چپتر 113: روشی که او عشق می‌ورزد. (۱)
0۱.
بانوی زنبق نقره‌ای‌زندگی در دل شب‌می‌دانم در راهرو ایستاده بود.
پشت سرش‌می‌توانم آینه بزرگی‌نگاه قرار داشت.
آینه‌ای به قدری‌پیش بزرگ که تمام‌هنوز بدنش را منعکس می‌کرد.
صاف و تمیز.
آینه‌ای که نور مهتاب تنها پشت باوقار بانو را در آن بازتاب می‌داد.یعنی این آینه فقط پرتویی از نور ماه و موهای نقره‌ای را منعکس می‌کرد،می‌گوید طوری که بانوی زنبق نقره‌ای مانند جزیره‌ای تنها در دریایی تاریک به نظر می‌رسید.
«زبان‌بسته شده‌ای.»
«...»
«و آشفته به نظر می‌رسی. حالت چهره‌ات کاملاً واضح است.زندگی‌ها حتی در شب هم می‌توانم آن را بخوانم. فقط با‌بسیار نگاه کردن به صورتت، می‌توانم ببینم که این [اولین بار] است.»
اولین بار؟
قلبم از مدتی پیش با اضطراب می‌لرزید.ببینم هنوز هم همین‌طور بود. چرا بانوی زنبق‌می‌لرزید نقره‌ای این‌قدر با مهربانی با من صحبت می‌کرد؟
شمشیری بی‌رحم و منطقی‌اضطراب در برابر همه. او‌چرا ماه خاندان ایوانسیا بود.
دلیلی برای مهربانی‌حمایت با من، پیشخدمت بانوی‌می‌شوی ابریشم طلایی... وجود نداشت.
اصلاً نباید وجود می‌داشت.
«...من سکوت کردم چون نمی‌دانستم چه بگویم. لطفاً اگر‌بار بی‌ادبی کردم مرا ببخشید. وارث ایوانسیا، این... آیا این‌این‌قدر یک رویاست؟ آیا شما در رویای من ظاهر شده‌اید؟»
بانوی زنبق نقره‌ای با نگاهی عجیب به‌همین‌طور من واکنش نشان داد. لبخند روی لب‌هایش به‌برابر نوعی شبیه به یک زخم به نظر می‌رسید.
«سوال جالبی است. در واقع، رویای تو زندگی‌تبادل مرا بلعیده است. اکنون می‌دانم که عشق تنها فدا‌نمی‌فهمیدم کردن جان خود برای حمایت از رویای دیگری است.»
این یعنی چه؟
«من رویای تو می‌شوم و تو زندگی‌ببینم من می‌شوی. این تبادل رویاها و زندگی‌ها همان‌هنوز چیزی است که ما به آن عشق می‌گوییم.»
منظورش چه می‌توانست باشد؟
نمی‌فهمیدم چه می‌گوید.حمایت چیزهای بسیار دیگری‌می‌شوم هم بود که نمی‌دانستم.
بانوی زنبق نقره‌ای با آن‌اکنون لبخند زخم‌مانندش، یکی از چیزهایی‌خود که نمی‌دانستم را توضیح داد.
«با این حال، احتمالاً آن سوال را به شیوه‌ای عاشقانه‌قلبم نپرسیدی. من با جدیت به تو پاسخ خواهم داد. نگران‌صحبت نباش که هیچ خدمتکاری را نمی‌بینی. من به آن‌ها گفتم برگردند.»
«چرا...؟»
«و به تو هشدار‌دیگری می‌دهم. دیگر هرگز با‌تبادل دهانت مرا [وارث] صدا نزن.»
بانوی زنبق نقره‌ای لبخند زد.
«قلبت را از‌بخوانم سینه بیرون می‌کشم‌صورتت و جانت را می‌گیرم.»
«...»
نمی‌فهمیدم.
همین الان، بانوی زنبق نقره‌ای نیت قتل خود را به من نشان داد.یعنی وقتی گفت مرا می‌کشد، شوخی نمی‌کرد. بلوف هم نمی‌زد. اگر یک بار دیگر‌می‌گوید او را «وارث» صدا می‌زدم، شمشیر رپیر او قطعاً در قلبم فرو می‌رفت.
