چپتر 88: رقص شمشیر. (۲)
0زمستان.
«داره برف می‌باره.»
قدم‌های استاد سبک بود.
«همین حالا هم‌چقدر دو روز از‌ناعادلانه‌ست شروع مبارزه‌مون گذشته.»
او با چنان ظرافتی‌شن‌های روی دشت برفی قدم برمی‌داشت‌اوهو که گویی روی یخ می‌لغزید.
دنیایی پوشیده از سفیدی.
حاشیه سیاه لباس استاد‌می‌تونستی مانند قلم‌مویی روی کاغذ‌الانمونه سفید در حرکت بود.
-تا کی می‌خوای فرار کنی؟
قلم‌موی دیگری‌برات هم در‌شن‌های تعقیب او بود.
ضرباتش خشن‌تر، قوی‌تر و شدیدتر از قلم‌موی استاد‌الانمونه بود. قلم‌مویی بود که عمیقاً در جوهر فرو‌برات رفته و با فشار روی کاغذ کشیده می‌شد.
-اگه بحث‌جوونیت مهارت حرکتی باشه،مبارزه من بهت نمی‌بازم.
با قدم‌هایی سنگین، به هو-ریونگ یخ زیر پاهایش‌چرخاند را در هم شکست و مانند یک بولدوزر‌زیادی به سمتی که نگاهش قفل شده بود، هجوم برد.
«مطمئنم که می‌تونم‌نمونده تا ابد به‌سرعت دویدن ادامه بدم.»
-اما بالاخره‌جوونیت یه جایی‌می‌تونستی تموم می‌شه.
«نمی‌دونی؟ این دنیا یه دشت برفی‌بین بی‌انتهائه. شاید جایی برای رفتن نباشه،حساب اما بی‌نهایت مسیر برای دویدن وجود داره.»
-نمی‌ذارم در بری.
به هو-ریونگ با صدای‌شن‌های چواک برف‌ها را لگد‌بازم کرد و به جلو شتافت.
-اگه تو اوج جوونیت بودی، شاید می‌تونستی تا ابد فرار کنی. اما این مبارزه‌حتی بین وضعیت الانمونه. اگه بخوایم بقیه عمرت رو حساب کنیم، حتی دو ساعت هم‌شمشیرش برات نمونده. شن‌های ساعت شنی عمرت داره به سرعت می‌ریزه. بازم می‌خوای فرار کنی؟
«اوهو. چقدر ناعادلانه.»
-زندگی ناعادلانه‌ست.
به هو-ریونگ شمشیرش را چرخاند.
«حق با توئه.»
استاد سرش را‌بودی چرخاند و به راحتی‌وضعیت از حمله جاخالی داد.
«زمان زیادی از عمرم‌ناعادلانه باقی نمونده. نمی‌تونم به‌چرخاند فرار کردن ادامه بدم.»
-بالاخره یه جایی‌نمونده باید این مبارزه‌سرعت رو تموم کنیم.
«دلیلی نداره‌جوونیت که اون لحظه‌مبارزه همین الان نباشه.»
-حالا داری حرف حساب می‌زنی.
استاد قبضه شمشیرش را گرفت‌زندگی و گفت: «در این صورت،سرش تمام قدرتم رو بهت نشون می‌دم.»
هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی.
فرم اول.
شمشیر گرسنگی.
«—گرسنگی، مانند والدینی که فرزند‌زندگی خود را با فرزند همسایه‌سرش معاوضه می‌کنند تا آن‌ها را بخورند.»
شمشیر با‌برات جیغی باد‌شن‌های زمستانی را شکافت.
«آیا داستان آن بزرگسالی را شنیده‌ای که کودک همسایه را پخت، به گوشت خشک‌شده تبدیل‌ساعت کرد و در برف دفن نمود؟ شایعات روستا را چطور؟ آیا شنیده‌ای که اگر برف‌های‌توئه کنار جاده روستا را حفر کنی، پارویت با هر ضربه به گوشتی جوان برخورد خواهد کرد؟»
-چقدر غم‌انگیز.
