چپتر 120: عروسی سیاه. (۱)
0۱.
-آه، خدایا.
-کمکم کن.
دختری دعا‌می‌رسید کرد و‌نمی‌توانستم آرزویش برآورده شد.
و.
-آه، خدایا.
-کمکمان کن.
پسری که به‌عنوان دوست دوران کودکی و‌مفت پیشخدمت در کنار دختر ایستاده بود، دعا‌الانشم کرد و آرزوی او نیز برآورده شد.
۲.
راویل به آرامی زمزمه کرد: «اول از همه، باید چیدمان‌واقع‌بینه سالن عروسی را تغییر دهیم. حالا که می‌دانیم حواریون کجا ظاهر‌بیاورم می‌شوند، می‌توانیم مأموران ویژه و جنگجویان را در آنجا متمرکز کنیم.»
هنگام آماده‌سازی برای عروسی متوجه این موضوع شدم، اما‌بعضی عروس و داماد قدرت عظیمی در دست داشتند. ما‌نظر می‌توانستیم مهمانان عروسی‌مان را هر کجا که دلمان می‌خواست بنشانیم.
اگر می‌خواستیم، می‌توانستیم نجیب‌زادگانی را که از هم متنفر بودند سر یک میز‌همین بنشانیم. البته، این کار اعتبارمان را نابود می‌کرد و مردم به ما لعنت‌الانم می‌فرستادند، اما مگر اهمیتی داشت؟ اولویت اول ما شکست دادن حواریون دنیاهای دیگر بود.
'خیلی راحت‌تر‌داماد می‌شد اگر می‌توانستم‌دست موهبت‌هایشان را بدزدم...'
متأسفانه، مهارت من، [می‌خواهم درست مثل‌عجیب تو شوم]، نمی‌توانست موهبتی را که‌هیجان‌زده بانوی ابریشم طلایی استفاده می‌کرد، کپی کند.
-زامبی، بهت که گفتم. برج‌زامبی تو بعضی جنبه‌های عجیب و‌جنبه‌های غریب به شکل مسخره‌ای واقع‌بینه.
به هو-ریونگ هیجان‌زده به نظر می‌رسید،آماده از اینکه نمی‌توانستم لقمه آماده و‌کرده مفت گیر بیاورم، حسابی کیف کرده بود.
-همین الانشم داری چند تا [موهبت] دریافت می‌کنی، مگه نه؟دلمان وقتی با پرتا می‌جنگیدی هم همین‌طور بود. حتی الانم موهبت‌های‌کار الهه زیبایی و الهه سرزندگی یا یه همچین چیزایی رو داری.
'آره. با موهبت‌ها‌برج کاملاً متفاوت از‌عجیب مهارت‌های من برخورد می‌شه.'
-آره دیگه. اونا، اگه بخوام دقیق بگم، اثرات تقویتی هستن که صورت فلکی‌شکل با مهارتش روت میندازه. غیر از این چطور می‌تونه کار کنه؟ اگه موهبت‌بیاورم رو می‌خوای، برو و بذار صورت‌های فلکی‌ای که دارن حواریون رو تقویت می‌کنن بکشنت.
'خودم می‌دونم.'
غرولند کردم. این مکانیزم شبیه بازی‌های کامپیوتری‌می‌توانستیم به نظر می‌رسید، اما چیزی که پیش‌می‌خواستیم رویم بود واقعیت بود، نه یک بازی.
و مفتش بدعت‌کار‌برج این واقعیت را‌عجیب کاملاً روشن کرد.
«اگر حواری‌ای وجود دارد که می‌تواند از حملات روانی‌بعضی استفاده کند، تعداد مهمانان باید به شدت کاهش یابد!نظر مخصوصاً اگر موهبت حواری، بازسازی [خاطرات شاد افراد] باشد!»
شعله‌های شمع زبانه‌اینکه کشید و چهره‌ی مفتش‌مفت بدعت‌کار را روشن کرد.
نیمه‌شب بود.
هر سه نفر ما در یک اتاق رختکن مشغول هم‌فکری بودیم.ریونگ روی میز، نقشه چیدمان سالن عروسی و لیست مهمانان قرار داشت.حسابی رختکن راویل به اتاق مخفی شورای جنگ ما تبدیل شده بود.
