چپتر 55: چپتر 55
0این پاسپورت چیزی بود که روان یو‌جلوه بعد از آن ماجرای ناخوشایند بین شو‌خانواده‌اش هوای‌سونگ و لی شی‌کان برایش درخواست داده بود.
تازه همین دیروز به دستش رسیده بود و برنامه‌چون داشت امروز بعد از جلسه در هوانشی، وقتی مرحله‌ی‌اندازه‌ی بعدی کارشان مشخص شد، در موردش با او صحبت کند.
ایده‌ی اولیه‌اش‌دچار موقع درخواست پاسپورت‌آنجا خیلی ساده بود.
در دورانی که در دو کشور مختلف از هم دور بودند، هر روز با اختلاف زمانی و فاصله‌ی فیزیکی دست‌وپنجه نرم می‌کردند، اما باز هم در‌مایه ارتباطشان دچار مشکل می‌شدند. از آنجا که کار او محدود به مکان خاصی نبود و توانایی مالی‌اش را هم داشت، با خودش فکر کرده بود که‌حال دفعه‌ی بعد که شو هوای‌سونگ به آمریکا پرواز کرد، می‌تواند همراهش برود؛ تا زمانی که کارش تمام شود پیش او بماند و بعد با هم برگردند.
اما افکارش فقط تا همین‌جا پیش رفته بود.چون وقتی برای پاسپورت درخواست داد، حتی یک لحظه‌هیچ‌وقت هم به اقامت دائم در آمریکا فکر نکرده بود.
شو هوای‌سونگ به خاطر او به چین برگشته بود؛ روان یو باید خیلی وقت پیش این را می‌فهمید، تازه خود او هم چند روز پیش در سوژو این را به‌خوشش زبان آورده بود. اما شاید به این دلیل که شو هوای‌سونگ از همان ابتدا این تصمیم را خیلی راحت و بی‌اهمیت جلوه داده بود، و چون روان یو ناخودآگاه بازگشت او‌نمی‌شد را یک «بازگشت به وطن» طبیعی می‌دانست که خانواده‌اش هم از آن «خوشحال می‌شدند»، هیچ‌وقت به اندازه‌ی لو شنگ‌لان به این موضوع بها نداده بود و آن را این‌قدر بزرگ نمی‌دید.
از نظر احساسی، از طرز برخورد لو شنگ‌لان خوشش نمی‌آمد، اما از نظر منطقی، یک چیز ذهنش را درگیر‌کرد کرده بود؛ در این رابطه، او واقعاً خیلی کمتر از شو هوای‌سونگ مایه گذاشته بود. بدتر از آن، داشت‌دائم کمکم در این نقطه‌ی امن غرق می‌شد، به دریافت محبت‌های او عادت می‌کرد و مهربانی‌اش را حق مسلم خودش می‌دانست.
او آدمی بود که همیشه به آینده نگاه می‌کرد و بیش از حد درگیر آن هشت سالی که از‌منطقی دست داده بودند، نمی‌شد. اما هر چیزی دو رو دارد. در حالی که او در زمان حال زندگی می‌کرد،مهربانی‌اش دردها و سختی‌هایی را که شو هوای‌سونگ ممکن بود در آن سال‌های ازدست‌رفته تحمل کرده باشد، نادیده گرفته بود.
روان یو نگاهی به شو هوای‌سونگ‌بی‌اهمیت که در حال رانندگی بود انداخت و‌می‌دانست موجی از پشیمانیِ غیرقابل‌وصفی قلبش را فشرد.
او هرگز خودش این حرف‌ها را‌راحت پیش نمی‌کشید، اما روان یو حداقل‌وطن می‌توانست سعی کند از او بپرسد.
چرا این‌دچار کار را‌می‌شدند نکرده بود؟
شو هوای‌سونگ بدون اینکه‌هیچ‌وقت چشم از جاده بردارد‌بها پرسید: «تو جلسه دعوات کردن؟»
روان یو سرش را تکان داد‌بی‌اهمیت و بعد از مکثی گفت: «فقط داشتم‌می‌دانست فکر می‌کردم... من از اون آدمام که...»
