چپتر 105: [درام. (۲)]
0۲.
شن‌های روی ماه‌دست باعث می‌شد کمی‌مورد سرخ به نظر برسد.
غبار آن آسمان را سرخ کرده بود، درست همان‌طور‌مورد که وقتی کسی خون می‌ریزد، محیط اطرافش را سرخ‌چهره‌اش می‌کند. این حقایق نامربوط باعث می‌شد احساس ناراحتی کنم.
«انگار ماه داره خونریزی می‌کنه.»
به جلو قدم برداشتم و‌گیج این افکار ناآرام، مثل یک‌بدعت‌کار سایه پشت سرم کشیده می‌شد.
در دوردست، خدمتکاران‌دست در حال همهمه‌مورد و تکاپو بودند.
«بانوی من،شخصی شما نمی‌تونید اینجا‌گفته این‌طور رفتار کنید!»
«اینجا اقامتگاه دختر دوک ایوانسیاست!»
«مهم نیست اعلیحضرت چقدر‌بانو به شما لطف دارن،نیمه‌شب اما تو این ساعت...»
بانوی زنبق نقره‌ای‌دست که کنارم قدم‌مورد برمی‌داشت، زیر لب گفت:
«پس مهمان‌شخصی ناخوانده کسی‌می‌کنم نیست جز او.»
لحنش به وضوح تحقیر و‌چقدر نفرتش را نسبت به مفتش‌زنبق بدعت‌کار—نه، بانوی ابریشم طلایی—نشان می‌داد.
«با توجه به اینکه در این ساعت به‌نیمه‌شب اینجا آمده، مشخص است که برای صرف چای نیامده.بودیم پیشخدمت، آیا این ملاقات از پیش برنامه‌ریزی شده بود؟»
«خیر، بانو.»
من هم گیج شده بودم. مگر از نیمه‌شب‌اطلاعات نگذشته بود؟ مفتش بدعت‌کار هیچ دلیلی نداشت که‌حالت در این ساعت با بانوی زنبق نقره‌ای ملاقات کند.
من و او‌نیست دو روز پیش با‌دارن هم صحبت کرده بودیم.
«فعلاً به عنوان پیشخدمت شخصی بانوی زنبق نقره‌ای کار می‌کنم.»بدعت‌کار این را من گفته بودم. «این کار برای به دست‌شخصی آوردن اطلاعات در مورد اون و نحوه عبور از این مرحله‌ست.»
«همم.»
مفتش بدعت‌کار برای‌کار لحظه‌ای حالت عجیبی‌دست به چهره‌اش گرفت.
با این‌مهم حال، مثل همیشه‌چقدر لبخند گشادی زد.
«بسیار خب!شده چون برای مأموریت‌گیج است، چاره‌ای نیست!»
«من حالم خوب‌دست خواهد بود. سفر بی‌خطری‌اون داشته باشید، پادشاه مرگ!»
ما این‌گونه‌شخصی با هم‌می‌کنم توافق کرده بودیم.
حداقل، من این‌طور فکر می‌کردم.
«پیشخدمت مرا بیاورید!»
هرچه جلوتر‌گفته می‌رفتیم، صدا‌آوردن نزدیک‌تر می‌شد.
«پیشخدمت! می‌دانم که اینجایی!»
باغ اقامتگاه بانوی زنبق نقره‌ای.
حتی آسمان تاریک شب هم نمی‌توانست بهار را در این باغ گل پنهان کند. شکوفه‌های بالغ ماگنولیای سفید،فعلاً مغلوب سنگینی فصل، سرهایشان را خم کرده بودند. ماه سرخ بود و نور ماه که از گلبرگ‌های ماگنولیا منعکس‌گرفت می‌شد، رنگی گلگون داشت. از این رو، ماگنولیاهای سفید باغ، همچون ماگنولیاهای صورتی در شکوفایی کامل به نظر می‌رسیدند.
«آه!»
گلبرگی از ماگنولیا فرو افتاد.
«همان‌طور که‌مهم فکر می‌کردم، تو‌چقدر اینجا بودی، پیشخدمت!»
مفتش بدعت‌کار نگهبان دروازه را کنار‌بودم زد. نگهبانان مردد بودند، چرا که نمی‌توانستند‌نداشت بی‌محابا به دختر یک بارون آسیب برسانند.