«کشنده‌ترین زهر در جهان باعث درد نمی‌شود. بلکه مردم‌بعضی را شاد می‌کند! افراد زیادی نیستند که بتوانند از زهر‌می‌رسید خوشبختی‌ای که توسط [مبشر سعادت ابدی] باریده می‌شود، فرار کنند!»
«...مشکل اینجاست.»
راویل با انگشت‌قدرت کشیده‌اش روی لیست‌داشتند مهمانان ضربه زد.
«هرچه مهمانان کمتری داشته باشیم، مقابله با [اسب جنگی دشت‌های ابدی] دشوارتر خواهد بود. این‌اینکه حواری می‌تواند ده هزار سرباز احضار کند. اگر لیست مهمانان را افزایش دهیم، از حملات روانی‌می‌کنی رنج خواهیم برد، اما اگر لیست را کاهش دهیم، زیر فشار اختلاف تعداد خرد خواهیم شد.»
«همم. درسته. پیچیده‌ست...»
آن دو غرق‌اینکه در افکار پریشان‌آماده شدند. شمع‌ها می‌سوختند.
«لطفاً این‌داماد را به‌عظیمی من بسپارید.»
من لب به سخن گشودم.
هر دوی‌استفاده آن‌ها به‌کند من نگاه کردند.
«آیا ایده‌می‌رسید خوبی دارید،نمی‌توانستم پادشاه مرگ؟»
«بله.»
سرم را تکان دادم. سپس، استراتژی‌ام را توضیح‌شکل دادم. همان‌طور که به صحبت ادامه می‌دادم، رنگ‌نمی‌توانستم چهره‌ی راویل و مفتش بدعت‌کار به تدریج تغییر کرد.
«...که این‌طور.»
راویل با‌می‌رسید شگفتی به‌نمی‌توانستم من نگاه کرد.
«همسر من ارتباطات خوبی دارد.دست اگر همان‌طور که تو می‌گویی عمل‌می‌خواست کنیم، هیچ مشکلی پیش نخواهد آمد.»
درست همان‌طور که من نیازی به اغراق‌غریب در تحسین او نداشتم، راویل نیز در‌می‌رسید تحسین من دریغ نمی‌کرد. کمی احساس خجالت کردم.
«اما، یک شرط وجود دارد.»
«چه شرطی؟»
«لطفاً به من‌قدرت هم اجازه بده‌داشتند مشکی بپوشم، راویل.»
«...»
راویل لب‌هایش را بست.
در امپراتوری، تنها رئیس آینده‌ی خانواده می‌توانست در روز عروسی‌اش‌حسابی لباس مشکی بپوشد. این رنگی نبود که من بتوانم به‌عنوان‌مگه همسر دوک بپوشم. با این حال، مجبور بودم مشکی بپوشم.
«این به خاطر‌قدرت این نیست که می‌خواهم‌می‌توانستیم ارباب دوک‌نشین باشم. فقط...»
«نه. نیازی به بهانه آوردن نیست.عجیب من از زندگی قبلی‌ام می‌دانم که‌هیجان‌زده تو کسی نیستی که تشنه‌ی قدرت باشد.»
راویل سرش را تکان داد.
«من فقط به خاطر رسوم امپراتوری تردید‌مفت کردم. اما به خاطر مشتی سنت، خواسته‌های همسرم‌داری را نادیده نمی‌گیرم. لباست را آماده خواهم کرد.»
«ممنونم.»
هر سه نفرمان با هم ارتباط چشمی برقرار کردیم و‌واقع‌بینه سر تکان دادیم. این فقط یک تصادف بود، اما در‌گیر لحظه‌ای که سرهایمان را حرکت دادیم، شمع روی میز سوسو زد.
ما تمام‌استفاده آماده‌سازی‌هایمان را به‌زامبی پایان رسانده بودیم.
۳.
عصر فرا رسید.
نجیب‌زادگان عالی‌رتبه‌ی امپراتوری‌برج شروع به ورود‌عجیب به سالن عروسی کردند.
عروسی تنها در عرض یک ماه اعلام و آماده شده بود. همه‌چیز با سرعتی فوق‌العاده‌واقع‌بینه در حال انجام بود، اما هیچ اشراف‌زاده‌ای جرئت نداشت دعوت به عروسی یک ایوانسیا را رد‌الانشم کند. مهم نبود در دلشان چقدر به راویل لعنت می‌فرستادند، در ظاهر مجبور بودند لبخند بزنند.
