چپتر 96: غرق شدن (۲)
0۲.
کلیشه ۱ فانتزی عاشقانه
«هر مردی که‌برج نزدیک شخصیت اصلی باشد،نقره‌ای در ابتدا مشکوک است.»
کلیشه ۲ فانتزی عاشقانه
«مردی که عادی‌ترین‌خوشحالم به نظر می‌رسد،خودِ در واقع خارق‌العاده‌ترین است.»
۳.
قلبم می‌تپید. مضطرب بودم. مثل کلاویه‌های شکسته‌نقره‌ای یک پیانو، قلبم داشت خارج از نت می‌نواخت.قاتل لبخند مفتش بدعت‌کار تا این حد شوم بود.
حس شومی داشتم که‌بتوانم قرار است تا ته‌تمام این سراشیبی لغزنده سقوط کنیم.
و اینکه چه‌خوشحالم چیزی در انتهای آن‌بی‌تجربه‌ام بود را نمی‌توانستم ببینم.
«مفتش—»
«به نظر‌لقب می‌رسد آسیبی ندیده‌اید،کنم بانوی ابریشم طلایی.»
قبل از اینکه بتوانم گفتن لقب او در‌تمام برج را تمام کنم، بانوی زنبق نقره‌ای زودتر‌شنیدم از لقب شخصیت اصلی در این دنیا استفاده کرد.
«شنیدم که مورد حمله یک قاتل قرار گرفته‌اید... اما شما دختری‌بدشانسی‌های هستید که در مرزها بزرگ شده‌اید. تار و پود زندگی شما به'مگر سرسختی علف‌های هرز است. یک قاتل تنها نباید برایتان مسئله مهمی باشد.»
«همم.»
گوشه لب مفتش‌برج بدعت‌کار به سمت‌زنبق بالا متمایل شد.
کمی بعد، می‌فهمیدم‌قبل که این از‌لقب روی تمسخر بوده است.
کلماتی که مفتش بدعت‌کار‌افراد هرگز به زبان نمی‌آورد،اهمیت از لبانش جاری شد.
«آیا عمداً این‌قدر دیر بیرون آمدید تا از بدن سالم من تعریف کنید؟ واقعاً از‌مورد شما سپاسگزارم، بانوی من. اعلیحضرت هم همین کار را کردند. خوشحالم که افراد زیادی به‌علف‌های این خودِ بی‌تجربه‌ام اهمیت می‌دهند! آن‌قدر که بدشانسی‌های امشب برایم شبیه به شانس به نظر می‌رسند!»
چشمان بانوی‌لقب زنبق نقره‌ای‌تمام درنده شد.
مفتش بدعت‌کار همین‌قبل الان دو خار‌لقب در کلماتش کاشته بود.
'مگر شما همان‌خوشحالم کسی نیستید که‌خودِ قاتل را استخدام کردید؟'
ارعاب.
'ولیعهد شخصاً‌لقب به دیدنم آمد‌کنم چون نگرانم بود.'
تحریک.
«...سر شما هم مثل یک علف هرز آشفته است. مرز باریکی بین تخیل و‌شبیه توهم وجود دارد. انتخاب ما برای اینکه از آن مرز عبور کنیم یا نه،کردید شأن انسانی ما را تعیین می‌کند. به‌عنوان یک نجیب‌زاده، لطفاً با وقار رفتار کنید.»
«آه، متأسفم! پس سیلی زدن به صورت کسی در یک‌زودتر مهمانی رقص خلاف وقار نیست. خب، من در حومه شهر‌شما بزرگ شده‌ام، بنابراین آداب معاشرت دختر یک دوک را نمی‌دانم!»
«...»
«اگر بی‌احترامی نیست، کِی مرا به سالن خود دعوت می‌کنید؟ دلم می‌خواهد درس‌های آداب‌استفاده معاشرت را مستقیماً از یک بانوی شگفت‌انگیز دریافت کنم. من به کتک زدن مردم‌تار عادت ندارم، بنابراین فکر می‌کنم باید در مورد زاویه و قدرت دستم چیزهایی یاد بگیرم.»
انگار موتور‌کردند یک موتورسیکلت روی‌زیادی زبانش روشن بود.