«همم؟»
سرش را پایین انداخت‌می‌شدند و لبه‌ی دامنش را‌مکان در مشت فشرد. «...خیلی خودخواهن؟»
شو هوای‌سونگ اخم کرد و‌اندازه‌ی خواست بیشتر بپرسد که لرزش گوشی‌بزرگ روان یو، حرفش را قطع کرد.
روان یو نگاهی به او انداخت و بعد قفل گوشی‌اش را باز کرد.می‌دانست پیامی از لی شی‌کان بود: «یادم رفت بگم، به نظر می‌رسه کارگردان وی‌احساسی به‌زودی برنامه‌ی سفر به خارج از کشور داره. می‌تونی یه مدت استراحت کنی.»
شو هوای‌سونگ در‌همان میان اعلان‌های گوشی، نگاهش‌بی‌اهمیت به اسم فرستنده افتاد.
روان یو سرش را بالا آورد‌کار تا توضیح دهد: «داره بهم می‌گه‌مالی‌اش کارگردان وی قراره به‌زودی بره خارج.»
شو هوای‌سونگ به یک «اوهوم» آرام بسنده کرد. دهانش را‌این‌قدر باز کرد تا انگار بحث قبلی‌شان را ادامه دهد، اما بعد‌ذهنش به نظر رسید نظرش عوض شده است. «چی دوست داری بخوری؟»
بعد از شام به‌تصمیم خانه برگشتند و شو هوای‌سونگ‌ناخودآگاه اول برای دوش گرفتن رفت.
روان یو روی مبل پذیرایی کز کرد و مدتی منتظر ماند، بعد‌وطن گوشی‌اش را برداشت تا به شن مینگ‌یینگ پیام بدهد. با حذف برخی‌بزرگ جزئیات خصوصی درباره‌ی شو هوای‌سونگ، اتفاقات آن روز را خلاصه‌وار برایش تعریف کرد.
مینگ‌یینگ: «صبر کن ببینم،می‌شدند داری می‌گی برنامه‌ت اینه که‌خاصی باهاش بری آمریکا زندگی کنی؟»
این موضوع به تعهدات یک‌عمر زندگی و ملاحظات خانوادگی مربوط می‌شد؛ معلوم است که روان یو چنین تصمیم عجولانه‌ای نمی‌گرفت. مکث کرد و‌رابطه خواست جواب بدهد که فقط دارد به این موضوع فکر می‌کند، که مینگ‌یینگ یک ردیف علامت سؤال فرستاد: «شما دو تا اصلاً چقدره‌سالی با همید؟ نهایتاً دو ماه، که نصفش هم از راه دور بوده. مطمئنی از روی احساسات تصمیم نمی‌گیری؟ نظر خودش در این باره چیه؟»
روان یو دو سؤال اول را نادیده گرفت و جواب داد: «داره‌طبیعی دوش می‌گیره. هنوز باهاش حرف نزدم.» به‌علاوه، حدس می‌زد که به‌محض باز‌نمی‌دید کردن دهانش، با یک «نیازی نیست» یا حتی «غیرممکنه» دهانش بسته می‌شود.
مینگ‌یینگ: «خانواده‌ت چی؟»
روان یو: «اول باید‌می‌شدند خودم تکلیفم رو مشخص‌مکان کنم، بعد بهشون بگم.»
روان یو اشتباه نمی‌کرد؛ نباید قبل از اینکه خودش به نتیجه‌ی قطعی برسد، بی‌دلیل پدر و‌برخورد مادرش را نگران می‌کرد. اما از پشت صفحه‌ی گوشی، شن مینگ‌یینگ احتمالاً منظورش را اشتباه متوجه‌غرق شده بود و فکر می‌کرد روان یو می‌خواهد «اول کار خودش را بکند و بعد عذرخواهی کند».