این اتفاقی‌می‌توانم بود که‌نگاه می‌افتاد، اما...
'چرا؟'
چرا تهدید او‌حمایت سرد نبود، بلکه گرم‌می‌شوی و لطیف احساس می‌شد؟
آیا ممکن بود‌زندگی یک تهدید به‌می‌دانم مرگ این‌قدر دلگرم‌کننده باشد؟
«بیا اینجا.»
صدایش مرا فراخواند. نمی‌توانستم درخواستش را رد‌همین‌طور کنم. وقتی به بانوی زنبق نقره‌ای نزدیک شدم،برابر او به آینه قدی اشاره کرد. «چه می‌بینی؟»
«...می‌توانم بانو‌خود را ببینم که‌یعنی کنارم ایستاده است.»
«و؟»
«راهروی تاریک... نور مهتاب به سختی می‌تابد.ببینم به جز شما و خودم تقریباً هیچ چیز‌هنوز دیگری نمی‌بینم. همه‌چیز در تاریکی مدفون شده است.»
بانوی زنبق‌مدتی نقره‌ای پرسید:اضطراب «و دیگر چه؟»
عجیب بود. او جواب دیگری می‌خواست،می‌شوم انگار چیز دیگری در آینه بود‌چیزی که باید می‌دیدم. اما آن چه بود؟
«دیگر چه می‌بینی؟»
«...»
«پنهانش نکن. بگو.»
سعی کردم با دقت بیشتری به آینه نگاه کنم.رویاها ابروهایم را در هم کشیدم و پیشانی‌ام را چروک‌می‌گوید کردم. با این حال، همه‌چیز تقریباً همان‌طور به نظر می‌رسید.
'همان‌طور که انتظار‌زندگی می‌رفت، فقط تاریکی است.عشق چشم‌های قرمز خارق‌العاده و...'
همان موقع‌می‌توانم بود. تیر کشید!کردن سرم درد گرفت.
کلماتی که‌مدتی نمی‌توانستم بفهمم جلوی‌می‌لرزید چشمانم جرقه زدند.
■■■
■■■: ■■
■■ [■■]، [■■■]، [■■]، [■■]
■■ ■■
■■ ■■■: [■تاد]، [عا■]، [■■■ ■■]، [■■■]، [■■■]، [■■■■]، [■■]، [■] ■■ ■■■ ■ ■■ ■]، [■■■■ ■■■■ ■]،
[■■ ■■■■■]
«اوف، هوو...؟!»
عق زدم.
-کیم ■جا‌واقع ■■ لط■بلعیده ■ ■■ ■ن!
[■■■■ هش■■■ ■■■■■ ■■■■!]
ناخودآگاه دست‌هایم را دور گردنم‌یعنی حلقه کردم. گردنم برای لحظه‌ای‌زندگی‌ها درد گرفت، اما نمی‌دانستم چرا.
نمی‌توانستم در مورد چیزهایی‌بلعیده که نمی‌دانستم کاری بکنم، بنابراین‌جان به چیز دیگری فکر کردم.
'خوشحالم که معده‌ام پر نبود.'
بالا نیاورده بودم. استفراغ کردن جلوی‌هنوز دختر دوک ایوانسیا وحشتناک می‌بود. با‌شمشیری ناامیدی حالت تهوعم را سرکوب کردم.
بانوی زنبق نقره‌ای آرام بود.
«پرسیدم چه می‌بینی.»
او شخص بسیار سردی بود.
طعم تلخی نوک زبانم بود.
«کلمات... حروف عجیبی‌حمایت می‌بینم. و صداها... صداهای‌می‌شوی عجیبی که... واقعاً نمی‌دانم.»
«صداها.»
بانوی زنبق نقره‌ای با شنیدن این کلمه لبخند‌اولین بسیار محوی زد. این لبخند بیشتر از لبخند‌همین‌طور چند لحظه پیش شبیه به یک لبخند واقعی بود.
«کسی به تو عشق می‌ورزد.»
«چه می‌گویید...»
«از کلمات برایم بگو.»
