چپتر 8: چپتر 8
0شو هوای‌سونگ با قدم‌هایی تند و گوشی به‌زورگوییه دست از دادگاه بیرون آمد و به لیو ماو‌اون گفت: «یه کم تو تایپ ووبی دستم کند شده.»
هنوز حرفش تمام نشده بود که مردی با کت‌وشلواری خوش‌دوخت از ساختمان سفید و بلند‌کارت پشت سرشان به بیرون دوید تا مراتب قدردانی‌اش را ابراز کند. او از دفاعیات شیوا‌کنه و بی‌نقص شو هوای‌سونگ در طول دادگاه تمجید کرد و بابت سوءتفاهم قبلی‌اش عذر خواست.
این مرد از شرکت اس‌جی بود. روز قبل، شو هوای‌سونگ بدون هیچ اطلاع قبلی ناگهان به چین برگشته بود و‌کمی باعث شده بود این مرد در ابتدا تصور کند که او در آخرین لحظه جا زده و فرار کرده است؛ سوءتفاهمی‌برایش که چیزی نمانده بود باعث شود او موسسه حقوقی‌ای را که شو هوای‌سونگ با آن همکاری می‌کرد، روی سرش خراب کند.
شو هوای‌سونگ گوشی را کمی‌رفت از گوشش فاصله داد و با‌کردم لحنی مودبانه جواب داد: «خواهش می‌کنم.»
لهجه‌ی آمریکایی بی‌نقص‌طاعون و دلنشینش به‌کارت نرمی در هوا پیچید.
کمی آن‌طرف‌تر، یک ماشین لینکلن پارک شده بود و شخصی از قبل‌طاعون درِ ماشین را برایش باز نگه داشته بود. او در جواب با سر‌داری اشاره‌ای کرد، روی صندلی عقب نشست و دوباره گوشی را به گوشش چسباند.
در آن سوی خط، لیو‌زده ماو یک‌راست رفت سر اصل‌چیزی مطلب: «پرونده رو برات جور کردم.»
این بار، شو‌سوی هوای‌سونگ با لحنی رسمی‌مطلب جواب داد: «زحمت کشیدی.»
در مقابل، لیو ماو جسورتر شد. «مردم مثل طاعون ازت فراری‌ان.هانگژو این کارت رسماً زورگوییه. این‌همه موسسه حقوقی تو هانگژو هست، چرا‌چون این‌قدر اصرار داری که اون حتماً ژی کون رو انتخاب کنه؟»
«چون این پرونده‌ایه‌کردم که فقط خودم می‌دونم‌کشیدی چطور باید جمعش کنم.»
«یه دعوای حقوقی ساده‌ست. هر موسسه‌ای می‌تونه قبولش کنه. اوه، راستی، یادمون نره... تو ازش خوشت میاد، که خب‌خراب مشکلی هم نیست. اما تو این قضیه، تو قبل از هر چیزی یه وکیلی. نمی‌تونی که با هر خواسته‌ای‌پارک که موکلت داره موافقت کنی، می‌تونی؟ هر چی که ازت می‌خواد رو بدون اینکه حتی پلک بزنی می‌گی قابل انجامه؟»
شو هوای‌سونگ خنده‌ی آرامی کرد.
راننده که متوجه حال خوب او‌کارت شده بود، از توی آینه وسط‌هست نگاهی به او انداخت و لبخند زد.
شو هوای‌سونگ با تکان دادن سر، نگاه دوستانه‌اش را پاسخ داد و در‌ازت حالی که لبخندش عمیق‌تر می‌شد، جواب داد: «پلک که زدم. در ضمن، حسی‌اون که بهش دارم رو... حتی خودم هم هنوز نمی‌دونم. تو از کجا می‌دونی؟»
لیو ماو که از این‌همه طفره رفتنِ‌کرده شو هوای‌سونگ و نادیده گرفتن اصل مطلب‌حقوقی‌ای مات و مبهوت مانده بود، زبانش بند آمد.
«من دارم‌چسباند در مورد‌یک‌راست پرونده حرف می‌زنم...»