برای همین منفجر شد: «وقتی تا خرخره عاشق می‌شی، فداکاری کردن برات شیرینه، اما‌خانواده‌اش می‌تونی آینده رو تضمین کنی؟ بقیه‌ی چیزا به کنار، فقط اون زندگی رو تصور کن.خوشش قصد داری تا آخر عمرت مثل یه قناری تو قفس تو یه عمارت خارجی بمونی؟»
«اگه اون برگرده چین، فقط کارش رو از نو شروع می‌کنه. اما تو تو‌می‌دانست یه جای غریب می‌مونی که هیچ‌کس رو جز اون نداری. تو زندگی روزمره همیشه‌طرز اختلاف پیش میاد؛ وقتی دعواتون بشه یا وقتی احساساتتون فروکش کنه، می‌خوای چیکار کنی؟»
«رک و پوست‌کنده بگم، اگه تو یه کشور غریب تنها باشی و کسی بهت زور‌کرده بگه، اون می‌تونه ازت محافظت کنه. اما اگه خودش کسی باشه که بهت زور می‌گه‌فقط چی؟ نمی‌تونی این‌طوری بی‌گدار به آب بزنی و خودت رو به یه مرد گره بزنی!»
ساده بگویم، آدم‌ها همیشه طرف کسانی را می‌گیرند که‌نداده به آن‌ها نزدیک‌ترند. از دید خودش، شن مینگ‌یینگ داشت‌نمی‌آمد به خاطر صلاح روان یو این حرف‌ها را می‌زد.
نصیحت‌های تند اما دلسوزانه‌اش تند و بی‌وقفه می‌رسیدند. قبل از اینکه روان یو حتی بتواند جوابی تایپ‌اندازه‌ی کند، پیام‌ها پشت‌سرهم روی صفحه ظاهر می‌شدند. در همین حین، شو هوای‌سونگ از حمام بیرون آمده بود‌درگیر و درحالی‌که موهای نمدارش را با حوله خشک می‌کرد، نگاهش بدون هیچ حرفی روی او ثابت مانده بود.
روان یو که حواسش پرت حرف‌های شن‌بی‌اهمیت مینگ‌یینگ بود، با دیدن او برای لحظه‌ای‌می‌دانست گیج شد و بی‌اختیار گفت: «دوشت تموم شد؟»
شو هوای‌سونگ «اوهوم» محوی گفت.
روان یو گوشی‌اش را کنار‌اندازه‌ی گذاشت و سشوار را برداشت. «بشین.بزرگ امروز من موهات رو خشک می‌کنم.»
شو هوای‌سونگ نگاهی به گوشی او که‌جلوه هنوز روی مبل از پیام‌های جدید وی‌چت‌خانواده‌اش می‌لرزید انداخت و بعد روی صندلی نشست.
صدای سشوار، صدای‌همان زنگ پیام‌ها را‌راحت در خود غرق کرد.
بعد از خشک کردن موهایش،آنجا روان یو کنارش نشست و‌نبود گفت: «هوای‌سونگ، باید باهات حرف بزنم...»
شو هوای‌سونگ حرفش را قطع کرد:شنگ‌لان «برو دوش بگیر و استراحت کن. فردا‌نظر صبح زود باید برای کار برم سوژو.»
روان یو امروز به موسسه حقوقی نرفته بود‌چون و از روند پیشرفت کارشان خبر نداشت. بعد‌هیچ‌وقت از مکثی، سر تکان داد. «وقتی برگشتی حرف می‌زنیم.»
شو هوای‌سونگ حتماً‌همان خیلی خسته بود، چون‌بی‌اهمیت تقریباً بلافاصله خوابش برد.
صبح روز بعد، روان یو می‌خواست بپرسد که‌مکان آیا می‌تواند با او برود یا نه، اما وقتی‌آمریکا چشم‌هایش را باز کرد، سمت دیگر تخت خالی بود.
یادداشتی روی پاتختی‌خوشحال به چشم می‌خورد:شنگ‌لان «صبحانه تو یخچاله.»
حس می‌کرد یک جای کار بین او و‌چون شو هوای‌سونگ می‌لنگد؛ حالا یا به خاطر درگیری‌های ذهنی‌اندازه‌ی خودش بود، یا اینکه شو هوای‌سونگ هم مشکلی داشت.
