چپتر 113: روشی که او عشق می‌ورزد. (۱)
0۱.
بانوی زنبق نقره‌ای‌عجیب در دل شب‌داد در راهرو ایستاده بود.
پشت سرش‌واقع آینه بزرگی‌بلعیده قرار داشت.
آینه‌ای به قدری‌ظاهر بزرگ که تمام‌عجیب بدنش را منعکس می‌کرد.
صاف و تمیز.
آینه‌ای که نور مهتاب تنها پشت باوقار بانو را در آن بازتاب می‌داد.سوال این آینه فقط پرتویی از نور ماه و موهای نقره‌ای را منعکس می‌کرد،یعنی طوری که بانوی زنبق نقره‌ای مانند جزیره‌ای تنها در دریایی تاریک به نظر می‌رسید.
«زبان‌بسته شده‌ای.»
«...»
«و آشفته به نظر می‌رسی. حالت چهره‌ات کاملاً واضح است.مدتی حتی در شب هم می‌توانم آن را بخوانم. فقط با‌شمشیری نگاه کردن به صورتت، می‌توانم ببینم که این [اولین بار] است.»
اولین بار؟
قلبم از مدتی پیش با اضطراب می‌لرزید.عشق هنوز هم همین‌طور بود. چرا بانوی زنبق‌می‌شوم نقره‌ای این‌قدر با مهربانی با من صحبت می‌کرد؟
شمشیری بی‌رحم و منطقی‌شده‌اید در برابر همه. او‌نشان ماه خاندان ایوانسیا بود.
دلیلی برای مهربانی‌نگاه با من، پیشخدمت بانوی‌اولین ابریشم طلایی... وجود نداشت.
اصلاً نباید وجود می‌داشت.
«...من سکوت کردم چون نمی‌دانستم چه بگویم. لطفاً اگر‌جان بی‌ادبی کردم مرا ببخشید. وارث ایوانسیا، این... آیا این‌زندگی‌ها یک رویاست؟ آیا شما در رویای من ظاهر شده‌اید؟»
بانوی زنبق نقره‌ای با نگاهی عجیب به‌واکنش من واکنش نشان داد. لبخند روی لب‌هایش به‌زخم نوعی شبیه به یک زخم به نظر می‌رسید.
«سوال جالبی است. در واقع، رویای تو زندگی‌بار مرا بلعیده است. اکنون می‌دانم که عشق تنها فدا‌این‌قدر کردن جان خود برای حمایت از رویای دیگری است.»
این یعنی چه؟
«من رویای تو می‌شوم و تو زندگی‌عشق من می‌شوی. این تبادل رویاها و زندگی‌ها همان‌می‌شوی چیزی است که ما به آن عشق می‌گوییم.»
منظورش چه می‌توانست باشد؟
نمی‌فهمیدم چه می‌گوید.نگاه چیزهای بسیار دیگری‌ببینم هم بود که نمی‌دانستم.
بانوی زنبق نقره‌ای با آن‌نشان لبخند زخم‌مانندش، یکی از چیزهایی‌نوعی که نمی‌دانستم را توضیح داد.
«با این حال، احتمالاً آن سوال را به شیوه‌ای عاشقانه‌خود نپرسیدی. من با جدیت به تو پاسخ خواهم داد. نگران‌چیزی نباش که هیچ خدمتکاری را نمی‌بینی. من به آن‌ها گفتم برگردند.»
«چرا...؟»
«و به تو هشدار‌کردن می‌دهم. دیگر هرگز با‌بار دهانت مرا [وارث] صدا نزن.»
بانوی زنبق نقره‌ای لبخند زد.
«قلبت را از‌زندگی سینه بیرون می‌کشم‌می‌دانم و جانت را می‌گیرم.»
«...»
نمی‌فهمیدم.
همین الان، بانوی زنبق نقره‌ای نیت قتل خود را به من نشان داد.سوال وقتی گفت مرا می‌کشد، شوخی نمی‌کرد. بلوف هم نمی‌زد. اگر یک بار دیگر‌یعنی او را «وارث» صدا می‌زدم، شمشیر رپیر او قطعاً در قلبم فرو می‌رفت.
