چپتر 84: عطر برف. (۳)
0۵.
استاد بلافاصله‌انرژی تحت عمل‌شمشیرم جراحی قرار نگرفت.
«متاسفم. من،چشمان من فقط باید‌باشکوهی کمی استراحت کنم...»
درست بعد از پایان عمل ارباب موریم بود. هم کیمیاگر و هم پادشاه دارو از انجام‌رختخواب جراحی خسته شده بودند. کیمیاگر از حال رفت و به خواب فرو رفت، و پادشاه دارو با‌غمت فکی آویزان و در حالی که کاملاً گیج و مبهوت بود، به سمت چشمه‌های آب گرم رفت.
«...»
استاد اخم کرد‌چرخاندن و به ارباب‌کردم موریم خیره شد.
«پیرمرد. شنیدم پایین‌تنه‌ات رو‌منظره از دست دادی، برای‌چقدر همین اومدم خودم ببینمش.»
«اولین ملاقات‌کننده‌ام از وقتی که‌این‌طوری بیمار شدم واقعاً شگفت‌انگیزه. خیلی خب،باشکوهی بیا و چشم‌هات رو روشن کن.»
«حالت چطوره؟»
ارباب موریم که‌چرخاندن روی حصیر دراز‌کردم کشیده بود، قهقهه‌ای زد.
«احساس سبکی می‌کنم.برقی حس می‌کنم ممکنه‌بوده همین الان عروج کنم.»
«چرند می‌گی. تو حتی‌می‌تونستم نمی‌تونی یه آدم جدید بشی،برقی چه برسه به عروج کردن...»
ارباب موریم پوزخند زد.
«خب، قیافه تو هم سبک‌تر‌صرف به نظر می‌رسه. مادو. تو‌زندگیم هم تصمیم گرفتی جراحی کنی؟»
«...آره.»
استاد آهی کشید.
«همین الان به اندازه یه سال انرژی برای‌آخرین چرخاندن شمشیرم صرف کردم. این آخرین بار تو زندگیم‌منظره بود که می‌تونستم این‌طوری با چی خودم بازی کنم.»
«اوهو!»
چشمان ارباب موریم برقی زد.
«باید منظره باشکوهی بوده باشه. چقدر‌بازی حیف شد که وقتی تو رختخواب دراز‌باشه کشیده بودم نتونستم ببینمش. خب؟ چیکار کردی؟»
«سعی کردم زمستان رو ببرم،صرف اما نتونستم. اون مرحله از‌زندگیم استیصال مرگبار برای من خیلی دوره.»
«اوه، مایه تأسفه. خب. غمت نباشه. مگه اون یه‌بار مرحله بی‌سابقه نیست؟ اگه به همین راحتی بود، تاریخ دنیا‌بوده تا حالا حداقل شش بار زیر و رو شده بود.»
ارباب موریم دوباره قهقهه زد.
استاد با نگاه‌زندگیم به خنده‌های پیرمرد،بازی لب به سخن گشود.
«نامگونگ وون. تو...»
«من اصلاً پشیمون نیستم.»
ارباب موریم‌چشمان قاطعانه حرفش‌منظره را قطع کرد.
«دنیا خیلی وقت پیش از هم پاشید، اما ما با یه سرنوشت عجیب سه سال دوام آوردیم. این یه سرنوشت عجیب بود که دکترهای‌اما دنیای بیرون تونستن ما رو درمان کنن. اینکه تونستم یه شاگرد نهایی داشته باشم، اینکه فرقه صالح که فکر می‌کردم به پایان می‌رسه ادامه پیدا‌سخن می‌کنه—همه این‌ها یه بازی عجیب سرنوشته! اگه تمام این تصادف‌های عجیب روی هم قرار بگیرن، مگه بهش نمی‌گن معجزه؟ من فقط برای این معجزه سپاسگزارم.»
«...»
«همم. تنها چیزی که بابتش حسرت می‌خورم اینه. ما هیچ‌وقت نتونستیم‌می‌تونستم جنگ خیر و شر خودمون رو به پایان برسونیم، مادو. خب،حیف چیزی به اسم زندگی بی‌نقص وجود نداره. شاگردهامون بهش رسیدگی می‌کنن.»
«آره. همین‌طور می‌شه.»