با خودم فکر کردم صدای موتور از کجا می‌آید،نقره‌ای اما بعد از اینکه با دقت بیشتری گوش دادم،گرفته‌اید متوجه شدم آن صدای دیوانه‌کننده، صدای قلب خودم است.
تاپ. تاپ.
وحشت دور‌طلایی قلبم پیچید و‌گفتن گلویم را فشرد.
«بانوی من! گستاخ نباشید!»
«دختر یک بارون ساده‌لقب از حومه شهر دارد‌زنبق چنین حرف‌های نسنجیده‌ای می‌زند...»
خدمتکاران دوک‌نشین از والسِ زبانِ مفتش بدعت‌کار خشمگین شدند. برخی از خدمتکاران‌شنیدم احتمالاً به ارباب خود خیانت کرده و متعلق به ولیعهد بودند. نمی‌دانستم فقط‌پود یکی بود یا خائنان بیشتری وجود داشتند، اما الان این موضوع اهمیتی نداشت.
«من عذرخواهی می‌کنم!»
با عجله بین‌خوشحالم بانوان طلایی و‌خودِ نقره‌ای مداخله کردم.
بانوی زنبق‌بتوانم نقره‌ای اخم‌هایش را‌برج در هم کشید.
«تو...»
«بانوی من امروز به خاطر اتفاقات عجیبی که رخ داد به شدت شوکه شده‌اند. طبق درک‌شنیدم این خدمتکار حقیر، ایشان به شدت نیاز به استراحت دارند. از آنجایی که پاسی از شب‌علف‌های گذشته است، آیا بانوی من اجازه می‌دهند که ما مرخص شویم؟ سوءتفاهم فردا برطرف خواهد شد.»
«...»
بانوی زنبق‌بتوانم نقره‌ای لبانش‌لقب را بست.
پشت سر‌لقب او، خدمتکاران در‌کنم حال پچ‌پچ بودند.
وقتی اربابشان دست راستش را بالا برد، همگی از حرکت ایستادند. در‌زودتر یک لحظه، سکوت راهرو را فرا گرفت. اگر او از همان ابتدا‌هستید زیردستانش را در کنترل شدید خود نگه نمی‌داشت، انجام چنین کاری غیرممکن بود.
«ببخشید، پیشخدمت.کردند داری در مورد‌زیادی چی حرف می‌زنی؟»
در عوض، این مفتش‌لقب بدعت‌کار، یعنی بانوی ابریشم‌زنبق طلایی بود که اعتراض کرد.
«من هنوز حرف‌های زیادی برای گفتن‌زنبق به ایشان دارم. تو نمی‌توانی همین‌طوری‌شنیدم به میل خودت به مکالمه پایان دهی...»
«ساکت شو.»
مچ دست مفتش بدعت‌کار را گرفتم. آن را گرفتم و در حالی که او را به دنبال خودم می‌کشیدم،الان به راه افتادم. مفتش بدعت‌کار گفت: «آه، صبر کن، پیشخدمت! یه لحظه صبر کن!» او تقلا می‌کرد، اما من‌آشفته هرگز مچ دستش را رها نکردم. ما واقعاً نمی‌توانستیم اجازه دهیم میزان غرق شدن در نقشمان در اینجا بیشتر شود.
«بانوی من.»
درست قبل از خروج از راهرو،زنبق به عقب نگاه کردم. بانوی زنبق نقره‌ای‌مورد با حالتی مبهم به ما نگاه می‌کرد.
«...موضوع چیست؟»
«من همیشه رفتار درست و شرافتمندانه خدمتکاران‌بی‌تجربه‌ام دوک‌نشین را تحسین کرده‌ام. امشب، همراهان شما برخلاف‌شانس یک مرد عامی مثل من، بسیار بافضیلت بودند.»
مؤدبانه سرم‌بتوانم را برایش‌لقب خم کردم.
«من متوجه چیزهای زیادی‌تمام شده‌ام. این حقیر به‌زودتر بانوی من ادای احترام می‌کند.»
«حالا، لطفاً ما را ببخشید.»
با این حرف،خوشحالم مفتش بدعت‌کار را‌خودِ از سالن بیرون کشیدم.
مفتش بدعت‌کار که‌گفتن در ابتدا سرکش‌تمام بود، آرام شده بود.
بین سالن رقص و خوابگاه،کنم باغ وسیعی وجود داشت. علاوه‌استفاده بر این، یک شب بهاری بود.