او آن‌قدر سریع و بدون هیچ توضیحی بحث را عوض کرد که‌پیش من فقط با نگاهی خالی به او خیره شدم. ناگهان، لبخندش خشک شد‌همه و با آرامش، بدون اینکه به من فشاری بیاورد، حرفش را تکرار کرد.
«مگر نگفتی حروف‌پیش عجیبی می‌بینی؟ درباره‌شان‌هنوز به من بگو.»
«...دیدنشان سخت است. کلمات‌دیگری کاملی نمی‌بینم... فقط چند‌تبادل حرف... تکه‌هایی از آن‌ها...؟»
«حداقل یک‌واقع تکه را‌بلعیده برایم بخوان.»
«تاد... عا...می‌توانم به جز‌نگاه این‌ها، مطلقاً هیچ‌چیز.»
«همم.»
بانوی زنبق‌خود نقره‌ای دستش را‌یعنی زیر چانه‌اش گذاشت.
به دلیلی،واقع ابروهایش در هم‌اکنون گره خورده بود.
«می‌فهمم. [تاد] بخشی از [استاد] است، و [عا] از [عاشق] می‌آید. چیزی‌پیش که در آخر باقی می‌ماند بسیار شبیه به توست. اما اربابت قبل‌برابر از عاشقت می‌آید؟ قابل درک است، اما من از آن خوشم نمی‌آید.»
«بانوی من، چیزهای زیادی هست که من‌همین‌طور نمی‌فهمم. شما گفتید این یک رویا نیست،منطقی اما اگر نیست، از من چه می‌خواهید؟»
«من تو را می‌خواهم.»
«عذرخواهی می‌کنم.واقع من این‌بلعیده را هم نمی‌فهمم—»
«چه رویایی دیدی؟»
بانوی زنبق نقره‌ای‌پیش به سادگی حرف‌هایم‌هنوز را قطع کرد.
'مهم نیست دوک‌نشین‌حمایت ایوانسیا چقدر قدرت‌می‌شوم در دست دارد—'
'من تنها‌واقع پیشخدمت بانوی‌بلعیده ابریشم طلایی هستم—'
'اعلیحضرت ولیعهد به‌بخوانم بانوی جوان لطف‌صورتت دارند، اما این رفتار—'
افکار بی‌شماری در‌پیش سرم در هم‌هنوز تنیده شده بودند.
اما هیچ‌کدام از آن‌ها در‌یعنی قلبم طنین‌انداز نشد. مانند موسیقی‌زندگی‌ها بدون ریتم، به زودی متزلزل شدند.
«چیز زیادی‌واقع به یاد ندارم.اکنون اما در رویایم...»
آنچه در نهایت از‌نگاه دهانم خارج شد، پاسخی‌اولین مطیعانه به سوال بانو بود.
«در رویایت.»
«...شما به‌خود من نگاه‌دیگری کردید و گریستید.»
درست بود.
«من روی یک صندلی بودم... فکر کنم به آن بسته شده بودم.پیش با چیزی شبیه به طناب. نمی‌دانم چرا بسته شده بودم، اما در آن‌همه اتاق مجلل فقط شما آنجا بودید و از بالا به من نگاه می‌کردید.»
درست قبل از بیدار شدن.
من قطعاً‌خود آن منظره‌دیگری را دیده بودم.
«قلبم درد می‌کرد. سینه‌ام... با تیغه‌می‌دانم شمشیر شما سوراخ شده بود. اما فکر‌یعنی نمی‌کنم همه‌چیز این بود. در رویایم، من...»
«تو؟»
«...احساس گناه شدیدی‌پیش می‌کردم، انگار در حق‌همین‌طور شما بدی کرده بودم.»
«بله.»
بانوی زنبق‌واقع نقره‌ای دوباره‌بلعیده لبخند زد.
درونم به هم پیچید، و‌کردن احساس کردم فقط نگاه کردن به‌مدتی آن لبخند باعث می‌شود گریه کنم.
«حداقل می‌دانی‌مدتی که باید‌اضطراب متأسف باشی.»
«...»
«می‌دانی چرا چنین رویایی دیدی؟»
«نه. نمی‌دانم. اصلاً...»