استاد لبخند محوی زد. لبخندی تنها و غریب‌چشمان بود. با این حال، در چشمان استاد وقتی‌رختخواب به من نگاه می‌کرد، ایمان قدرتمندی نهفته بود.
«اگه این پایان‌چرخاندن زندگی منه، با‌کردم کمال میل می‌پذیرمش.»
این یک پذیرش‌چرخاندن شادمانه نبود. اما‌کردم به آن نزدیک بود.
آب‌نبات هر چقدر هم که شیرین‌بوده باشد، پیش از آنکه بتوانی آن‌نتونستم را ببلعی باید در دهانت آب شود.
شاید استاد داشت‌زندگیم با دقت به‌بازی پایان زندگی‌اش فکر می‌کرد.
«همم.»
سرم را تکان دادم.
«استاد. من‌چشمان باید برای لحظه‌ای‌باشکوهی به جایی برم.»
«همم؟ با اون‌زندگیم وضعیتی که بیرون داره،اوهو دقیقاً کجا می‌تونی بری؟»
«فکر کنید شاگردتون‌چرخاندن می‌ره تا کمی‌کردم هوا بخوره. نگران نباشید.»
«...با این‌انرژی حرفی که زدی‌صرف بیشتر نگران شدم.»
استاد به‌چشمان آرامی ابروهایش‌منظره را پایین انداخت.
«قصد نداری خودت‌زندگیم رو درگیر یه کار‌اوهو خطرناک کنی، مگه نه؟»
«قطعاً قبل از‌چرخاندن اینکه عمل استاد‌کردم تموم بشه برمی‌گردم.»
مشتم را با دست‌شمشیرم دیگرم در مقابل سینه‌ام‌آخرین پوشاندم و تعظیم کردم.
حالت دست‌هایم احتمالاً کاملاً ناشیانه‌باشکوهی به نظر می‌رسید، اما تمام‌رختخواب قلبم را در این حرکت گذاشتم.
«لطفاً با خیال راحت درمان بشید،بازی استاد. وقتی دوباره چشم‌هاتون رو باز‌بوده کنید، شاگرد بی‌لیاقتتون منتظرتون خواهد بود.»
استاد این را پذیرفت.
حالا، زمان آن رسیده‌شمشیرم بود که زندگی استاد‌آخرین را به او بازگردانم.
۶.
از غار خارج‌زندگیم شدم و از‌بازی دشت برفی گذشتم.
در حالی که از دشت برفی می‌گذشتم، تصور کردم این دنیا قبل‌این‌طوری از نابودی چگونه به نظر می‌رسید. موریم. جنگل هنرهای رزمی. آیا آنجا‌بودم جنگلی انبوه وجود داشت؟ گانگهو. رودخانه‌ها و دریاچه‌ها. آیا آنجا آبی جریان داشت؟
«سرورم.»
در آن‌چشمان سوی دشت‌منظره برفی بود.
«دستور را اجرا کردم.»
در وسط دشت برفی، جایی که‌کردم درختان روییده بودند و رودخانه جریان داشت،بازی پرتا روی یک زانو زانو زده بود.
«همه‌شون رو پیدا کردی؟»
پرتا با سری افکنده گفت: «بله.» برف سفید مانند‌حیف غبار روی موهایش نشسته بود. دانه‌های برف ثابت می‌کردند که‌اون او چه مدت در آن حالت زانو زده بوده است.
«همان‌طور که سرورمان دستور دادند.»
چند روز‌انرژی پیش به پرتا‌صرف دستوری داده بودم.
«جیانگ‌شی‌هایی در این حوالی هستند‌صرف که می‌تونن از هنرهای رزمی‌زندگیم استفاده کنن و تنها موندن.»
«پیداشون کن.»
«اعضای فرقه شیطانی رو با لباس‌های‌بازی فرم سیاهشون پیدا کن. مبارزان جوانمرد‌بوده رو با لباس‌های سفیدشون پیدا کن.»
در طول سه سال گذشته‌صرف از نبرد بزرگ خیر و‌زندگیم شر، بسیاری از جیانگ‌شی‌ها «ناپدید شده‌اند».
اجساد جنگجویان توسط کولاک و‌صرف برفِ همراه با باد جارو‌زندگیم شده و از بین رفته بودند.
«۴۳۹ جیانگ‌شی از فرقه شیطانی گم‌بوده شده بودند. از فرقه صالح، ۴۷۸ جیانگ‌شی.چیکار در مجموع، ۹۱۷ نفر مفقود شده بودند.»
