چپتر 17: فصل ۱۷
0روان یو برای لحظه‌ای‌خوشش مات و مبهوت ماند‌فکر و زبانش بند آمد.
حقا که دیدارهای‌نمی‌شد رودررو بیشتر مستعد خرابکاری‌آمده و سوتی دادن بود.
سریع اضافه کرد: «من‌ناخوانا تحقیق کردم! یه مقاله‌طعم درباره‌تون تو اینترنت هست.»
جمع‌کردنِ بدی نبود، اما مشکل اینجا‌داغ بود که با این حرف، فقط خودش‌مورد را توی یک چاله‌ی دیگر انداخته بود.
شو هوای‌سونگ پوزخند‌طعم محوی زد: «چرا‌دلش درباره‌ام تحقیق کردید؟»
بشقاب کیک‌های برنجیِ چرب‌فهمید در دست روان یو،دلش ناگهان مثل کوره داغ شد.
با دستپاچگی چند بار پلک زد. «فقط... یه بررسی ساده در مورد سوابق وکیلِ‌می‌کرد پرونده‌ام بود. مثلاً این رو هم می‌دونم که وکیل لیو اهل هانگژوئه.» بعد بشقاب سفید‌نهایت و تمیز را همراه با یک جفت چاپستیک نقره‌ای به سمتش گرفت. «تا گرمه می‌خورید؟»
عوض کردن بحث به طرز دردناکی تابلو و‌چند زورکی بود. شو هوای‌سونگ نگاهش را پایین انداخت،پرونده‌ام بشقاب را گرفت و به سمت مبل برگشت.
روان یو با احساس گناه‌آمده و خجالت، نوک بینی‌اش را‌مرد مالید و روبه‌روی او نشست.
او با وقار خاصی غذا می‌خورد؛ تکه‌ای کیک برنجی‌موضوع برداشت و به آرامی جوید. حالت چهره‌اش کاملاً ناخوانا بود—اصلاً‌یعنی نمی‌شد فهمید که از طعم آن خوشش آمده یا نه.
روان یو در دلش به این موضوع فکر‌طعم می‌کرد که لحظه‌ای بعد، مرد کیک برنجی را قورت‌داد داد و سرش را بالا آورد: «شما هم می‌خورید؟»
یعنی نگاهش خیلی مشتاق و خیره بود؟ با دستپاچگی دست‌هایش را تکان‌ساده داد و نگاهش را دزدید، اما در نهایت با درماندگی تماشا کرد که‌تمیز چطور مرد بیش از دوازده تکه از کیک‌ها را با اشتهایی تمام خورد.
هرچند آداب غذا خوردنش‌خوشش بسیار باوقار بود، اما اشتهایش‌می‌کرد اصلاً این‌طور به نظر نمی‌رسید.
روان یو آب دهانش را به سختی قورت داد،موضوع بشقاب خالی را به آشپزخانه برد و وقتی برگشت،شما دید که او در حال ورق زدن مدارک است.
وقتی متوجه حضورش شد، سرش‌بود—اصلاً را بالا آورد و گفت: «هنوز‌دلش فرصت نکردم اینا رو بررسی کنم.»
دختر مکثی کرد:ناگهان «شما... این چند روز‌دستپاچگی سرتون خیلی شلوغ بود؟»
«اوهوم. اصلاً‌فهمید وی‌چت رو‌خوشش چک نکردم.»
پس عمداً پیام‌هایش را نادیده نگرفته‌خوشش بود. خودش هم همین فکر را می‌کرد—شو‌قورت هوای‌سونگ اصلاً آدم کینه‌ای و بچه‌ای نبود.
روان یو کمی خیالش راحت شد. «راستش این پرونده خیلی هم اورژانسی نیست. سروصداهای توی اینترنت‌قورت تا حد زیادی خوابیده و تا روز دادگاه هم خیلی مونده. حتی اگه همین الان هم مقایسه‌بیش و بررسیِ سرقت ادبی رو تموم کنیم، فعلاً به کارمون نمیاد. می‌تونید اول برگردید و استراحت کنید.»
شو هوای‌سونگ جوابی نداد و‌کوره دوباره سرش را پایین انداخت‌پلک تا به خواندن ادامه دهد.
چون تعارفش را زده بود، دیگر‌دلش اصرار نکرد. اما نیم ساعت بعد،داد دید که او پرونده را بست.
شو هوای‌سونگ واقعاً‌نمی‌شد به سختی چشمانش را‌آمده باز نگه داشته بود.