اقتدار، قلدر قدرتمندی بود.
«...چیدمان سالن عجیبه.»
حتی نجیب‌زادگانِ مرعوب‌شده نیز هنگام ورود به سالن عروسی مجبور شدند سرهایشان را کج‌می‌رسید کنند. آن‌ها می‌توانستند درک کنند که چرا مراسم در فضای باز و نه در داخل‌موهبت کلیسا برگزار می‌شد. متبرک شدن پیوند میان یک نجیب‌زاده و یک فرد عادی دشوار بود.
با این حال.
«چرا جنگجوها‌می‌رسید تو یک‌نمی‌توانستم نقطه جمع شدن؟»
پیشکار اعظم،داماد پدرخوانده‌ی من، وارد‌دست رختکن داماد شد.
«علاوه بر این، این چیدمان... جسارتم را ببخشید، اما به‌واقع‌بینه نظر می‌رسد که انتظار یک نبرد را دارید. افرادی که‌گیر توانایی جنگیدن دارند در جلو هستند و نجیب‌زادگان معمولی در عقب.»
در حالی که توسط خدمتکاران احاطه شده بودم‌برج و لباسم را می‌پوشیدند، با لحنی طبیعی پاسخ‌ریونگ دادم: «نمی‌فهمم منظورتان چیست.» لبخند پیرمرد نجیب‌زاده محو شد.
«به نظر می‌رسد تفاله‌هایی را که در نبرد‌گیر دردسرساز خواهند بود به عقب رانده‌اید و افراد مفید‌موهبت را در جلو قرار داده‌اید. لطفاً بی‌احترامی مرا ببخشید.»
«همسرم حتماً‌داماد برای هر‌عظیمی کاری دلیلی دارد.»
«شما هم‌گفتم شمشیری به‌بعضی کمر بسته‌اید.»
«بله. من همیشه از تمرین و آموزش هنرهای رزمی لذت برده‌ام. آیا‌غریب کسی که قرار است ماهِ ایوانسیا شود، باید ضعیف به نظر برسد؟ ضمن‌گیر اینکه ممکن است در عروسی شورشی به پا شود. من باید آماده باشم.»
«دقیقاً. باید‌می‌رسید برای اتفاقات‌نمی‌توانستم غیرمنتظره آماده باشید...»
پیرمرد نجیب‌زاده لبخند تلخی زد.
«می‌فهمم. پس، به همکارانم می‌گویم که [محض احتیاط]، برای‌مسخره‌ای یک موقعیت ناشناخته آماده باشند. آه، درسته. احتمالاً به همین‌مفت دلیل است که عالی‌جناب مرا به‌عنوان پدرخوانده‌ی همسرشان انتخاب کردند...»
پیرمرد با من خداحافظی کرد و از رختکن‌برج خارج شد. او احتمالاً می‌رفت تا به پیروانش در‌هیجان‌زده میان مأموران ویژه بگوید که برای نبرد آماده شوند.
این نیز‌می‌رسید همان واکنش‌نمی‌توانستم مطلوب ما بود.
'هرچه افراد بیشتری بتوانند هنگام‌دست وقوع یک اتفاق غیرمنتظره آرامش‌دلمان خود را حفظ کنند، بهتر است.'
راویل از قبل در‌بعضی پشت صحنه در حال‌شکل بسیج کردن افراد بود.
[اراذل و اوباشی که از‌زامبی این پیوند ناراضی هستند، یک‌جنبه‌های حمله‌ی تروریستی ترتیب خواهند داد.]
شایعات جعلی مانند این‌ها در حال پخش شدن بود. هیچ‌کس‌حسابی آن را باور نمی‌کرد، اما اشراف‌زادگان موجوداتی به شدت متکی‌مگه به ذهنیت بودند. صرفاً کاشتن ایده‌ی هوشیار بودن، تأثیر قدرتمندی داشت.
«کیاااا!»
تأثیرات زودتر از‌برج چیزی که انتظار داشتم‌غریب خود را نشان دادند.
'آمدند.'
خدمتکاران را مرخص‌اینکه کردم و با عجله‌مفت از رختکن بیرون دویدم.