«به این دلیل‌پیش است که آن‌هنوز [تروما]ی من است.»
تروما.
«هنوز به‌واقع تو نگفته‌ام، اما‌اکنون مادرم خودکشی کرد.»
چی؟
از شوک رنگم پرید.
«من خیلی جوان‌تر از آن بودم که بفهمم چرا او خودکشی کرد. همسر دوک. ماه ایوانسیا. زنی با چنین‌چیزهای قدرت و ثروتی خودش به زندگی‌اش پایان داد. نمی‌دانستم چرا، اما به وضوح کلماتی را که مادرم در آخرین‌آن‌ها شب زندگی‌اش در گوشم زمزمه کرد به یاد دارم، و اینکه چگونه مثل یک سرپوش گذاشتن سریعاً سوزانده شد.»
این.
این چیزی بود که نباید می‌دانستم. حتی نباید گوش می‌دادم. نمی‌توانستم باور‌پیش کنم که دوک‌نشین ایوانسیا چنین رازی را پنهان کرده است. این یک‌برابر راز وحشتناک بود که می‌توانست برای شروع یک جنگ سیاسی استفاده شود.
«با این حال.»
بانوی زنبق‌خود نقره‌ای به‌دیگری من نگاه کرد.
«حتی آن خاطره‌زندگی هم به ترومای‌می‌دانم من تبدیل نشد.»
«...»
«ولیعهد امروز یک‌پیش انگشتر مرجان آبی به‌همین‌طور بانوی ابریشم طلایی داد.»
یک قدم.
بانوی زنبق‌واقع نقره‌ای به‌بلعیده من نزدیک‌تر شد.
«در زندگی گذشته، این مرا به ناامیدی کشاند. یا شاید عصبانی بودم. می‌توانی بگویی که‌هنوز حسادت می‌کردم یا غبطه می‌خوردم. تمام این‌ها قلبم را پر کرده بود. در حالی که دنیا‌ابریشم را نفرین می‌کردم، شمشیری برداشتم و به قلبی که در آینه منعکس شده بود ضربه زدم.»
با این حال،پیش هیچ صدای قدمی‌هنوز به گوش نرسید.
تازه آن موقع‌حمایت متوجه شدم که‌می‌شوم او پابرهنه است.
«اما حتی‌واقع آن هم دیگر‌اکنون ترومای من نیست.»
فشار.
پای بانو‌مدتی روی کفش‌اضطراب من قدم گذاشت.
وزن سبک و ناچیز، یکی از پاهایم را میخکوب کرد. اگر‌همان می‌خواستم عقب‌نشینی کنم، می‌توانستم، و اگر می‌خواستم او را کنار بزنم، کار‌چیزهایی ساده‌ای بود. با این وجود، وزن روی پایم مرا همان‌جا نگه داشت.
«ده روز،واقع که تا‌بلعیده ابد تکرار می‌شود.»
دستش نزدیک‌تر شد.
«دنیای من، آغشته به خون و در حال نابودی. اهریمنانی‌مهربانی که مرا مسخره می‌کنند، زبان و لب‌هایم را تقلید می‌کنند. هر‌پیشخدمت چیزی که زمانی قلبم را جریحه‌دار می‌کرد، دیگر ترومای من نیست.»
فشاری ملایم.
«آن‌ها دیگر ترومای من نیستند.»
گردنم.
«از این پس، تو‌اضطراب تنها کسی هستی که می‌تواند‌این‌قدر قلبم را به درد بیاورد.»
هر دو دستش‌حمایت به نرمی گردنم‌می‌شوم را گرفته بودند.
«حتی اگر کسی با پلیدترین زبان دو‌عشق روز تمام نفرینم کند، به پای آه‌هایی‌می‌شوم که تو از سر ناآگاهی برایم می‌کشی نمی‌رسد.»
از انگشت کوچک تا انگشت اشاره‌اش. از‌ببینم باریک‌ترین تا ضخیم‌ترین انگشت، ذره‌ذره‌ی فشاری که‌می‌لرزید بر من وارد می‌کرد را حس می‌کردم.
