چپتر 75: بازگشت به خانه [۲]
0جمعه، ۹:۰۰ شب.
در حالی که روی نیمکتی نشسته‌طولانی بودم و منتظر رسیدن قطار هوایی‌سرمایه‌گذاری بودم، با حواس‌پرتی به گوشی‌ام خیره شدم.
با نگاهی به فایل‌هایی که اسمال‌اسنیک برایم فرستاده‌قهرمان بود، احساس عجیبی در درونم جوشید. هر چه‌یابد بیشتر فایل‌ها را می‌خواندم، این احساس قوی‌تر می‌شد.
===
「گالکسیکوس - اطلاعات」
درجه گیلد:
[برنز] [▼نقره‌ای] [طلایی] [پلاتینیوم] [الماس]
تاریخچه:
گیلد در سال ۲۰۴۵ تأسیس شد و ۱۰ سال سابقه دارد. در حال حاضر به عنوان‌تأمین یک گیلد با رتبه نقره‌ای درجه‌بندی شده و تحت فرماندهی رهبر گیلد فعلی، قهرمان رتبه‌دار رونالد‌کرد دوور است. تحت هدایت او، گیلد توانست از یک گیلد درجه برنز به درجه نقره‌ای ارتقا یابد.
وضعیت فعلی:
—بحران مالی‌درجه‌بندی [بدهی -تحت ۹۵,۰۰۰,۰۰۰ یو]
—خطر سقوط‌نقره‌ای رتبه گیلد‌شده [نقره‌ای -> برنز]
—کشمکش قدرت داخلی [رهبر فعلی‌پیدا گیلد تحت نظارت و فشار‌میلیون شدید اعضای هیئت مدیره است]
اطلاعات بیشتر:
...
...
===
با بررسی اطلاعات و‌کنند کمی تأمل، تا حدودی‌حتماً متوجه اصل ماجرا شدم.
پس از گشتن در گوشی‌ام،فرماندهی فهمیدم که هزینه ثبت‌نام سه‌ساله‌رونالد در لاک، ۳۰,۰۰۰,۰۰۰ یو است.
برای بعضی‌ها شاید این پول‌تحت خرد محسوب می‌شد، اما برای افراد‌رونالد عادی، مبلغی به‌طرز مضحکی نجومی بود.
پیش از آنکه تناسخ پیدا کنم، والدین رن باید‌وامی وامی ۳۰ میلیون یویی به نام گیلد گرفته باشند‌بحثی تا هزینه شهریه «رن» برای لاک را تأمین کنند.
پس از بحثی طولانی و داغ، والدین رن حتماً‌توانسته‌اند توانسته‌اند هیئت مدیره را متقاعد کنند که ۳۰ میلیون‌شرکت یو را به عنوان نوعی سرمایه‌گذاری به آن‌ها وام دهند.
با این حال، پس از اینکه رن در آزمون شرکت کرد و‌است توسط لاک به عنوان استعدادی با رتبه پایین ارزیابی شد، مدیران اجرایی—کشمکش گیلد باید فشار بر والدین رن را برای بازپرداخت بدهی‌شان آغاز کرده باشند.
...به محض اینکه دیدند رن استعدادی ندارد، بلافاصله تمام تشریفات‌رتبه‌دار و احترامات را با رهبر گیلد خود کنار گذاشتند و‌مالی این را فرصتی برای در دست گرفتن کنترل گیلد دانستند.
این واقعیت که آن‌ها چنین بار سنگینی را تحمل‌وامی می‌کردند اما همزمان اجازه می‌دادند من در لاک حضور‌بحثی داشته باشم، نشان می‌داد چقدر مرا دوست داشتند. «پسر»شان را.
هر چه بیشتر به‌کنند آن فکر می‌کردم، سؤال‌حتماً دیگری در ذهنم شکل می‌گرفت.
چه بلایی‌درجه‌بندی سر رن‌تحت اصلی آمده بود؟
پس از تفکر طولانی‌شده و عمیق در مورد‌فعلی آن، چهره‌ام در هم رفت.