او به خوبی اصل «توسعه پایدار» را‌فهمید درک می‌کرد. در آینده زمان زیادی خواهند داشت—نیازی‌مرد نبود همین حالا تمام انرژی‌اش را تخلیه کند.
چشمانش را بست: «به‌مثل لیو ماو خبر بدید بیاد‌بار دنبالم. باید یه کم بخوابم.»
روان یو گفت: «باشه،» و به لیو ماو پیام داد. تازه‌قورت می‌خواست بپرسد که آیا می‌خواهد روی کاناپه‌ی کناری دراز بکشد یا نه‌دزدید که وقتی سرش را بالا آورد، دید مرد دوباره خوابش برده است.
کنار مبل چمباتمه زد‌فهمید و با صدایی نرم و‌موضوع ملایم صدا زد: «وکیل شو؟»
هیچ جوابی نیامد.
وکالت واقعاً‌دست شغل طاقت‌فرسا‌مثل و انرژی‌گیری بود.
خب، بهتر بود بگذارد همان‌طور بخوابد. یک پتوی نازک و تمیز از اتاق خواب‌بالا آورد و روی او کشید، سپس به مبل روبه‌رویی برگشت تا خودش هم کمی‌بیش چشم‌هایش را روی هم بگذارد. وقتی دوباره چشم‌هایش را باز کرد، شو هوای‌سونگ رفته بود.
لعنتی، خودش‌بود—اصلاً هم خوابش‌فهمید برده بود.
ظاهراً نویسندگی هم‌کاملاً یکی دیگر از آن‌فهمید شغل‌های به‌شدت انرژی‌گیر بود.
تازه می‌خواست گوشی‌اش را چک کند تا‌دستپاچگی ببیند شو هوای‌سونگ پیامی گذاشته یا نه،سوابق که چشمش به یادداشتی روی میز عسلی افتاد.
دو کلمه‌ی کوتاه‌طعم که با عجله خط‌خطی‌موضوع شده بود: «من رفتم.»
روان یو نگاهی به پتوی نازکی که‌آمده حالا روی خودش کشیده شده بود انداخت‌داد و برای لحظه‌ای احساس گیجی و منگی کرد.
شو هوای‌سونگ در هتل تا ساعت ۱۱فهمید شب یک‌سره خوابید. بعد از بیدار شدن، از‌مرد روی عادت، وارد حساب ویبوی روان یو شد.
دو روز پیش، بخش کامنت‌ها و پیام‌های خصوصی حسابش دوباره باز شده‌ساده بود، اما از آن زمان هیچ پست جدیدی نگذاشته بود. در کمال‌سفید تعجب، حالا پست جدیدی را دید که مربوط به یک ساعت پیش بود.
ون‌شیانگ: «فقط اومدم که عذرخواهی کنم—رمان "خیلی دلم می‌خواد درِ گوشت زمزمه کنم"سرش احتمالاً دیگه آپدیت نمی‌شه. سکه‌های جی‌جی بعد از انقضا به حساب‌تون برمی‌گرده. این‌تماشا تصمیم هیچ ربطی به قلدری‌های سایبریِ اخیر نداره. شب همگی بخیر. [ایموجی ماه]»
شو هوای‌سونگ به آرامی پلک‌طعم زد و صفحه را پایین‌فکر کشید تا بخش کامنت‌ها را ببیند.
آنجا دریای متراکمی از علامت تعجب‌نمی‌شد بود، پر از فریادهای ناامیدانه‌ی «نهههه، نویسنده‌جان!»فکر و سؤالاتی که مدام می‌پرسیدند: «آخه چرا؟»
روان یو به هیچ‌کس جوابی نداده بود، اما برترین‌بار کامنت، برچسبِ «لایک شده توسط نویسنده» را داشت که‌می‌دونم نشان می‌داد حرف آن کاربر را تأیید کرده است.
