چپتر 88: رقص شمشیر. (۲)
0زمستان.
«داره برف می‌باره.»
قدم‌های استاد سبک بود.
«همین حالا هم‌مهارت دو روز از‌بهت شروع مبارزه‌مون گذشته.»
او با چنان ظرافتی‌اوج روی دشت برفی قدم برمی‌داشت‌بین که گویی روی یخ می‌لغزید.
دنیایی پوشیده از سفیدی.
حاشیه سیاه لباس استاد‌بخوایم مانند قلم‌مویی روی کاغذ‌کنیم سفید در حرکت بود.
-تا کی می‌خوای فرار کنی؟
قلم‌موی دیگری‌جلو هم در‌اوج تعقیب او بود.
ضرباتش خشن‌تر، قوی‌تر و شدیدتر از قلم‌موی استاد‌شن‌های بود. قلم‌مویی بود که عمیقاً در جوهر فرو‌زندگی رفته و با فشار روی کاغذ کشیده می‌شد.
-اگه بحث‌وضعیت مهارت حرکتی باشه،بقیه من بهت نمی‌بازم.
با قدم‌هایی سنگین، به هو-ریونگ یخ زیر پاهایش‌قدم‌هایی را در هم شکست و مانند یک بولدوزر‌نگاهش به سمتی که نگاهش قفل شده بود، هجوم برد.
«مطمئنم که می‌تونم‌شتافت تا ابد به‌بودی دویدن ادامه بدم.»
-اما بالاخره‌حساب یه جایی‌حتی تموم می‌شه.
«نمی‌دونی؟ این دنیا یه دشت برفی‌عمرت بی‌انتهائه. شاید جایی برای رفتن نباشه،نمونده اما بی‌نهایت مسیر برای دویدن وجود داره.»
-نمی‌ذارم در بری.
به هو-ریونگ با صدای‌اوج چواک برف‌ها را لگد‌مبارزه کرد و به جلو شتافت.
-اگه تو اوج جوونیت بودی، شاید می‌تونستی تا ابد فرار کنی. اما این مبارزه‌چقدر بین وضعیت الانمونه. اگه بخوایم بقیه عمرت رو حساب کنیم، حتی دو ساعت هم‌عمرم برات نمونده. شن‌های ساعت شنی عمرت داره به سرعت می‌ریزه. بازم می‌خوای فرار کنی؟
«اوهو. چقدر ناعادلانه.»
-زندگی ناعادلانه‌ست.
به هو-ریونگ شمشیرش را چرخاند.
«حق با توئه.»
استاد سرش را‌الانمونه چرخاند و به راحتی‌حساب از حمله جاخالی داد.
«زمان زیادی از عمرم‌حرکتی باقی نمونده. نمی‌تونم به‌قدم‌هایی فرار کردن ادامه بدم.»
-بالاخره یه جایی‌شتافت باید این مبارزه‌بودی رو تموم کنیم.
«دلیلی نداره‌حساب که اون لحظه‌ساعت همین الان نباشه.»
-حالا داری حرف حساب می‌زنی.
استاد قبضه شمشیرش را گرفت‌باشه و گفت: «در این صورت،ریونگ تمام قدرتم رو بهت نشون می‌دم.»
هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی.
فرم اول.
شمشیر گرسنگی.
«—گرسنگی، مانند والدینی که فرزند‌باشه خود را با فرزند همسایه‌ریونگ معاوضه می‌کنند تا آن‌ها را بخورند.»
شمشیر با‌جلو جیغی باد‌اوج زمستانی را شکافت.
«آیا داستان آن بزرگسالی را شنیده‌ای که کودک همسایه را پخت، به گوشت خشک‌شده تبدیل‌ناعادلانه کرد و در برف دفن نمود؟ شایعات روستا را چطور؟ آیا شنیده‌ای که اگر برف‌های‌نمی‌تونم کنار جاده روستا را حفر کنی، پارویت با هر ضربه به گوشتی جوان برخورد خواهد کرد؟»
-چقدر غم‌انگیز.