«وقتی می‌گم قابل‌طاعون انجامه، این نظر حرفه‌ایم‌رسماً به عنوان یه وکیله.»
«نه، سیستم حقوقی اینجا با جایی که تو‌مقابل ازش اومدی فرق داره. تو چین، این پرونده‌رسماً باید از زاویه‌ی سرقت طرح اولیه داستان بررسی بشه.»
شو هوای‌سونگ گوشی را به گوش دیگرش جابه‌جا کرد و حرفش را اصلاح کرد:حقوقی‌ای «مهم نیست کدوم کشور باشه، در هر حال باید از همون طرح اولیه‌ی دزدیده‌شده شروع‌لهجه‌ی بشه. اما چی می‌شه اگه اون طرح اولیه از همون اول اصلاً دزدیده نشده باشه؟»
لیو ماو‌چسباند مکثی کرد.یک‌راست «چی گفتی؟»
درست زمانی که شو هوای‌سونگ می‌خواست توضیح بدهد، گوشی در کف دستش‌هست لرزید. نگاهی به صفحه انداخت و اعلان پیام جدیدی از وی‌چت را‌فقط دید. لحنش را عوض کرد و پرسید: «آیدی من رو براش فرستادی؟»
«آره.»
«پس بعداً حرف می‌زنیم.»
لیو ماو با گفتن «هی!» سعی‌اصل کرد جلویش را بگیرد، اما شو هوای‌سونگ‌رسمی در هر صورت تماس را قطع کرد.
با این حال، وقتی وی‌چت را باز‌رسماً کرد، پیام از طرف کسی که انتظارش را‌اصرار داشت نبود؛ پیام از طرف شو هوآی‌شی بود.
مجنون شعر: داداش، ویبو ارشد روان چند روزه که هیچ فعالیتی‌مثل نداره. کامنت‌ها و دایرکت‌هاش هم هنوز بسته‌ست. مگه بهم نگفتی این‌چرا قضیه رو بسپرم به تو و خودت همه‌چیز رو حل می‌کنی؟
پیام پنهان حرفش این بود:زده پس چرا بعد از این‌همه‌چیزی مدت هنوز مشکل حل نشده؟
سرش را پایین انداخت و‌رفت تایپ کرد: به این سادگی‌ها نیست.کردم حواست به درس و مشقت باشه.
مجنون شعر:مثل حداقل نباید یه‌فراری‌ان بیانیه‌ی جدید بدم؟
شو هوای‌سونگ یک پیام صوتی فرستاد: «اون موقع که دروغ گفتی جیگرشو داشتی، حالا پشیمون شدی؟ هر‌زورگوییه بیانیه‌ای مسئولیت داره. الان وضعیت خیلی ملتهبه. اگه تو این مرحله کلاً حرفت رو پس بگیری، فکر کردی‌می‌دونم واکنش‌ها چقدر می‌تونه بدتر بشه؟ واقعاً فکر می‌کنی کسی دیگه حرفت رو باور می‌کنه... یا حرف اون رو؟»
مجنون شعر: می‌دونم گند زدم...زده اما حداقل نباید تو خلوت‌چیزی به ارشد روان یه توضیحی بدیم؟
شو هوای‌سونگ: «ما»یی وجود نداره. هر توضیح‌مطلب خصوصی‌ای که باشه، بین من و اونه.زحمت تو فقط دهنت رو بسته نگه دار.
مجنون شعر: اوه... ولی داداش، نمی‌تونم به این قضیه فکر نکنم و اصلاً تمرکز‌این‌قدر ندارم که درس بخونم. فکر کنم برای اینکه حواسم پرت بشه به یه مبلغ خیلی‌جمعش گنده پول نیاز دارم. [ایموجی کیوت] راستش... بلیت‌های کنسرت لی شی‌کان داره میره برای فروش!
شو هوای‌سونگ دیگر جوابی نداد و فقط پول را‌جسورتر برایش واریز کرد. درست زمانی که می‌خواست گوشی‌اش را کنار‌حقوقی بگذارد، نگاهش به تب «مخاطبین» در پایین نوار پیام‌ها افتاد.