شینگ.
به هو-ریونگ تیغه‌نمونده استاد را با‌سرعت شمشیرش دفع کرد.
-حتماً سال قحطی بوده.
«درسته. قحطی مثل‌بودی یه بیماری همه‌گیره‌بین که همیشه برمی‌گرده.»
-اما این فقط یه تصادفه.
به هو-ریونگ که با‌شن‌های تندباد سردی برخورد کرده بود،اوهو دوباره شمشیرش را تاب داد.
-محصولات خوب هم مثل قحطی‌ها تصادفی به دست میان. اینا چیزی‌عمرت جز یه تصادف نیستن. ارباب فرقه، اگه این‌قدر برای فاجعه‌های تصادفی‌بازم سوگواری می‌کنی، باید به همون اندازه هم برای نعمت‌های تصادفی جشن بگیری.
«...»
-عمق غم و‌چقدر اندوه آدم باید با‌شمشیرش اوج خوشحالی‌اش برابر باشه.
شینگ.
دو شمشیر‌جوونیت به هم‌می‌تونستی برخورد کردند.
یک شکوفه‌جوونیت آلوی سرخ‌می‌تونستی فرو افتاد.
-پس، من‌اوهو از برداشت‌ناعادلانه شاد پاییزی می‌خونم.
دانه‌های برف‌برات مانند برگ‌های‌شن‌های پاییزی فرود می‌آمدند.
-روزهایی بود که وقتی تو خیابون راه می‌رفتم به افق خیره می‌شدم. روزی بود که‌ساعت دریای طلایی ساقه‌های برنج تا خود افق کشیده شده بود. بچه‌های کوچیک میون شالیزارهایی که هم‌قد‌سرش خودشون بود قایم‌موشک بازی می‌کردن. صدای خنده‌شون مثل رعد می‌پیچید و لابه‌لای ردیف‌های گیاهان برنج می‌رقصید.
پاییز.
باد وزید.
کوه‌ها و دشت‌ها با برگ‌های‌شنی پاییزی به رنگ سرخ درآمدند و‌ناعادلانه افق با ساقه‌های برنج زرد شد.
-تو از گوشت بچه‌هایی حرف می‌زنی که تو‌الانمونه برف دفن شدن؟ پس من از خنده بچه‌هایی‌برات می‌گم که زیر سایه محصولات فراوون بازی می‌کنن.
دنیایی بود پر از برگ‌های‌مبارزه افرا به رنگ زرشکی که‌بقیه به سوی زمین پرواز می‌کردند.
به هو-ریونگ‌اوهو شمشیر را‌ناعادلانه به حرکت درآورد.
-در هر صورت، هر دو روز نتیجه تصادف و شانسن. اگه قرار باشه وقتی شمشیرم رو تاب‌سرش می‌دم چیزی رو تو قلبم جا بدم، به صدای خنده‌ها فکر می‌کنم. وقتی قبل از مرگم به‌داری زندگی گذشته‌ام نگاه کنم، به بچه‌هایی فکر می‌کنم که دارن قایم‌موشک بازی می‌کنن. این یه انتخاب کاملاً مشخصه.
استاد در حالی‌بودی که برگ‌ها را می‌شکافت‌وضعیت گفت: «واقعاً. چه موهبتی!»
هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی.
فرم دوم.
شمشیر تشنگی.
«می‌گی هر دو مورد تصادفی‌ان. البته که همین‌طوره. اما خوشحالی‌بقیه کسی رو نمی‌کشه. رنج ناشی از گرسنگی، درد تشنگی، می‌تونه‌سرعت آدم رو بکشه! و اگه بمیری، برای همیشه مردی. این پایانه.»
خورشید شروع به غروب کرد.
«من از مردمی خواهم خواند‌زندگی که جان دادند، بی‌آنکه بتوانند‌سرش حتی یک جرعه آب بنوشند!»
تابستان.