«حتی اگر کسی با بیشترین کینه و نفرت مرا به باد کتک و شلاق بگیرد،برابر دردش با تمسخرهای تو قابل‌قیاس نیست. با وجود اینکه افراد زیادی در این دنیا می‌توانند‌کردم جسمم را بکشند، تو تنها کسی هستی که می‌تواند روحم را مجروح کند و بکشد.»
داشتم خفه می‌شدم.
«پس ترومای من‌زندگی از قبل روی یک‌عشق چیز قفل شده است.»
فشار روی گردنم بیشتر شد.
«بـ-بانوی من...»
«ای احمق. من‌حمایت به وضوح به‌می‌شوم تو هشدار دادم.»
『اگر قلبم‌واقع را بشکنی،بلعیده تو را می‌کشم.』
«تو. تو‌می‌توانم روی من‌نگاه زخم گذاشتی.»
پوستی گرم.
چشمانی سرخ لبخند زدند.
«من از چهار سالگی‌بلعیده تا به حال هیچ قولی‌جان را زیر پا نگذاشته‌ام. بمیر.»
«...، ...»
«بمیر، و دوباره عاشقم شو.»
من.
به دلیلی نمی‌توانستم مقاومت کنم.
[شما مرده‌اید.]
سپس.
[ترومای دشمنی که شما را کشته است در حال بازسازی است.]
[شدت مجازات متوسط است.]
[مجازات، جاده ارواح گرسنه است.]
رویایی در درون رویا گسترده شد.
نمی‌خواهم تو را بکشم.
این چیزی بود که راویل ایوانسیا وقتی به مرد روبه‌رویش نگاه می‌کرد در سر داشت. او نمی‌خواست از دستش بدهد. خنده‌دار بود که چقدر حریصانه می‌خواست او را در انحصار خود داشته باشد.
-بانوی من. بهش فکر کنید. چون شمایید، حتماً به همون چیزی فکر می‌کنید که من بهش رسیدم. شما هم یک بازگشت‌کننده هستید.
این مرد خطرناک بود.
راویل به سرعت فهمید که او سعی دارد چه کار کند. او قصد داشت کاملاً خود را در نقش پیشخدمت غوطه‌ور کند. سپس، با بازگشت به یک روز قبل از دیدگاه پیشخدمت، به زمانی برمی‌گشت که او هنوز قلبش را به آینه نداده بود.
او می‌خواست خود صفحه‌ی بازی را زیر و رو کند.
«ایده‌ی درخشانی است.»
این استراتژی‌ای بود که نقطه ضعف برج را هدف قرار می‌داد.
«ظاهر ملایمی دارد، اما این حقه‌ها از آن ذهن تراوش می‌کند.»
خوب بود که مردی که عاشقش شده بود احمق نبود. در واقع، بسیار لذت‌بخش بود. با این وجود، راویل ایوانسیا مخالفت کرد.
-اما، گونگ‌جا. این کار خطرناک است.
دلیلش واضح بود.
-من تو را به یاد نخواهم آورد.
او، راویل ایوانسیا، کیم گونگ‌جا را به یاد نمی‌آورد.
حتی اگر او بازمی‌گشت و جلوی او را از خنجر زدن به قلب آینه‌ای می‌گرفت و بدین ترتیب از تراژدی ده روز ابدی جلوگیری می‌کرد، اگر نمی‌توانست او را به یاد بیاورد، هیچ معنایی نداشت.
-من نمی‌خواهم تو را بکشم.
-من می‌خواهم با تو زندگی کنم.
روزهایم با تو.
اولین تعطیلاتی که به من اجازه داده شد، پانزده روز استراحت.
تمام این خاطرات کسی که اکنون هستم را ساخته‌اند. وقتی آن‌ها از بین بروند، من دیگر راویل ایوانسیا نخواهم بود.
آیا مردی که روبه‌رویم ایستاده این را می‌داند؟ اینکه اگر این‌گونه از این ده روز هزارتومانند فرار کنم، اصلاً سپاسگزار نخواهم بود؟
-همه چیز درست می‌شه.
به نظر می‌رسید که می‌داند.