این همه ماجرا نبود.
«۵۶۰ عضو از فرقه شیطانی گم نشده‌اند، بلکه در‌بار همین حوالی هستند. اعضای فرقه صالح که در این‌باشکوهی حوالی هستند، ۵۲۱ نفر. در مجموع، ۱۹۹۸ نفر. تمام آن‌ها.»
پرتا کمی بیشتر تعظیم کرد.
از روی شانه نحیفش.
«من آن‌ها را‌زندگیم در اینجا برای‌بازی شما جمع‌آوری کرده‌ام.»
جیانگ‌شی‌ها در‌انرژی دشت برفی به‌صرف صف شده بودند.
هنگ اسکلت‌های من، جیانگ‌شی‌ها را از هر دو طرف اسیر کرده بودند. صبح‌بازی بود. هیچ راهی وجود نداشت که جیانگ‌شی‌های ضعیف بتوانند در نور خورشید حرکت‌چیکار کنند، اما حتی اگر ابرها خورشید را می‌پوشاندند، آرایش جنگی آن‌ها از هم نمی‌پاشید.
«خوبه. کارت عالی بود.»
سرم را تکان دادم.
«حالا، جیانگ‌شی‌ها‌انرژی رو یکی‌شمشیرم یکی برام بیار.»
«بله. همان‌طور که فرمان می‌دهید.»
اسکلت‌ها اجساد سرد را به جلو کشیدند. تا زمانی که اولین‌بودم جسد به من رسید، شمشیر مقدس را در دست گرفته بودم. زمستان‌دوره سرد بود. اما تیغه من که هوای زمستان را می‌شکافت، سردتر بود.
...بارایا...
باد وزید. درست همان‌طور که باران در یک دریاچه جمع می‌شد،می‌تونستم باد با خشم به درون دره می‌وزید. وقتی باد در دره‌حیف جمع می‌شد، صدای آن شبیه به صدای انسان‌ها به نظر می‌رسید.
...بارایا...
در دوردست‌ها.چشمان باد، سوترا‌منظره را فریاد می‌زد.
این صدا، همان‌طور که‌می‌تونستم به پایین سرازیر می‌شد، به‌برقی صدای تمام انسان‌ها شباهت داشت.
صدای بادی را که‌شمشیرم به پایین می‌غلتید شنیدم‌آخرین و شمشیرم را چرخاندم.
...آگابارایا...
و قاطعانه بریدم.
سر جیانگ‌شی شکافت.
«هاف.»
اجساد را یکی‌چرخاندن پس از دیگری‌کردم بریدم و بریدم.
بدون هیچ استراحتی.
با متلاشی شدن سر‌می‌تونستم جیانگ‌شی‌ها، قطعات و بقایای‌چشمان آن‌ها به همه جا پاشید.
«بعدی!»
«بله!»
اسکلت‌ها به سرعت جسد بعدی را آوردند. پرتا ارتش استخوان‌ها را طوری هدایت می‌کرد که‌سعی به شکل مورد نیاز حرکت کنند. وقتی روی یک ریتم ثابت افتادم، پرتا به سرعت‌بی‌سابقه اجساد را به من تقدیم می‌کرد، و وقتی احساس خستگی می‌کردم، کمی سرعت را پایین می‌آورد.
«سریع‌تر! امروز قبل‌زندگیم از غروب آفتاب کار‌اوهو همه‌شون رو تموم می‌کنم!»
«بله، سرورم!»
مانند بادِ در‌چرخاندن جریان، ما به‌کردم اعدام‌های خود ادامه دادیم.
در مجموع ۱۹۹۸ جسد.
مهم نبود چقدر بی‌حرکت یا‌این‌طوری مطیع بودند، بریدن آن‌ها با‌منظره یک ضربه کار آسانی نبود.
«هاف، هاف... هوو...!»
در تمام این‌چرخاندن مدت داشتم به‌کردم آن فکر می‌کردم.
«چطور می‌تونم‌چشمان به پایان‌منظره بی‌نقص برسم؟»
چه نوع پایانی‌زندگیم تضمین می‌کرد که‌بازی استاد کاملاً راضی باشد؟
«زندگی یک‌انرژی انسان چطور‌شمشیرم می‌تونه کامل بشه؟»
می‌خواستم بدون حتی‌چرخاندن یک دروغ به‌کردم آن دست پیدا کنم.