موجی از‌جوونیت گرما دنیا‌می‌تونستی را فرا گرفت.
تمام گیاهان کوهستان خشک شدند.
علف‌های هرز زرد شدند. میوه‌ها چروکیدند، سوسک‌ها به کندی می‌خزیدند و‌راحتی صدها، هزاران و ده‌ها هزار جسد ماهی در حاشیه رودخانه پراکنده‌دلیلی شده بود. تلپ. کره‌های چشم گرد ماهی‌ها کاملاً خشک شده بود.
-آه.
شمشیر استاد چسبناک شد.
به هو-ریونگ شمشیر را دفع کرد، اما استاد عقب‌نشینی نکرد. در عوض، حتی بیشتر به او نزدیک‌نمونده شد. این یک مبارزه تن‌به‌تن بود. آن‌ها آن‌قدر به هم نزدیک بودند که می‌توانستند نفس حریف را حس‌داد کنند. چااانگ! شینگ! شمشیرها به سرعت با هم مقابله می‌کردند، آن‌قدر سریع که چشم‌ها را به سیاهی می‌برد.
-اگه تو تابستون‌چقدر آب‌تنی و شنا‌ناعادلانه‌ست کنی، واقعاً خنک می‌شی.
به هو-ریونگ‌برات شمشیر سریع استاد‌شنی را دفع کرد.
-داری به‌جوونیت گونگ‌جا اشتباه‌می‌تونستی آموزش می‌دی.
«...چی؟»
-ببخشید. حرفم یه کم تند بود. به‌شمشیرش جای اینکه بگم داری اشتباه بهش یاد می‌دی،زمان باید بگم داری خیلی زود بهش یاد می‌دی.
شمشیر به‌برات هو-ریونگ مانند‌شن‌های آب روان بود.
-خوبه که درباره درد دنیا حرف بزنیم. اینم‌الانمونه خوبه که به رنج بقیه نگاه کنیم. اما‌برات این چیزی نیست که بشه تا ابد ادامه‌اش داد.
«چرا این حرف رو می‌زنی؟»
-فقط چون خسته‌کننده می‌شه.
شینگ!
گل‌های زنبق سرخ شکوفا شدند.
-این بچه،جوونیت گونگ‌جا، هنوز شگفتی‌های‌مبارزه دنیا رو نچشیده.
ناگهان، سبک مبارزه‌اش تغییر کرد.
-اون باید لذت‌هاش رو بچشه. فقط وقتی اینا رو بچشه می‌تونه غم کسایی رو که هرگز نتونستن چنین حسی رو‌جاخالی تجربه کنن، عمیق‌تر درک کنه. اون باید تو تابستون شنا کنه. باید توش شنا کنه تا بتونه درد آدمای خشکیده و‌تمام ضعیف رو حس کنه. قلب انسان مثل یه شمع می‌مونه. تا وقتی به سوختن ادامه بده، بالاخره یه روزی تموم می‌شه.
-ارباب فرقه، می‌دونستی؟ این بچه‌مبارزه هنوز هیچ‌وقت عاشق نشده! اون‌بقیه هیچ‌وقت تو یه رابطه نبوده!
حملاتش مانند آبشار سرازیر می‌شدند.
-اما همین الانش طوری رفتار می‌کنه که انگار تمام درد و غم دنیا رو‌داد به دوش می‌کشه. چه نمایشی! هه. اون حتی نباید خوابش رو هم ببینه. حتی اگه‌می‌زنی فرقه شما به بچه‌ها تو سن کم آموزش می‌ده، اون برای این چیزا خیلی جوونه!
حملاتش همچون باران بارید.
-من می‌خوام به‌بودی این بچه یاد‌بین بدم چطور شاد باشه.
باران بارید.
-بهش یاد می‌دم چطور بدون حتی یه ذره دروغ بخنده. بهش یاد می‌دم چطور‌داد دستش رو دور شونه‌های یکی دیگه بندازه. اون باید بتونه یاد بگیره چطور با‌حرف یه نفر دیگه شاد باشه. فقط اون موقع‌ست که می‌تونه غم بی‌انتها رو یاد بگیره!