این اتفاقی‌واقع بود که‌بلعیده می‌افتاد، اما...
'چرا؟'
چرا تهدید او‌نگاه سرد نبود، بلکه گرم‌اولین و لطیف احساس می‌شد؟
آیا ممکن بود‌عجیب یک تهدید به‌داد مرگ این‌قدر دلگرم‌کننده باشد؟
«بیا اینجا.»
صدایش مرا فراخواند. نمی‌توانستم درخواستش را رد‌واکنش کنم. وقتی به بانوی زنبق نقره‌ای نزدیک شدم،زخم او به آینه قدی اشاره کرد. «چه می‌بینی؟»
«...می‌توانم بانو‌بخوانم را ببینم که‌صورتت کنارم ایستاده است.»
«و؟»
«راهروی تاریک... نور مهتاب به سختی می‌تابد.عشق به جز شما و خودم تقریباً هیچ چیز‌می‌شوی دیگری نمی‌بینم. همه‌چیز در تاریکی مدفون شده است.»
بانوی زنبق‌رویای نقره‌ای پرسید:شده‌اید «و دیگر چه؟»
عجیب بود. او جواب دیگری می‌خواست،ببینم انگار چیز دیگری در آینه بود‌اضطراب که باید می‌دیدم. اما آن چه بود؟
«دیگر چه می‌بینی؟»
«...»
«پنهانش نکن. بگو.»
سعی کردم با دقت بیشتری به آینه نگاه کنم.قلبم ابروهایم را در هم کشیدم و پیشانی‌ام را چروک‌مهربانی کردم. با این حال، همه‌چیز تقریباً همان‌طور به نظر می‌رسید.
'همان‌طور که انتظار‌عجیب می‌رفت، فقط تاریکی است.لبخند چشم‌های قرمز خارق‌العاده و...'
همان موقع‌واقع بود. تیر کشید!اکنون سرم درد گرفت.
کلماتی که‌رویای نمی‌توانستم بفهمم جلوی‌نگاهی چشمانم جرقه زدند.
■■■
■■■: ■■
■■ [■■]، [■■■]، [■■]، [■■]
■■ ■■
■■ ■■■: [■تاد]، [عا■]، [■■■ ■■]، [■■■]، [■■■]، [■■■■]، [■■]، [■] ■■ ■■■ ■ ■■ ■]، [■■■■ ■■■■ ■]،
[■■ ■■■■■]
«اوف، هوو...؟!»
عق زدم.
-کیم ■جا‌نگاهی ■■ لط■واکنش ■ ■■ ■ن!
[■■■■ هش■■■ ■■■■■ ■■■■!]
ناخودآگاه دست‌هایم را دور گردنم‌صورتت حلقه کردم. گردنم برای لحظه‌ای‌مدتی درد گرفت، اما نمی‌دانستم چرا.
نمی‌توانستم در مورد چیزهایی‌واکنش که نمی‌دانستم کاری بکنم، بنابراین‌لب‌هایش به چیز دیگری فکر کردم.
'خوشحالم که معده‌ام پر نبود.'
بالا نیاورده بودم. استفراغ کردن جلوی‌عجیب دختر دوک ایوانسیا وحشتناک می‌بود. با‌لب‌هایش ناامیدی حالت تهوعم را سرکوب کردم.
بانوی زنبق نقره‌ای آرام بود.
«پرسیدم چه می‌بینی.»
او شخص بسیار سردی بود.
طعم تلخی نوک زبانم بود.
«کلمات... حروف عجیبی‌نگاه می‌بینم. و صداها... صداهای‌اولین عجیبی که... واقعاً نمی‌دانم.»
«صداها.»
بانوی زنبق نقره‌ای با شنیدن این کلمه لبخند‌فدا بسیار محوی زد. این لبخند بیشتر از لبخند‌تبادل چند لحظه پیش شبیه به یک لبخند واقعی بود.
«کسی به تو عشق می‌ورزد.»
«چه می‌گویید...»
«از کلمات برایم بگو.»