مگنولیاهای تازه شکفته، با سرهای سنگینشان آویزان شده بودند. شب غرق در عطر‌دنیا گل‌ها بود که در زیر درختان سفید غلیظ می‌شد. با هر قدمی که‌بزرگ به جلو برمی‌داشتیم، گلبرگ‌های رنگ‌پریده مگنولیا می‌ریختند و نوک پاهایمان را لمس می‌کردند.
«خدای من.»
مفتش بدعت‌کار روی‌گفتن یک گلبرگ افتاده‌تمام مگنولیا پا گذاشت.
«آه.»
او ایستاد و به آسمان شب نگاه کرد. پس از‌زنبق مدتی، مفتش بدعت‌کار سرش را چرخاند و به من نگاه‌گرفته‌اید کرد. چهره‌اش بی‌تفاوت بود. به نظر می‌رسید که گیج شده است.
شکارچی‌ای که گفته می‌شد دیوانه‌ترین فرد برج است،اهمیت طوری با خودش زمزمه کرد که انگار نمی‌توانست کاری‌چشمان را که به تازگی انجام داده بود باور کند.
«پادشاه مرگ...بتوانم من اونجا‌لقب چی گفتم؟»
۴.
به محض اینکه درِ‌بتوانم اقامتگاهمان را بستم، گفتم:تمام «یک رمز عبور انتخاب کن.»
در حالی که به سمت خوابگاه می‌رفتیم، ساکت بودیم. هیچ‌آن‌قدر کلمه‌ای بین ما رد و بدل نشد. راه رفتن کمی‌خار دشوار بود، زیرا مچ پاهایم با سکوت بسته شده بود.
آیا به دلیل افزایش غرق شدن در‌کنم شخصیت بود؟ من مسیر باغ تا خوابگاه‌ها را‌مورد طوری بلد بودم که انگار کاملاً طبیعی بود.
شاید هرچه بیشتر غرق می‌شدیم، خاطرات شخصیت‌ها واضح‌تر‌زودتر می‌شد. در حال حاضر، قضاوت در مورد اینکه‌گرفته‌اید این موضوع خوب بود یا بد، دشوار بود.
«یک رمز عبور...»
مفتش بدعت‌کار پلک زد.
«منظورت یک رمز عبور مخفیه...؟»
«اگه اوضاع رو همین‌طور رها‌کنم کنیم، برای هردومون خیلی خطرناک‌استفاده می‌شه. باید خودت رو جمع‌وجور کنی.»
«باید بکنیم.طلایی پادشاه مرگ، حق‌گفتن با توئه. آره...»
به نظر می‌رسید مفتش بدعت‌کار برای حرف زدن تقلا می‌کند. او مدام‌امشب می‌لغزید. صدایش سریع‌تر از یک تصادف در جاده‌ای لغزنده، دچار لغزش می‌شد. این‌کسی یک چراغ قرمز بود که نشان می‌داد شخص روبه‌روی من در خطر است.
من با هر دو دستم صورت مفتش‌کنم بدعت‌کار را محکم گرفتم. سپس، او را‌شنیدم مجبور کردم تا به چشمانم نگاه کند.
«وقتی بهار میاد، مگنولیاها می‌ریزن.»
«چی...؟»
«وقتی من می‌گم "وقتی بهار میاد"، تو، یعنی مفتش بدعت‌کار، جواب می‌دی‌امشب "مگنولیاها می‌ریزن". این رمز عبور ماست. این جمله‌ایه که بهمون می‌گه باید‌همان به خودمون بیایم. حالا، اگه متوجه شدی، بهم بگو. وقتی بهار میاد؟»
«مگنولیا...»
«دوباره. وقتی بهار میاد.»
«مگنولیاها می‌ریزن.»
کم‌کم چشمان مفتش بدعت‌کار نشان داد که دارد به خودش بازمی‌گردد. او شروع‌برایم کرد به نگاه کردن به روبه‌رویش، نه اینکه بی‌تفاوت به فضا خیره شود. مفتش‌استخدام بدعت‌کار سرش را تکان داد و گفت: «همم» و «خب!» سپس، سر تکان داد.
«بله! من برگشتم!»
«باشه. کارت خوب بود.»