خالی بود و هیچ دایره‌ی‌زده قرمز رنگی برای اعلان جدید‌چیزی روی آن به چشم نمی‌خورد.
روان یو تمام روز مردد بود و تازه با نزدیک شدن به غروب بود که دست از‌جسورتر این کلنجار رفتن برداشت. برای صدمین بار، پروفایل شو هوای‌سونگ را باز کرد و تمام شجاعتش را جمع‌حتماً کرد تا دکمه‌ی «افزودن به مخاطبین» را لمس کند، اما دوباره در مرحله‌ی نوشتن پیام تایید گیر افتاد.
باید چه می‌نوشت؟
«سلام وکیل‌جور شو، من‌بار روان یو هستم؟»
«وکیل شو، ببخشید مزاحم‌لحظه میشم، می‌شه لطفاً درخواست‌است من رو قبول کنید؟»
سرش را تکان داد، خطی را که کامل تایپ‌برات کرده بود پاک کرد و در حالی که گوشی‌مردم در دستش بود، با کلافگی روی مبل رها شد.
این وضعیت‌مثل دقیقاً مثل‌ازت دوران دبیرستان بود.
آن زمان‌ها که تازه به شو هوای‌سونگ علاقه‌مند شده بود، واقعاً به این فکر کرده بود که احساسش را‌حقوقی اعتراف کند. با استفاده از موقعیت پدرش به عنوان معلم راهنمای او، یواشکی شماره‌ی کیوکیو او را پیدا کرده بود.کنم اما هیچ‌وقت جرات نکرد درخواست دوستی بفرستد و در عوض، روزها به اطلاعات پروفایلش که هیچ تغییری نمی‌کرد، زل می‌زد.
شور و شوق اولیه بعد از تلاش‌های بی‌نتیجه‌ی مکرر‌سوءتفاهمی فروکش می‌کند. به همین خاطر، او در تمام آن‌سرش سه سال، هرگز او را در کیوکیو اضافه نکرد.
بعد از اینکه کمی آرام شد، ناگهان گوشی‌اش لرزید. با این فکر که‌رسمی پیامی از طرف کسی آمده، گوشی را برداشت اما با این صحنه مواجه شد—شو‌حقوقی هوای‌سونگ: من درخواست دوستی شما را پذیرفتم. اکنون می‌توانید چت کردن را شروع کنید.
روان یو‌مثل فوراً سیخ‌ازت سر جایش نشست.
آیا او درخواست را فرستاده‌رسمی بود؟ دستش خورده بود؟ در‌مردم پیام تأیید چه نوشته بود؟
جستجوی دیوانه‌وارش برای یافتن پاسخ به هیچ نتیجه‌ای نرسید. با‌چیزی بی‌قراری از روی مبل پرید، چند قدم راه رفت و‌کمی بعد دوباره بی‌سروصدا بالا رفت و چتری‌هایش را کنار زد.
در آن سوی خط، شو هوای‌سونگ به صفحه نمایش خیره‌جور شده بود و با دیدن پیام احوالپرسی که نوشته بود:طاعون «نیا نیا نیا نیا نیا»، گوشه‌های لبش به بالا متمایل شد.
داشت چه کار می‌کرد؟
در سانفرانسیسکو دیگر نیمه‌شب بود. روان یو نمی‌دانست که‌جسورتر او در یک چشم به هم زدن به آمریکا‌این‌همه برگشته است، به همین دلیل در این ساعت پیام می‌داد.
جرعه‌ای از قهوه‌ی کنار دستش نوشید و‌کرده منتظر ماند تا او حرفی بزند، اما‌حقوقی‌ای صفحه گوشی با لجاجت در سکوت باقی ماند.
این سکوت شبیه «بن‌بست» سه‌ساله در دوران دبیرستانشان بود. روی صحنه‌هایی که برای‌رسمی خودشان ساخته بودند، پشت به پشت هم نمایش‌های جداگانه‌شان را اجرا می‌کردند و‌این‌همه هر کدام به اشتباه تصور می‌کردند که عشق عمیقشان تنها یک نمایشنامه تک‌نفره است.
