شکست‌روی بود. این موضوع از کندتر شدن حرکاتش در هر ثانیه کاملاً مشخص بود.
-خچ!
کوین به سرعت به سمت اما هجوم برد و‌سفیدرنگ به نزدیک‌ترین فرد سیاه‌پوش ضربه زد. شمشیرش ناپدید شد و‌سبک روی گردن مرد ظاهر شد و او را درجا کشت.
-خچ! -خچ! -خچ!
کوین مانند یک آشورای برخاسته از جهنم، هر کسی را که سر راهش‌آمد بود تکه‌تکه می‌کرد و با شمشیر می‌درید. در طول مسیر، او به چند‌گذاشت دانش‌آموز که در آستانه کشته شدن توسط افراد سیاه‌پوش بودند نیز کمک کرد.
...
-خچ!
«هاف... هاف... حالت خوبه؟»
پس از کشتن چندین فرد سیاه‌پوش،ورودی کوین در حالی که به شدت‌بیرون نفس‌نفس می‌زد، مقابل اما ظاهر شد.
«هاف... آره، ممنون.»
اما که او هم به همان شکل برای نفس کشیدن تقلا‌ساطع می‌کرد و سرش را تکان می‌داد، چشمانش به همه‌جا می‌چرخید و‌افق‌شکاف به تمام مبارزاتی که در اطرافش در جریان بود نگاه می‌کرد.
«چه اتفاقی‌چیزی داره می‌افته؟نیست پروفسورها کجان؟»
«نمی‌دونم.»
کوین سرش را تکان داد،نوک او هم درست به اندازه‌زور اما گیج به نظر می‌رسید...
منطقاً با توجه به تمام اتفاقاتی که در اطرافشان رخ می‌داد،ساطع پروفسورها باید تا الان برای کمک به آن‌ها پایین می‌آمدند، چرا که‌ووام آن‌ها نمی‌توانستند آنجا بایستند و فقط کشته شدن دانش‌آموزانشان را تماشا کنند.
باید توجه داشت که بسیاری از دانش‌آموزان اینجا پسران و دختران شخصیت‌های بسیار‌آمد بانفوذی بودند. مرگ آن‌ها بار سنگینی بر دوش لاک می‌گذاشت، بنابراین، هیچ راهی‌گذاشت وجود نداشت که آن‌ها همین الان اینجا نباشند و از آن‌ها دفاع نکنند.
با این حال، با وجود تمام‌ورودی اتفاقاتی که در اطرافشان می‌افتاد، آن‌ها هنوز‌آمد اینجا نبودند. این فقط یک معنی داشت...
با رسیدن به این فکر، کوین مشت‌هایش را‌چقدر گره کرد و به اما نگاه کرد که‌بهتره به نظر می‌رسید همان فکر را در سر دارد.
آن‌ها کاملاً تنها بودند...
-فیش! -فیش! -فیش!
سه رگه نور در مقابلشان ظاهر شد و سه فرد سیاه‌پوش‌پدیدار در فاصله نه چندان دوری از جایی که ایستاده بودند به‌تکان زمین افتادند و اما و کوین را از افکارشان بیرون کشیدند.
اما به سرعت سرش را چرخاند‌هدایت و به سمتی که تیرها از آنجا‌بخورم آمده بودند نگاه کرد و فریاد زد:
«آماندا!»
درست زمانی که اما می‌خواست به سمت آماندا‌قامت برود، صدای شکافته شدن هوا بیشتر شد و‌فرد تیرهای بیشتری بی‌وقفه از سمت آماندا شلیک شدند.
-فیش! -فیش! -فیش!
تیرهایی که پی‌درپی از تیردان آماندا شلیک‌اوف می‌شدند، کوین و اما را به یاد‌فکر دسته ملخ‌هایی می‌انداختند که اکوسیستم‌ها را ویران می‌کردند.
-خچ! -خچ! -خچ!
با هر تیری که از‌فوراً کمان آماندا رها می‌شد، یک‌دیگر فرد سیاه‌پوش به زمین می‌افتاد.
برخی از افراد سیاه‌پوش موفق شدند تیرهای آماندا را دفع کنند در حالی که‌چهره‌ای برخی دیگر نتوانستند. در نهایت، به محض اینکه تیرهای آماندا تمام شد، سالن ساکت‌سبک شد زیرا بیشتر افراد سیاه‌پوش یا مرده بودند یا به شدت مجروح شده بودند.
اما در حالی‌مانایش که به سمت‌هدایت آماندا می‌دوید گفت:
«هی آماندا،پدیدار جین و‌آمد ملیسا رو ندیدی؟»
آماندا کمانش را پایین‌نیست آورد، به سمت اما‌قامت رفت و سر تکان داد:
«ملیسا رو اون‌جایش طرف طبقه اول دیدم،چرخیدند الان با هان یوفیه.»
«پس جین چی؟»
تیردان جدیدی پر از تیر‌چهره‌ای در دست آماندا ظاهر شد‌بدنش و او سرش را تکان داد:
«تروی و آرنولد رو‌نیست با هم دیدم، اما جین‌بی‌تفاوت باهاشون نبود، برای همین نمی‌دونم.»