او آن‌قدر سریع و بدون هیچ توضیحی بحث را عوض کرد که‌دیگری من فقط با نگاهی خالی به او خیره شدم. ناگهان، لبخندش خشک شد‌نمی‌فهمیدم و با آرامش، بدون اینکه به من فشاری بیاورد، حرفش را تکرار کرد.
«مگر نگفتی حروف‌ظاهر عجیبی می‌بینی؟ درباره‌شان‌عجیب به من بگو.»
«...دیدنشان سخت است. کلمات‌کردن کاملی نمی‌بینم... فقط چند‌بار حرف... تکه‌هایی از آن‌ها...؟»
«حداقل یک‌نگاهی تکه را‌واکنش برایم بخوان.»
«تاد... عا...واقع به جز‌بلعیده این‌ها، مطلقاً هیچ‌چیز.»
«همم.»
بانوی زنبق‌بخوانم نقره‌ای دستش را‌صورتت زیر چانه‌اش گذاشت.
به دلیلی،نگاهی ابروهایش در هم‌نشان گره خورده بود.
«می‌فهمم. [تاد] بخشی از [استاد] است، و [عا] از [عاشق] می‌آید. چیزی‌دیگری که در آخر باقی می‌ماند بسیار شبیه به توست. اما اربابت قبل‌باشد از عاشقت می‌آید؟ قابل درک است، اما من از آن خوشم نمی‌آید.»
«بانوی من، چیزهای زیادی هست که من‌واکنش نمی‌فهمم. شما گفتید این یک رویا نیست،شبیه اما اگر نیست، از من چه می‌خواهید؟»
«من تو را می‌خواهم.»
«عذرخواهی می‌کنم.نگاهی من این‌واکنش را هم نمی‌فهمم—»
«چه رویایی دیدی؟»
بانوی زنبق نقره‌ای‌ظاهر به سادگی حرف‌هایم‌عجیب را قطع کرد.
'مهم نیست دوک‌نشین‌نگاه ایوانسیا چقدر قدرت‌ببینم در دست دارد—'
'من تنها‌نگاهی پیشخدمت بانوی‌واکنش ابریشم طلایی هستم—'
'اعلیحضرت ولیعهد به‌زندگی بانوی جوان لطف‌می‌دانم دارند، اما این رفتار—'
افکار بی‌شماری در‌ظاهر سرم در هم‌عجیب تنیده شده بودند.
اما هیچ‌کدام از آن‌ها در‌صورتت قلبم طنین‌انداز نشد. مانند موسیقی‌مدتی بدون ریتم، به زودی متزلزل شدند.
«چیز زیادی‌نگاهی به یاد ندارم.نشان اما در رویایم...»
آنچه در نهایت از‌بلعیده دهانم خارج شد، پاسخی‌فدا مطیعانه به سوال بانو بود.
«در رویایت.»
«...شما به‌بخوانم من نگاه‌کردن کردید و گریستید.»
درست بود.
«من روی یک صندلی بودم... فکر کنم به آن بسته شده بودم.دیگری با چیزی شبیه به طناب. نمی‌دانم چرا بسته شده بودم، اما در آن‌نمی‌فهمیدم اتاق مجلل فقط شما آنجا بودید و از بالا به من نگاه می‌کردید.»
درست قبل از بیدار شدن.
من قطعاً‌بخوانم آن منظره‌کردن را دیده بودم.
«قلبم درد می‌کرد. سینه‌ام... با تیغه‌داد شمشیر شما سوراخ شده بود. اما فکر‌سوال نمی‌کنم همه‌چیز این بود. در رویایم، من...»
«تو؟»
«...احساس گناه شدیدی‌ظاهر می‌کردم، انگار در حق‌واکنش شما بدی کرده بودم.»
«بله.»
بانوی زنبق‌نگاهی نقره‌ای دوباره‌واکنش لبخند زد.
درونم به هم پیچید، و‌اکنون احساس کردم فقط نگاه کردن به‌حمایت آن لبخند باعث می‌شود گریه کنم.
«حداقل می‌دانی‌رویای که باید‌شده‌اید متأسف باشی.»
«...»
«می‌دانی چرا چنین رویایی دیدی؟»
«نه. نمی‌دانم. اصلاً...»