بنابراین، به یک نتیجه رسیدم.
«اینکه من‌بار شاگردش باشم‌می‌تونستم کافی نیست.»
وقتی استاد دیوانه می‌شود، آن پایان بد است.آخرین قطعاً یک نتیجه ضعیف. اما، آیا تنها با‌برقی [معرفی یک شاگرد] واقعاً یک پایان خوش رقم می‌خورد؟
آیا استاد با‌چرخاندن این پایان خوشحال‌کردم و راضی می‌شد؟
«نه.»
پایان معمولی.
[معرفی یک شاگرد] به هیچ وجه‌کردم یک پایان کامل نیست. این به‌این‌طوری سختی معیار یک پایان را برآورده می‌کرد.
حتی اگر اعلام می‌کردم که کار با این‌آخرین تمام شده است، کتابدار، آن صورت فلکی، احتمالاً‌برقی آن را می‌پذیرفت و طبقه ۲۲ام همان‌طور پاکسازی می‌شد...
«هاف! هوو...!»
اما من هرگز راضی نمی‌شدم.
«سرورم، لطفاً قوی‌چرخاندن بمانید! حالا فقط نیمی‌این از آن‌ها باقی مانده‌اند!»
[شاینی با تمام توان برای مبارزه جنگجو هورا می‌کشد!]
خورشید غروب کرد.
آسمان سرخ شد‌چرخاندن و دشت برفی‌کردم به رنگ بنفش درآمد.
«هوو... هاف! هوو...!»
نمی‌دانم چقدر طول کشید. هفت ساعت؟ هشت ساعت؟ باید تقریباً همین‌قدر‌بودم بوده باشد. به هر حال، بدون توقف شمشیرم را چرخاندم. لباس‌هایم‌مرگبار غرق در عرق و تکه‌های اجسادی شده بود که بریده بودم.
«ده تای‌بار آخر دارن‌می‌تونستم میان! سرورم!»
۱۰ نفر.
به روبه‌رویم نگاه کردم. همان‌طور که انتظار می‌رفت، از فرقه شیطانی‌می‌تونستم و فرقه صالح، از هر کدام فقط ۵ نفر باقی مانده‌حیف بود. نفس عمیقی کشیدم و دسته شمشیرم را محکم در مشت فشردم.
فقط کمی دیگر.
«پنج تا موندن!»
فقط اندکی دیگر.
«آخری! این آخریشه!»
سر یکی از اعضای فرقه شیطانی که یونیفرم سیاهی به تن داشت را خرد‌کردی کردم. مغز یخ‌زده جیانگ‌شی مثل یخ تکه‌تکه شد. سرانجام، پس از بریدن هزار و‌نباشه نهصد و نود و هشتمین جیانگ‌شی، بدنم وا داد و زانوهایم روی برف‌ها افتاد.
«هاه، هاه...! هاه، هووو...»
«خسته نباشید،انرژی سرورم! کار‌شمشیرم بزرگی انجام دادید!»
پرتا طوری به نظر می‌رسید که انگار آماده بود از شدت‌می‌تونستم خوشحالی به هوا بپرد. جای تعجب هم نداشت، چرا که او نیز‌رختخواب بیش از نیمی از روز را در کنار من زجر کشیده بود.
از زمانی که او را به عنوان بخشی از سایه‌ام‌رختخواب جمع‌آوری کرده بودم، پرتا همیشه رفتاری خشک و خشن داشت. این‌استیصال اولین باری بود که چنین شادی صادقانه‌ای را در او می‌دیدم.
«از چی این‌قدر خوشحالی؟»
این را بعد از اینکه تنفسم به حالت عادی برگشت پرسیدم.می‌تونستم آنگاه، پرتا تازه متوجه شد که مدتی است احساساتش روی چهره‌اش نمایان‌رختخواب شده و به سرعت به همان حالت سرد و معمول خود بازگشت.
«...وقتی به صحنه‌ای که قراره سرورم به نمایش بذاره فکر کردم، قلبم ناخودآگاه لبریز‌اوهو از احساس شد. من هنوز نتونستم استادِ سرورم رو از نزدیک ببینم، اما... فکر‌سعی می‌کنم ایشون خوشحال می‌شن. و نه فقط یه خوشحالی ساده، بلکه... واقعاً، از صمیم قلب.»