«ممنون، پادشاه مرگ! آها. واقعاً‌گفتن امروز طوفانی از غافلگیری‌ها بود.زنبق هیچ‌وقت این روز رو فراموش نمی‌کنم.»
«می‌خوای استراحت‌کردند کنی و یه‌زیادی فنجون چای بخوری؟»
«لطفاً!»
خوبه. هنوز تموم نشده‌تمام بود. برای تسلیم شدن تو‌دنیا این دور خیلی زود بود.
یک پتو دست مفتش بدعت‌کار دادم و به سمت آشپزخونه رفتم. از اونجایی که اینجا‌کرد خوابگاه آکادمی‌ای بود که اشراف و خانواده‌های سلطنتی توش درس می‌خوندن، یک آشپزخونه کوچیک تو‌زندگی اقامتگاه خصوصی بانوی ابریشم طلایی وجود داشت. برگ‌های چای و کتری رو به راحتی پیدا کردم.
«واو.»
داشتم چای درست‌گفتن می‌کردم، اما این‌تمام دیگه مسخره بود.
«بدنم داره خودبه‌خود حرکت می‌کنه...»
من هیچ‌وقت جز چای کیسه‌ای، چای دیگه‌ای درست نکرده بودم. کل‌نقره‌ای زندگیم همین‌طور بود، اما دست‌هام طوری ناخودآگاه حرکت می‌کردن که انگار‌شما سال‌هاست چای دم می‌کنم. این یکی از عوارض جانبی غوطه‌وری بود.
بدنم حتی از‌خوشحالم درست کردن چای‌خودِ احساس [لذت] می‌کرد.
«بانو بیشتر از همه دوست‌برج داره که من شیر و‌زودتر یک قاشق عسل بهش اضافه کنم.»
داشتم زیر لب زمزمه می‌کردم.
«این عسل ارزشمند رو از یکی از کارکنان آکادمی برای همچین‌نقره‌ای مواقعی گرفتم. یه‌کم گرون دراومد، اما بانوی من معمولاً اون‌قدر صرفه‌جویی‌شما می‌کنه که این اصلاً اسراف نیست. این‌قدر تجملات که اشکالی نداره...»
[غوطه‌وری در شخصیت عمیق‌تر می‌شود.]
[در حال حاضر، نرخ غوطه‌وری شما ۶٪ است.]
خیلی هم اشکال داشت!
اصلاً و ابداً اوکی نبود!
لعنت!!
این رمانتیک‌بازی احمقانه! اضافه کردن عسل به چای سیاه کجاش‌زنبق این‌قدر لذت‌بخش بود؟ نکنه باید جمجمه‌ام رو باز کنم و روی‌اما نورون‌هام عسل بمالم؟! یا یه کندوی عسل تو سرم فرو کنم؟!
[شاینی نگران وضعیت جنگجو است...]
[با این حال، شاینی فکر می‌کند لباس پیشخدمتی جنگجو بسیار جذاب است.]
سلاحم از روی خوشحالی خودبه‌خود درخشید. شاید به خاطر این بود که شاینی‌برایم خوشحال بود، اما رنگ درخشان شمشیر نفیس‌تر به نظر می‌رسید. و من، صاحب‌نیستید اون شمشیر، در حالی که سرم رو از درد گرفته بودم، چمباتمه زدم.
«نمی‌تونی بذاری‌بتوانم یه پیشخدمت ذهنت‌برج رو تسخیر کنه.»
دندون‌هام رو به هم فشردم.
«عمراً. من تا‌قبل الان برای پاکسازی‌لقب مراحل خیلی زحمت کشیدم!»
مصمم بودم.
حتی اگه چای درست می‌کردم، قرار نبود مثل شخصیت اصلی درستش کنم.استفاده از کتری‌ای استفاده کردم که او معمولاً ازش استفاده نمی‌کرد و فنجونی‌بزرگ متفاوت با همیشه بیرون آوردم. همون‌طوری، چای رو به مفتش بدعت‌کار دادم.
«پادشاه مرگ.»
مفتش بدعت‌کار چند‌قبل جرعه نوشید و‌لقب سرش رو کج کرد.
«بله.»
«طعم این چای عجیبه!»
«خب که چی؟»
«اگه پرزهای چشاییم‌قبل درست کار کنن، این‌برج طعم مشکوک نمکه، درسته؟»
«طعم این چای همینه.»