بعد از خواندن آن کامنت، شو هوای‌سونگ گوشی‌اش را کنار‌مرد گذاشت، پنجره را باز کرد تا کمی هوای تازه به داخل‌دست‌هایش بیاید و در نهایت تماس گرفت: «پایه‌ای بریم یه چیزی بنوشیم؟»
ساعت ۱ بامداد، پشت میز کوچکی در یک بارِ خلوت نزدیک هتل، لیو ماو به سختی چشمانش را باز نگه داشته‌مشتاق بود. نگاهی به اطرافِ خالیِ بار انداخت و لیوان را از دست شو هوای‌سونگ قاپید: «به این می‌گی بیرون رفتن برای‌اشتهایش نوشیدن؟ بدون هیچ حرفی؟ همین‌طوری تو سکوت زل زدی به لیوانت—هیچ با خودت فکر کردی کسی که جت‌لگ نداره ممکنه خسته باشه؟»
حالا که لیوانش رفته بود، شو هوای‌سونگ خیلی راحت دستش را‌دلش دراز کرد و یک لیوان دیگر برداشت. هرچند هاله‌ای از مستی‌یعنی در چشمانش دویده بود، اما ذهنش هنوز تا حدودی هوشیار بود.
در حالی که مایع درون لیوانش را می‌چرخاند،چند نگاهی به لیو ماو انداخت و گفت: «می‌خوای در‌مثلاً مورد چی حرف بزنیم؟ در مورد قرارِ آشناییِ کورت؟»
این حرف،فهمید دهان لیو ماو‌آمده را محکم بست.
دفعه‌ی قبلی که شو هوای‌سونگ در هانگژو بود، لیو ماو برایش تعریف کرده‌قورت بود که چطور او و روان یو با هم آشنا شدند. و نتیجه‌اش؟نهایت از آن زمان به بعد، سوژه‌ی دست‌انداختن‌ها و متلک‌های بی‌پایانِ شو هوای‌سونگ شده بود.
با این حال، خودِ شو هوای‌سونگ‌نمی‌شد حتی یک کلمه هم در مورد رابطه‌ی‌فکر خودش با روان یو حرفی نزده بود.
لیو ماو آهی‌ناگهان کشید: «خیلی خب،داغ پس حرف نزن.»
«اگه بهت‌فهمید بگم، یه‌خوشش وقت فکت نیفته.»
لیو ماو پوزخندی زد: «چه داستانِ‌خوشش تکان‌دهنده‌ای می‌تونه باعث بشه فکِ یه‌مرد مردِ نزدیک به سی سال بیفته؟»
سه دقیقه بعد، صدای‌ناخوانا بلند «بوم» از برخورد چیزی‌خوشش با میزِ ساکتشان طنین‌انداز شد.
لیو ماو در حالی که چانه‌اش را‌دستپاچگی چسبیده بود، گفت: «حتی سریال "عاشقانه در باران"وکیلِ هم به اندازه‌ی شما دو تا دراماتیک نبود.»
شو هوای‌سونگ با‌طعم خنده‌ای سرش را‌دلش برگرداند و چیزی نگفت.
لیو ماو برای لحظاتی طولانی مات‌ومبهوت سر جایش نشست تا اینکه بالاخره پرسید: «حتی‌داد اگه اون موقع نمی‌دونستی که اون چه احساسی بهت داره، چی مانع اعترافت شد؟تماشا چرا هیچ‌چیز بهش نگفتی؟ واقعاً اون‌قدر مصمم بودی که یه دانش‌آموز نمونه باقی بمونی؟»
شو هوای‌سونگ سکوت کرد، سپس دوباره‌نمی‌شد خندید و گفت: «تو نمی‌دونی اون‌موضوع موقع وضعیت خانواده‌ام چطور بود، مگه نه؟»
لیو ماو مکثی کرد‌مثل و بالاخره پرسید: «خب‌چند الان به چی فکر می‌کنی؟»
«نمی‌دونم.»
شو هوای‌سونگ راست می‌گفت.
سال‌های زیادی گذشته بود. واقعیت مثل سریال‌های‌فهمید تلویزیونی نبود که بشود با یک زیرنویس‌می‌کرد ساده‌ی «هشت سال بعد» روی همه‌چیز سرپوش گذاشت.
در حقیقت، از همان لحظه‌ای که برای اولین بار‌بار واقعیت را فهمیده بود تا الان، هیچ‌وقت نتوانسته بود به‌طور‌وکیل کامل با آن کنار بیاید و احساساتش را مرتب کند.
برگشتن به چین، بازی‌های روانی... هر‌دلش قدمی که برمی‌داشت، انگار نیرویی نامرئی‌داد داشت او را به جلو هل می‌داد.
و او هم‌نمی‌شد بدون هیچ مقاومتی‌خوشش فقط تسلیم شده بود.
بعد از مکثی طولانی، لیوان ودکایش را یک‌نفس سر‌خوشش کشید و حرفی زد که در حالت هشیاری هرگز به‌بالا آن اعتراف نمی‌کرد: «لیو ماو، تحمل این حس واقعاً سخته.»