همزمان، صداهایی که احتمالاً در‌دست این دنیا فقط من و‌دلمان مفتش بدعت‌کار می‌توانستیم بشنویم، طنین‌انداز شد.
[حواریِ 'گاوی که ویرانه‌ها را درو می‌کند' تجلی یافته است.]
[حواریِ 'اسب جنگی دشت‌های ابدی' تجلی یافته است.]
[حواریِ 'مبشر سعادت ابدی' تجلی یافته است.]
همان غروبی که روز گذشته دیده بودم،مفت تجسم یافت. آسمان مانند شیشه‌ی پنجره ترک خورد‌داری و سه حواری از میان شکاف پدیدار شدند.
«خدای من...»
«یاور اعظم، این دیگه...»
مهمانان تلوتلوخوران از جای خود برخاستند. مانند دفعه قبل، آن‌ها شوکه شده بودند، اما نگاهی دقیق‌تر‌ریونگ نشان می‌داد که وضعیت بدنشان تغییر کرده است. جنگجویان به‌طور غریزی دور هم جمع شدند و قبضه‌ی‌چند شمشیرهایشان را چسبیدند، و نجیب‌زادگانی که جنگیدن بلد نبودند، به دنبال راه فرار به اطراف نگاه می‌کردند.
و.
«مفتش بدعت‌کار!»
مفتش بدعت‌کار که جلوی رختکن منتظر ایستاده بود،شکل پاسخ داد: «بله، پادشاه مرگ! از حالا به‌نمی‌توانستم بعد، من بر پشت پادشاه مرگ سوار خواهم شد!»
«باشه!»
«تکنیک مقدس، انتقال الهی!»
اولین باری که فهمیدم مفتش بدعت‌کار یک روانی است، زمانی بود که‌بنشانیم پادشاه اهریمن باران پاییزی و الهه محافظت ما را با یک آزمون از‌لعنت هم جدا کردند. مفتش بدعت‌کار در آن زمان از تکنیک‌های مقدس استفاده کرد.
تأثیر آن،گفتم انتقال از‌بعضی راه دور است.
-ها؟
مقصد ما،می‌رسید وسعت سرخ‌رنگ‌نمی‌توانستم آسمان بود.
-چـ-چی؟
حواریِ پتک به دست.بعضی ما دقیقاً پشت سر‌شکل بانوی ابریشم طلایی بودیم.
ابریشم طلایی با گیجی به من نگاه کرد. جیرینگ! شمشیر مقدسی که در‌شکل دست داشتم و پتک او با هم برخورد کردند. جاذبه‌ی آسمانِ بلند داشت‌بیاورم مرا در هم می‌کوبید. با احساس سقوط بدنم به سمت پایین، فریاد زدم.
«یک بار دیگه!»
«آهاها! بله!داماد تکنیک مقدس،عظیمی انتقال الهی!»
مفتش بدعت‌کار با لحنی که انگار داشت لذت می‌برد،مسخره‌ای فریاد زد. لحظه بعد، دوباره پشت سر بانوی ابریشم‌آماده طلایی ظاهر شدیم. شمشیرم را بر پشت بی‌دفاعش فرود آوردم.
-اوغ!
بانوی ابریشم طلایی دوباره توانست حمله‌ام را‌مفت دفع کند. با این حال، دو کمین‌الانشم غیرمنتظره مرگبار بودند. گاردش در هم شکست.
ووووش!
او در ابتدا قصد داشت به‌عجیب سادگی از آسمان پایین بیاید، اما با‌نظر شکسته شدن گاردش، شروع به سقوط کرد.
-نمی‌دونم داری چه‌کپی حقه‌ای سوار می‌کنی،بهت اما فایده‌ای نداره!
بانوی ابریشم طلایی فریاد زد.لقمه فشار باد ناشی از سقوط،حسابی موهای طلایی‌اش را آشفته کرد.
-بدن من شکست‌ناپذیره! الان دیگه هیچی نمی‌تونه بهم‌مهمانان آسیب بزنه! من شکست‌ناپذیرم! گاوی که ویرانه‌ها را‌متنفر درو می‌کند بدنی بهم داده که هرگز زخم برنمی‌داره!