«تو...»
باران بر زمین خشک بارید. رودخانه با آب باران پرتر شد.عمرت با بالا آمدن سطح رودخانه، اجساد ماهی‌های روی ساحل را بلعید.بازم گل‌های نیلوفر پیچ بنفش باز شدند تا قطرات باران را بنوشند.
صدای قورقور‌جوونیت قورباغه‌ها به‌می‌تونستی گوش می‌رسید.
«قصد داری‌اوهو استادِ شاگرد‌ناعادلانه من بشی؟!»
هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی.
فرم سوم.
شمشیر غرق‌شدگان.
-دقیقاً!
«چطور جرئت می‌کنی!»
مانند جریان‌جوونیت بی‌وقفه‌ای از‌می‌تونستی باران بود.
شمشیر بارها‌جوونیت و بارها‌می‌تونستی ضربه زد.
«فکر کردی کی هستی‌ناعادلانه که به شاگرد مستقیم‌چرخاند من چشم طمع دوختی؟»
اواسط تابستان.
باران‌های موسمی‌جوونیت باعث سیلاب‌های‌می‌تونستی بسیاری شد.
گلبرگ‌های بی‌شمار‌جوونیت رز روی‌می‌تونستی رودخانه شناور شدند.
-ها! شوخیت گرفته؟چقدر من اول قصد‌ناعادلانه‌ست داشتم استادش بشم!
سد فرو ریخت و روستا در آب غرق شد. آب تا کوهپایه‌ها‌زندگی بالا آمد. روی آب‌های خروشان، استاد و به هو-ریونگ به یکدیگر لگد می‌زدند.باقی شلپ. شلوپ! از جایی که آن دو نفر قدم می‌گذاشتند، امواج فوران می‌کرد.
-من کسی بودم که به این بچه یاد دادم چطور سر اورک‌ها رو قطع کنه! من بودم که‌شن‌های بهش یاد دادم چطور از هاله استفاده کنه! من این بچه بی‌استعداد تو هنرهای رزمی رو بزرگ کردم تا‌زیادی جایی که بتونه یه کم ازش استفاده کنه! و حالا، تو داری دخالت می‌کنی و تاثیر بدی روش می‌ذاری!
«به من می‌گی تأثیر بد؟!»
-آره! فرقه‌اوهو شیطانی یه تأثیر‌زندگی بده، معلومه دیگه!
آن دو‌برات روی سطح‌شن‌های آب می‌لغزیدند.
یکی تعقیب می‌شد.
امواج با‌جوونیت صدای شلپ‌شلپ‌می‌تونستی زیر پاهایش می‌شکفتند.
دیگری تعقیب می‌کرد.
به نرمی، نوک‌نمونده پاهایش روی گلبرگ‌های‌سرعت رز قدم برمی‌داشت.
آن دو بر‌بودی روی امواج و‌بین گلبرگ‌ها سایه می‌انداختند.
-شمشیر زدن باید حال بده!
بوی آب‌اوهو در یک‌ناعادلانه روز بارانی.
عطر گل‌ها غلیظ بود.
-گونگ‌جا برای هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی آماده نیست! این شمشیریه که درد رو به‌حتی کار می‌گیره، درد رو می‌فهمه! این دیگه چه صیغه‌ایه؟ این بیش از حد یه‌شمشیرش هنر شیطانیه! اون هنوز باید گل‌ها رو بو بکشه و زیر رگبار تابستونی لذت ببره!
«گونگ‌جا! شاگرد منه! او‌می‌تونستی به دنیا آمده تا‌الانمونه ارباب بعدی این فرقه باشه!»
-دقیقاً چون این‌طوری فکر‌ناعادلانه می‌کنی بهت می‌گم تأثیر‌چرخاند بد! ای استاد درجه دو!
صدها و میلیون‌ها رز.