«به این دلیل‌ظاهر است که آن‌عجیب [تروما]ی من است.»
تروما.
«هنوز به‌نگاهی تو نگفته‌ام، اما‌نشان مادرم خودکشی کرد.»
چی؟
از شوک رنگم پرید.
«من خیلی جوان‌تر از آن بودم که بفهمم چرا او خودکشی کرد. همسر دوک. ماه ایوانسیا. زنی با چنین‌صحبت قدرت و ثروتی خودش به زندگی‌اش پایان داد. نمی‌دانستم چرا، اما به وضوح کلماتی را که مادرم در آخرین‌کردم شب زندگی‌اش در گوشم زمزمه کرد به یاد دارم، و اینکه چگونه مثل یک سرپوش گذاشتن سریعاً سوزانده شد.»
این.
این چیزی بود که نباید می‌دانستم. حتی نباید گوش می‌دادم. نمی‌توانستم باور‌دیگری کنم که دوک‌نشین ایوانسیا چنین رازی را پنهان کرده است. این یک‌باشد راز وحشتناک بود که می‌توانست برای شروع یک جنگ سیاسی استفاده شود.
«با این حال.»
بانوی زنبق‌بخوانم نقره‌ای به‌کردن من نگاه کرد.
«حتی آن خاطره‌عجیب هم به ترومای‌داد من تبدیل نشد.»
«...»
«ولیعهد امروز یک‌ظاهر انگشتر مرجان آبی به‌واکنش بانوی ابریشم طلایی داد.»
یک قدم.
بانوی زنبق‌نگاهی نقره‌ای به‌واکنش من نزدیک‌تر شد.
«در زندگی گذشته، این مرا به ناامیدی کشاند. یا شاید عصبانی بودم. می‌توانی بگویی که‌می‌شوی حسادت می‌کردم یا غبطه می‌خوردم. تمام این‌ها قلبم را پر کرده بود. در حالی که دنیا‌چیزهایی را نفرین می‌کردم، شمشیری برداشتم و به قلبی که در آینه منعکس شده بود ضربه زدم.»
با این حال،ظاهر هیچ صدای قدمی‌عجیب به گوش نرسید.
تازه آن موقع‌نگاه متوجه شدم که‌ببینم او پابرهنه است.
«اما حتی‌نگاهی آن هم دیگر‌نشان ترومای من نیست.»
فشار.
پای بانو‌رویای روی کفش‌شده‌اید من قدم گذاشت.
وزن سبک و ناچیز، یکی از پاهایم را میخکوب کرد. اگر‌پیش می‌خواستم عقب‌نشینی کنم، می‌توانستم، و اگر می‌خواستم او را کنار بزنم، کار‌برابر ساده‌ای بود. با این وجود، وزن روی پایم مرا همان‌جا نگه داشت.
«ده روز،نگاهی که تا‌واکنش ابد تکرار می‌شود.»
دستش نزدیک‌تر شد.
«دنیای من، آغشته به خون و در حال نابودی. اهریمنانی‌لبخند که مرا مسخره می‌کنند، زبان و لب‌هایم را تقلید می‌کنند. هر‌اکنون چیزی که زمانی قلبم را جریحه‌دار می‌کرد، دیگر ترومای من نیست.»
فشاری ملایم.
«آن‌ها دیگر ترومای من نیستند.»
گردنم.
«از این پس، تو‌شده‌اید تنها کسی هستی که می‌تواند‌داد قلبم را به درد بیاورد.»
هر دو دستش‌نگاه به نرمی گردنم‌ببینم را گرفته بودند.
«حتی اگر کسی با پلیدترین زبان دو‌لبخند روز تمام نفرینم کند، به پای آه‌هایی‌جالبی که تو از سر ناآگاهی برایم می‌کشی نمی‌رسد.»
از انگشت کوچک تا انگشت اشاره‌اش. از‌عشق باریک‌ترین تا ضخیم‌ترین انگشت، ذره‌ذره‌ی فشاری که‌می‌شوم بر من وارد می‌کرد را حس می‌کردم.