ترسش از این نبود که دختر‌داغ هرگز دوستش نداشته است... از این‌ساده می‌ترسید که اتفاقاً دوستش داشته است.
عشق یک‌طرفه چه ترسی داشت؟ او مدت‌ها بود که با این موضوع‌داد کنار آمده بود. چیز ترسناک این بود که سال‌ها بعد به عقب‌نهایت نگاه کنی و به تو بگویند... شما دو تا می‌توانستید با هم باشید.
اما حالا، او اسم شخصیت مرد اصلی رمانش را «هه شی‌چیان»می‌کرد گذاشته بود تا گذر زمان را جشن بگیرد و نشان دهد‌خیره که می‌تواند بدون ذره‌ای درد و رنج درباره آن روزها بنویسد.
لیو ماو کمی‌کاملاً فکر کرد و پرسید:فهمید «می‌دونی 'عشق کاذب' چیه؟»
شو هوای‌سونگ‌دست نگاهی به‌مثل او انداخت.
«یکی از دوستام تو دانشگاه با یه دختری آشنا شد و خیلی زود با هم جور‌شما شدن، اما هیچ‌کدومشون هیچ‌وقت اعتراف نکردن. درست قبل از فارغ‌التحصیلی، از یکی دیگه شنید که اون‌اشتهایی دختر هم اون زمان دوستش داشته. خیلی شبیه وضعیت توئه. اما حدس بزن بعدش چی شد؟»
وقتی جوابی نشنید، خودش ادامه داد: «بعدش، دوستم با سماجت تمام دنبال دختره رفت و یه جوری تونست باهاش وارد رابطه بشه. اما در نهایت،» با انگشتانش‌درماندگی اشاره‌ای کرد، «کمتر از دو ماه بعد از هم جدا شدن. چون در واقعیت، وقتی برای اولین بار از هم خوششون اومده بود، اصلاً همدیگه رو نمی‌شناختن. تازه‌ورق بعد از اینکه با هم وقت گذروندن فهمیدن اوضاع اون‌طوری که فکر می‌کردن نیست... معلوم شد که هر دوشون تمام اون مدت داشتن تو توهمات خودشون زندگی می‌کردن.»
شو هوای‌سونگ چشمانش‌کاملاً را پایین انداخت و‌فهمید با شدت بیشتری نوشید.
«بعد از اون، دوستم بهم گفت وقتی داشت دنبال اون دختر می‌دوید، کاملاً از روی وسواس و عقده‌ی ذهنی این کار رو می‌کرده و فقط با خودش فکر می‌کرده حیفه‌سمتش که بذاره اون از دستش بپره. تازه بعد از جدایی بود که فهمید این فقط یه 'علاقه کاذب' بوده که پشت نقاب 'حسرت' پنهان شده. اما دیگه خیلی دیر شده‌کیک بود. چیزی که می‌تونست یه خاطره‌ی زیبا از یه عشق یک‌طرفه باشه، جایی که هر دو طرف بهترین تصویر رو از هم تو ذهنشون نگه می‌داشتن، به همین راحتی نابود شد...»
شو هوای‌سونگ با صدای «تق» بلندی لیوانش‌موضوع را روی میز کوبید و گفت: «می‌خوای‌بالا چی بگی؟ داری سعی می‌کنی منصرفم کنی؟»
لیو ماو به‌نمی‌شد سرفه افتاد. «منظورم این‌آمده نبود، فقط می‌خواستم بگم...»
قبل از اینکه بتواند توضیحش را تمام‌فهمید کند، شو هوای‌سونگ کت و شلوارش را‌می‌کرد چنگ زد و با قدم‌های بلند بیرون رفت.
تا لیو ماو صورت‌حساب را حساب‌داغ کند و به دنبالش بدود، دیگر‌ساده هیچ اثری از او در بیرون نبود.
شو هوای‌سونگ هنوز شماره تلفن داخلی نگرفته بود، بنابراین‌می‌کرد لیو ماو فقط می‌توانست از طریق وی‌چت با او‌خیلی تماس بگیرد. مدتی طول کشید تا تماس وصل شود.
لیو ماو پرسید: «کجایی؟»
«تو تاکسی...»
«داری برمی‌گردی هتل؟»
صدای شو هوای‌سونگ کمی گنگ‌آمده به نظر می‌رسید. بعد از‌مرد سکوتی طولانی، بالاخره گفت: «خونه‌ی اون.»