اما آن‌مثل پرده سال‌ها بعد‌فراری‌ان کنار رفته بود.
شو هوای‌سونگ نگاهی به صفحه گوشی‌اش انداخت، جایی که رابط کاربری رمان‌های شهر ادبیات جین‌جیانگ که تقریباً آن را فرسوده کرده بود، نمایش‌این‌قدر داده می‌شد. از جا بلند شد و به سمت پنجره قدی رفت و در دل شب به چراغ‌های درخشان و خاموشی‌ناپذیر شهر خیره‌راستی شد. بازتاب‌های طلایی روی پهنه دوردست آب می‌رقصیدند، با وزش باد سوسو می‌زدند و در آن سکوت، نقاطی از گرمای لرزان را خلق می‌کردند.
پس از‌تصور مدتی، گوشی‌اش‌لحظه دوباره لرزید.
یشم نرم: سلام وکیل‌یک‌راست شو، روان یو هستم.پرونده دیروز همدیگر را دیدیم.
با توجه به لحنش،ازت هنوز هم وانمود می‌کرد‌زورگوییه که او را نمی‌شناسد.
به آرامی پلک‌کردم زد و در‌زحمت جواب تایپ کرد: سلام.
وکیل شو، اگر‌آخرین برایتان مقدور است،فرار می‌خواستم سؤالی بپرسم.
اوهوم.
امم... من توی‌طاعون پیام تأییدی که الان‌رسماً فرستادم چی نوشته بودم؟
شو هوای‌سونگ به صفحه گوشی خندید، گویی می‌توانست از‌جسورتر میان آن رشته از سه‌نقطه‌ها، تقلا و دست‌پاچگی‌اش را‌این‌همه بخواند. ده ثانیه بعد، با قاطعیت یک اسکرین‌شات برایش فرستاد.
یشم نرم: ...
پس از دو‌سوی دقیقه سکوت کامل،اصل گوشی دوباره لرزید.
یشم نرم: ببخشید،طاعون دستم خورد... وکیل شو،رسماً شما الان آمریکا هستید؟
شو هوای‌سونگ نگاهی به اسکرین‌شات که‌زحمت اطلاعات اپراتور موبایلش را لو داده‌طاعون بود انداخت و جواب داد: «اوهوم.»
روان یو: «متأسفم، نمی‌دانستم...»
شو هوای‌سونگ می‌خواست بگوید مشکلی نیست، او به هر حال‌جور معمولاً تا دیروقت بیدار می‌ماند، اما بعد از تایپ کردنش،طاعون احساس کرد لحنش چندان مناسب نیست و آن را پاک کرد.
در همان سکوت کوتاه، روان یو پیام‌رسماً دیگری فرستاد: «ببخشید که مزاحم استراحتتان شدم.این‌قدر هر وقت برای شما مقدور بود صحبت می‌کنیم.»
سرش را چرخاند، به‌بار فنجان خالی قهوه نگاه کرد‌جسورتر و پل بینی‌اش را فشرد.
حالا که او این حرف را‌فرار پیش کشیده بود، آیا منظورش این‌شود بود که او می‌تواند برود بخوابد؟
روان یو دیگر پیامی نفرستاد. او صفحه را به سمت پروفایل شبکه اجتماعی‌اش کشید‌زحمت و به رابط کاربری خالی و جمله‌ی «دوستان فقط می‌توانند پست‌های سه روز اخیر‌هانگژو را ببینند» خیره شد و بعد از پنج دقیقه کامل، صفحه گوشی‌اش را قفل کرد.
به نظر می‌رسید از رفتار دائماً سرد و طفره‌رونده‌ی او‌حقوقی کلافه شده بود؛ شو هوای‌سونگ چرخید و به سمت حمام‌انتخاب رفت و در همان حال، دوباره بند حوله‌اش را شل کرد.
آب دوش از سر تا پایش را شست. وقتی کارش تمام شد، با‌ازت موهای نمدار بیرون آمد، نگاهی به گوشی‌اش روی میز انداخت و در نهایت‌اون آن را برداشت تا جواب دهد: «بگذاریم برای ساعت ۵ عصر به وقت سانفرانسیسکو.»