«روحت رو فدا‌برج کردی فقط به خاطر‌غریب اینکه نمی‌خواستی صدمه ببینی؟!»
-به تو چه ربطی داره؟!
بانوی ابریشم‌می‌رسید طلایی با‌نمی‌توانستم عصبانیت فریاد زد.
-همه فقط راویل ایوانسیا رو می‌بینن! اون عوضیِ رو اعصاب! اون فقط تو‌اگر یه خانواده خوب به دنیا اومده، و بعدش طوری فخرفروشی می‌کنه که انگار تمام‌مگر غم‌های دنیا رو می‌فهمه! می‌کشمش! همه چیزایی که اون عوضی داره رو ازش می‌دزدم!
میلی کثیف و چندش‌آور.
اما به بانوی ابریشم طلایی نخندیدم. مهم نبود آدم چقدر آن‌عجیب را بپوشاند، این همان میل و هوسِ خالصی بود که انسان‌ها‌لقمه را هدایت می‌کرد. این را می‌دانستم، چون خودم هم زمانی همین‌طور بودم.
اما.
«من تو این دنیا آدمای‌دست زیادی رو می‌شناسم که وضعشون‌دلمان از تو بدتره، بانوی بارونی!»
بنابراین، حرف‌هایی‌گفتم داشتم که در‌جنبه‌های جوابش فریاد بزنم.
قبضه شمشیر‌استفاده مقدس را‌کند محکم‌تر فشردم.
«آدم دردی رو که خودش کشیده می‌شناسه! برای همین وقتی یکی دیگه از درد‌الانشم فریاد می‌کشه، می‌تونه تصور کنه که چقدر احساس تنهایی می‌کنه و باهاش همدردی کنه!الهه مهم نیست کی هستی! من برای هر کسی که از درد فریاد می‌کشه، دلم می‌سوزه!»
-ها، چرت و‌قدرت پرت نگو! کی‌داشتند همچین زندگی‌ای می‌کنه؟!
بانوی ابریشم طلایی مسخره‌ام کرد. باد‌عجیب شدیدتر شد. در حالی که از‌هیجان‌زده آسمان سقوط می‌کرد، به من خیره شد.
-به هر حال نمی‌تونی‌کند بهم آسیب بزنی! بدن‌برج من تسلیم‌ناپذیر، نشکن و جاودانه‌ست!
حق با او بود.
اگر او کسی بود که فقط با حرف تغییر می‌کرد، تا الان تغییر‌اگر کرده بود. کلمات بی‌قدرت بودند. برای کمک به کسی که فریاد می‌کشید، به زور‌مگر نیاز داشتی. به همین دلیل بود که پیروان آیین سایه‌ها شمشیر به دست می‌گرفتند.
«شاینی!»
[شاینی به ندای جنگجو پاسخ می‌دهد.]
«از شمشیر بت به شمشیر شفقت تغییر شکل بده!»
به محض اینکه دستور دادم.
[بله، جنگجو.]
انرژی سیاهی از شمشیر مقدس جریان یافت. قلپ! تیغه مقدس به زودی با سیاهی‌ای که شبیه به آب کثیف بود، آلوده شد.
توانایی‌های حریفم قدرتمند اما ساده بودند.
『او حامل یکی از موهبت‌های موتیا است، [بدن آسیب‌ناپذیر]!』
『او نمی‌تواند زخمی شود.』
اما من راهی برای در هم شکستن او داشتم.
『توانایی من درد است.』
شمشیری که در دنیای استادم به دست آورده بودم.
『کسی که توسط من بریده شود، درد را احساس می‌کند.』
『اما من نه زخمی بر بدنشان به جا می‌گذارم و نه آن‌ها را می‌کشم.』
『رنج بردن بدون جراحت، توانایی من است.』
دومین توانایی الهه محافظت.
آن شفقت بود.
«سیلویا اوانایل!»
نام واقعی بانوی ابریشم طلایی را فریاد زدم و شمشیر را چرخاندم.
«می‌کشمت!»
-ها.
بانوی ابریشم طلایی پوزخند زد. به نظر می‌رسید هیچ قصدی برای جاخالی دادن از ضربه‌ام ندارد. چهره‌اش مرا به چالش می‌کشید تا جایی از بدنش را خنجر بزنم. او به موهبتی که دریافت کرده بود اطمینان داشت. این اعتماد به نفس مطلق، او را سر پا نگه داشته بود.
