چپتر 95: بدون عنوان
0کارمن در حالی که یک سیگار برگ جدید درمی‌آورد، زیر لب گفت: «عجیبه. چطور یه‌شنیدم جادوگر سیاه رده‌پایین مثل اون تونسته با پسر ارشد خانوادهٔ اصلی لاین‌هارت ارتباط بگیره و‌اینکوبوس براش قرارداد جور کنه؟ حتماً حس ترسش رو با جراحی کشیدن بیرون، یا اینکه کلاً دیوانه‌ست.»
صدایی از بیرون سلول زندان جواب داد: «احتمالاً فقط درمونده بوده. اون ده‌ها سال پیش تمرین جادوی‌بود سیاه رو شروع کرد، اما موفقیت چندانی به دست نیاورد. اگه همین‌طوری پیر می‌شد و می‌مرد، روحش‌برمی‌خورد به مالکیت قوم شیاطینی درمی‌اومد که باهاشون قرارداد بسته بود، و حتی اجازهٔ تناسخ هم پیدا نمی‌کرد.»
«...» کارمن ساکت ماند.
گوینده ادامه داد: «به همین خاطر، احساس کرد که باید یه کاری بکنه. حتی اگه‌می‌کنه به مشکلی برمی‌خورد و در نهایت به دردسر می‌افتاد، احتمالاً باور داشت که با "قدرتی"دوشس که از فروختن وارث ارشد خاندان لاین‌هارت به دست می‌آورد، می‌تونه از اون دردسر خلاص بشه.»
گاوید هم دقیقاً به همین موضوع اعتراف کرده‌صرفاً بود. او زیر شکنجه فریاد می‌زد که این کار‌جیابلا را صرفاً به خاطر طمع خودش انجام داده است.
کارمن بالاخره جواب داد: «شنیدم‌اگه که نوآر جیابلا ادعا می‌کنه‌روحش تو این قضیه دخالتی نداشته.»
صدا اظهار نظر کرد: «اگرچه ممکنه این‌طور باشه، اما اگه‌اظهار اون اینکوبوس موفق می‌شد وارث ارشد لاین‌هارت رو با موفقیت گیر‌قطعاً بندازه، دوشس جیابلا قطعاً بهش پاداش می‌داد و مسلماً مجازاتش نمی‌کرد.»
کارمن با‌این تحکم پرسید:صرفاً «و تو چی؟»
بالزاک که بیرون سلول ایستاده بود، شانه‌ای بالا انداخت و گفت: «نمی‌دونم چرا نوک پیکان سؤالات‌نوآر شما همیشه به سمت من برمی‌گرده. مخصوصاً از اونجایی که فکر می‌کنم در هر مرحله از‌گیر این ماجرا با شما همکاری کردم و بیشتر از حد نیاز بهتون احترام گذاشتم و عذرخواهی کردم.»
کارمن دلیلش را آورد: «به جای اینکه باور‌می‌شد کنم یه جادوگر سیاه بی‌اهمیت پشت این نقشه‌ست، منطقی‌تره‌بود که شک کنم تو طراح اصلی این ماجرا بودی.»
بالزاک در حالی که به جسد تکه‌تکه‌شدهٔ گاوید اشاره می‌کرد، پرسید: «آه. با اینکه می‌فهمم چرا همچین فکری می‌کنید، اما اگه این‌طور بود،پاداش من از اجازه دادن به این اتفاق چه سودی می‌بردم؟ اگه من کسی بودم که این نقشه رو کشیده... هرگز اجازه نمی‌دادم خطر اینکه‌مرحله کسی ردم رو بزنه وجود داشته باشه. همه‌چیز رو اون‌قدر دقیق برنامه‌ریزی می‌کردم که هیچ‌کس نتونه ردی از من پیدا کنه. این‌طور فکر نمی‌کنید؟»
«این اتفاق بی‌نهایت ناشیانه بود. فکرش رو بکنید که اونا یه پاتوق مواد مخدر وسط خیابان بولرو رو برای‌صدا محل مراسمشون انتخاب کردن. به‌علاوه، نگهبان‌هاشون اون‌قدر ضعیف بودن که حتی متوجه نشدن یه پسر هفده‌ساله داره تعقیبشون می‌کنه‌پرسید و نتونستن جلوی دخالتش رو بگیرن. هاه... حتی اگه تمام تلاشم رو هم می‌کردم، نمی‌تونستم ادای همچین بی‌عرضگی‌ای رو دربیارم.»