-من حتماً یه جوری این مشکل رو حل می‌کنم.
با دیدن اینکه چقدر حرص‌درآر حرف می‌زد، احتمالاً می‌دانست.
-لطفاً بهم اعتماد کن.
-...
راویل ایوانسیا سکوت کرد.
او برای لحظه‌ای از بی‌رحمی کلماتش فلج شد. به او اعتماد کند؟ بدون هیچ توضیحی، به او اعتماد کند؟ با تأخیر، خیلی دیر، از قولی که چند روز پیش داده بود پشیمان شد. اما این موضوع برای راویل ایوانسیا جدی‌تر از آن بود که در دام فلج شدن و پشیمانی گرفتار شود.
«به تو اعتماد می‌کنم.»
او به مردی که دوستش داشت اعتماد می‌کرد. او به توانایی آن مرد اعتماد می‌کرد. او مردی بود که خودش انتخاب کرده بود. او متعلق به وی بود. او قطعاً موفق می‌شد، [تحت هر شرایطی]، تا برج را متقاعد کند که به روز قبل بازگردد.
مشکل اصلی بعد از آن به وجود می‌آمد.
«اگر نرخ غوطه‌وری بالای ۹۰ درصد باشد، چطور می‌توانم آن را برگردانم؟»
اگر او موفق می‌شد به روز قبل بازگردد، آنگاه قادر نبود به یاد بیاورد که چه کسی است. حتی اگر چیزی هم به یاد می‌آورد، تنها یک احساس مبهم بود. غیرممکن بود که بتواند روزهایی را که با او گذرانده بود با جزئیات به یاد بیاورد.
«...»
نه.
«یک لحظه صبر کن.»
یک راه وجود داشت.
راویل با فکر کردن به آن ناله‌ای کرد، و سپس دوباره نالید. شایعه‌ای که می‌گفت تمام سموم امپراتوری از قلب او سرچشمه می‌گیرد در ذهنش جرقه زد. اما این فکر دوام نیاورد. او نمی‌توانست این‌گونه وقت تلف کند.
راویل ایوانسیا متوجه شد که باید نقشه‌اش را تا آخر پیش ببرد.
«من باید—»
بنابراین، راویل ایوانسیا در قلبش به این فکر کرد که چه کاری باید انجام دهد و چگونه.
«—من باید این مرد را بکشم.»
تروما.
آن مرد تقریباً همه چیز را درباره خودش به او اعتراف کرده بود. او به وی اطلاع داده بود که یکی از عوارض جانبی مهارتش، دیدن خاطرات شخصی است که او را می‌کشد.
«اگر این لحظه را در ترومایم حک کنم.»
وقتی او را می‌کشت، او [این لحظه] را می‌دید.
این گذشته یا چیز دیگری نبود، بلکه دقیقاً همین لحظه‌ای بود که او در حال فکر کردن بود.
-...
اگر این‌طور بود. اگر می‌توانست از پسش بربیاید.
-می‌توانم آنچه را که می‌خواهم بگویم به او منتقل کنم، خاطراتی را که می‌خواهم به او بدهم، و بگذارم دوباره همه چیز را بداند.
-او می‌تواند از طریق من به یاد بیاورد.
-بسیار خب.
راویل متقاعد شده بود که می‌تواند این کار را انجام دهد.
-من تبدیل به اولین معشوقه‌ی عوضی تو شدم، و تو آخرین معشوقه‌ی من خواهی بود.
گونگ‌جا.
-واقعاً، در نهایت یک مرد بد معشوقه‌ام شد.
می‌شنوی؟
من به خاطر تو خوشحالم. نمی‌خواهم تو را از دست بدهم. نمی‌خواهم زمانی را که با تو گذرانده‌ام این‌گونه رها کنم.
تو قبلاً این را گفتی. اینکه «از امروز یک دفتر خاطرات می‌نویسی.» گفتی که تمام روزهایت را به من نشان خواهی داد. آن حرف‌ها، دروغ بودند؟
تو گفتی: «من موسیقی یاد می‌گیرم.» من می‌خواستم یک عصر آرام را به گوش دادن به نوازندگی تو بگذرانم. آیا آن آرزو واقعاً یک دروغ بود؟
من می‌خواهم روزهایت را ببینم. می‌خواهم به تو شب‌بخیر بگویم. روزهایت بی‌شک لبخند بر لبانم می‌آورد، و عصرهایم با تو شاد خواهد بود. می‌خواهم لبخند من و خوشبختی تو با هم درآمیزند.