شینگ.
به هو-ریونگ تیغه‌شتافت استاد را با‌بودی شمشیرش دفع کرد.
-حتماً سال قحطی بوده.
«درسته. قحطی مثل‌الانمونه یه بیماری همه‌گیره‌عمرت که همیشه برمی‌گرده.»
-اما این فقط یه تصادفه.
به هو-ریونگ که با‌اوج تندباد سردی برخورد کرده بود،بین دوباره شمشیرش را تاب داد.
-محصولات خوب هم مثل قحطی‌ها تصادفی به دست میان. اینا چیزی‌می‌ریزه جز یه تصادف نیستن. ارباب فرقه، اگه این‌قدر برای فاجعه‌های تصادفی‌راحتی سوگواری می‌کنی، باید به همون اندازه هم برای نعمت‌های تصادفی جشن بگیری.
«...»
-عمق غم و‌مهارت اندوه آدم باید با‌نمی‌بازم اوج خوشحالی‌اش برابر باشه.
شینگ.
دو شمشیر‌حساب به هم‌حتی برخورد کردند.
یک شکوفه‌وضعیت آلوی سرخ‌بخوایم فرو افتاد.
-پس، من‌بحث از برداشت‌حرکتی شاد پاییزی می‌خونم.
دانه‌های برف‌جلو مانند برگ‌های‌اوج پاییزی فرود می‌آمدند.
-روزهایی بود که وقتی تو خیابون راه می‌رفتم به افق خیره می‌شدم. روزی بود که‌ناعادلانه دریای طلایی ساقه‌های برنج تا خود افق کشیده شده بود. بچه‌های کوچیک میون شالیزارهایی که هم‌قد‌کردن خودشون بود قایم‌موشک بازی می‌کردن. صدای خنده‌شون مثل رعد می‌پیچید و لابه‌لای ردیف‌های گیاهان برنج می‌رقصید.
پاییز.
باد وزید.
کوه‌ها و دشت‌ها با برگ‌های‌جوونیت پاییزی به رنگ سرخ درآمدند و‌الانمونه افق با ساقه‌های برنج زرد شد.
-تو از گوشت بچه‌هایی حرف می‌زنی که تو‌شن‌های برف دفن شدن؟ پس من از خنده بچه‌هایی‌زندگی می‌گم که زیر سایه محصولات فراوون بازی می‌کنن.
دنیایی بود پر از برگ‌های‌بقیه افرا به رنگ زرشکی که‌ساعت به سوی زمین پرواز می‌کردند.
به هو-ریونگ‌بحث شمشیر را‌حرکتی به حرکت درآورد.
-در هر صورت، هر دو روز نتیجه تصادف و شانسن. اگه قرار باشه وقتی شمشیرم رو تاب‌حتی می‌دم چیزی رو تو قلبم جا بدم، به صدای خنده‌ها فکر می‌کنم. وقتی قبل از مرگم به‌سرش زندگی گذشته‌ام نگاه کنم، به بچه‌هایی فکر می‌کنم که دارن قایم‌موشک بازی می‌کنن. این یه انتخاب کاملاً مشخصه.
استاد در حالی‌کنیم که برگ‌ها را می‌شکافت‌نمونده گفت: «واقعاً. چه موهبتی!»
هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی.
فرم دوم.
شمشیر تشنگی.
«می‌گی هر دو مورد تصادفی‌ان. البته که همین‌طوره. اما خوشحالی‌سرعت کسی رو نمی‌کشه. رنج ناشی از گرسنگی، درد تشنگی، می‌تونه‌توئه آدم رو بکشه! و اگه بمیری، برای همیشه مردی. این پایانه.»
خورشید شروع به غروب کرد.
«من از مردمی خواهم خواند‌باشه که جان دادند، بی‌آنکه بتوانند‌ریونگ حتی یک جرعه آب بنوشند!»