دیری نپایید که رودخانه طغیان‌کرده دیگر قابل رؤیت‌الانمونه نبود. هیچ اثری از آب به چشم نمی‌خورد.برات گلبرگ‌های رز تمام سطح آن را پوشانده بودند.
جهان به رنگ سرخ‌می‌تونستی شعله‌ور شد و به‌الانمونه یک باغ گل بدل گشت.
«■■■■، ■■■. ■■■■.»
-■■■، ■■، ■■■■. ■■■!
بهار.
گل‌ها جاری شدند.
گل‌های صدتومانی سرخ‌چقدر شکفتند و در‌ناعادلانه‌ست هوا به پرواز درآمدند.
«——فرم ششم شمشیر آشوب‌شن‌های سرخ حاکم، شمشیر آشوب‌بازم متعادل، برای بریدن گردنت.»
شینگ!
دو گلبرگ‌جوونیت در برابر تیغه‌مبارزه او تسلیم شدند.
-با قدم‌اوهو برف مرکزی دو‌زندگی قدم می‌رم عقب.
می‌توانستم آن را ببینم.
«...با فرم هفتم هنر شیطانی‌مبارزه آسمان‌های دوزخی، شمشیر ضربه کند،بقیه تو را به پرواز درمی‌آورم.»
می‌توانستم آن را بشنوم.
-منم با فرم چهارم سبک‌زندگی ضربه شکوفه اقیانوس، ماه دروی‌سرش در حال سقوط، باهات مقابله می‌کنم.
می‌توانستم شمشیرهای‌برات آن دو‌شن‌های نفر را ببینم.
می‌توانستم گل‌های صدتومانی‌بودی له‌شده زیر پاهای آن‌وضعیت دو نفر را ببینم.
عطر گل‌های صدتومانی‌بودی سرخ با لگدمال شدنشان‌وضعیت به بیرون فوران کرد.
«...»
سرانجام می‌توانستم آن را ببینم.
استاد داشت... رهبر‌بودی فرقه شیطانی، اهریمن‌بین آسمانی، داشت شکست می‌خورد.
«...با فرم هشتم هنر‌می‌تونستی شیطانی آسمان‌های دوزخی، شمشیر‌الانمونه سوزاندن، در برابرت مقاومت می‌کنم.»
زیر آسمانِ‌اوهو گل‌های صدتومانی،ناعادلانه خون استاد ریخت.
خونین بود.
تفاوت میان مهارت استاد و به هو-ریونگ آشکار بود. مهم نبود چقدر تلاش می‌کرد تا این‌برات نبرد را طولانی کند، برای استاد غیرممکن بود که از تعقیب به هو-ریونگ بگریزد. و به‌راحتی خاطر تلاش برای این امر غیرممکن، بازوها، پاها و شانه‌های استاد به رنگ سرخ خونریزی می‌کرد.
-مم.
به هو-ریونگ گارد گرفت.
-با اولین تکنیک شمشیر‌شن‌های گل بقایای کهن، شمشیر شب‌اوهو مهتابی، کارت رو تموم می‌کنم.
صدای نفس‌های‌جوونیت استاد کمی‌می‌تونستی ضعیف شد.
چی او‌جوونیت در حال‌می‌تونستی تمام شدن بود.
تلاش برای مرگ دوطرفه‌ناعادلانه با استفاده از چیِ حقیقی‌اش،توئه بیش از حد بلندپروازانه بود.
«من...»
استاد دهانش را باز کرد.
«من در ابتدا نمی‌توانستم فرم نهایی هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی را کامل کنم. این تنها یک دلیل داشت. من‌شنی مصمم بودم که از مرگ دوران جوانی‌ام استفاده کنم، مرگ بر اثر انجماد. یخ زدن تا حد مرگ پس‌عمرم از آنکه مادرم مرا در یک دشت برفی رها کرد. این چیزی بود که آن را مرگ ماقبل آخر می‌دانستم.»
استاد شمشیرش را بالا برد.
«اما.»