مفتش بدعت‌کار از این فرصت استفاده کرد، دامن خود را بالا‌همم کشید و با قدم‌های بلند وارد باغ شد. قرچ. گلبرگ صورتی‌مأموریت ماگنولیا که لحظاتی پیش افتاده بود، زیر کفش مفتش بدعت‌کار له شد.
«وقتی برنگشتی، نگران شدم.»
«...»
«واقعاً که. اینکه باعث شوی اربابت نگران شود‌نیمه‌شب و شخصاً به دنبالت بگردد... آیا این تو‌صحبت را از مقام یک خدمتکار فاقد صلاحیت نمی‌کند؟»
به محض دیدن‌دست مفتش بدعت‌کار، احساس بدی‌اون به من دست داد.
موهایش.
موهای بلوند و‌نیست مهتابی مفتش بدعت‌کار بلندتر‌دارن از روز گذشته بود.
«بانوی من...»
«تو تنها پیشخدمت و دوست دوران کودکی من هستی. تو برای‌همم من معنایی فراتر از یک خدمتکار معمولی داری. آیا خیلی دور‌مأموریت از شأن است که از تو بخواهم این حقیقت را درک کنی؟»
فقط موهایش نبود. چهره‌اش. ظاهرش. با وجود اینکه‌اطلاعات هنوز رگه‌هایی از مفتش بدعت‌کار در او باقی مانده‌عجیبی بود، اما ظاهرش به نوعی ناآشنا به نظر می‌رسید.
«یعنی با‌مهم تکنیک‌های مقدس ظاهرش‌چقدر رو تغییر داده؟»
چرا؟
«در هر صورت، تو نباید در چنین مکانی‌نحوه باشی. احساس می‌کنم حتی این باغ گل هم سمی‌همیشه است. حالا! پیشخدمت، بیا اینجا تا با هم برگردیم.»
«زن گستاخ.»
وقتی مفتش بدعت‌کار سعی کرد‌چقدر به من نزدیک شود، بانوی‌زنبق زنبق نقره‌ای راهش را سد کرد.
«این‌گونه آشوب به پا کردن در دل شب، جرمی است که‌هیچ مجازاتش شلاق است. فکر کرده‌ای کجا هستی که این‌چنین صدایت را‌می‌کنم بالا می‌بری؟ همین الان روی زانوهایت بیفت و به اشتباهاتت اعتراف کن.»
«اوه؟ آیا قصد‌دست دارید مرا با‌مورد ترکه تنبیه کنید؟»
مفتش بدعت‌کار نیشخند زد.
«اگر قصد دارید مرا کتک بزنید، لطفاً محکم و با تمام قدرت این کار را بکنید.مهمان بانوی من، در عجبم که اگر جای زخم‌هایی که روی ساق پاهایم به جا می‌گذارید را به‌برای اعلیحضرت ولیعهد نشان دهم، چه اتفاقی خواهد افتاد. خاطرات مشترک من و شاهزاده دوباره بیشتر خواهد شد.»
«چـ-چقدر چندش‌آور...!»
خدمتکاران دوک به خود لرزیدند. نامزد رسمی ولیعهد، بانوی زنبق نقره‌ای بود. با این حال، این‌گرفت تازه‌به‌دوران‌رسیده درست در مقابل چشمان بانو، از نشان دادن ساق پاهایش به نامزد او و ساختن‌مرگ خاطرات مشترک سخن می‌گفت. چهره‌ی خدمتکاران از خشم سرخ شد و به مفتش بدعت‌کار خیره شدند.
بانوی زنبق‌شخصی نقره‌ای به آرامی‌گفته زمزمه کرد: «واقعاً؟»
لرزش. خدمتکاران با‌نیست شنیدن صدای او در‌دارن جای خود خشک شدند.
قفسه سینه من‌خیر نیز در یک‌بودم لحظه یخ کرد.
«پس، همین‌گفته کار را‌آوردن خواهم کرد.»
صدای بانوی زنبق‌کار نقره‌ای دقیقاً به‌دست همین اندازه سرد بود.