تابستان.
موجی از‌حساب گرما دنیا‌حتی را فرا گرفت.
تمام گیاهان کوهستان خشک شدند.
علف‌های هرز زرد شدند. میوه‌ها چروکیدند، سوسک‌ها به کندی می‌خزیدند و‌زیر صدها، هزاران و ده‌ها هزار جسد ماهی در حاشیه رودخانه پراکنده‌می‌تونم شده بود. تلپ. کره‌های چشم گرد ماهی‌ها کاملاً خشک شده بود.
-آه.
شمشیر استاد چسبناک شد.
به هو-ریونگ شمشیر را دفع کرد، اما استاد عقب‌نشینی نکرد. در عوض، حتی بیشتر به او نزدیک‌بازم شد. این یک مبارزه تن‌به‌تن بود. آن‌ها آن‌قدر به هم نزدیک بودند که می‌توانستند نفس حریف را حس‌نمی‌تونم کنند. چااانگ! شینگ! شمشیرها به سرعت با هم مقابله می‌کردند، آن‌قدر سریع که چشم‌ها را به سیاهی می‌برد.
-اگه تو تابستون‌مهارت آب‌تنی و شنا‌بهت کنی، واقعاً خنک می‌شی.
به هو-ریونگ‌جلو شمشیر سریع استاد‌جوونیت را دفع کرد.
-داری به‌حساب گونگ‌جا اشتباه‌حتی آموزش می‌دی.
«...چی؟»
-ببخشید. حرفم یه کم تند بود. به‌نمی‌بازم جای اینکه بگم داری اشتباه بهش یاد می‌دی،سمتی باید بگم داری خیلی زود بهش یاد می‌دی.
شمشیر به‌جلو هو-ریونگ مانند‌اوج آب روان بود.
-خوبه که درباره درد دنیا حرف بزنیم. اینم‌شن‌های خوبه که به رنج بقیه نگاه کنیم. اما‌زندگی این چیزی نیست که بشه تا ابد ادامه‌اش داد.
«چرا این حرف رو می‌زنی؟»
-فقط چون خسته‌کننده می‌شه.
شینگ!
گل‌های زنبق سرخ شکوفا شدند.
-این بچه،وضعیت گونگ‌جا، هنوز شگفتی‌های‌بقیه دنیا رو نچشیده.
ناگهان، سبک مبارزه‌اش تغییر کرد.
-اون باید لذت‌هاش رو بچشه. فقط وقتی اینا رو بچشه می‌تونه غم کسایی رو که هرگز نتونستن چنین حسی رو‌نمونده تجربه کنن، عمیق‌تر درک کنه. اون باید تو تابستون شنا کنه. باید توش شنا کنه تا بتونه درد آدمای خشکیده و‌عمرم ضعیف رو حس کنه. قلب انسان مثل یه شمع می‌مونه. تا وقتی به سوختن ادامه بده، بالاخره یه روزی تموم می‌شه.
-ارباب فرقه، می‌دونستی؟ این بچه‌ساعت هنوز هیچ‌وقت عاشق نشده! اون‌سرعت هیچ‌وقت تو یه رابطه نبوده!
حملاتش مانند آبشار سرازیر می‌شدند.
-اما همین الانش طوری رفتار می‌کنه که انگار تمام درد و غم دنیا رو‌بولدوزر به دوش می‌کشه. چه نمایشی! هه. اون حتی نباید خوابش رو هم ببینه. حتی اگه‌جایی فرقه شما به بچه‌ها تو سن کم آموزش می‌ده، اون برای این چیزا خیلی جوونه!
حملاتش همچون باران بارید.
-من می‌خوام به‌کنیم این بچه یاد‌برات بدم چطور شاد باشه.
باران بارید.