«فکر کنم همین‌طور باشه.»
لبخندی زدم‌بار و روی‌می‌تونستم برف‌ها دراز کشیدم.
«امیدوارم خوشش بیاد.»
درمان ساخته شده بود.
به عنوان‌چشمان شاگرد استاد‌منظره پذیرفته شده بودم.
در نهایت، حتی‌زندگیم اجازه به هو-ریونگ‌بازی را هم گرفته بودم.
رسیدن به‌انرژی اینجا اصلاً‌شمشیرم کار آسانی نبود.
سرانجام... آماده بودم‌چرخاندن تا پایان این‌کردم دنیا را ببینم.
۷.
یک هفته گذشت.
«همم. بدون انرژی‌چرخاندن درونی پایین شکمم، یه‌این جورایی احساس پوچی می‌کنم.»
به مدت یک هفته، استاد و ارباب موریم در حال استراحت و تجدید‌بازی قوا بودند. خوشبختانه، نیازی به پیدا کردن مکان جداگانه‌ای برای این کار نبود.چیکار همین غار با چشمه آب گرم روبازش، بهترین استراحتگاه برای بهبودی به شمار می‌رفت.
«حتی اگه تنفسم رو هم تنظیم کنم، باز هم انرژی‌رختخواب درونم جمع نمی‌شه. نداشتن کی واقعاً حس ناخوشایندیه. آره، این‌مرحله همون درد آدم‌های بیچاره‌ایه که نمی‌تونن هنرهای رزمی تمرین کنن...»
«شخصاً، الان خیلی راحت‌ترم. راستش رو بخوای، با اینکه زنده بودم اما‌بوده اصلاً حس نمی‌کردم دارم زندگی می‌کنم! هر روز باید جلوی تاک‌گی رو‌اما می‌گرفتم و مطمئن می‌شدم که قلبم هنوز می‌تپه. وای من، وای من.»
ارباب موریم آهی کشید‌شمشیرم و بیشتر در آب‌آخرین گرم چشمه فرو رفت.
«چون الان می‌تونم بدون فکر کردن نفس بکشم،آخرین احساس می‌کنم تازه دارم یه کم زندگی می‌کنم!برقی و همه این‌ها به لطف بچه‌های دنیای بیرونه.»
«شـ... شما خیلی‌برقی خوب تونستید این‌بوده همه مدت دوام بیارید...»
کیمیاگر با‌بار تردید به معاینه‌این‌طوری استاد پایان داد.
«درمان امروز تموم شد. حال هر دوتون خوبه. حتی‌بار می‌تونیم بگیم که کاملاً درمان شدید. حـ... حتی اگه‌باشکوهی جیانگ‌شی دوباره شما رو گاز بگیره، دیگه آلوده نمی‌شید...»
«ممنونم.»
استاد دستش را بالا آورد و سر‌باشه کیمیاگر را نوازش کرد. کیمیاگر با تکانی‌کردی ناگهانی برای لحظه‌ای خودش را عقب کشید.
«من و اون پیرمرد به خاطر‌بازی نجات جونمون بهت مدیونیم. کمک کردن‌بوده به یه غریبه اصلاً کار آسونی نیست.»
«اوه، اصلاً این‌طور نیست...شمشیرم من فقط کاری رو‌آخرین کردم که طبیعی بود...»
«همین که فکر می‌کنی این کار طبیعی بوده، خودش شگفت‌انگیزه. و شگفت‌انگیزتر اینه‌بازی که همون چیزی رو که طبیعی می‌دونستی، تا آخرش پیش بردی و به‌چیکار سرانجام رسوندی. بچه جون. تو حتی تو این سن کمت هم آدم بزرگی هستی.»
«آه. منظورم‌چشمان اینه که،منظره نه، یعنی...»
در حالی که استاد همچنان به نوازش کردن سرش ادامه می‌داد، کیمیاگر نمی‌توانست تکان بخورد. با‌رختخواب وجود اینکه به شدت خجالت کشیده بود، اما به نظر نمی‌رسید از این کار بدش بیاید.تأسفه آن‌ها شبیه دو خواهر صمیمی به نظر می‌رسیدند، و تماشای آن‌ها باعث می‌شد احساس خوشحالی کنم.
«همم.»
اما من‌انرژی نمی‌توانستم فقط به‌صرف همین قانع باشم.