«اشتیاق تو برای ساختن خاطرات زیبا در دوران مدرسه‌ات، دوست‌داشتنی است. در واقع، اگر پای تو‌مهمان در میان باشد، حتی می‌توانی خاطره غلت زدن در مزرعه کود را هم باشکوه جلوه دهی.است اگر می‌خواهی خاطرات شگفت‌انگیزی بسازی، من به عنوان یک نجیب‌زاده از امپراتوری، به تو کمک خواهم کرد.»
بانوی زنبق‌شده نقره‌ای دست چپش‌گیج را بالا برد.
«یک ترکه برایم بیاورید.»
خدمتکاران به خود لرزیدند.
«بـ-بانوی جوان...»
«مگر به شما دستور نداده‌گیج بودم که در اینجا مرا‌بدعت‌کار با این عنوان صدا نزنید؟»
«اگر ولیعهد‌گفته از این‌آوردن موضوع باخبر شوند...»
«فکر کردی بعد از افتضاحی که در اقامتگاه افراد دوک به پا کرده‌ای، تو را با‌حالت مهربانی بدرقه خواهم کرد؟ اگر تو را در سکوت بفرستم بروی، آیا نام خاندان ما لکه‌دار‌داشته نخواهد شد؟ قانون از هر چیزی مهم‌تر است و ولیعهد کسی است که باید پاسدار آن باشد.»
خدمتکاران نفس‌هایشان را در سینه حبس کردند. به نظر نمی‌رسید‌زنبق متقاعد شده باشند. خدمتکاران در سکوت اعتراض می‌کردند: «اما، آیا‌تحقیر ولیعهد از آن دسته آدم‌هایی است که چنین کاری کند؟»
هیچ‌کس نتوانست‌شده اعتراض خود را‌گیج به زبان بیاورد.
«دست چپ‌گفته من هنوز‌آوردن خالی است.»
صدای بانوی‌شخصی زنبق نقره‌ای در‌گفته فضا طنین‌انداز شد.
«یک ترکه‌مهم بیاورید. حرفم را‌چقدر تکرار نخواهم کرد.»
کفش‌های خدمتکارانش با شتاب روی مسیری که‌مگر ماگنولیاهای صورتی فرو ریخته بودند، به حرکت‌کند درآمدند تا از داخل ساختمان یک ترکه بیاورند.
آن‌ها سرهایشان را پایین انداخته بودند، گویی از نشان دادن‌مرحله‌ست چهره خود در زیر نور ماه می‌ترسیدند. تنها دو نفر، بانوی‌چون زنبق نقره‌ای و مفتش بدعت‌کار، سرهایشان را بالا نگه داشته بودند.
«بانوی من.»
در نهایت، چاره‌ای‌نیست نداشتم جز اینکه به‌دارن مفتش بدعت‌کار نزدیک‌تر شوم.
«مشکل چیه؟ چرا‌خیر تو این وقت‌بودم شب اومدید اینجا؟»
«من آمدم تا آنچه متعلق به‌مورد من است را پس بگیرم. تو مرا‌حالت مجبور می‌کنی واضحات را به زبان بیاورم.»
مفتش بدعت‌کار‌شخصی با خوشحالی به‌گفته من لبخند زد.
«من از صبح منتظر بودم، اما تو برنگشتی، پیشخدمت.ساعت در ابتدا فکر کردم حتماً موضوع مهمی پیش آمده،لحنش اما بعد شنیدم که تو با بانوی زنبق نقره‌ای هستی.»
مفتش بدعت‌کار‌شده دستانش را‌بانو روی گونه‌هایش فشرد.
«فوراً متوجه شدم. این بانو حتماً نقطه ضعفی از تو‌مرحله‌ست پیدا کرده و از تو باج‌گیری می‌کند. این تخصص اوست. پیشخدمت‌چون بیچاره. تو به خاطر اعلیحضرت و من درگیر این ماجرا شدی...»
«...»
نمی‌فهمیدم.
او داشت‌شده درباره چه‌بانو چیزی حرف می‌زد؟
«نگران نباش.»
لبخند مفتش‌شخصی بدعت‌کار مثل‌می‌کنم همیشه درخشان بود.
«من اجازه نمی‌دهم او چیزی را از من بگیرد، چه لطف شاهزاده باشد و چه‌گفت وفاداری تو. ترکه؟ او می‌تواند هر چقدر که می‌خواهد مرا کتک بزند. من به خاطر‌آمده تو آمدم، پیشخدمت. هر چه بیشتر به من شلاق بزند، خودش بیشتر آسیب خواهد دید.»