-اگه می‌خوای منو بکشی، سعیتو...
بانوی ابریشم طلایی نتوانست جمله‌اش را تمام کند.
در عوض، شروع به جیغ کشیدن کرد.
-آآآآآآآه!!
نوک شمشیرم قلبش را شکافت. هیچ زخمی به جا نگذاشت. تیغه به سادگی از قفسه سینه بانوی ابریشم طلایی عبور کرد، انگار که هیچ چیزی آنجا نبود. هیچ خونی در کار نبود.
-ککغ، ها، هک؟!
اما درد وجود داشت.
-آآآآخ! آآآآه!!
جیغی خونین آسمان سرخ را درید. بانوی ابریشم طلایی در حالی که مانند یک ستاره دنباله‌دار سقوط می‌کرد، از درد فریاد کشید. صدایش از میان باد گذشت و در غروب آفتاب پخش شد.
«مفتش بدعت‌کار!»
در حال سقوط از آسمان بودیم. زمین به سرعت نزدیک می‌شد. یک بار دیگر قلب بانوی ابریشم طلایی را خنجر زدم.
و درست قبل از اینکه به زمین برخورد کنیم—
«الان!»
«تکنیک مقدس، انتقال الهی!»
مفتش بدعت‌کار طوری که انگار منتظر همین لحظه بود، فریاد زد. او تکنیک مقدس را چندین بار تکرار کرد. پاپ! پاپ! با هر تلپورت، سرعت سقوط ما به تدریج کاهش می‌یافت. در نهایت، به سلامت روی زمین فرود آمدیم. از متلاشی شدن جان سالم به در بردیم.
با این حال، بانوی ابریشم طلایی نتوانست فرار کند.
بوووووم!
زمین طوری لرزید که انگار شهاب‌سنگ کوچکی سقوط کرده است. گرد و غبار به هوا برخاست. برخلاف دفعه قبل، فرود بانوی ابریشم طلایی به یک سقوط آزاد تبدیل شد. هیچ‌کس از چکش او آسیبی ندیده بود.
-هیک، هییک، کوک... این، آه...؟
تنها حواری‌ای آنجا بود که از دردِ قلبی شکافته‌شده تشنج می‌کرد.
چنگم را روی شمشیر محکم کردم.
«درد داره؟»
سپس، به آرامی به سمت بانوی ابریشم طلایی قدم برداشتم.
«فکر کنم باید داشته باشه.»
با شنیدن صدای قدم‌هایم، بانوی ابریشم طلایی لرزید. در حالی که هق‌هق می‌کرد و ناله سر می‌داد، با لرز از جا بلند شد.
-کـ-کمک!
بانوی ابریشم طلایی صدایم را نشنید. او فقط برای نجات التماس می‌کرد. رو به آسمان عصرگاهی. رو به عروسک‌های خیمه‌شب‌بازیِ دیگر صورت‌های فلکی.
-ما توافق کرده بودیم! ایـ-این یه قرارداد بود! اگه فقط تماشا کنید، موتیا شما رو نمی‌بخشه! صورت فلکی شما هم ناراحت می‌شه!
-همم.
ژنرال سوار بر پگاسوس دهان باز کرد.
-عجیبه. یه صورت فلکی... نه، نیست. آیا تکه‌ای از یه صورت فلکیه؟ نمی‌تونم حدس بزنم همچین آرتیفکتی رو از کجا پیدا کردی، اما—
ژنرال به آرامی پرچمش را برافراشت.
-این حقیقت رو تغییر می‌ده که تو یه مزاحمی و من باید سرکوبت کنم. سربازان اسب جنگی. بیدار شید.
سپس، احضارشدگان خود را نمایان کردند.
-گووووه!
صدها و هزاران شبح ظاهر شدند. در نور غروب سرخ‌رنگ، ارواح مانند قاتلانی غرق در خون به نظر می‌رسیدند. جیغ‌های شوکه‌کننده‌ای در سراسر سالن عروسی طنین‌انداز شد.
توانایی طرف مقابل شگفت‌انگیز بود.