من نمی‌خواهم تو را بکشم.
من نمی‌خواهم تو را از دست بدهم.
-حالت چطوره؟
-من... فعلاً، خوبم... بیشتر.
-داری از من بوسه‌های بیشتری می‌خواهی. معشوق من واقعاً لوس شده است.
به من نگاه کن.
به خودت در کنار من نگاه کن.
تو آدم احمقی هستی. ساده‌لوح هم هستی. در عجب بودم که چطور با چنین معصومیتی در این دنیا زنده مانده‌ای، اما خیلی زود فهمیدم که هزاران بار مرده‌ای.
تو دلایل زیادی برای رها کردن معصومیتت داشتی. دلایل کمی برای حفظ ساده‌لوحی‌ات وجود داشت. به تو، که با وجود دلایل بسیار معصومیتت را دور نینداختی و زمانی که نیازی به آن نداشتی حفظش کردی، به سادگی می‌گویم:
من عاشق معصومیت تو هستم.
-هنوز حالت خوبه؟
-راویل...
آیا می‌ترسی چون داری خودت را از دست می‌دهی؟ ترسناک است؟
-دوستت دارم. دوستت دارم، راویل...
-می‌دانم.
اشکالی ندارد.
-حتی اگه دوباره متولد بشم، باز هم عاشقت می‌مونم...
من اینجا هستم.
همان‌طور که من به تو باور دارم، تو هم باید به من باور داشته باشی.
به من تکیه کن.
-پس... برای اینکه هرگز نتونم فراموشت کنم، نذار فراموشت کنم، حتی اگه بمیرم...
-می‌دانم.
تو به تنهایی نمی‌توانی از خودت محافظت کنی.
من به تنهایی نمی‌توانم از این دنیا محافظت کنم.
اما اگر ما دو نفر باشیم، تو و من، می‌توانیم هر کاری انجام دهیم.
من هم می‌ترسم. کشتن تو وحشتناک است.
ماندن در کنار تو، با وجود اینکه می‌دانم آسیب خواهم دید، به طرز جهنمی‌ای ترسناک است.
اما ترس‌هایم مانع بودن من با تو نخواهند شد.
نگاه کن.
-...خدای بزرگ.
سرانجام، تو که در نقش پیشخدمتت فرو رفته‌ای، با من صحبت می‌کنی.
-وارث ایوانسیا.
در هم شکستن.
قلبم دردمند بود. درد می‌کرد.
وقتی مرا به جای [بانوی من]، [وارث] صدا زدی، احساس تنهایی کردم.
-شما من رو ربودید؟
چهره‌ای بدون هیچ اعتمادی. اینکه این‌قدر مشکوک به من نگاه می‌کنی، آزاردهنده است. وقتی طوری واکنش نشان می‌دهی که انگار هرگز مرا ندیده‌ای، شکنجه‌آور است.
-این دیگه زیاده‌رویه. مهم نیست دوک‌نشین ایوانسیا زیر این آسمان چقدر قدرت داره، این کار افراطه. آیا این‌قدر از بانوی ابریشم طلایی متنفر هستید که خدمتکاری مثل من رو تهدید می‌کنید؟
گوش کن.
این زخمی است که تو بر من به جا گذاشتی.
-گونگ‌جا.
فراموش نکن.
-...دارید کی رو صدا می‌زنید؟
هرگز. فراموش نکن، حتی اگر بمیری.
-معشوقم را.
مردی که قلبش را به من تقدیم کرد.
-مردی که من قلبم را به او تقدیم خواهم کرد.
تو، در این مکان.
تو در قلب من زندگی می‌کنی.
-سفرت بی‌خطر.
-...
-منتظرت می‌مانم.
می‌شنوی؟
می‌توانی بشنوی؟
گونگ‌جا.
دوستت دارم.