چپتر 81: فصل 81
0مر مثل یک راهنمای تور رفتار می‌کرد‌خودش و گفت: «این همون عصاییه که بانو‌یعنی سیه‌نا تو بیشتر عمرش ازش استفاده می‌کرد.»
ویچ‌کرافت تنها وسیله‌ی موجود در تالار سیه‌نا نبود. ابزارهای جادویی مختلفی که سیه‌نا در طول‌اجدادشون حیاتش از آن‌ها استفاده کرده بود و به دلیل تبدیل شدن عمارتش به یک جاذبه‌ی‌مقدس توریستی نمی‌شد آن‌ها را در آنجا نگه داشت، در عوض به اینجا منتقل شده بودند.
برای مثال، عصایی که مر داشت‌برایش به آن اشاره می‌کرد. آن وسیله‌دادن‌ها هم در خاطرات یوجین جای داشت.
یوجین به‌آکاشاست یاد آورد و‌سینه‌اش گفت: «...اسمش آکاشاست.»
مر لبخند پیروزمندانه‌ای زد، سینه‌اش را سپر کرد و گفت: «همون‌طور که انتظار می‌رفت، از قبل در موردش‌مغرور می‌دونستی. یه نوع درخت به اسم درخت پری وجود داره که فقط تو جنگل سامار، حریم امن الف‌ها، رشد‌شایعات می‌کنه. آکاشا، قدرتمندترین عصای جادویی دنیا، از ریشه‌های همون درخت هزارساله‌ای ساخته شده که تو مرکز جنگلشون رشد می‌کنه.»
صدای او که از شدت هیجان می‌لرزید، واقعاً به یوجین این حس را می‌داد که انگار‌خودش دارد به حرف‌های سیه‌نا گوش می‌دهد. مدت‌ها پیش، سیه‌نا شخصاً تاریخچه‌ی این عصا را برایش توضیح‌عنوان داده بود و هر وقت که مست می‌کرد، مثل یک طوطی این پز دادن‌ها را تکرار می‌کرد.
مر به داستانش ادامه داد: «الف‌ها باور دارن که این درخت باستانی، ارواح اجدادشون رو در خودش جا داده و ریشه‌هاش کل‌خودش جهان رو سر پا نگه داشته. این درخت جهان، مرکز دین الف‌هاست. می‌دونی این یعنی چی، مگه نه؟ اون الف‌های مغرور در‌اینکه واقع یه ریشه از اون درخت باستانی و مقدس رو بریدن تا این عصا رو به عنوان هدیه برای بانو سیه‌نا بسازن!»
سیه‌نا یک‌آکاشاست الف یا حتی‌سینه‌اش یک نیمه‌الف نبود.
با اینکه انسان بود، اما اغلب نام سیه‌نا با الف‌ها گره خورده بود.می‌دونی در میان شایعات متعددی که درباره‌ی محل انزوای او وجود داشت، برخی گمان‌الف می‌کردند که شاید او به جنگل سامار، حریم امن الف‌ها، پناه برده باشد.
سیه‌نا نمی‌دانست والدینش چه کسانی هستند. وقتی فقط یک نوزاد بود، در جنگل عظیم واقع در جنوبی‌ترین نقطه‌ی قاره، یعنی جنگل سامار،می‌دونی رها شده بود. در حالت عادی، او باید طعمه‌ی یک هیولا یا جانور وحشی می‌شد، اما آن روز شانس با سیه‌نا یار‌خورده بود. الفی که تصادفاً از آنجا می‌گذشت، با شنیدن صدای گریه‌ی نوزاد به سمت او کشیده شد و سیه‌نا را نجات داد.
این‌گونه بود که سیه‌نا به بیشه‌ی‌برایش مقدس الف‌ها، که جایی در اعماق‌دادن‌ها آن جنگل قرار داشت، برده شد.
الف‌های آنجا در ابتدا روی خوشی به سیه‌نا نشان ندادند. با این‌موردش حال، پس از پی بردن به استعداد جادویی فوق‌العاده‌اش، او را به‌امن عنوان یکی از اعضای خود پذیرفتند و جادوی الف‌ها را به او آموختند.
در حالی که یوجین با چشمانی بی‌روح‌خودش به آکاشا خیره شده بود، مر با صدای‌مگه زیر و کودکانه‌اش به سخنرانی خود ادامه داد.