چون نتوانست سر از کارش دربیاورد، به او پیام داد تا بپرسد‌وطن کی برمی‌گردد. وقتی جواب «عصر» را دریافت کرد، برای خرید مواد اولیه‌ی شام‌نمی‌دید بیرون رفت. در راه برگشت، به‌طور غیرمنتظره‌ای تماسی از طرف او دریافت کرد.
شو هوای‌سونگ پرسید: «خونه نیستی؟»
روان یو گیج شد: «ها؟اندازه‌ی دارم از سوپرمارکت برمی‌گردم، الان‌این‌قدر می‌خوام سوار آسانسور بشم. چطور مگه؟»
نیازی به جواب نداشت تا بفهمد چه اتفاقی افتاده.ناخودآگاه شو هوای‌سونگ که قرار بود در سوژو باشد، به‌شنگ‌لان خانه برگشته بود و ظاهراً تازه هم رسیده بود.
پلک زد.دلیل «چرا این‌قدر‌ابتدا یهویی برگشتی؟»
«لحظه‌ی آخر نظرم عوض شد.»
روان یو با لبخندی کیسه‌ی‌اندازه‌ی خرید را بالا آورد. «چقدر به‌موقع.بزرگ می‌تونیم اینا رو برای ناهار بخوریم.»
وقتی به سمت آشپزخانه چرخید، شو هوای‌سونگ ناگهان قدمی به جلو برداشت، کیسه‌می‌دانست را از دستش گرفت، آن را کناری گذاشت و بعد از پشت بازوانش‌احساسی را دور او حلقه کرد. غافلگیر شده بود و قلبش بی‌دلیل به لرزه افتاد.
شو هوای‌سونگ حلقه‌ی بازوانش را دور‌راحت او تنگ‌تر کرد و بی‌هیچ حرفی، چانه‌اش‌طبیعی را در گودی شانه‌ی او فرو برد.
روان یو با‌مشکل گیجی سرش را‌کار چرخاند: «چیزی شده؟»
بلافاصله جواب نداد. بعد از مکثی کوتاه پرسید: «من چند روز دیگه باید برگردم آمریکا. با‌برخورد این وضعیتی که پرونده‌ی وی جین هنوز حل نشده، نگرانم که تو رو اینجا تنها بذارم.غرق دلت می‌خواد با من بیای؟ می‌تونیم کار پاسپورتت رو سریع‌تر پیش ببریم، برای ویزا هم آشنا دارم.»
روان یو در واقع خودش هم می‌خواست در این باره با او صحبت کند. با‌خوشحال شنیدن اینکه او اول این موضوع را مطرح کرد، بدون هیچ تردیدی جواب داد: «باشه!» بعد‌منطقی از مکثی کوتاه، چرخید و اضافه کرد: «من پاسپورت دارم، فقط تو گرفتن ویزا کمکم کن.»
نفوذ و آشناهای شو هوای‌سونگ در آمریکا واقعاً چشمگیر‌چون بود. روند صدور ویزای روان یو نه تنها تسریع‌اندازه‌ی شد، بلکه عملاً مثل برق و باد پیش رفت.
حتی چند روز بعد، وقتی چمدانش را به سمت ماشین می‌برد تا راهی فرودگاه‌فکر شوند، هنوز هم احساس می‌کرد همه‌چیز آن‌قدر سریع اتفاق افتاده که فرصت هضم کردنش‌برگردند را نداشته است. با این حال، حال و هوایش به طرز چشمگیری بهتر شده بود.
دیگر جای چه تردیدی بود؟ حالا برای جدی فکر کردن به آینده اصلاً دیر نبود. به جای اینکه‌نمی‌آمد در تنهایی غصه بخورد و خودش را عذاب دهد، چرا در مسیری که او قدم گذاشته بود قدم‌عادت نگذارد و زندگی‌ای را که او تجربه کرده بود، به چشم نبیند؟ شاید این‌گونه، همه‌چیز خودبه‌خود روشن می‌شد.