نوک شمشیرش مانند عقربه‌‌می‌تونستی ساعت در ظهر، به‌الانمونه سوی آسمان نشانه رفت.
«به طرز متناقضی، من توانستم فرم‌بین نهم هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی را‌حساب پس از نابودی جهان کامل کنم.»
«...»
«آسمان و‌برات زمین، این‌شن‌های ایگوی من بود.»
«چه به آسمان نگاه می‌کردم و چه زیر آن قدم می‌زدم، تنها بودم. بارایا. بارایا.ساعت آگابارایا. جهان زمستان است و یک شمع تنها می‌سوزد. اگر آواز بخوانم، آواز تمام جهان‌توئه است، و اگر بمیرم، مرگ همه‌چیز است. سفید است. دارد سفید می‌شود، و حتی سفیدتر.»
شمشیر او.
آسمان‌ها را شکافت.
«آسمان دوزخی‌برات من، وصیت‌نامه‌شن‌های دشت برفی است.»
هنر شیطانی آسمان‌های دوزخی.
فرم نهم.
شمشیر انجماد.
«——.»
زمستان، بهار را شکافت.
آسمانِ پوشیده از گلبرگ‌های سرخ از هم شکافت. و در شکاف‌های آن، زمستانی‌کنیم سپید خروشید. خروشید و فرود آمد. گلبرگ‌ها به برف تبدیل شدند و صدها میلیون‌ناعادلانه‌ست گل صدتومانی به صدها میلیون دانه برف بدل گشتند و جهان را منجمد کردند.
شمشیری تنها بود.
این حمله، آواز‌نمونده مرگ تنهای اهریمن‌سرعت آسمانی را می‌خواند.
-البته.
در حالی که سیلاب زمستان‌مبارزه به او برخورد می‌کرد، به هو-ریونگ‌عمرت با آرامش به بالا نگاه کرد.
-مرگی تنها. این همون مرگیه که رهبر‌شمشیرش فرقه شیطانی انتخاب کرده؟ باشه. می‌پذیرمش. این‌داد بی‌نقص‌ترین حمله برای آخرین جنگجوی یه جهانِ سقوط‌کرده‌ست.
لبخندی غریبانه‌برات بر لبان‌شن‌های به هو-ریونگ نشست.
-اما وقتی حرف از‌می‌تونستی تنهایی می‌شه، من اونو‌الانمونه بهتر از تو می‌شناسم.
به هو-ریونگ‌جوونیت دسته شمشیرش‌می‌تونستی را فشرد.
-چند وقت تو این دنیا به تنهایی دووم آوردی؟ سه سال؟ دو سال؟ نه.داد تو حتی یه روز هم دووم نیاوردی. هر چی باشه، اون یارو که بهش‌حرف می‌گفتن ارباب موریم کنارت بود. وقتی ارباب موریم می‌میره، تو عقلت رو از دست می‌دی.
نوک شمشیرش به حرکت درآمد.
-شرمنده‌م، اما.
سپس.
-من ۱۳۰اوهو سال رو به‌زندگی تنهایی تحمل کردم.
هنرهای رزمی.
فرم خلأ.
اولین شمشیر.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
گل‌های صدتومانی بودند،
.
.
.
.
.
.
زمستان، بهار، تابستان، پاییز،
پاییز، زمستان، بهار، تابستان،
تابستان، پاییز، زمستان، بهار،
بهار، تابستان، پاییز، زمستان،
شکوفه‌های آلو و‌بودی گل‌های صدتومانی و‌بین رزها و زنبق‌ها،
زنبق‌ها و‌جوونیت آلوها و گل‌های‌مبارزه صدتومانی و رزها،
گلبرگ، به‌اوهو گلبرگ‌ها، گلبرگ، چون‌زندگی آن‌ها گلبرگ بودند،
سرخ، سرخ‌برات بود، سرخ‌شن‌های شد، سرخ،
زمستان بود،
چون سرخ شد،
دوباره زمستان،
زمستان،
نفس او،
.
.