«بانو سیه‌نا اولین کسیه که تا حالا عصایی ساخته شده از ریشه‌های درخت جهان داشته.اجدادشون حتی در بین خود الف‌ها هم این یه افتخار بی‌سابقه‌ست. تازه فقط این نیست، اون‌مقدس چیزی که اونجاست رو می‌بینی؟ اون جواهر سرخ‌رنگ انتهای عصا رو! اگه کنجکاوی بدونی چیه، اون...»
یوجین حرفش‌پیش را قطع کرد:عصا «یه قلب اژدهاست.»
مر بدون اینکه از این پریدن وسط حرفش ناراحت شود، با اشتیاق ادامه داد:نوع «آره، درسته! بین تمام عصاهای جادویی که تو دنیا وجود دارن، فقط دو تا عصا‌قدرتمندترین هستن که توشون از قلب اژدها استفاده شده. یکیش آکاشای بانو سیه‌ناست، و اون یکی...»
یوجین با لحنی‌دارن آرام به سوال‌اجدادشون پرسیده‌نشده پاسخ داد: «ولادمیر.»
آن عصای وحشتناک هنوز هم در سیصد سال پیش‌ادامه وجود داشت. در آن زمان، صاحب ولادمیر یک لیچ‌جهان به نام بلیال بود؛ یکی از خدمتکاران پادشاه شیاطین اسارت.
یوجین رابطه‌ی‌پیش شومی با‌تاریخچه‌ی آن عصا داشت.
یوجین بی‌اختیار نگاهی به شکم خودش انداخت. در زندگی قبلی‌اش، کسی که او را کشته بود همان لیچ،وجود یعنی بلیال بود. آن عوضی مسئول تله‌های قدرتمندی بود که در سراسر قلعه‌ی پادشاه شیاطین کار گذاشته شده‌جنگلشون بودند و گروه آن‌ها بدون اینکه حتی فرصتی برای استراحت پیدا کنند، مدام توسط آن تله‌ها آزار می‌دیدند.
در طول مدتی که در آن قلعه بودند، پس از‌داشته اینکه سوراخی در قفسه‌ی سینه‌ی هامل ایجاد شد، او با بدنی‌مقدس رها شده بود که هر لحظه در خطر مرگ قرار داشت.
از همان ابتدا، قلعه‌ی پادشاه شیاطین اسارت به قدری عذاب‌آور بود که اصلاً با قلعه‌های پادشاهان‌خودش شیاطین قبلی قابل مقایسه نبود. علاوه بر آن، تمام جانوران شیطانی و قوم شیاطین که از قلعه‌هدیه محافظت می‌کردند، آن‌قدر قدرتمند بودند که می‌توانستند با هر یک از خدمتکاران پادشاهان شیاطین قبلی برابری کنند.
و حتی در میان آن نگهبانان قدرتمند، سه نفر از قوم شیاطین‌دادن‌ها حضور داشتند که به طرز ویژه‌ای قدرتمند بودند. این سه نفر به‌جهان ترتیب با عناوین تیغه اسارت، سپر اسارت و عصای اسارت شناخته می‌شدند.
در حالی که آن‌ها در میانه‌ی مبارزه با سپر اسارت بودند، بلیال، یعنی همان عصا،درخت مداخله کرده بود. در قلعه‌ی پادشاه شیاطین اسارت، پاک کردن کامل اثرات جادوی سیاه و هرگونه‌دنیا نفرین‌هایی که توسط عصا روی آن‌ها طلسم می‌شد، حتی با جادوی مقدس آنیس هم غیرممکن بود.
به کسی نیاز بود‌باستانی تا جلو برود و‌ریشه‌هاش راه را باز کند.
هامل برای این نقش داوطلب شده بود. با اینکه در حالت عادی مولون کسی بود‌اجدادشون که چنین نقشی را بر عهده می‌گرفت، اما هامل او را پس زده و اصرار‌مقدس کرده بود که خودش پیشتاز شود و بدین ترتیب راه را برایشان هموار کرده بود.
برای آن‌ها غیرممکن بود که‌عصا بتوانند قلعه‌ی پادشاه شیاطین اسارت‌مست را بدون هیچ تلفاتی فتح کنند.
پس اگر قرار‌لبخند بود کسی برای‌سپر این کار بمیرد...