«نه... ببخشید. فقط‌خیر یه لحظه. لطفاً‌بودم من رو ببخشید.»
کمی به مفتش بدعت‌کار نزدیک‌تر‌اطلاعات شدم تا اطرافیانمان صدای ما را‌همم نشنوند. خوشبختانه، هیچ‌کس جلوی مرا نگرفت.
«بانوی من.»
«بله.»
آب دهانم‌شده را قورت دادم‌گیج و زمزمه کردم:
«مفتش بدعت‌کار.»
سکوت برقرار شد.
«چی؟»
قلبم به شدت می‌تپید.
لب‌هایم خشک شده بود. زبانم نمی‌چرخید. آیا همیشه ادا‌عبور کردن کلمات، یکی پس از دیگری برای بافتن یک‌لبخند جمله، این‌قدر سخت بود؟ به آرامی دهانم را باز کردم.
«وقتی بهار بیاد.»
«ببخشید؟»
قلبم.
«مفتش بدعت‌کار...»
«داری درباره‌شخصی چی حرف‌می‌کنم می‌زنی، پیشخدمت؟»
«اگه مثل دفعه قبل داری شوخی می‌کنی، واقعاً‌اما عصبانی می‌شما. جدی می‌گم. الان دارم کاملاً جدی‌مهمان می‌پرسم. لطفاً درست جوابمو بده. نرخ غوطه‌وری‌ات چقدره؟»
مفتش بدعت‌کار پلک زد.
«همم؟ پیشخدمت، داری شوخی می‌کنی؟ داشتی به گذشته‌ها فکر می‌کردی؟مرحله‌ست یا یک روز موندن پیش بانوی من، عقلت رو به‌بسیار هم ریخته؟ اوه، پیشخدمت. با مدارا و ملایمت، درکت می‌کنم.»
«وقتی بهار بیاد...»
«اومده.»
مفتش بدعت‌کار خندید.
«بهار از قبل اومده، پیشخدمت.»
نه،
«فصل زیبایی نیست؟»
این بانوی‌شده ابریشم طلایی‌بانو بود که می‌خندید.
«مـ-من چیزی‌گفته که می‌خواستید‌آوردن رو آوردم...»
خدمتکارانی که در ساختمان پخش شده‌دست بودند، بازگشتند. با سرهای پایین‌افتاده، عصا‌عبور را به بانوی زنبق نقره‌ای تقدیم کردند.
نازک بود.
حدس زدم که حتماً برای پیدا کردن‌مگر باریک‌ترین عصای عمارت حسابی به دردسر افتاده‌اند. آیا‌روز این روش آن‌ها برای مراقبت از اربابشان بود؟
«یکی دیگر پیدا کنید.»
با این حال، بانوی‌می‌کنم زنبق نقره‌ای بی‌رحم بود.اطلاعات خدمتکاران لرزیدند و برگشتند.
«یکی دیگر پیدا کنید.»
این دستور چهار بار تکرار شد. هر بار، عصا ضخیم‌تر‌بدعت‌کار می‌شد. خدمتکار لبش را گاز گرفت و چهارمین عصا را‌شخصی دراز کرد. بانوی زنبق نقره‌ای آن را در دست چپش گرفت.
«بانوی ابریشم طلایی.»
«می‌توانید مرا‌شخصی با نامم صدا‌گفته بزنید، بانوی من.»
«سیلویا اوانایل.»
«بله، بانو راویل ایوانسیا؟»
خورشید و‌گفته ماه روبه‌روی‌آوردن هم قرار گرفتند.
«تو به حریم شخصی یکی از اعضای خانواده دوک تجاوز کرده و آشوب به پا کرده‌ای. هیچ کلمه‌ای برای‌گرفت عذرخواهی به زبان نیاورده‌ای. در امپراتوری سلسله‌مراتب سخت‌گیرانه‌ای وجود دارد که تو با گستاخی و به طرز وحشتناکی آن را‌فکر نادیده گرفته‌ای. به نامی که اعلیحضرت امپراتور به من عطا کرده است، تو را به خاطر جرمت مجازات خواهم کرد.»