『میدان نبرد پناهگاه یک موهبت با منطقه اثر گسترده است. این موهبت کل میدان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.』
『اثر آن شگفت‌انگیز است. این موهبت [توانایی موجود احضارشده را در نقطه اوجش تثبیت می‌کند].』
『هر یک از آن ارواح، نخبگانی در میان سربازان نخبه هستند. آن‌ها ارواح جنگجویانی هستند که از ماهوس پیروی می‌کردند!』
اما من راهی برای شکست دادنش داشتم.
راویل در حالی که از پشتم نزدیک می‌شد، گفت: «گونگ‌جا.» وقتی به عقب نگاه کردم، راویل چیزی در دستانش گرفته بود.
«این را بپوش.»
یک شنل سیاه بود.
راویل شنل را مانند یک شال دورم انداخت. به زودی، تاکسیدوی سفیدم زیر شنل سیاه پنهان شد. و بر روی گستره سیاه آن، نشان خانوادگی ایوانسیا با نخ نقره‌ای گلدوزی شده بود.
در همین حال، ارتش ارواح نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد.
«د-دوشس ایوانسیا!»
مهمانان عروسی که در عین حال جنگجو نیز بودند، با گیجی به راویل نگاه کردند. در مقایسه با دفعه قبل، آن‌ها بهتر مجهز و محافظت شده بودند، اما راهپیمایی ارواح وحشتناک بود.
«باید چه کار کنیم؟ به ما دستور بدهید...»
«فعلاً دهانتان را ببندید.»
«...»
راویل پاسخ کوتاهی به آن‌ها داد و پوشاندن شنل به من را تمام کرد. رفتار او نشان می‌داد که نگران لژیون ارواح نیست.
«همم.»
او به لباسم نگاه کرد و سر تکان داد.
«شنل هم به تو می‌آید.»
«ممنونم که درخواستم رو قبول کردی. با این حال، باید این کار رو انجام بدم.»
«درک می‌کنم. همان‌طور که می‌خواهی تمامش کن.»
«همین کار رو می‌کنم.»
لبخند زدم و برگشتم.
تعداد عظیمی از ارواح به سمت ما می‌دویدند.
『میدان نبرد پناهگاه یک موهبت با منطقه اثر گسترده است.』
『این موهبت توانایی‌های موجود احضارشده را در نقطه اوجش تثبیت می‌کند.』
『این موهبت کل میدان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.』
به آرامی شمشیر سیاه را بلند کردم.
سپس، به حرف آمدم.
«تناسخ صد شبح.»
سایه زیر پاهایم مانند گرگ و میش گسترده شد.
[مهارت شما در حال فعال شدن است.]
عصرگاه.
آسمان از غروب سرخ بود و افق با سایه‌ها تاریک شده بود.
-چی...!
ژنرالی که سوار بر پگاسوس خود پیشگام حمله بود، متوقف شد. ارواحی که به دنبالش می‌آمدند نیز ایستادند. حمله‌ای که با چنان اطمینانی سعی در درهم شکستن ما داشت، توسط سایه‌ای که زمین را دفن می‌کرد، مسدود شد.
«ارباب من.»
یکی از سایه‌ها دهان باز کرد.
«مرا صدا زدید؟»
پرتا روی یک زانو زانو زد.
ظاهر او با همیشه متفاوت بود. او در فرم ظریف استل نبود. ماده‌ای قرمز تیره بی‌وقفه از بدن پرتا تراوش می‌کرد. این فرم، فرم پادشاه اهریمن باران پاییزی بود که زمانی با او جنگیده بودم.
『این موهبت توانایی‌های موجود احضارشده را در نقطه اوجش تثبیت می‌کند.』
فقط پرتا نبود.
پشت سر او جنگجویانی با رداهای تیره ایستاده بودند. هر کدام چهره، اصالت و زندگی متفاوتی داشتند، اما همه زیر رنگ سیاه متحد شده بودند.
«به ارباب جوانِ بهشت‌های دوزخی درود می‌فرستیم!»
آن‌ها کسانی بودند که زندگی‌ام را اثبات می‌کردند.
در آن شنل سیاه، گفتم: «لطفاً برای من بجنگید.»
اعضای فرقه که از آیین سایه‌ها پیروی می‌کردند، همزمان تعظیم کردند.
«فرمان ارباب جوان را می‌پذیریم!»
لحظه آغاز جنگ فرا رسیده بود.