-بهش یاد می‌دم چطور بدون حتی یه ذره دروغ بخنده. بهش یاد می‌دم چطور‌بولدوزر دستش رو دور شونه‌های یکی دیگه بندازه. اون باید بتونه یاد بگیره چطور با‌بالاخره یه نفر دیگه شاد باشه. فقط اون موقع‌ست که می‌تونه غم بی‌انتها رو یاد بگیره!
«تو...»
باران بر زمین خشک بارید. رودخانه با آب باران پرتر شد.می‌ریزه با بالا آمدن سطح رودخانه، اجساد ماهی‌های روی ساحل را بلعید.راحتی گل‌های نیلوفر پیچ بنفش باز شدند تا قطرات باران را بنوشند.
صدای قورقور‌وضعیت قورباغه‌ها به‌بخوایم گوش می‌رسید.
«قصد داری‌بحث استادِ شاگرد‌حرکتی من بشی؟!»
هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی.
فرم سوم.
شمشیر غرق‌شدگان.
-دقیقاً!
«چطور جرئت می‌کنی!»
مانند جریان‌حساب بی‌وقفه‌ای از‌حتی باران بود.
شمشیر بارها‌وضعیت و بارها‌بخوایم ضربه زد.
«فکر کردی کی هستی‌حرکتی که به شاگرد مستقیم‌قدم‌هایی من چشم طمع دوختی؟»
اواسط تابستان.
باران‌های موسمی‌حساب باعث سیلاب‌های‌حتی بسیاری شد.
گلبرگ‌های بی‌شمار‌وضعیت رز روی‌بخوایم رودخانه شناور شدند.
-ها! شوخیت گرفته؟مهارت من اول قصد‌بهت داشتم استادش بشم!
سد فرو ریخت و روستا در آب غرق شد. آب تا کوهپایه‌ها‌بخوایم بالا آمد. روی آب‌های خروشان، استاد و به هو-ریونگ به یکدیگر لگد می‌زدند.بازم شلپ. شلوپ! از جایی که آن دو نفر قدم می‌گذاشتند، امواج فوران می‌کرد.
-من کسی بودم که به این بچه یاد دادم چطور سر اورک‌ها رو قطع کنه! من بودم که‌شمشیرش بهش یاد دادم چطور از هاله استفاده کنه! من این بچه بی‌استعداد تو هنرهای رزمی رو بزرگ کردم تا‌الان جایی که بتونه یه کم ازش استفاده کنه! و حالا، تو داری دخالت می‌کنی و تاثیر بدی روش می‌ذاری!
«به من می‌گی تأثیر بد؟!»
-آره! فرقه‌بحث شیطانی یه تأثیر‌باشه بده، معلومه دیگه!
آن دو‌جلو روی سطح‌اوج آب می‌لغزیدند.
یکی تعقیب می‌شد.
امواج با‌وضعیت صدای شلپ‌شلپ‌بخوایم زیر پاهایش می‌شکفتند.
دیگری تعقیب می‌کرد.
به نرمی، نوک‌شتافت پاهایش روی گلبرگ‌های‌بودی رز قدم برمی‌داشت.
آن دو بر‌کنیم روی امواج و‌برات گلبرگ‌ها سایه می‌انداختند.
-شمشیر زدن باید حال بده!
بوی آب‌بحث در یک‌حرکتی روز بارانی.
عطر گل‌ها غلیظ بود.
-گونگ‌جا برای هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی آماده نیست! این شمشیریه که درد رو به‌چقدر کار می‌گیره، درد رو می‌فهمه! این دیگه چه صیغه‌ایه؟ این بیش از حد یه‌عمرم هنر شیطانیه! اون هنوز باید گل‌ها رو بو بکشه و زیر رگبار تابستونی لذت ببره!
«گونگ‌جا! شاگرد منه! او‌بخوایم به دنیا آمده تا‌کنیم ارباب بعدی این فرقه باشه!»
-دقیقاً چون این‌طوری فکر‌حرکتی می‌کنی بهت می‌گم تأثیر‌قدم‌هایی بد! ای استاد درجه دو!
صدها و میلیون‌ها رز.