کارمن فرض کرد: «اگه‌فریاد قرار بوده دستگیر بشن‌صرفاً تا رد گم کنن چی؟»
بالزاک خندید و با یک بشکن، شعله‌ای در انتهای سیگار برگی که کارمن در‌درمی‌اومد دهان داشت روشن شد. «دارید می‌گید اونا زیردستان من هستن؟ چه دلیلی داره که‌خاطر بخوام این‌طوری تیشه به ریشهٔ خودم بزنم؟ سر کارمن، از قضا من دشمنان زیادی دارم.»
کارمن منتظر ماند‌جیابلا تا او به‌قضیه اصل مطلب برسد: «...»
«من به پادشاه شیاطین اسارت خدمت می‌کنم و ازش ممنونم که اعتماد‌نوآر و لطف زیادی به من داره. اما به خاطر همین قضیه، خیلی‌ها‌این‌طور تو هلموث از اینکه تا این حد مورد لطفش قرار می‌گیرم، خوششون نمیاد.»
«مثل ادموند کودرث؟»
«البته، اون هم حتماً من رو‌همین‌طوری یه مانع می‌بینه. آملیا مروین هم‌قوم نباید زیاد از من خوشش بیاد.»
در این عصر، تنها سه جادوگر‌قضیه سیاه وجود داشتند که شخصاً با‌اگرچه پادشاه شیاطین اسارت قرارداد بسته بودند:
یکی از ارل‌های‌کار هلموث و مالک‌خودش فعلی ولادمیر، ادموند کودرث.
استاد برج‌کرده سیاه آروث،فریاد بالزاک لودبث.
ارباب سیاه‌چال‌چندانی صحرای ناهاما،نیاورد آملیا مروین.
بالزاک سوءظن‌هایش را بیان کرد: «البته، جدا از اون دو نفر، خیلی از‌ممکنه "قوم شیاطین" هم هستن که از من بدشون میاد. به نظر من، ممکنه‌مجازاتش یکی از اونا... خواسته باشه با استفاده از این بهانه، من رو بی‌اعتبار کنه.»
کارمن اشاره‌این کرد: «اما تو‌طمع هیچ مدرکی نداری.»
بالزاک در حالی که سرش را تکان می‌داد، با خنده‌ای حرفش را نیمه‌کاره رها کرد: «هیچ مدرکی‌جیابلا هم وجود نداره که من مسئول این اتفاق باشم. واقعاً، تو این چند روز گذشته چند بار گفتم‌قطعاً که من هیچ ربطی به این قضیه نداشتم... راستی، سر کارمن، مطمئناً من تنها مظنون شما نیستم، درسته؟»
کارمن صاف ایستاد و در حالی که دیگر به دیوار تکیه نداده بود، به‌درمی‌اومد بالزاک چشم‌غره رفت: «آزادی هر چی که تو اون سرت می‌گذره رو بیرون بریزی.خاطر اما این آزادی، مسئولیت هم به همراه داره. حاضری مسئولیت حرف‌هات رو به عهده بگیری؟»
بالزاک با لبخندی موذیانه عینکش را بالا داد: «واقعاً هیچ مظنون دیگه‌ای ندارید؟ به عنوان خدمتگزار وفادار پادشاه شیاطین اسارت، همون‌طور که ایشون می‌خواد با خاندان‌مجازاتش لاین‌هارت رابطه خوبی داشته باشه، من هم همین رو می‌خوام. به همین دلیله که سرم رو برای عذرخواهی خم کردم، با تحقیقات شما همکاری کردم و بهتون‌بهتون احترام گذاشتم. با این حال، من هم فقط یه انسانم، پس... نمی‌تونم این احساس بی‌عدالتی رو که مثل یه درفش تو سینه‌م فرو میره، کاملاً سرکوب کنم.»
«...» کارمن‌این با چهره‌ای‌صرفاً سنگی ساکت ماند.