او اصرار کرده‌دارن بود: «بذارید اون‌اجدادشون یه نفر من باشم.»
هامل قوی بود.
اما به‌پیش اندازه‌ی ورموث‌تاریخچه‌ی قوی نبود.
هامل سرسخت بود.
اما به‌باور اندازه‌ی مولون‌باستانی سرسخت نبود.
با آگاهی کامل از این حقایق، او پیشتاز شده بود. تا حتی‌دارن اگر می‌مرد، مولون آنجا باشد تا ضربات را تحمل کند. حتی اگر‌مگه دیگر نمی‌توانست بجنگد، ورموث هنوز آنجا بود تا به مبارزه ادامه دهد.
زمانی که سپر اسارت شکست خورد، هامل آن‌قدر جراحت برداشته بود که دیگر در آستانه‌ی‌ادامه مرگ قرار داشت. نه از قدرت الهی و نه از جادو نمی‌شد برای درمان زخم‌هایش استفاده‌اون کرد. قدرت شیطانی قلعه‌ی پادشاه شیاطین و نفرین‌های لیچ، هامل را به کام مرگ کشانده بود.
و زمانی که مبارزه با بلیال،سپر عصای اسارت، به پایان رسید، سوراخ بزرگی‌می‌دونستی در قفسه‌ی سینه‌ی هامل ایجاد شده بود.
این‌گونه بود‌باور که زندگی قبلی‌اش‌ارواح به پایان رسید.
هامل توسط بلیال و ولادمیر کشته شده بود. یوجین کاملاً باور داشت که ولادمیر‌ارواح نابود شده است. درست قبل از مرگش، او با چشمان خودش دیده بود که طلسم‌دان‌ریشه بلیال در هم شکست و خود لیچ هم پودر شد و به خاکستر تبدیل گشت.
با این حال، ولادمیر به نحوی نابود نشده بود. با اینکه یوجین جزئیات دقیق چگونگی جان سالم به‌دارن در بردن آن را نمی‌دانست، اما صاحب فعلی ولادمیر، کنت ادموند کودرث از هلموث بود. ادموند کودرث به‌مقدس همراه استاد برج سیاه، بالزاک، یکی از سه جادوگر سیاهی بود که با پادشاه شیاطین اسارت قرارداد بسته بودند.
یوجین در حالی که به‌سینه‌اش آکاشا اشاره می‌کرد، پرسید: «می‌تونم‌می‌رفت امتحان کنم و دستم بگیرمش؟»
با این سوال، مر لبخند شیطنت‌آمیزی زد و سر‌جهان تکان داد: «البته، مشکلی نیست، ولی فقط برای اینکه بدونی‌واقع می‌گم، غیرممکنه بتونی با اون عصا هیچ جادویی اجرا کنی.»
یوجین پرسید: «چرا؟»
«آکاشا فقط بانو سیه‌نا رو به عنوان اربابش می‌شناسه. بعد از‌طوطی اینکه بانو سیه‌نا به انزوا رفت، چند تا جادوگر سعی کردن صاحب‌ریشه‌هاش جدید آکاشا بشن، اما هیچ‌کدوم نتونستن تایید آکاشا رو به دست بیارن.»
«اگه نمی‌تونستن ازش استفاده کنن، چرا‌سپر همین‌جا ولش کردن؟ باید عصا رو‌موردش می‌شکستن و حداقل قلب اژدها رو برمی‌داشتن.»
«لطفاً از این چرت‌وپرت‌ها نگو. آکاشا گنجیـه که الف‌ها‌جهان و اژدهایان به بانو سیه‌نا هدیه دادن. با اینکه‌مغرور نمی‌شه ازش استفاده کرد، اما به تنهایی ارزش فوق‌العاده‌ای داره.»
وقتی مر با نوچ‌نوچ کردن این را گوشزد کرد، یوجین لبخند‌باور محوی زد. از جواب او کمی احساس نوستالژی به او دست‌می‌دونی داد. مدت‌ها پیش، او هم همین حرف‌ها را از سیه‌نا شنیده بود.
«شما خودتون هم باید این رو بدونید، درسته سر یوجین؟ قلب اژدها به معنای واقعی کلمه قلب یک اژدهاست. از اونجایی‌اجدادشون که قلب یکی از رفقای مرده‌شون برای ساختن عصا برای بانو سیه‌نا فدا شده... اگه کسی بخواد آکاشا رو به خاطرش‌حتی بشکنه، با اینکه در مورد الف‌ها مطمئن نیستم، اما اژدهایان قطعاً پیداشون می‌شه و آروث رو با حملات نفسشون به رگبار می‌بندن.»