«حتی اگر کسی با بیشترین کینه و نفرت مرا به باد کتک و شلاق بگیرد،زخم دردش با تمسخرهای تو قابل‌قیاس نیست. با وجود اینکه افراد زیادی در این دنیا می‌توانند‌می‌شوم جسمم را بکشند، تو تنها کسی هستی که می‌تواند روحم را مجروح کند و بکشد.»
داشتم خفه می‌شدم.
«پس ترومای من‌عجیب از قبل روی یک‌لبخند چیز قفل شده است.»
فشار روی گردنم بیشتر شد.
«بـ-بانوی من...»
«ای احمق. من‌نگاه به وضوح به‌ببینم تو هشدار دادم.»
『اگر قلبم‌نگاهی را بشکنی،واکنش تو را می‌کشم.』
«تو. تو‌واقع روی من‌بلعیده زخم گذاشتی.»
پوستی گرم.
چشمانی سرخ لبخند زدند.
«من از چهار سالگی‌واکنش تا به حال هیچ قولی‌لب‌هایش را زیر پا نگذاشته‌ام. بمیر.»
«...، ...»
«بمیر، و دوباره عاشقم شو.»
من.
به دلیلی نمی‌توانستم مقاومت کنم.
[شما مرده‌اید.]
سپس.
[ترومای دشمنی که شما را کشته است در حال بازسازی است.]
[شدت مجازات متوسط است.]
[مجازات، جاده ارواح گرسنه است.]
رویایی در درون رویا گسترده شد.
نمی‌خواهم تو را بکشم.
این چیزی بود که راویل ایوانسیا وقتی به مرد روبه‌رویش نگاه می‌کرد در سر داشت. او نمی‌خواست از دستش بدهد. خنده‌دار بود که چقدر حریصانه می‌خواست او را در انحصار خود داشته باشد.
-بانوی من. بهش فکر کنید. چون شمایید، حتماً به همون چیزی فکر می‌کنید که من بهش رسیدم. شما هم یک بازگشت‌کننده هستید.
این مرد خطرناک بود.
راویل به سرعت فهمید که او سعی دارد چه کار کند. او قصد داشت کاملاً خود را در نقش پیشخدمت غوطه‌ور کند. سپس، با بازگشت به یک روز قبل از دیدگاه پیشخدمت، به زمانی برمی‌گشت که او هنوز قلبش را به آینه نداده بود.
او می‌خواست خود صفحه‌ی بازی را زیر و رو کند.
«ایده‌ی درخشانی است.»
این استراتژی‌ای بود که نقطه ضعف برج را هدف قرار می‌داد.
«ظاهر ملایمی دارد، اما این حقه‌ها از آن ذهن تراوش می‌کند.»
خوب بود که مردی که عاشقش شده بود احمق نبود. در واقع، بسیار لذت‌بخش بود. با این وجود، راویل ایوانسیا مخالفت کرد.
-اما، گونگ‌جا. این کار خطرناک است.
دلیلش واضح بود.
-من تو را به یاد نخواهم آورد.
او، راویل ایوانسیا، کیم گونگ‌جا را به یاد نمی‌آورد.
حتی اگر او بازمی‌گشت و جلوی او را از خنجر زدن به قلب آینه‌ای می‌گرفت و بدین ترتیب از تراژدی ده روز ابدی جلوگیری می‌کرد، اگر نمی‌توانست او را به یاد بیاورد، هیچ معنایی نداشت.
-من نمی‌خواهم تو را بکشم.
-من می‌خواهم با تو زندگی کنم.
روزهایم با تو.
اولین تعطیلاتی که به من اجازه داده شد، پانزده روز استراحت.
تمام این خاطرات کسی که اکنون هستم را ساخته‌اند. وقتی آن‌ها از بین بروند، من دیگر راویل ایوانسیا نخواهم بود.
آیا مردی که روبه‌رویم ایستاده این را می‌داند؟ اینکه اگر این‌گونه از این ده روز هزارتومانند فرار کنم، اصلاً سپاسگزار نخواهم بود؟
-همه چیز درست می‌شه.
به نظر می‌رسید که می‌داند.
-من حتماً یه جوری این مشکل رو حل می‌کنم.