«رئیس. این یعنی‌برقی الان هر دوشون‌بوده می‌تونن راحت حرکت کنن؟»
«آه. بـ... بله! محض احتیاط، ازشون خواستم‌اوهو مدت بیشتری استراحت کنن. حتی اگه الان حرکت‌حیف کنن و ورزش هم بکنن، مشکلی پیش نمیاد.»
بسیار خب.
«استاد. ارباب موریم.چرخاندن می‌شه کمی با‌کردم من قدم بزنید؟»
«قدم بزنیم؟»
استاد سرش را کج کرد.
«خوشحالم که می‌تونم با شاگردم کمی هوای تازه بخورم... اما چرا می‌خوای این‌بازی خرفت پیر رو هم با خودت بیاری؟ گونگ‌جا. حتی یه مسیر دلپذیر هم‌چیکار اگه با این پیرمرد همراه بشی، به یه جاده کثیف و منزجرکننده تبدیل می‌شه.»
«خب. اگه قراره قدم زدن با یه اهریمن پیر‌بار و یه اهریمن جوون باشه، این منم که ترجیح‌باشکوهی می‌دم ردش کنم. شما فرقه‌ای‌های احمق می‌تونید خودتون دوتایی برید.»
واکنش آن‌ها‌چشمان کاملاً قابل‌منظره پیش‌بینی بود.
«نه.»
آرام سرم را تکان دادم.
«هر دوی شما باید بیاین.»
«ها...؟»
استاد و ارباب موریم به یکدیگر نگاه کردند. به نظر می‌رسید متوجه‌بوده شده بودند که من پیشنهاد یک قدم زدن معمولی را نداده‌ام. حالت‌اما چهره‌شان نشان می‌داد که نمی‌دانند قضیه از چه قرار است، اما کنجکاو شده‌اند.
«می‌فهمم. شاگرد من حتماً نقشه‌های مخفیانه‌ای تو سرش‌آخرین داره. من دلم نمی‌خواد با این پیرمرد احمق‌برقی قدم بزنم، اما حاضرم فریب شاگرد کندذهنم رو بخورم.»
«خب. از اونجایی که یه بچه اهریمن‌این این نقشه رو کشیده، احتمالاً چیز مهمی‌اوهو نیست. من که اصلاً انتظار زیادی ندارم.»
غار را ترک کردیم.
هوا سرد بود. درست مانند روز‌بازی اولی که به درون [رویدادنامه‌های اهریمن‌بوده آسمانی] سقوط کردیم، هنوز زمستان بود.
تفاوت این روز با آن روز در این بود که نه‌می‌تونستم استاد و نه ارباب موریم دیگر نمی‌توانستند از کی خود استفاده‌حیف کنند. آن‌ها برای همیشه این توانایی را از دست داده بودند.
با دست راستم، دست استاد را گرفتم. با دست‌بار چپم، دست ارباب موریم را. به این ترتیب، می‌توانستم‌باشکوهی از هاله برای گرم کردن هر دوی آن‌ها استفاده کنم.
«استاد.»
«بله.»
«ارباب موریم.»
«بله.»
«شما دو نفر این رو گفته بودید. تنها حسرت شما اینه که نتونستید‌چیکار نبرد خیر و شرِ خودتون رو به پایان برسونید. اینکه جای تأسف داره،تأسفه اما این مشکلیه که ما، کسانی که شاگردان شما شدیم، باید حلش کنیم...»
آن دو به گرمای‌می‌تونستم من تکیه دادند و از‌برقی جاده سرد زمستانی عبور کردند.
«اما من‌انرژی به چیز‌شمشیرم دیگه‌ای فکر کردم.»
آیا به این دلیل بود که برای اولین بار در طول یک هفته‌بازی بیرون می‌آمدند؟ یا بدن‌هایشان که حالا باید بدون انرژی درونی از آن‌ها استفاده‌چیکار می‌کردند، برایشان ناآشنا بود؟ قدم‌های استاد و ارباب موریم کمی نامتعادل و لرزان بود.
«نبرد بزرگ خیر و شر، آیین و رسومی بین شما دو نفره. حتی اگه من و ارباب چن مو-مون با هم مبارزه کنیم،دوره فقط یه مبارزه تمرینی و معمولیه؛ هیچ‌وقت نمی‌تونه یه نبرد بزرگ باشه. تنها مبارزه بین شما دو نفر می‌تونه اون نبرد بزرگ باشه.وون به این دلیل که تا به امروز، این شما دو نفر بودید که فرقه شیطانی و فرقه صالح رو سر پا نگه داشتید.»