فرضیه فعلی‌ام این بود که او پس از دریافت نمره استعدادش، به دلیل‌گرفته احساس گناهی که نسبت به والدینش داشت، دچار افسردگی عمیقی شد و تصمیم گرفت‌وام به زندگی‌اش پایان دهد و به من اجازه داد تا جای او را بگیرم.
...اما این فقط فرضیه‌ای بود‌بحثی که تنها با استناد به‌متقاعد این گزارش به آن رسیده بودم.
شاید پس از بازگشت به خانه‌رهبر و بررسی دقیق‌تر وضعیت، می‌توانستم اطلاعات‌است بیشتری درباره رن قبلی پیدا کنم.
شاید، داستان چیزی‌درجه‌بندی بیشتر از آن‌فرماندهی بود که گزارش می‌گفت.
...
۹:۱۵ شب.
پس از چند بار مرور دوباره گزارش، هر ثانیه‌ای که قطار‌دوور نمی‌رسید، به‌طرز عجیبی عذاب‌آور به نظر می‌رسید. انگار بخشی از وجودم—خطر واقعاً می‌خواست قطار برسد و مرا سریعاً به خانه والدینم بفرستد.
...اما چرا این‌قدر دلم می‌خواست با افرادی ملاقات‌فعلی کنم که هرگز قبلاً آن‌ها را ندیده بودم؟ارتقا این‌طور نبود که آن‌ها والدین واقعی من باشند.
آیا واقعاً تا‌آنکه این حد تشنه‌کنم داشتن یک خانواده بودم؟
سریع این‌شهریه فکر را از‌بحثی سرم بیرون کردم.
اگرچه بله، دلم می‌خواست یک بار دیگر عشقی را که از والدینم‌است در دنیای قبلی‌ام دریافت می‌کردم احساس کنم، اما نباید به نقطه‌ای می‌رسید—کشمکش که دلم بخواهد آن را از غریبه‌هایی که هرگز ندیده‌ام طلب کنم.
شاید...
درسته.
چه می‌شد اگر بخشی از وجودم هنوز احساسات رن قبلی‌متقاعد را در خود داشت؟ چه می‌شد اگر این حس اشتیاقی که‌استعدادی نسبت به خانواده جدیدم داشتم، ناشی از تأثیر رن قدیمی بود...
رن قبلی دقیقاً‌شده چقدر روی من‌رهبر تأثیر گذاشته بود؟
دستم را روی قلبم فشردم و نتوانستم جلوی احساس‌قهرمان تپش‌های کند و ریتمیکی را بگیرم که هرگاه بیشتر‌وضعیت در مورد خانواده رن قبلی کنکاش می‌کردم، شدت می‌گرفتند.
...درد داشت.
همان حسی بود که هر‌بحثی وقت به والدینم در دنیای قبلی‌ام‌نوعی فکر می‌کردم، به من دست می‌داد.
وقتی شروع به فکر‌تحت کردن در این مسیر‌قهرمان کردم، انگار دیگر پایانی نداشت.
فقط شروع کردم به یادآوری روزهای شادی که با خانواده‌ام‌رتبه‌دار در دنیای قبلی سپری کرده بودم. زمانی که همه‌چیز مثل‌مالی الان به گند کشیده نشده بود. غذاهای خانگی‌شان، غرغرهایشان، تعطیلات سرگرم‌کننده...
تمام آن خاطرات مثل‌تناسخ سدی که در هم شکسته‌وامی باشد، به سمتم هجوم آوردند.
«هووو...»
گوشه چشمانم را که کمی قرمز شده بود پاک کردم،رونالد چشمانم را بستم و تمام تلاشم را کردم تا اشک‌هایی‌بدهی را که هر لحظه تهدید به ریختن می‌کردند پنهان کنم.
«آه... رن، داری‌درجه‌بندی با من چی‌کار‌فرماندهی می‌کنی؟ و چرا الان؟»
...
[ایستگاه، میدان‌شهریه لاک —کنند در حال مسافرگیری]
صدایی واضح و‌شده دلنشین در سراسر‌رهبر سکوهای قطار طنین‌انداز شد.