هوای سپتامبر در هانگژو همچنان به شدت گرم و طاقت‌فرسا بود. روان یو روی صندلی شاگرد نشسته بود و از‌بها خنکای کولر لذت می‌برد، تا اینکه کمکم احساس خفگی کرد. پشت یک چراغ قرمز، شیشه را پایین داد و دستش‌بدتر را بیرون برد تا وزش باد را حس کند. با ملایمت گفت: «دمای هوای سانفرانسیسکو چقدر با اینجا فرق داره.»
شو هوای‌سونگ به او سپرده‌تصمیم بود که حتماً چند پلیور‌ناخودآگاه و یک بادگیر در چمدانش بگذارد.
شو هوای‌سونگ نگاهی به او انداخت و‌محدود گفت: «صبح‌ها و شبا هوا سرد می‌شه...فکر داریم راه می‌افتیم، دستت رو بیار تو.»
روان یو با گفتن «آهان» حرفش را گوش کرد و بعد‌بزرگ نگاهی به ترافیک پیش رویشان انداخت. صف طولانی ماشین‌ها با سرعت لاک‌پشتی‌رابطه به جلو می‌خزیدند. نگاهی به گوشی‌اش انداخت تا ساعت را چک کند.
شو هوای‌سونگ به او اطمینان داد: «می‌رسیم. از این تیکه که رد بشیم، راه باز می‌شه.» وقتی متوجه شد روان‌بها یو دلش هوای تازه می‌خواهد، کولر را خاموش کرد و با سرعتی یکنواخت به رانندگی ادامه داد. در عرض نیم ساعت،کمکم ترافیک به طرز چشمگیری سبک شد، مخصوصاً وقتی وارد پل دریایی شدند؛ حالا فقط چند ماشین پراکنده پشت سرشان دیده می‌شد.
روان یو با کنجکاوی به عقب نگاه کرد: «آخر هفته‌ست، چرا پل این‌قدر خلوته؟»می‌دانست اما پیش از آنکه شو هوای‌سونگ بتواند جوابی بدهد، ناگهان با تعجب گفت: «صبر‌طرز کن ببینم، تو که گواهینامه‌ات رو تازه گرفتی... مگه رانندگیت تو بزرگراه ممنوع نیست؟»
شو هوای‌سونگ نگاهی گذرا به‌آنجا او انداخت و گفت: «مگه‌نبود خودت هفت ساله گواهینامه نداری؟»
آهان. یک راننده در دوره‌ی آزمایشی، در‌موضوع صورتی که یک راننده‌ی باتجربه کنارش نشسته‌احساسی باشد، مجاز است در بزرگراه رانندگی کند.
روان یو چشم‌غره‌ی بامزه‌ای به‌راحت او رفت: «پس دلیل اصلی اینکه‌وطن منو با خودت آوردی همین بود!»
شو هوای‌سونگ‌دلیل فقط لبخند زد‌تصمیم و چیزی نگفت.
بعد از طی کردن چند کیلومتر و با سرعت گرفتن ماشین روی پل،خودش نسیم دریایی که از پنجره‌ی باز به داخل می‌وزید آن‌قدر شدید شد که‌پیش شلاق‌وار به صورتشان برخورد می‌کرد. روان یو چرخید تا شیشه را کمی بالا بکشد.
هیچ ماشینی از پشت سر به آن‌ها نزدیک نمی‌شد، اما یک بی‌ام‌و‌نمی‌دید مشکی در جلو سرعتش را به شدت کم کرد؛ طوری که انگار‌واقعاً روی حداقل سرعت مجاز قفل کرده باشد، با کندیِ روی اعصابی پیش می‌رفت.
شو هوای‌سونگ که نگاهی به ساعت انداخته بود، راهنما زد و‌وطن تغییر لاین داد تا از آن سبقت بگیرد. وقتی ماشینشان به‌این‌قدر موازات بی‌ام‌و رسید، روان یو ناخودآگاه نگاهی به راننده‌ی آن انداخت.
بدنش خشکش زد.
شو هوای‌سونگ از ماشین‌می‌شدند سبقت گرفته بود که متوجه‌خاصی واکنش او شد: «چیزی شده؟»
«اون راننده...خانواده‌اش فکر کنم‌هیچ‌وقت وی جین بود...»