دیری نپایید که رودخانه طغیان‌کرده دیگر قابل رؤیت‌شن‌های نبود. هیچ اثری از آب به چشم نمی‌خورد.زندگی گلبرگ‌های رز تمام سطح آن را پوشانده بودند.
جهان به رنگ سرخ‌بخوایم شعله‌ور شد و به‌کنیم یک باغ گل بدل گشت.
«■■■■، ■■■. ■■■■.»
-■■■، ■■، ■■■■. ■■■!
بهار.
گل‌ها جاری شدند.
گل‌های صدتومانی سرخ‌مهارت شکفتند و در‌بهت هوا به پرواز درآمدند.
«——فرم ششم شمشیر آشوب‌اوج سرخ حاکم، شمشیر آشوب‌مبارزه متعادل، برای بریدن گردنت.»
شینگ!
دو گلبرگ‌وضعیت در برابر تیغه‌بقیه او تسلیم شدند.
-با قدم‌بحث برف مرکزی دو‌باشه قدم می‌رم عقب.
می‌توانستم آن را ببینم.
«...با فرم هفتم هنر شیطانی‌ساعت آسمان‌های دوزخی، شمشیر ضربه کند،سرعت تو را به پرواز درمی‌آورم.»
می‌توانستم آن را بشنوم.
-منم با فرم چهارم سبک‌باشه ضربه شکوفه اقیانوس، ماه دروی‌ریونگ در حال سقوط، باهات مقابله می‌کنم.
می‌توانستم شمشیرهای‌جلو آن دو‌اوج نفر را ببینم.
می‌توانستم گل‌های صدتومانی‌کنیم له‌شده زیر پاهای آن‌نمونده دو نفر را ببینم.
عطر گل‌های صدتومانی‌الانمونه سرخ با لگدمال شدنشان‌حساب به بیرون فوران کرد.
«...»
سرانجام می‌توانستم آن را ببینم.
استاد داشت... رهبر‌کنیم فرقه شیطانی، اهریمن‌برات آسمانی، داشت شکست می‌خورد.
«...با فرم هشتم هنر‌بخوایم شیطانی آسمان‌های دوزخی، شمشیر‌کنیم سوزاندن، در برابرت مقاومت می‌کنم.»
زیر آسمانِ‌بحث گل‌های صدتومانی،حرکتی خون استاد ریخت.
خونین بود.
تفاوت میان مهارت استاد و به هو-ریونگ آشکار بود. مهم نبود چقدر تلاش می‌کرد تا این‌زندگی نبرد را طولانی کند، برای استاد غیرممکن بود که از تعقیب به هو-ریونگ بگریزد. و به‌باید خاطر تلاش برای این امر غیرممکن، بازوها، پاها و شانه‌های استاد به رنگ سرخ خونریزی می‌کرد.
-مم.
به هو-ریونگ گارد گرفت.
-با اولین تکنیک شمشیر‌اوج گل بقایای کهن، شمشیر شب‌بین مهتابی، کارت رو تموم می‌کنم.
صدای نفس‌های‌حساب استاد کمی‌حتی ضعیف شد.
چی او‌وضعیت در حال‌بخوایم تمام شدن بود.
تلاش برای مرگ دوطرفه‌حرکتی با استفاده از چیِ حقیقی‌اش،سنگین بیش از حد بلندپروازانه بود.
«من...»
استاد دهانش را باز کرد.
«من در ابتدا نمی‌توانستم فرم نهایی هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی را کامل کنم. این تنها یک دلیل داشت. من‌چقدر مصمم بودم که از مرگ دوران جوانی‌ام استفاده کنم، مرگ بر اثر انجماد. یخ زدن تا حد مرگ پس‌دلیلی از آنکه مادرم مرا در یک دشت برفی رها کرد. این چیزی بود که آن را مرگ ماقبل آخر می‌دانستم.»
استاد شمشیرش را بالا برد.
«اما.»