سوار قطار شدم و قبل‌تحت از انتخاب صندلی در سمت راست‌رونالد قطار، نگاهی گذرا به اطرافم انداختم.
روی صندلی کنار پنجره‌تناسخ نشستم، هندزفری‌ام را درآوردم‌باید و آهنگی پخش کردم.
بعد از‌شهریه اینکه آرام شدم،بحثی افکارم واضح‌تر شدند.
با اینکه نمی‌دانم آن موقع چه‌رهبر مرگم شده بود، اما می‌دانستم که‌است رن قبلی در این قضیه دخیل است.
شاید او هنوز کاملاً نمرده‌تحت بود و بخش کوچکی از‌رتبه‌دار او درون من باقی مانده بود.
...شاید هم این‌طور نبود‌تناسخ و فقط خیالاتی شده‌باید بودم، مطمئن نبودم، اما...
هر چه که بود، امیدوار بودم روی اقدامات آینده‌ام تأثیری‌متقاعد نگذارد. اگر تصادفاً به خاطر تأثیر رن قبلی مجبور می‌شدم‌توسط کاری را که نمی‌خواستم انجام دهم، نمی‌دانستم چه کار خواهم کرد.
[ایستگاه، میدان‌درجه‌بندی لاک —تحت در حال حرکت]
در حالی که غرق در افکارم بودم،رهبر صدایی از بلندگوی قطار در سراسر آن‌هدایت طنین‌انداز شد و درها به آرامی بسته شدند.
-تق!
[منطقه‌ی مرکزی، میدان‌تأمین لاک — منطقه‌ی‌طولانی شمالی، میدان وریل]
-ووووووم!
قطار هوایی در هوا بلند شد،فرماندهی به آرامی سرعت گرفت و به‌دوور سمت مقصدم، منطقه‌ی شمالی، به راه افتاد.
شهر اشتون در‌آنکه مجموع ۵۰ میلیون‌کنم نفر جمعیت داشت.
از آنجا که امن‌ترین و متمرکزترین‌طولانی منطقه‌ی قلمرو انسان‌ها بود، طبیعتاً افراد‌سرمایه‌گذاری زیادی را به خود جذب می‌کرد.
عظیم بود.
به خاطر همین وسعتش،شده شهر اشتون به پنج‌فعلی منطقه‌ی مختلف تقسیم شده بود.
منطقه‌ی شمالی، منطقه‌ی‌آنکه جنوبی، منطقه‌ی شرقی، منطقه‌ی‌والدین غربی و منطقه‌ی مرکزی.
دلیل این‌شهریه نوع تقسیم‌بندی‌کنند ساده بود.
چون به جز منطقه‌ی شمالی، هر منطقه‌ی‌فعلی دیگر تحت حوزه‌ی استحفاظی یکی از چهار گیلد‌ارتقا با رتبه‌ی الماس حاضر در شهر اشتون بود.
رتبه ۱.نقره‌ای شکارچی شیاطین‌شده — منطقه‌ی جنوبی
رتبه ۲.پیش گیلد استارلایت‌تناسخ — منطقه‌ی مرکزی
رتبه ۳.شهریه چکش سیاه‌کنند — منطقه‌ی غربی
رتبه ۴.درجه‌بندی کسوف سپیده‌دم‌تحت — منطقه‌ی شرقی
با اینکه اتحادیه و دولت مرکزی قدرت‌های اصلی‌ای بودند که‌رتبه‌دار بشریت را کنترل می‌کردند، اما باز هم به چهار گیلد‌مالی برتر اجازه می‌دادند تا کنترل مناطق خاصی را در دست بگیرند.
از این طریق، اتحادیه می‌توانست هم‌کنم قدرت خود را متمرکز نگه دارد‌نام و همزمان گیلدها را راضی نگه دارد.
...و از بخت بد من،بحثی منطقه‌ی شمالی، جایی که به سمتش‌نوعی می‌رفتم، تحت حوزه‌ی استحفاظی اتحادیه بود.
آن جماعت روی اعصاب...
اگر درست یادم‌درجه‌بندی باشد، اما هم در‌رهبر منطقه‌ی شمالی زندگی می‌کرد.