«جرم؟ من خودم‌نیست بهتر از هر‌لطف کسی جرمم را می‌دانم.»
بانوی ابریشم‌شده طلایی لبخندی‌بانو شیرین زد.
«جرم من این است که جرئت کردم‌اون در خانواده‌ای بارون از حومه شهر به‌عجیبی دنیا بیایم و مورد عشق ولیعهد قرار بگیرم.»
این... این چیزی نبود‌می‌کنم که کسی بخواهد جلوی‌اطلاعات نامزد شاهزاده به زبان بیاورد.
«به خاطر اینکه‌نیست مورد عشق قرار‌لطف گرفته‌ام، عذرخواهی می‌کنم.»
دختر بارون به آرامی حاشیه‌های دامنش را گرفت. او‌نگذشته روی باغ پر از مگنولیا نشست و سرش را‌فعلاً در برابر زنبقی که پیش رویش ایستاده بود، خم کرد.
آداب و رفتارش بی‌نقص بود.
«متأسفم که بیشتر‌کار از بانو راویل‌دست ایوانسیا عشق دریافت می‌کنم.»
«...»
«آیا این عذرخواهی کافی است؟»
باد وزید.
«راستی، بانو راویل ایوانسیا. برایم جای سؤال است. آیا این واقعاً جرم من است؟ عشق‌لحظه‌ای تنها زمانی معنا دارد که دریافت شود. عشق میان کسی که عاشق است و کسی‌سفر که آن را دریافت می‌کند تقسیم می‌شود، پس آیا این تنها مسئولیت من است؟ شاید...»
هیچ کلمه‌ای به دنبال آن «شاید»لطف نیامد. در عوض، او خندید. گلبرگی که‌برمی‌داشت به شاخه‌ای سیاه آویزان بود، سقوط کرد.
بانوی زنبق نقره‌ای‌خیر به آرامی دست‌بودم چپش را بالا برد.
«موجود وحشتناک.»
عصا هوای شب را شکافت.
«-»
بانوی ابریشم طلایی جیغ نکشید. حتی ناله هم‌نیمه‌شب نکرد. کمرش صاف بود و لبخندی مانند یک‌صحبت مجسمه روی صورتش حک شده بود. او نلرزید.
آن مرد... نه،دست آن زن از‌مورد پیروزی خود مطمئن بود.
غوطه‌وری در کاراکتر عمیق‌تر می‌شود.
بنابراین، به نظر من‌بانو می‌رسید کسی که دارد‌نیمه‌شب خونریزی می‌کند، ماه است.
در حال حاضر، نرخ غوطه‌وری شما ۴۰٪ است.
در آن شب،نیست ماه با غبار شن‌دارن کمی سرخ شده بود.
وقتی آسمان با غبار روی ماه پوشیده می‌شد، وقتی انسان‌ها‌بدعت‌کار روی زمین خون می‌ریختند، رنگش سرخ می‌شد. سرفه. هوای غلیظ‌شخصی باعث شد بانوی زنبق نقره‌ای سرفه کند. صدای سرفه‌اش خشن بود.
هیچ‌کس حرفی نزد.
تنها صدای سوت عصا و‌گفته صدای سرفه، باغ را در‌اون دل شب پر کرده بود.
«سیلویا!»
نور مشعلی تاب خورد.
«سیلویا! اونجایی، سیلویا؟»
صدای قدم‌هایی سکوت را شکست. آن‌سوی دروازه، ولیعهد در حالی‌اون که مشعلی در دست داشت، می‌دوید. نگهبانان با عجله به سمتش‌لبخند رفتند. با چنین هیاهویی، محال بود که شاهزاده متوجه ماجرا نشود.
«سیل...»
شاهزاده جلوی دروازه ایستاد.
«...»
با نگاه به‌کار داخل باغ، برای‌دست لحظه‌ای ساکت شد.
«راویل...!!»
لحنش با زمانی که‌بانو بانوی ابریشم طلایی را‌نیمه‌شب صدا می‌زد، فرق داشت.
«برید کنار!»
شاهزاده نگهبانان دوک را به عقب هل داد. هیچ‌کس در‌اون میان آن‌ها نبود که راه پایه و اساس ملت را‌همیشه سد کند. شاهزاده مستقیم به سمت بانوی ابریشم طلایی دوید.