بالزاک در حالی که مردمک چشمانش تاریک‌تر می‌شد، گفت: «من بالزاک لودبث هستم. استاد برج سیاه آروث. خدمتگزار پادشاه شیاطین‌قضیه اسارت. با اینکه می‌فهمم چرا از احترام گذاشتن به من امتناع می‌کنید... اما در برابر چنین توهین‌های بیش از حدی... حتی‌تحکم اگه به خاطر پادشاه شیاطین اسارت و خودم هم باشه، دیگه نمی‌تونم چنین مدارای بی‌حد و حصری از خودم نشون بدم.»
نایشون و فالگو که هر دو همراه کارمن داخل سلول بودند، با چهره‌هایی خشن جلو‌باهاشون رفتند تا ورودی سلول را سد کنند. گیون هم در حالی که از انتهای سلول‌باید با چشمانی ریزشده وضعیت را زیر نظر داشت، دستش را روی قبضهٔ شمشیر کمری‌اش گذاشت.
کارمن بالاخره آهی کشید: «...واقعاً هیچ میلی‌دخالتی ندارم به عنوان یه مهمون تو این پادشاهی‌باشه غریبه، بیشتر از این بی‌ادبی به بار بیارم.»
بالزاک با ملایمت گفت: «اگه خواسته‌تون‌خودش اینه، منم تمام تلاشم رو می‌کنم که‌جیابلا هیچ‌کس کارهای شما رو بی‌احترامی تلقی نکنه.»
«ولی برای این‌شکنجه کار، اول باید‌این سرت روی تنت بمونه.»
بالزاک هیچ جوابی به این تهدید آشکار نداد و فقط لبخند زد. اما سایه‌اش که‌باهاشون روی دیوار سلول افتاده بود، شروع به لرزیدن و تاب خوردن کرد. کارمن با سردی‌باید به او خیره شده بود، اما در نهایت شانه‌ای بالا انداخت و سرش را تکان داد.
کارمن بحث را عوض‌ادعا کرد: «پس انگار باید‌نداشته همچنان بهش فکر کنم.»
بالزاک پرسید: «به چی؟»
کارمن که به نظر می‌رسید بالزاک را از لیست‌طمع مظنونینش خط زده، گفت: «به اینکه کی تو خاندان‌ادعا لاین‌هارت دلش می‌خواد به اعتبار خانوادهٔ اصلی لطمه بزنه.»
خاندان لاین‌هارت بیش از حد بزرگ بود. در طول سیصد سال گذشته، به جز خط مستقیم‌بسته جانشینی که از پاتریارک به پاتریارک بعدی می‌رسید، تمام اعضای دیگر خانوادهٔ اصلی مجبور می‌شدند مستقل شوند‌مشکلی و شاخه‌های فرعی خودشان را تأسیس کنند. هیچ محدودیتی هم برای تعداد این شاخه‌های فرعی وجود نداشت.
در میان این نوادگان بی‌شمارِ فرعی،قضیه قطعاً عده‌ای پیدا می‌شدند که کینهٔ‌اگرچه خانوادهٔ اصلی را به دل داشته باشند.
کارمن بدون هیچ لحن عذرخواهانه‌ای اعتراف کرد: «فقط یه حدس بود.شنیدم با شکنجه یا جادوی ذهن نتونستیم چیزی از زیر زبونش بکشیم بیرون.ممکنه همه‌چیز بیش از حد تمیز بود. برای همین به تو شک کردم.»
بالزاک با حالتی شرمگین‌فریاد گفت: «اوه، پس انگار‌صرفاً تو حرف‌هام زیاده‌روی کردم.»
آن‌ها کاملاً در تاریکی مانده‌اگه بودند، بدون اینکه حتی یک سرنخ‌مالکیت برای دنبال کردنِ ردپا داشته باشند.
بالزاک با تردید گفت: «باید اضافه کنم حرفی که‌صدا الان می‌خوام بزنم دیگه اون‌قدرها هم 'تمیز' نیست. البته هیچ‌بندازه دلیلی هم نداره که تو این مورد بهم اعتماد کنید.»
کارمن کوتاه آمد: «بگو.»