و به این ترتیب، روان‌زده یو یک اطلاعات مهم دیگر به‌نمانده دست آورد: او در سانفرانسیسکو بود.
در طول هشت سال گذشته، او احتمالاً آنجا زندگی‌برات می‌کرد؛ بیش از ده هزار کیلومتر دورتر از او،مردم در حالی که تمام اقیانوس آرام بینشان فاصله انداخته بود.
و در‌مثل آینده نیز‌ازت همین‌طور باقی می‌ماند.
ناگهان کمی احساس آرامش کرد.
به این ترتیب، نیازی نبود رو در رو‌است با هم ارتباط برقرار کنند. با وجود یک صفحه‌روی نمایش بینشان، تمام رازها بسیار امن‌تر به نظر می‌رسیدند.
بنابراین پنج دقیقه بعد، وقتی شو هوای‌سونگ آدرس ایمیلش را فرستاد‌کردم و از او خواست ابتدا تمام مدارک مربوطه را ارسال کند، او‌کارت به خاطر هدف بزرگ‌ترش دل به دریا زد و دیگر تردید نکرد.
با این حال، روان یو آن شب خوب نخوابید. چون ساعت ۵هست عصر در سانفرانسیسکو، معادل ۸ صبح در پکن بود؛ به این معنی که‌خودم او باید به محض بیدار شدن، درباره پرونده با شو هوای‌سونگ بحث می‌کرد.
اخیراً، به خاطر آزار و اذیتی که در فضای مجازی احاطه‌اش کرده بود، برنامه خوابش از قبل‌زورگوییه به هم ریخته بود. حالا با فشار این قرار ملاقات، بیشتر شب را بیدار ماند. وقتی زنگ‌خودم ساعت در ۷:۳۰ صبح به صدا درآمد، دیگر نتوانست تحمل کند و فوراً آن را خاموش کرد.
وقتی دوباره بیدار شد، از زمان مقرر گذشته بود؛ صفحه‌چیزی گوشی عدد «۰۸:۲۷» را نشان می‌داد. روان یو با وحشت‌کمی از جا پرید و با دست‌پاچگی از تخت بیرون آمد.
هیچ پیامی در وی‌چت نبود. نفس راحتی کشید.پرونده شو هوای‌سونگ به عنوان یک وکیل در کالیفرنیا،مقابل احتمالاً آن‌قدر بیکار نبود که منتظر او بماند.
با این‌مثل حال، عذرخواهی‌ازت لازم بود.
او به سرعت پیامی‌بار فرستاد: «وکیل شو، واقعاً متأسفم...جسورتر خواب ماندم. الان وقت دارید؟»
تا مدت‌ها هیچ جوابی نیامد.
روان یو بلند شد تا دست و رویش را بشوید. حتی بعد‌بار از تمام کردن صبحانه هم گوشی‌اش همچنان ساکت بود. حداقل مجبور نبود‌رسماً غذایش را تندتند بخورد و می‌توانست با خیال راحت صبحانه‌اش را تمام کند.
درست زمانی که پاکت خالی شیر را پایین گذاشت، گوشی‌اش‌حقوقی لرزید؛ انگار زمان صبحانه خوردنش را دقیقاً محاسبه کرده بود.انتخاب صفحه را کشید و جواب ساده‌ی شو هوای‌سونگ را دید: «اوهوم.»
روان یو هیچ تجربه‌ای در زمینه دعاوی حقوقی نداشت و مطمئن نبود‌طاعون ارتباط با یک وکیل چگونه باید باشد. در مواجهه با سردی و‌اصرار عدم پیش‌قدم شدن او، دوباره تایپ کرد: «پس درباره پرونده صحبت کنیم؟»
«بیا رو‌تصور در رو‌لحظه صحبت کنیم.»
روان یو خشکش‌سوی زد. مگر او‌اصل در سانفرانسیسکو نبود؟
ثانیه‌ای بعد.
شو هوای‌سونگ: «تماس‌کردم تصویری. البته اگر‌زحمت برایت مقدور است.»