با دیدن اینکه چقدر حرص‌درآر حرف می‌زد، احتمالاً می‌دانست.
-لطفاً بهم اعتماد کن.
-...
راویل ایوانسیا سکوت کرد.
او برای لحظه‌ای از بی‌رحمی کلماتش فلج شد. به او اعتماد کند؟ بدون هیچ توضیحی، به او اعتماد کند؟ با تأخیر، خیلی دیر، از قولی که چند روز پیش داده بود پشیمان شد. اما این موضوع برای راویل ایوانسیا جدی‌تر از آن بود که در دام فلج شدن و پشیمانی گرفتار شود.
«به تو اعتماد می‌کنم.»
او به مردی که دوستش داشت اعتماد می‌کرد. او به توانایی آن مرد اعتماد می‌کرد. او مردی بود که خودش انتخاب کرده بود. او متعلق به وی بود. او قطعاً موفق می‌شد، [تحت هر شرایطی]، تا برج را متقاعد کند که به روز قبل بازگردد.
مشکل اصلی بعد از آن به وجود می‌آمد.
«اگر نرخ غوطه‌وری بالای ۹۰ درصد باشد، چطور می‌توانم آن را برگردانم؟»
اگر او موفق می‌شد به روز قبل بازگردد، آنگاه قادر نبود به یاد بیاورد که چه کسی است. حتی اگر چیزی هم به یاد می‌آورد، تنها یک احساس مبهم بود. غیرممکن بود که بتواند روزهایی را که با او گذرانده بود با جزئیات به یاد بیاورد.
«...»
نه.
«یک لحظه صبر کن.»
یک راه وجود داشت.
راویل با فکر کردن به آن ناله‌ای کرد، و سپس دوباره نالید. شایعه‌ای که می‌گفت تمام سموم امپراتوری از قلب او سرچشمه می‌گیرد در ذهنش جرقه زد. اما این فکر دوام نیاورد. او نمی‌توانست این‌گونه وقت تلف کند.
راویل ایوانسیا متوجه شد که باید نقشه‌اش را تا آخر پیش ببرد.
«من باید—»
بنابراین، راویل ایوانسیا در قلبش به این فکر کرد که چه کاری باید انجام دهد و چگونه.
«—من باید این مرد را بکشم.»
تروما.
آن مرد تقریباً همه چیز را درباره خودش به او اعتراف کرده بود. او به وی اطلاع داده بود که یکی از عوارض جانبی مهارتش، دیدن خاطرات شخصی است که او را می‌کشد.
«اگر این لحظه را در ترومایم حک کنم.»
وقتی او را می‌کشت، او [این لحظه] را می‌دید.
این گذشته یا چیز دیگری نبود، بلکه دقیقاً همین لحظه‌ای بود که او در حال فکر کردن بود.
-...
اگر این‌طور بود. اگر می‌توانست از پسش بربیاید.
-می‌توانم آنچه را که می‌خواهم بگویم به او منتقل کنم، خاطراتی را که می‌خواهم به او بدهم، و بگذارم دوباره همه چیز را بداند.
-او می‌تواند از طریق من به یاد بیاورد.
-بسیار خب.
راویل متقاعد شده بود که می‌تواند این کار را انجام دهد.
-من تبدیل به اولین معشوقه‌ی عوضی تو شدم، و تو آخرین معشوقه‌ی من خواهی بود.
گونگ‌جا.
-واقعاً، در نهایت یک مرد بد معشوقه‌ام شد.
می‌شنوی؟
من به خاطر تو خوشحالم. نمی‌خواهم تو را از دست بدهم. نمی‌خواهم زمانی را که با تو گذرانده‌ام این‌گونه رها کنم.
تو قبلاً این را گفتی. اینکه «از امروز یک دفتر خاطرات می‌نویسی.» گفتی که تمام روزهایت را به من نشان خواهی داد. آن حرف‌ها، دروغ بودند؟
تو گفتی: «من موسیقی یاد می‌گیرم.» من می‌خواستم یک عصر آرام را به گوش دادن به نوازندگی تو بگذرانم. آیا آن آرزو واقعاً یک دروغ بود؟
من می‌خواهم روزهایت را ببینم. می‌خواهم به تو شب‌بخیر بگویم. روزهایت بی‌شک لبخند بر لبانم می‌آورد، و عصرهایم با تو شاد خواهد بود. می‌خواهم لبخند من و خوشبختی تو با هم درآمیزند.