آن نگاه گذرا باعث شده بود کاملاً مطمئن نباشد،ناخودآگاه اما خطوط تیز و آشنای چهره‌ی مرد، در کسری از‌موضوع ثانیه زنگ هشدار را در ذهنش به صدا درآورده بود.
شو هوای‌سونگ با خونسردی گفت: «مگه لی‌بی‌اهمیت شی‌کان نگفته بود که وی جین به همین‌خانواده‌اش زودی‌ها می‌ره خارج؟ احتمالاً اونم داره می‌ره فرودگاه.»
روان یو سر تکان داد و یک بار دیگر از طریق آینه‌ی بغل به عقب نگاه کرد. با همان‌کرد یک نگاه، متوجه شد که سرعت بی‌ام‌و مدام در نوسان است. ماشین مسیرش را با بی‌ثباتی طی می‌کرد و گاهی‌نکرده به لاین مجاور منحرف می‌شد و دوباره با یک حرکت ناگهانی به مسیر برمی‌گشت، درست مثل اینکه راننده‌اش مست باشد.
تازه می‌خواست بپرسد چه خبر است که دید‌بها شو هوای‌سونگ نیز از آینه‌ی عقب به جاده‌برخورد خیره شده و ابروهایش در هم گره خورده است.
شو هوای‌سونگ پرسید: «از وقتی‌راحت اومدیم رو پل، چند تا‌بازگشت ماشین از کنارمون رد شدن؟»
روان یو که خودش هم از خلوتیِ عجیب جاده تعجب کرده‌بازگشت بود، جواب داد: «نهایتاً دو سه تا؟» بعد با تردید اضافه‌نداده کرد: «حالا که دقت می‌کنم... از لاین مخالف هم ماشین زیادی نیومده.»
اخم‌های شو هوای‌سونگ عمیق‌تر شد.
روان یو با درک ناگهانی موضوع پلک‌موضوع زد: «نکنه بلافاصله بعد از اینکه ما‌احساسی وارد پل شدیم، مسیر رو بسته باشن؟»
این وضعیت بیش از حد غیرعادی‌بی‌اهمیت بود. غیر از مسدود شدن مسیر توسط‌می‌دانست پلیس، هیچ توضیح منطقی دیگری وجود نداشت.
اما چرا باید‌همان پل را بدون‌راحت هیچ هشدار قبلی ببندند؟
از حالت چهره‌ی شو هوای‌سونگ که حالا به طرز غیرعادیِ جدی‌توانایی شده بود و حرکات عجیب و خطرناک بی‌ام‌و، روان یو کم‌کم‌برود داشت متوجه اوضاع می‌شد. دستش را روی کمربند ایمنی‌اش محکم کرد.
نگاهش مدام بین آینه‌ی بغل و جاده در گردش بود‌این‌قدر تا اینکه چند لحظه بعد، دید وی جین ناگهان پایش‌چیز را روی گاز گذاشت و ماشینش را به موازات آن‌ها رساند.
روان یو با‌ابتدا لب‌هایی لرزان گفت:بی‌اهمیت «می‌خواد چیکار کنه؟»
شو هوای‌سونگ شیشه را بالا کشید، دست روان یو‌چون را از روی کمربند جدا کرد و آن را‌اندازه‌ی محکم در دست خودش گرفت: «من اینجام. هیچ اتفاقی نمی‌افته.»
روان یو آرام گفت: «اوهوم.» و در حالی که بی‌ام‌و‌نبود کاملاً هم‌سطح ماشین آن‌ها شده بود، مستقیم به روبه‌رو خیره‌می‌تواند ماند؛ حتی جرئت نمی‌کرد سرش را به سمت او بچرخاند.
شو هوای‌سونگ در حالی که یک دستش‌موضوع روی فرمان بود، نگاهی به سمت راست انداخت‌طرز و نگاهش با چشمان وی جین تلاقی کرد.
پس از آن تبادل نگاهِ‌راحت کوتاه، بی‌ام‌و سرعتش را کم‌بازگشت کرد و دوباره عقب افتاد.