«اگه به کمک نیاز دارید، می‌تونم قدرتم رو بهتون‌طمع پیشنهاد بدم. البته اگه خودتون بخواید... اوه، راستی. روح‌ادعا گاوید هنوز اینجا رو ترک نکرده... می‌خواید براتون احضارش کنم؟»
«نمی‌خوام چشمم به هیچ‌کدوم از اون جادوهای کثیفت‌می‌شد بیفته. برای تحقیقات هم اصلاً نیازی به کمکت ندارم،بود چون ممکنه وسط کار بخوای یه کلکی بهمون بزنی.»
«هاها...»
«سر اولفر چی شد؟»
«می‌تونم نشونتون‌کرده بدم، ولی منظرهٔ‌می‌زد چندان جالبی نیست.»
«من تا حالا چیزهای بی‌رحمانه‌اگه و وحشتناک زیادی دیدم. مثل‌روحش همین منظره‌ای که الان جلومه.»
با وجود این حرف، نگاه کارمن به سمت جسد گاوید نچرخید. در عوض، چشمان‌این‌طور ریزشده‌اش روی بالزاک قفل مانده بود. به نظر او، بی‌رحمانه‌ترین و وحشتناک‌ترین چیزِ این‌پرسید اتاق، جسدی نبود که زیر شکنجه جان داده بود، بلکه همین جادوگر سیاه زنده بود.
بالزاک شانه‌ای‌این بالا انداخت: «اگه‌طمع این‌طور فکر می‌کنید.»
بالزاک بشکنی زد و سایهٔ متصل به او، آرام‌طمع از روی زمین بلند شد. سایه، سر بریدهٔ یک اینکوبوسِ‌می‌کنه خوش‌قیافه را در دست سیاهش گرفته بود و جلو آورد.
بالزاک گفت: «روحش توسط پادشاه شیاطین‌همین‌طوری اسارت درو شده. اگه مایل باشید، می‌تونم‌شیاطینی درخواست کنم که به شما تقدیم بشه.»
کارمن پیشنهادش را‌جیابلا رد کرد: «نیازی‌قضیه به این کار نیست.»
بالزاک با پوزخندی، سر ایون اولفر‌خودش را روی کف سلول گذاشت. کارمن‌نوآر بلافاصله به آن سرِ بریده لگد زد.
تـرق!
سر ایون اولفر به میله‌های سلول برخورد کرد و متلاشی شد.مالکیت بالزاک که پشت میله‌ها ایستاده بود، صورت و لباس‌هایش غرق در خون،ساکت خرده‌استخوان و تکه‌های مغز شد، اما لبخند روی لبش حتی ذره‌ای نلرزید.
کارمن در حالی که از سلول خارج می‌شد و کتی را که روی شانه‌هایش انداخته بود می‌تکاند،موفق دستور داد: «برمی‌گردیم.» او روبه‌روی بالزاک ایستاد و به او هشدار داد: «...فقط محض احتیاط این رو‌نمی‌دونم بهت می‌گم. یوجین لاین‌هارت. ما اون رو به برج جادوی سرخ می‌سپاریم. اگه حتی باهاش تماس داشته باشی—»
بالزاک پیش از آنکه حرف کارمن تمام شود، میان کلامش پرید: «تنها کسی که می‌تونه به اعمال‌دخالتی و خواسته‌های من فرمان بده، پادشاه شیاطین اسارت ـه.» در حالی که با نوک انگشتانش به‌آرامی عینک‌می‌داد آغشته به خونش را درمی‌آورد، رویش را برگرداند و گفت: «سِر کارمن، شما هیچ قدرتی روی من ندارید.»
یادداشت‌های مترجم انگلیسی:
۱. در متن اصلی، کارمن می‌گوید که احتمالاً کبد او را‌داده از شکمش بیرون کشیده‌اند. در زبان کره‌ای، کبد عضوی است که ترس‌اظهار را کنترل می‌کند، نه مثلاً قلب. اگر کبد شما بلرزد، یعنی ترسیده‌اید.
۲. کارمن‌نوآر با لقب شوالیه‌ای‌می‌کنه «سِر» خطاب می‌شود.
افکار اوپن‌بوک‌وورم:
این فصل جالبی بود. گارگیثِ بیچاره مدام‌شکنجه در حال نابود شدن بود و گفتگوی‌خودش بین بالزاک و کارمن هم مورمورکننده بود.