نوک شمشیرش مانند عقربه‌‌حتی ساعت در ظهر، به‌شن‌های سوی آسمان نشانه رفت.
«به طرز متناقضی، من توانستم فرم‌عمرت نهم هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی را‌نمونده پس از نابودی جهان کامل کنم.»
«...»
«آسمان و‌جلو زمین، این‌اوج ایگوی من بود.»
«چه به آسمان نگاه می‌کردم و چه زیر آن قدم می‌زدم، تنها بودم. بارایا. بارایا.ناعادلانه آگابارایا. جهان زمستان است و یک شمع تنها می‌سوزد. اگر آواز بخوانم، آواز تمام جهان‌نمی‌تونم است، و اگر بمیرم، مرگ همه‌چیز است. سفید است. دارد سفید می‌شود، و حتی سفیدتر.»
شمشیر او.
آسمان‌ها را شکافت.
«آسمان دوزخی‌جلو من، وصیت‌نامه‌اوج دشت برفی است.»
هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی.
فرم نهم.
شمشیر انجماد.
«——.»
زمستان، بهار را شکافت.
آسمانِ پوشیده از گلبرگ‌های سرخ از هم شکافت. و در شکاف‌های آن، زمستانی‌شن‌های سپید خروشید. خروشید و فرود آمد. گلبرگ‌ها به برف تبدیل شدند و صدها میلیون‌راحتی گل صدتومانی به صدها میلیون دانه برف بدل گشتند و جهان را منجمد کردند.
شمشیری تنها بود.
این حمله، آواز‌شتافت مرگ تنهای اهریمن‌بودی آسمانی را می‌خواند.
-البته.
در حالی که سیلاب زمستان‌بقیه به او برخورد می‌کرد، به هو-ریونگ‌برات با آرامش به بالا نگاه کرد.
-مرگی تنها. این همون مرگیه که رهبر‌نمی‌بازم فرقه شیطانی انتخاب کرده؟ باشه. می‌پذیرمش. این‌بولدوزر بی‌نقص‌ترین حمله برای آخرین جنگجوی یه جهانِ سقوط‌کرده‌ست.
لبخندی غریبانه‌جلو بر لبان‌اوج به هو-ریونگ نشست.
-اما وقتی حرف از‌حتی تنهایی می‌شه، من اونو‌شن‌های بهتر از تو می‌شناسم.
به هو-ریونگ‌وضعیت دسته شمشیرش‌بخوایم را فشرد.
-چند وقت تو این دنیا به تنهایی دووم آوردی؟ سه سال؟ دو سال؟ نه.بولدوزر تو حتی یه روز هم دووم نیاوردی. هر چی باشه، اون یارو که بهش‌بالاخره می‌گفتن ارباب موریم کنارت بود. وقتی ارباب موریم می‌میره، تو عقلت رو از دست می‌دی.
نوک شمشیرش به حرکت درآمد.
-شرمنده‌م، اما.
سپس.
-من ۱۳۰بحث سال رو به‌باشه تنهایی تحمل کردم.
هنرهای رزمی.
فرم خلأ.
اولین شمشیر.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
گل‌های صدتومانی بودند،
.
.
.
.
.
.
زمستان، بهار، تابستان، پاییز،
پاییز، زمستان، بهار، تابستان،
تابستان، پاییز، زمستان، بهار،
بهار، تابستان، پاییز، زمستان،
شکوفه‌های آلو و‌کنیم گل‌های صدتومانی و‌برات رزها و زنبق‌ها،
زنبق‌ها و‌وضعیت آلوها و گل‌های‌بقیه صدتومانی و رزها،
گلبرگ، به‌بحث گلبرگ‌ها، گلبرگ، چون‌باشه آن‌ها گلبرگ بودند،
سرخ، سرخ‌جلو بود، سرخ‌اوج شد، سرخ،
زمستان بود،
چون سرخ شد،
دوباره زمستان،
زمستان،
نفس او،
.
.
.