به نظر می‌رسید آن سرعت گرفتنِ‌راحت ناگهانی، فقط برای تأیید هویت آن‌ها‌وطن با همان یک نگاه بوده است.
شو هوای‌سونگ در حالی که سرعتش را‌محدود ثابت نگه داشته بود، گفت: «یه زن رو‌کرده صندلی شاگردش نشسته. وضعیتش عادی به نظر نمی‌رسید.»
بدن روان یو‌خوشحال منقبض شد: «نکنه‌شنگ‌لان گروگان گرفته باشتش؟»
«احتمالش هست.»
پس واقعاً ممکن بود این‌تصمیم یک عملیات غافلگیرکننده‌ی پلیس برای‌ناخودآگاه مبارزه با قاچاق مواد مخدر باشد.
با نگاهی به امواج‌می‌شدند متلاطم دریای زیر پل، ضربان‌خاصی قلب روان یو تندتر شد.
حالا که هر دو سمت پل مسدود شده بود‌نداده و تنها چند ماشین روی این پل شش‌بانده باقی مانده‌منطقی بودند، آنجا درست مثل یک جزیره‌ی دورافتاده به نظر می‌رسید.
آب دهانش را به سختی قورت داد. لحظه‌ای بعد، یک ماشین پلیس با آژیرهای‌خانواده‌اش روشن از لاین مخالف به سرعت به سمتشان آمد. همزمان در آینه‌ی عقب دید‌برخورد که بی‌ام‌و دنده عقب گرفته و با سرعتی دیوانه‌وار در حال عقب رفتن است.
وی جین با یک دست فرمان را‌بی‌اهمیت گرفته بود و با دست دیگرش داشت‌می‌دانست یک جلیقه‌ی نارنجی رنگ را به تن می‌کرد.
در یک‌دچار لحظه، روان یو‌آنجا همه‌چیز را فهمید.
حالا که پل کاملاً مسدود شده‌شنگ‌لان بود، او داشت جلیقه‌ی نجات می‌پوشید‌نمی‌دید تا خودش را به دریا بیندازد!
با نزدیک شدن ماشین پلیس از لاین مخالف،چون بی‌ام‌و یک چرخش ۱۸۰ درجه‌ی تند و تیز کرد‌اندازه‌ی و در خلاف جهت مسیر شروع به حرکت کرد.
شو هوای‌سونگ ناگهان گفت: «محکم‌تصمیم بشین.» و با یک چرخش سریع،بازگشت به دنبال او تغییر مسیر داد.
روان یو‌دچار دستگیره‌ی بالای در‌آنجا را محکم چسبید.
او خوب می‌دانست که‌هیچ‌وقت چرا شو هوای‌سونگ دست‌بها به چنین کاری زده است.
برای وی جین، پریدن در آب‌بی‌اهمیت یک قمار از سر ناامیدی بود؛طبیعی یا فرار می‌کرد یا غرق می‌شد.
اما شو هوای‌سونگ‌همان نمی‌توانست اجازه دهد‌راحت او چنین ریسکی بکند.
این عملیات، تنها‌مشکل سرنخ موجود برای‌کار پرونده‌ای ده‌ساله بود.
خانواده‌های شو، جیانگ و وانگ،اندازه‌ی ده سالِ تمام برای رسیدنِ‌این‌قدر چنین روزی انتظار کشیده بودند.
وی جین نباید می‌مرد.
او باید با‌همان عدالت روبه‌رو می‌شد و‌بی‌اهمیت حقیقت را فاش می‌کرد.
شو هوای‌سونگ نگاهی به ماشین پلیس در آن سوی‌خاصی موانع انداخت، سپس پایش را روی پدال گاز فشرد و‌کرد فاصله‌ی بین خودشان و وی جین را به حداقل رساند.
یادداشت نویسنده: سفر از هانگژو به شانگهای در دنیای واقعی نیازی‌بزرگ به عبور از پل دریایی ندارد. این تغییر صرفاً برای پیشبرد‌درگیر داستان انجام شده و از نظر جغرافیایی کاملاً دقیق نیست. (#^.^#)