«شاگرد...؟»
«از شما ممنونم.»
به دشت برفی رسیدیم.
«ممنونم که‌چشمان توی این ۳باشکوهی سال تسلیم نشدید.»
مکانی که روزگاری اجساد در آن مانند یک جنگل‌برقی پراکنده شده بودند. جنگلی از سایه‌ها. حالا، این مکان‌نتونستم چیزی جز یک دشت برفیِ پاک و دست‌نخورده نبود.
«ممنونم که هر روز صبح برای جمع‌آوری دوباره جیانگ‌شی‌ها می‌اومدید. اگه‌می‌تونستم تسلیم می‌شدید، اگه با اون‌ها فقط مثل اجساد معمولی رفتار می‌شد و‌رختخواب رها می‌شدن تا از بین برن، من هرگز نمی‌تونستم اون‌ها رو برگردونم.»
زندگی‌ای که‌انرژی هر دوی شما‌صرف از دست دادید.
منظره‌ای که‌چشمان باید از‌منظره آن لذت ببرید.
برای بازگرداندن آن‌ها،زندگیم به آرامی دهانم‌بازی را باز کردم.
«تناسخ صد شبح.»
سایه‌ام روی برف‌ها گسترده شد.
[مهارت شما در حال فعال شدن است.]
در میان سایه، پیکره‌هایی مانند آدم‌برفی‌ها از زمین برخاستند. یکی، دو تا، تعداد زیادی. برخی‌چشمان از سایه‌ها رداهای سیاه بر تن داشتند. آستین‌های سفید برخی دیگر از سایه‌ها در هوا تکان‌اما می‌خورد. آن‌ها به تدریج شکل انسانی به خود گرفتند و با شگفتی به دست‌هایشان خیره شدند.
«شاگرد، این دیگه چه...»
با این حال، هیچ‌کدام‌منظره از آن‌ها به اندازه استاد‌حیف و ارباب موریم شگفت‌زده نبودند.
«می‌تونید این رو به چشم یه رویا ببینید. ایرادی نداره اگه فقط ازش بگذرید و بگید این از‌نتونستم عوارض از دست دادن انرژی پایین شکمتونه. هیچ اشکالی نداره اگه فرض کنید من یه هنر رزمی عجیب‌بی‌سابقه یاد گرفتم تا خاطرات و بدن‌های مردگان رو برای مدتی فرا بخونم و اون‌ها رو مثل قبل کنم.»
«استاد. ارباب موریم.»
تناسخ صد‌انرژی شبح کامل‌شمشیرم شده بود.
«فرقه شیطانی‌چشمان هنوز به‌منظره پایان نرسیده.»
اعضای نخبه‌بار فرقه شیطانی.می‌تونستم ۱,۰۰۰ نفر.
«جنگ هنوز جوانمردی رو‌شمشیرم فراموش نکرده، و جوانمردی هم‌بار جنگ رو از یاد نبرده.»
نخبگان فرقه صالح. ۱,۰۰۰ نفر.
«فرقه شیطانی به خاطر جیانگ‌شی‌ها‌باشکوهی نابود نمی‌شه، و فرقه صالح هم‌بودم توسط مشتی جسد بلعیده نخواهد شد.»
نبرد بزرگ‌بار و حقیقی‌می‌تونستم خیر و شر.
این همان چیزی‌چرخاندن بود که آن‌کردم دو آرزویش را داشتند.
«اگه فرقه شیطانی از این دنیا محو بشه، فقط باید‌زندگیم به دست تیغه فرقه صالح باشه. اگه قراره فرقه صالح‌باشه نابود بشه، باید به خاطر نوک انگشتان شرور فرقه شیطانی باشه.»
«...»
«همون‌طور که استاد فرقه‌می‌تونستم شیطانی گفت و همون‌طور که‌برقی رهبر فرقه صالح آرزو داره.»
لبخندی زدم.
سپس، یک دستم‌چرخاندن را روی مشتم گذاشتم‌این و ادای احترام کردم.
«مبارزه کنید‌چشمان تا ارباب نهایی‌باشکوهی این دنیا باشید.»