او از سیه‌نا هم چیزهایی در همین مایه‌ها شنیده بود. وقتی به شوخی‌می‌دونستی گفته بود که عصا را بشکنند و مانای قلب اژدها را بین خودشان‌رشد تقسیم کنند، سیه‌نا با فریاد بلندی یک بطری آبجو به سمتش پرت کرده بود.
—ای حروم‌زاده‌ی نادون. می‌خوای‌باستانی چی رو بشکنی؟ واقعاً می‌خوای‌جهان همه‌مون رو به کشتن بدی؟
البته، مر مثل سیه‌نا با لحن تندی به او فحش نداد. با این‌باستانی حال، شنیدن حرف‌هایی که سیه‌نا می‌زد، آن هم از چهره‌ای که شبیه سیه‌نا‌الف‌های بود، باعث شد یوجین خاطرات سیه‌نا را از زندگی قبلی‌اش به یاد بیاورد.
'این...' یوجین پس از اینکه چند‌برایش ثانیه مبهوت آنجا ایستاد، با این‌دادن‌ها فکر به خودش آمد: 'خوب نیست.'
او داشت بیش از حد درگیر خاطرات زندگی گذشته‌اش می‌شد.می‌رفت یوجین سرش را محکم تکان داد و از مر روی برگرداند.جنگل او به آکرون نیامده بود تا فقط در خاطراتش غرق شود.
یوجین در حالی که دستش‌ارواح را دراز می‌کرد، گفت: «فعلاً، بذار‌دین فقط امتحان کنم و دستم بگیرمش.»
عصا به بلندی قد سیه‌نا بود. با اینکه مستقیماً آن را در‌دارن دست گرفته بود، به نظر نمی‌رسید اتفاقی افتاده باشد. یوجین پس از‌مگه نگاهی گذرا به مر، سعی کرد مقداری مانا به آکاشا تزریق کند.
اما باز هم هیچ اتفاقی نیفتاد. آکاشا مانایی را که به آن ارائه داده بود نپذیرفت. از آنجایی‌دارن که توهم سیه‌نا را دیده بود، یوجین امید اندکی داشت که شاید بتواند تایید آکاشا را به دست‌مقدس بیاورد. اما به نظر می‌رسید که سیه‌نا هیچ تمهیداتی از این قبیل برای او به جا نگذاشته بود.
'اگه قرار بود چیزی برام‌سینه‌اش به جا بذاری، ترجیح می‌دادم‌می‌رفت به جای گردنبندم، آکاشا رو می‌ذاشتی.'
او هنوز مطمئن نبود چه کسی گردنبند را در عمارت‌داشته اصلی لاین‌هارت جا گذاشته است. با این حال، یوجین تقریباً‌ریشه مطمئن بود که سیه‌نا مسئول انداختن آن در آنجا بوده است.
یوجین با فکری که ناگهان به ذهنش‌تکرار خطور کرد، گردنبند را بیرون آورد و به‌اجدادشون مر نشان داد و پرسید: «...می‌دونی این چیه؟»
مر آن را بررسی‌تاریخچه‌ی کرد و گفت: «این‌داده فقط یه گردنبند کهنه‌ست.»
«پس یادت‌آکاشاست نمیاد قبلاً‌پیروزمندانه‌ای دیده باشیش؟»
«امکان نداره دیده باشمش. مگه بهت‌اجدادشون نگفتم که تو تمام این صدها‌الف‌هاست سال پام رو از آکرون بیرون نذاشتم؟»
«خب، مهم نیست اگه نمی‌شناسیش.»
بدون اینکه سوال دیگری بپرسد، یوجین گردنبند را دوباره زیر‌مست یقه‌اش پنهان کرد. سپس آکاشا را رها کرد و با‌ارواح جدیت شروع به نگاه کردن به اطراف تالار سیه‌نا کرد.
چیزهای زیادی وجود‌لبخند داشت که به یاد‌کرد می‌آورد قبلاً دیده است.