«اوهو. این بیشتر از اینکه شبیه چای باشه، شبیه آب‌نمک نیست؟دنیا اگه فقط میزان شوریش رو اندازه بگیری، فکر کنم خیلی ساده‌هستید به عنوان آب‌نمک قضاوت بشه، نه چیزی بیشتر، نه چیزی کمتر.»
«فقط خفه شو و بخور.»
«متوجهم! خفه می‌شم و می‌خورم!»
مفتش بدعت‌کار‌کردند چای رو‌افراد هورت کشید.
«ممنون بابت چای! شور بود!»
مفتش بدعت‌کار لبخند پهنی زد. آره. همه‌چیز‌نقره‌ای باید همین‌طوری می‌بود. روانیِ بالفطره ما بالاخره‌حمله اون بی‌ریایی خودش رو پس گرفته بود.
«خب، فکر می‌کنی‌قبل از حالا به‌لقب بعد باید چی‌کار کنیم؟»
«باید مطمئن بشیم‌خوشحالم که زن شرور و‌بی‌تجربه‌ام شاهزاده با هم می‌مونن.»
آهی کشیدم.
«یا حداقل [خط عشقی] بین بانوی ابریشم‌نقره‌ای طلایی و ولیعهد رو پودر کنیم. بیا یکی‌قاتل از این دو تا پایان رو هدف بگیریم.»
«عملیات یواشکی یواشکی...؟»
مفتش بدعت‌کار‌کردند خودش اسم عملیات‌زیادی رو انتخاب کرد.
خب، مهم نبود.گفتن من هم پایان‌تمام دوم رو ترجیح می‌دادم.
من قبلاً هیچ‌وقت قرار‌تمام نذاشته بودم، برای همین‌زودتر چیز زیادی نمی‌دونستم، اما—
«خراب کردن یه‌قبل چیزی خیلی راحت‌تر‌لقب از ساختنش نیست؟»
جوش دادن وصلت ولیعهد و بانوی زنبق‌بی‌تجربه‌ام نقره‌ای کار سختی بود، اما به هم زدن‌شانس رابطه بانوی ابریشم طلایی با اون آسون بود.
تو این بخش، من‌لقب و مفتش بدعت‌کار صددرصد‌زنبق با هم هم‌نظر بودیم.
«برای این کار، عشق‌تمام شاهزاده به بانوی ابریشم طلایی‌دنیا باید سرد بشه! نقشه‌ای داری؟»
«دارم.»
وقتی موقع درست کردن چای داشتم عقلم‌بی‌تجربه‌ام رو از دست می‌دادم، متوجه یه چیزی شدم.شانس باید برای این مرحله اقدامات ویژه‌ای انجام بدیم.
«یه راهی هست.»
نه تنها محبت شاهزاده رو نسبت به شخصیت اصلی‌دنیا کم می‌کرد، بلکه برای اینکه هر دوی ما، مخصوصاً‌شما من، بتونیم هوشیاریمون رو حفظ کنیم هم خیلی مؤثر بود.
«نقشه چیه؟»
«در نهایت، هرچی تو بیشتر شبیه [بانوی ابریشم‌اهمیت طلایی] رفتار کنی و من بیشتر شبیه یه‌می‌رسند [پیشخدمت] رفتار کنم، بیشتر تو نقش‌هامون غوطه‌ور می‌شیم.»
پس اگه‌بتوانم این فکر‌لقب رو برعکس کنیم...
«پس چی می‌شه اگه تو [کاری رو بکنی‌زودتر که بانوی ابریشم طلایی هرگز انجام نمی‌ده] و‌گرفته‌اید من [کاری رو بکنم که پیشخدمت هرگز انجام نمی‌ده]؟»
«ممکنه نرخ غوطه‌وری در شخصیت‌گفتن پایین بیاد. حتی اگه پایین هم‌نقره‌ای نیاد، دیگه بالا نمی‌ره. نظرت چیه؟»
چشم‌های مفتش بدعت‌کار درخشید.
«...اوه. دقیقاً. روش ساده اما خوبیه. همون‌طور که از پادشاه‌زودتر مرگ انتظار می‌رفت! تو شکارچی‌ای هستی که طبقه سرسخت ۱۰شما رو در هم شکست و طبقه ۲۰ رو پاکسازی کرد!»