«چطور، مهم‌مهم نیست اون‌اعلیحضرت چقدر... چطور...!»
«من حالم خوبه، اعلیحضرت.»
«من حالم‌گفته خوب نیست!آوردن مثل یه احمق...!»
شاهزاده سراپای‌شخصی بانوی ابریشم طلایی‌گفته را برانداز کرد.
سپس سرش را‌نیست چرخاند تا به بانوی‌دارن زنبق نقره‌ای خیره شود.
«زنِ کینه‌توز!»
کلمات به زخم تبدیل می‌شوند.
«چطور تونستی‌شخصی با سیلویا این‌قدر‌گفته بی‌رحمانه رفتار کنی؟!»
کسانی که درد را تحمیل‌چقدر می‌کنند، آن را درک نمی‌کنند،زنبق زیرا نمی‌توانند زخم‌ها را ببینند.
«این قانون امپراتوری است، اعلیحضرت.»
«قانون از آدم‌ها مهم‌تره؟»
«از یک فرد مهم‌تر است.»
«برای همینه که‌نیست می‌گم کینه‌توزی! تو‌لطف مثل یه جادوگری!»
دنیا احتمالاً به دو دسته تقسیم‌بودم می‌شد؛ کسانی که می‌فهمیدند و کسانی که‌نداشت نمی‌فهمیدند. شاهزاده در دسته دوم قرار داشت.
بانوی زنبق‌گفته نقره‌ای سرفه‌ای کرد‌اطلاعات و آه کشید.
«آیا قصد‌شخصی دارید مرا‌می‌کنم مجازات کنید؟»
«...»
چهره شاهزاده در هم رفت. فقط در هم رفت. او نتوانست به‌دلیلی سؤال بانوی زنبق نقره‌ای پاسخ دهد. سرش را تکان داد، گویی راویل لیاقت‌آوردن پاسخ دادن را نداشت، اما در واقع فقط داشت از آن طفره می‌رفت.
شاهزاده نه جرئت به عهده گرفتن‌مورد مسئولیتِ بانوی زنبق نقره‌ای را داشت‌لحظه‌ای و نه مهارت مقابله با او را.
«بیا بریم، سیلویا!کار تو نباید تو‌دست همچین جایی باشی.»
«آه.»
شاهزاده بانوی‌شده ابریشم طلایی را‌گیج در آغوش گرفت.
در آغوش شاهزاده،دست بانوی ابریشم طلایی‌مورد به من نگاه کرد.
«پیشخدمت.»
مفتش بدعت‌کار.
«پیشخدمت، با ما بیا.»
«...»
جوابی ندادم.
در حالی که به آن شخص‌لطف نگاه می‌کردم، در افکارم زمزمه کردم،کنارم گویی در حال دعا کردن بودم.
«پنجره وضعیت کاراکتر.»
سووش.
حروف در‌شخصی برابر چشمانم‌می‌کنم شکوفا شدند.
+
نام: سیلویا اوانایل
میزان علاقه: ۹۰
ژانر موردعلاقه: [عاشقانه]
ژانر منفور: [سیاست]
کاراکترهای موردعلاقه: [کسی که دوستم دارد]، [ولیعهد]، [پیشخدمت]، [معلم]، [سال‌بالایی‌ها]، [سال‌پایینی‌ها]، [هم‌کلاسی]
کاراکتر منفور: [راویل ایوانسیا]
پیرنگ موردعلاقه: [پیروزی قدرتمندان]، [عشق حقیقی]
پیرنگ منفور: [شکست ضعیفان]، [خنجر از پشت]
وضعیت روانی: «راویل ایوانسیا. من هیچ چیزی به تو نمی‌دهم.»
+
لقب مفتش بدعت‌کار آنجا نبود.
کلمه [افسانه] زیر بخش ژانر‌چقدر موردعلاقه یا [انسان] زیر دسته‌زنبق کاراکترهای موردعلاقه دیگر وجود نداشت.
«پیشخدمت؟»
مفتش بدعت‌کار توسط‌دست نقش بانوی ابریشم‌مورد طلایی بلعیده شده بود.
«تو با‌شخصی من میای،می‌کنم مگه نه؟»
با این حساب،نیست می‌توانستم پایان این‌لطف بازگشت را پیش‌بینی کنم.