رداها و کلاهی که سیه‌نا همیشه دوست داشت بپوشد، آنجا بودند. آن‌ها نیز آرتیفکت‌هایی با ارزش‌اون جادویی خارق‌العاده‌ای بودند. طبقه اول تالار پر از چنین چیزهایی بود. با وجود ویچ‌کرافت در مرکز،اغلب اطراف آن پر از تمام ابزارهای جادویی بود که سیه‌نا شخصاً از آن‌ها استفاده کرده بود.
مر هشدار داد:وقت «نمی‌تونی هیچ‌کدومشون رو‌دادن‌ها با خودت ببری بیرون.»
یوجین با دست او‌تاریخچه‌ی را رد کرد: «سعی‌داده نمی‌کنم با خودم ببرمشون.»
شاید به دلیل جادوی حفاظتی که روی آن‌ها اعمال شده بود، با وجود گذشت صدها سال هنوز در وضعیت‌داره بکر و دست‌نخورده‌ای بودند. البته این بدان معنا نبود که آن‌ها در وضعیت بی‌نقصی قرار داشتند. رداها در بسیاری‌شدت از جاها ساییده شده بودند. یوجین در حالی که سعی می‌کرد از این موضوع ناراحت نشود، به طبقه بالا رفت.
مر همچنان به عنوان یک راهنمای تور‌خودش ادامه داد: «این کتاب‌ها یادداشت‌هایی هستن که‌یعنی در طول فرآیند ساخت آکرون نوشته شدن.»
طبقه سیزدهم پر از قفسه‌های کتاب بود. با اینکه در عمارت کتاب‌های زیادی وجود داشت، اما‌خودش کتاب‌هایی که آنجا به نمایش گذاشته شده بودند، از نظر ارزش قابل مقایسه با کتاب‌های اینجا‌عنوان نبودند. کتاب‌های جادویی با ارزش واقعاً برجسته، قطعاً در عمارت نگهداری نمی‌شدند، بلکه اینجا، در آکرون بودند.
«و اون یه پیش‌نویس از فرمول جادوی حلقه‌ایـه که وقتی سیه‌نا در حال توسعه‌ش بود، نوشته شده. اگه الان بخوای بخونیش، سر یوجین، احتمالاً نمی‌تونی متوجهش بشی. حتی اگه‌یعنی یه پیش‌نویس باشه، تکنیک‌ها و تحقیقاتی که برای توسعه‌ش استفاده شده، به شدت پیشرفته‌ست.» مر در حالی که پشت سر یوجین می‌آمد، به غرولند ادامه داد: «این در مورد بقیه‌می‌کردند مجلات تحقیقاتی اون که توی آکرون نگهداری می‌شن هم صدق می‌کنه. بین تمام جادوگرهایی که راهشون رو به اینجا پیدا کردن، هیچ‌کدومشون در ابتدا نتونستن تحقیقات بانو سیه‌نا رو بفهمن.»
یوجین که این حرف‌ها را از یک گوش می‌شنید و از گوش دیگر درمی‌کرد، یکی از مجلات تحقیقاتی را‌داره از قفسه کتاب بیرون کشید. با اینکه کتاب‌های عمارت به نمایش گذاشته شده بودند، اما اجازه نداشتید آن‌ها را‌شدت باز کنید و بخوانید. با این حال، در اینجا، شما اجازه داشتید هر تعداد مجله تحقیقاتی که می‌خواستید را بخوانید.
قبل از اینکه یوجین حتی‌ارواح چند صفحه را ورق بزند،داشته خنده‌ای از دهانش پرید: «...ها.»
مر پیاز داغش را‌مست زیاد کرد: «دیدی، اصلاً نمی‌دونی‌ادامه معنی این کلمات چیه، درسته؟»
یوجین در حالی که با پوزخندی از قفسه‌داده کتاب روی برمی‌گرداند، اعتراف کرد: «فکر کنم همین‌طوره.» او‌باور با خودش فکر کرد: 'دست‌خطش هنوز مثل همیشه افتضاحه.'
دست‌خط وحشتناک سیه‌نا برای همیشه در داخل این کتاب‌ها حفظ شده بود. فهمیدن اینکه‌نوع او درباره چه چیزی صحبت می‌کرد وقتی مدام از مانا و حلقه‌ها می‌نوشت، به خودی‌قدرتمندترین خود دشوار بود، اما خط خرچنگ قورباغه‌ی سیه‌نا خودش به تنهایی نیاز به رمزگشایی داشت.