من نمی‌خواهم تو را بکشم.
من نمی‌خواهم تو را از دست بدهم.
-حالت چطوره؟
-من... فعلاً، خوبم... بیشتر.
-داری از من بوسه‌های بیشتری می‌خواهی. معشوق من واقعاً لوس شده است.
به من نگاه کن.
به خودت در کنار من نگاه کن.
تو آدم احمقی هستی. ساده‌لوح هم هستی. در عجب بودم که چطور با چنین معصومیتی در این دنیا زنده مانده‌ای، اما خیلی زود فهمیدم که هزاران بار مرده‌ای.
تو دلایل زیادی برای رها کردن معصومیتت داشتی. دلایل کمی برای حفظ ساده‌لوحی‌ات وجود داشت. به تو، که با وجود دلایل بسیار معصومیتت را دور نینداختی و زمانی که نیازی به آن نداشتی حفظش کردی، به سادگی می‌گویم:
من عاشق معصومیت تو هستم.
-هنوز حالت خوبه؟
-راویل...
آیا می‌ترسی چون داری خودت را از دست می‌دهی؟ ترسناک است؟
-دوستت دارم. دوستت دارم، راویل...
-می‌دانم.
اشکالی ندارد.
-حتی اگه دوباره متولد بشم، باز هم عاشقت می‌مونم...
من اینجا هستم.
همان‌طور که من به تو باور دارم، تو هم باید به من باور داشته باشی.
به من تکیه کن.
-پس... برای اینکه هرگز نتونم فراموشت کنم، نذار فراموشت کنم، حتی اگه بمیرم...
-می‌دانم.
تو به تنهایی نمی‌توانی از خودت محافظت کنی.
من به تنهایی نمی‌توانم از این دنیا محافظت کنم.
اما اگر ما دو نفر باشیم، تو و من، می‌توانیم هر کاری انجام دهیم.
من هم می‌ترسم. کشتن تو وحشتناک است.
ماندن در کنار تو، با وجود اینکه می‌دانم آسیب خواهم دید، به طرز جهنمی‌ای ترسناک است.
اما ترس‌هایم مانع بودن من با تو نخواهند شد.
نگاه کن.
-...خدای بزرگ.
سرانجام، تو که در نقش پیشخدمتت فرو رفته‌ای، با من صحبت می‌کنی.
-وارث ایوانسیا.
در هم شکستن.
قلبم دردمند بود. درد می‌کرد.
وقتی مرا به جای [بانوی من]، [وارث] صدا زدی، احساس تنهایی کردم.
-شما من رو ربودید؟
چهره‌ای بدون هیچ اعتمادی. اینکه این‌قدر مشکوک به من نگاه می‌کنی، آزاردهنده است. وقتی طوری واکنش نشان می‌دهی که انگار هرگز مرا ندیده‌ای، شکنجه‌آور است.
-این دیگه زیاده‌رویه. مهم نیست دوک‌نشین ایوانسیا زیر این آسمان چقدر قدرت داره، این کار افراطه. آیا این‌قدر از بانوی ابریشم طلایی متنفر هستید که خدمتکاری مثل من رو تهدید می‌کنید؟
گوش کن.
این زخمی است که تو بر من به جا گذاشتی.
-گونگ‌جا.
فراموش نکن.
-...دارید کی رو صدا می‌زنید؟
هرگز. فراموش نکن، حتی اگر بمیری.
-معشوقم را.
مردی که قلبش را به من تقدیم کرد.
-مردی که من قلبم را به او تقدیم خواهم کرد.
تو، در این مکان.
تو در قلب من زندگی می‌کنی.
-سفرت بی‌خطر.
-...
-منتظرت می‌مانم.
می‌شنوی؟
می‌توانی بشنوی؟
گونگ‌جا.
دوستت دارم.