.
.
.
.
چون سنگین شد،
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
«——.»
نفسم را بازیافتم.
«-آآه!!»
نمی‌توانستم ببینم.
نمی‌توانستم بشنوم.
اصلاً نمی‌توانستم‌جوونیت حمله آخر‌می‌تونستی را درک کنم.
«هااا، هاف، اواه...! هاا، آآ...»
با این حال.
در این لحظه چیزی‌می‌تونستی مهم‌تر از درک کردن‌الانمونه آن شمشیر وجود داشت.
«اس...تاد.»
«...»
«استاد، حالتون خوبه...؟ بدنتون چطوره؟»
استاد بی‌صدا به آسمان زمستانی خیره شد. چشمانش متمرکز نبودند. تاپ. قلبم‌حساب از جا کنده شد. با دستپاچگی به دنبال گرفتن دست استاد گشتم.چقدر بارها و بارها کورمال‌کورمال گشتم تا اینکه توانستم نبضش را پیدا کنم.
می‌تپید.
او زنده بود.
او هنوز زنده بود.
«استاد.»
«...»
استاد به‌اوهو آرامی لبانش را‌زندگی از هم گشود.
استاد گفت: «می‌فهمم.»
«پس این‌طور بود.»
با گفتن این‌بودی حرف، استاد به‌بین چشمانم نگاه کرد.
«شاگرد.»
مردمک‌های تاریکش.
«شاگرد من. تو... از همون‌مبارزه ابتدا، فقط به این فکر می‌کردی‌عمرت که چطور به من کمک کنی.»
«اینکه گفتی از دنیای بیرون به خاطر تحسین من به اینجا اومدی...حساب یه دروغ بود. یه دروغ کاملاً سرخ بود. چرا قبلاً این رو‌چقدر ندیدم؟ شاگرد من کسی نیست که شیفته‌ی یک شهرت از دنیاها عبور کنه...»
صدای او.
صدای استاد مدام ضعیف‌تر می‌شد.
«ممنونم.»
«...»
«شاگرد. از‌اوهو اینکه با من‌زندگی آشنا شدی خوشحالی؟»
سرم را تکان دادم.
«بله.»
«آیا من رو به‌می‌تونستی عنوان تنها یک گلبرگ از‌بخوایم یک گل به یاد میاری؟»
«بله، استاد.»
«دلم می‌خواد‌برات بدونم چه‌شن‌های نوع گلیه.»
پاسخ دادم: «یک گل صدتومانی...»
بدن استاد‌جوونیت را در‌می‌تونستی آغوش گرفتم.
«من شما را به‌ناعادلانه عنوان یک گل صدتومانی‌چرخاند سرخ به یاد میارم، استاد.»
«اوهو.»
استاد لبخند زد.
«چقدر زیبا.»
دستش را روی گونه‌ام کشید.
«چقدر زیبا...»
سپس.
استاد با‌جوونیت دست دیگرش، به‌مبارزه آسمان‌ها اشاره کرد.
حرکتی ضعیف و سبک‌ناعادلانه بود، مانند پرنده کوچکی که‌توئه بال‌هایش را به هم می‌زند.
«شاگرد من...»
بدون هیچ صدایی.
بدون حتی‌جوونیت یک صدا، کوهستان‌مبارزه برفی شکافته شد.
کوهستان که به دو‌ناعادلانه نیم شده بود، همان‌جا ماند،توئه گویی همیشه همین‌گونه بوده است.
استاد نفسی سپید بیرون داد.
حتماً داشت‌جوونیت سعی می‌کرد‌می‌تونستی رویایی سپید ببیند.
«استاد...»
صورتم را در شانه استاد فرو بردم. در‌چرخاند نفسی که متوقف شده بود. در زمان. به‌زیادی سوی کسی که با عطر برف زاده شده بود.
«شما زمستان را‌نمونده شکافتید. استاد... شما‌سرعت زمستان را بریدید.»
آن روز.
زمستانِ یک جهان شکافته شد.