ساعت دو نیمه‌شب، روان یو برای رفتن به دستشویی از خواب بیدار‌مرد شد. شاید به این خاطر که در طول روز خوابیده بود، وقتی به‌دزدید رختخواب برگشت ناگهان احساس کرد کاملاً هوشیار است و خواب از سرش پریده.
از آنجا که نمی‌توانست دوباره بخوابد، قفل‌فهمید گوشی‌اش را باز کرد و شروع به‌می‌کرد بالا و پایین کردن پست‌های دوستانش کرد.
انتظار نداشت در این ساعت‌کوره فعالیت زیادی ببیند، اما با رفرش‌بررسی کردن صفحه، پست جدیدی را دید.
ژی کون لیو ماو: «نصفه‌شب تو بار، در حال همراهی با کسی‌داد که داره غصه‌هاش رو غرق می‌کنه. هیچ حس خاصی ندارم، فقط یه کلمه:درماندگی خط عمودی، زاویه افقی، افقی، عمودی، مایل به چپ، مایل به راست، افقی.»
این پست همراه با یک عکس بود؛ یک‌دلش ردیف لیوان ودکا، در حالی که گوشه‌ای از‌بالا یک میز با نور کم در آن پیدا بود.
هیچ چیز دیگری نبود.
روان یو خطوط را روی ملحفه تختش رسم کرد و با کنار هم‌مورد گذاشتن آن‌ها به کلمه‌ی «خواب‌آلود» رسید. با خودش فکر کرد که لیو ماو‌همراه خیلی جالب‌تر از آن چیزی است که در اولین ملاقاتشان به نظر می‌رسید.
او به سرعت از روی پست رد‌موضوع شد و چون چیز دیگری برای دیدن‌بالا پیدا نکرد، به سراغ وب‌گردی در ویبو رفت.
بعد از روزها تردید، چند ساعت پیش تصمیمی گرفته بود؛ او دیگر رمان «نجوا در گوش تو»آورد را به‌صورت سریالی منتشر نمی‌کرد. هرچه باشد، همان فصل مربوط به خواب بهاری به اندازه‌ی کافی برایش‌اشتهایی سوابق خجالت‌آور به جا گذاشته بود. نمی‌توانست اجازه دهد این آبروریزی‌ها بیشتر از این روی هم تلنبار شود.
بنابراین یک‌چهره‌اش اطلاعیه عذرخواهی‌ناخوانا منتشر کرده بود.
روان یو روی پست کلیک کرد تا ببیند‌چند خوانندگان چه گفته‌اند و به چند نفر پاسخ‌پرونده‌ام دهد، که ناگهان چشمانش روی بالاترین کامنت ثابت ماند.
به نظر می‌رسید این کامنت یکی از آن بلاگرهای تصادفی باشد که برای جذب فالوور همه‌جا‌شما اسپم می‌کنند. آن کاربر که شناسه‌اش «زمزمه‌های عاشقانه» بود، نوشته بود: «آدم‌ها همیشه باید رو به‌اشتهایی جلو نگاه کنند. هیچ‌چیز غیرقابل‌عبور نیست... فقط این است که بعضی چیزها دیگر هرگز مثل قبل نمی‌شوند.»
خدای من، چطور توانسته بود‌طعم چنین کامنت لوس و کلیشه‌ای را‌می‌کرد لایک کند؟ کِی دستش خورده بود؟
لرزی از ستون فقراتش عبور کرد‌نمی‌شد و مو به تنش سیخ شد.موضوع با عجله لایکش را پس گرفت.
یادداشت نویسنده:
هوای‌سونگِ مست: خودت لایکش کردی، خیلی‌دلش هم خوب لایک کردی. حالا لایکت رو‌سرش پس گرفتی... من باید چی کار کنم؟
دوستان، حساب حساب کاکا برادر. این دو فصل سهم امروز بود. آپدیت بعدی فردا ساعت ۸بالا صبح خواهد بود. برای اونایی که شاکی هستن و میگن کمه، یه نگاه به عنوان این فصل‌کیک‌ها بندازید: «زمان در پیش است»... ما که نمی‌تونیم برکه رو خشک کنیم تا همه‌ی ماهی‌ها رو بگیریم.
یادتون نره کامنت‌کاملاً بذارید و پاکت‌های‌نمی‌شد قرمزتون رو بگیرید!