«بهم لطف داری.برج ممم. به هر‌زنبق حال، نتیجه‌گیری ما ساده‌ست.»
دستم رو تکون‌قبل دادم و یه‌لقب مهارت رو فعال کردم.
«از حالا به بعد، بیا‌زیادی تبدیل بشیم به یه [دختر‌آن‌قدر بد] و یه [پیشخدمت بد].»
مفتش بدعت‌کار‌بتوانم سرش رو‌لقب کج کرد.
«چی؟»
تناسخ صد شبح فعال شد. نیازی نبود مثل‌تمام وقایع‌نگاری اهریمن آسمانی ارواح زیادی رو احضار کنم.شنیدم ما فقط به یه شبح خاص نیاز داشتیم.
سایه‌ام پیچ‌وتاب خورد‌خوشحالم و شکل یک انسان‌بی‌تجربه‌ام رو به خودش گرفت.
«...»
موهای دم‌اسبی در پشت سرش.
چشم‌هایی که از‌قبل هر موجود دیگه‌ای‌لقب تو جهان عوضی‌تر بود.
«هی...»
امپراتور شعله.بتوانم اون یو‌لقب سو-ها بود.
یو سو-ها به محض اینکه احضار شد،نقره‌ای اخم کرد. حالت چهره‌اش مثل دستمال کاغذی‌حمله مچاله شد و دهنش رو باز کرد.
«لعنت بهت، حروم‌زاده سگ‌صفت.بتوانم این بار می‌خوای مجبورم‌تمام کنی چه غلطی بکنم—»
«یالا، بیا ساکت باشیم. هیس.»
«—ممف مممف!! مممففف!»
مهم نبود چقدر سعی می‌کرد من رو بترسونه، اون شبحی بود که‌شنیدم نمی‌تونست از دستوراتم سرپیچی کنه. یو سو-ها مثل گروگانی که دهنش توسط‌تار یه تروریست بسته شده باشه، با صداهای «ممف! ممف!» و امثالهم فریاد می‌کشید.
دیدن قیافه امپراتور شعله، حال‌وهوای افسرده‌ام رو بهتر کرد. چی می‌تونستم بگم؟ یه‌دنیا جورایی حس بستن درِ یه سطل زباله رو داشت. گرد و غبار توی قلبم‌شده‌اید به طرز طراوت‌بخشی تمیز شد. امپراتور شعله. اون مثل مخزن زباله داخل جاروبرقی بود.
«مفتش بدعت‌کار.»
«بله، پادشاه مرگ!»
«بهت که نگاه می‌کنم، ظاهر‌کنم بیرونیت بیش از حد شبیه‌استفاده یه شاگرد ممتاز و نمونه‌ست.»
حالت چهره‌ام رو جدی کردم.
«حرکات و رفتارهات خیلی معصومانه به نظر می‌رسن. با‌می‌دهند این حال، اگه واقعاً می‌خوای به یه [دختر بد]درنده تبدیل بشی، نمی‌تونی با این وضعیتت ادامه بدی. غیرممکنه.»
«آه.»
گوش‌های مفتش بدعت‌کار تیز شد.
«اگه چیزی کم‌قبل دارم، لطفاً بهم‌لقب بگو! یاد می‌گیرم!»
«آره، و بهت آموزش داده‌زیادی می‌شه. این یه جلسه تدریس‌آن‌قدر خصوصی تک‌به‌تک و دقیقه نودیه.»
آروم به‌بتوانم یو سو-ها‌لقب نگاه کردم.
«بزرگ‌ترین معلم خصوصی بهت‌تمام یاد می‌ده که چطور‌زودتر یه آدم بد باشی.»
«آها. بی‌صبرانه منتظرشم!»
«ممف—، ممف!! ممم ممف!»
مفتش بدعت‌کار مثل یه توله‌سگ جوون با خوشحالی خندید.نقره‌ای یو سو-ها مثل یه سگ ماده اخم کرد. بین‌گرفته‌اید توله‌سگ و اون سگ، با جدیت سرم رو تکون دادم.
«حالا. بیا بد باشیم.»
روز بعد،طلایی آکادمی سورموین‌بتوانم منفجر می‌شد.