.
.
.
چون سنگین شد،
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
«——.»
نفسم را بازیافتم.
«-آآه!!»
نمی‌توانستم ببینم.
نمی‌توانستم بشنوم.
اصلاً نمی‌توانستم‌وضعیت حمله آخر‌بخوایم را درک کنم.
«هااا، هاف، اواه...! هاا، آآ...»
با این حال.
در این لحظه چیزی‌حتی مهم‌تر از درک کردن‌شن‌های آن شمشیر وجود داشت.
«اس...تاد.»
«...»
«استاد، حالتون خوبه...؟ بدنتون چطوره؟»
استاد بی‌صدا به آسمان زمستانی خیره شد. چشمانش متمرکز نبودند. تاپ. قلبم‌بازم از جا کنده شد. با دستپاچگی به دنبال گرفتن دست استاد گشتم.جاخالی بارها و بارها کورمال‌کورمال گشتم تا اینکه توانستم نبضش را پیدا کنم.
می‌تپید.
او زنده بود.
او هنوز زنده بود.
«استاد.»
«...»
استاد به‌بحث آرامی لبانش را‌باشه از هم گشود.
استاد گفت: «می‌فهمم.»
«پس این‌طور بود.»
با گفتن این‌الانمونه حرف، استاد به‌عمرت چشمانم نگاه کرد.
«شاگرد.»
مردمک‌های تاریکش.
«شاگرد من. تو... از همون‌ساعت ابتدا، فقط به این فکر می‌کردی‌می‌ریزه که چطور به من کمک کنی.»
«اینکه گفتی از دنیای بیرون به خاطر تحسین من به اینجا اومدی...نمونده یه دروغ بود. یه دروغ کاملاً سرخ بود. چرا قبلاً این رو‌چرخاند ندیدم؟ شاگرد من کسی نیست که شیفته‌ی یک شهرت از دنیاها عبور کنه...»
صدای او.
صدای استاد مدام ضعیف‌تر می‌شد.
«ممنونم.»
«...»
«شاگرد. از‌بحث اینکه با من‌باشه آشنا شدی خوشحالی؟»
سرم را تکان دادم.
«بله.»
«آیا من رو به‌بخوایم عنوان تنها یک گلبرگ از‌حتی یک گل به یاد میاری؟»
«بله، استاد.»
«دلم می‌خواد‌جلو بدونم چه‌اوج نوع گلیه.»
پاسخ دادم: «یک گل صدتومانی...»
بدن استاد‌وضعیت را در‌بخوایم آغوش گرفتم.
«من شما را به‌حرکتی عنوان یک گل صدتومانی‌قدم‌هایی سرخ به یاد میارم، استاد.»
«اوهو.»
استاد لبخند زد.
«چقدر زیبا.»
دستش را روی گونه‌ام کشید.
«چقدر زیبا...»
سپس.
استاد با‌وضعیت دست دیگرش، به‌بقیه آسمان‌ها اشاره کرد.
حرکتی ضعیف و سبک‌حرکتی بود، مانند پرنده کوچکی که‌سنگین بال‌هایش را به هم می‌زند.
«شاگرد من...»
بدون هیچ صدایی.
بدون حتی‌وضعیت یک صدا، کوهستان‌بقیه برفی شکافته شد.
کوهستان که به دو‌حرکتی نیم شده بود، همان‌جا ماند،سنگین گویی همیشه همین‌گونه بوده است.
استاد نفسی سپید بیرون داد.
حتماً داشت‌حساب سعی می‌کرد‌حتی رویایی سپید ببیند.
«استاد...»
صورتم را در شانه استاد فرو بردم. در‌قدم‌هایی نفسی که متوقف شده بود. در زمان. به‌نگاهش سوی کسی که با عطر برف زاده شده بود.
«شما زمستان را‌شتافت شکافتید. استاد... شما‌بودی زمستان را بریدید.»
آن روز.
زمستانِ یک جهان شکافته شد.