از آنجا که پدرش معاون مدیر‌کنم اتحادیه و همچنین شهردار شهر اشتون‌نام بود، خانه‌اش در منطقه‌ی شمالی قرار داشت.
خوشبختانه به خاطر وسعت‌کنند عظیم هر منطقه، احتمال‌حتماً روبرو شدنمان زیاد نبود.
پس از حادثه‌ی هولبرگ، با اینکه‌رهبر با او حرفی نزدم، اما گاهی‌است می‌دیدم که به سمتم خیره شده است.
در لاک، او کنجکاوی‌اش را به‌فرماندهی خاطر حضور بقیه پنهان می‌کرد، اما اگر‌است تصادفاً بیرون از لاک همدیگر را می‌دیدیم...
آره، بهتر‌پیش است اصلاً به‌پیدا آن فکر نکنم.
با توجه به شخصیتش، تعجبی‌بحثی نمی‌کردم اگر ناگهان شروع می‌کرد‌متقاعد به کنکاش بیشتر در مورد من.
...
[منطقه‌ی شمالی،نقره‌ای میدان وریل‌شده — رسیدن]
با خروج از ایستگاه‌تناسخ قطار، گوشی‌ام را درآوردم و‌وامی برنامه‌ی جی‌پی‌اس را باز کردم.
از اینجا به‌تأمین بعد هیچ ایده‌ای نداشتم‌داغ که باید کجا بروم...
«از این طرف.»
با دنبال کردن جی‌پی‌اس و پیچیدن به سمت راست‌قهرمان ایستگاه، نقطه‌ی قرمز روی نقشه را دنبال کردم و‌وضعیت به سمتی رفتم که خانه‌ی والدینم در آنجا قرار داشت.
شب فرا رسیده بود و هلال‌کنم ماه در بالای آسمان، کم‌کم توسط‌نام ابرهای تیره و سرگردان پوشانده می‌شد.
چراغ‌های اطراف پیاده‌رویی که در آن قدم می‌زدم، فضا را به خوبی‌سرمایه‌گذاری روشن کرده بودند و با وجود اینکه دیر وقت بود، مردمی که سگ‌هایشان‌اجرایی را راه می‌بردند یا در حال دویدن بودند، در همه جا دیده می‌شدند.
«باید همین باشه؟»
بعد از ده دقیقه پیاده‌روی دیگر، جلوی یک‌فعلی مجتمع مسکونی توقف کردم. پس از اینکه نگهبانان‌ارتقا اجازه‌ی ورود دادند، به سمت ویلای [۲۵۹] رفتم.
«هووو...»
نفس عمیقی کشیدم و به ویلای بزرگ روبرویم نگاه کردم. ویلا که سرتاسر‌آن‌ها سفیدرنگ بود، دو بالکن و یک باغ بزرگ داشت. حصارهای چوبی بزرگی محیط‌بازپرداخت باغ را پوشانده بودند و در ورودی ویلا، یک در چوبی بزرگ قرار داشت.
با نگاه به پنجره‌ها، می‌توانستم ببینم‌رهبر که چراغ‌ها هنوز روشن هستند. این به‌هدایت وضوح نشان می‌داد که همه هنوز بیدارند.
مشخص بود که‌درجه‌بندی بیدار مانده‌اند و‌فرماندهی منتظر من هستند.
«هووو... خیلی خب.»
با تردید، دستم‌تأمین را به سمت‌طولانی زنگ خانه دراز کردم.
وقتش رسیده بود.
بالاخره زمان آن‌درجه‌بندی رسیده بود که با‌رهبر والدین جدیدم ملاقات کنم.
-دینگ! دانگ!
به محض اینکه زنگ را فشردم، صدای‌داغ قدم‌های عجولی که به سمت در می‌دویدند،وام از آن سوی در به گوشم رسید.
-کلیک!
با باز شدن در، زنی زیبا با‌رهبر موهای طلایی و چشمان آبی، در حالی که‌توانست لبخند درخشانی بر لب داشت، به استقبالم آمد.
«به خونه خوش اومدی رن!»