کوین اخم کرد و‌نیست لحظه‌ای به فکر فرو‌قامت رفت و سپس گفت:
«با توجه به اینکه آدمکش‌هایی که منو هدف قرار‌خوردم داده بودن می‌دونستن چطور مبارزه می‌کنم، این احتمال وجود‌برم داره که اون هنوز در حال مبارزه باهاشون باشه.»
کوین با یادآوری اینکه مبارزه‌اش با‌بی‌حالت افراد سیاه‌پوش چقدر دشوار بود، به‌گارد اما و آماندا نگاه کرد و گفت:
«بیاین بریم کمکش.»
«آره.»
اما سرش را تکان‌سمت داد، به سمت آماندا‌چقدر نگاه کرد و گفت:
«...تو هم میای؟»
«آره.»
آماندا با تکان دادن سرش، به دنبال کوین‌قامت و اما به سمت اتاق جین که تنها چند‌هاله‌ای بلوک با محل حضورشان فاصله داشت، به راه افتاد.
در طول مسیر، در حالی که از طبقه‌چقدر اول عبور می‌کردند، کوین در کنار اما تمام افراد‌زودتر سیاه‌پوشی را که سر راهشان می‌دیدند، از بین می‌بردند.
از پشت سرشان، آماندا هر‌چهره‌ای زمان که فرصتی پیش می‌آمد، برای‌ساطع پشتیبانی از آن‌ها پیوسته تیراندازی می‌کرد.
با کمک او، اما و کوین نیازی‌چرخیدند به نگرانی در مورد مراقبت از حملات غافلگیرانه‌بی‌حالت نداشتند و این کارشان را بسیار آسان‌تر می‌کرد.
پس از چند دقیقه، کوین و بقیه‌چرخیدند موفق شدند به دربی برسند که شماره‌چهره‌ای ۵۷۵ در کنار آن حک شده بود.
«همین جاست؟»
اما با تکان دادن‌آمد سر و نگاه به‌هاله‌ای شماره اتاق، تأیید کرد:
«آره، این شماره اتاقشه.»
-کلیک!
کوین در را باز‌سمت کرد، وارد اتاق شد‌چقدر و به دنبال جین گشت.
با این حال، به محض ورود‌بی‌حالت به اتاق، تنها چیزی که به مشامش‌تکان رسید بوی تند و سنگین آهن بود.
کوین با اخم به‌نیست داخل اتاق رفت و‌قامت وارد اتاق نشیمن شد.
...و آنجا‌چیزی بود که آن‌فوراً صحنه را دید.
در وسط اتاق، بدن بی‌جان جین روی زمین و‌خوردم در کنار چهار فرد سیاه‌پوشِ کلاه‌دار افتاده بود که‌برم دست و پایشان به میلیون‌ها تکه پاره شده بود.
کوین در حالی که‌آمد چشمانش از ناباوری گشاد شده‌سفیدرنگ بود، در جایش خشکش زد.
«هی، چرا وایسـ...»
اما که پشت سر کوین ظاهر شده بود وارد اتاق نشیمن‌پدیدار شد و درست زمانی که می‌خواست صحبت کند، حرفش را نیمه‌کاره‌تکان قطع کرد و از روی شوک نفسش را در سینه حبس کرد.
به دنبال اما، آماندا وارد‌نوک اتاق شد و مشابه اما،زور از روی شوک نفسش بند آمد.
«جین!»
کوین که از بهت خارج شده بود،چرخیدند به سمت جین دوید، انگشتش را روی‌چهره‌ای گردن او گذاشت و نبضش را چک کرد.
«امکان نداره‌چیزی جین مرده باشه.فوراً اصلاً امکان نداره!»
اما با نگاه به کوین که با عجله نبض‌خوردم جین را چک می‌کرد، نتوانست جلوی تکرار حرف‌هایش را بگیرد،بخوابم در حالی که با ناباوری سر جایش میخکوب شده بود.
«...»
پس از چند ثانیه،نیست کوین به سمت اما‌قامت و آماندا نگاه کرد.
او سعی کرد چیزی‌نیست بگوید، اما هیچ کلمه‌ای‌قامت از دهانش خارج نشد.
احساس می‌کرد بغض بزرگی در‌نوک گلویش گیر کرده و مانع از‌می‌تونم خروج هر صدایی از دهانش می‌شود.
دهانش چند بار باز‌آمد و بسته شد، مانند ماهی‌ای‌سفیدرنگ که برای هوا تقلا می‌کند.
...در نهایت، پس از‌نیست چند ثانیه تلاش، هیچ‌قامت کلمه‌ای از دهانش بیرون نیامد.
با این حال... علی‌رغم ناتوانی کوین در صحبت‌قامت کردن، همه افراد حاضر در اتاق فهمیدند که‌فرد او سعی دارد چه چیزی را منتقل کند.
...جین مرده بود.