چپتر 137: ویرانه. (۲)
0۲.
«اونجا رو نگاه کنید! اونجا...»
«چـ... چیکار‌بدون کنیم؟ برم‌پاسخ معلم خبر کنم؟»
دانش‌آموزان در حیاط مدرسه‌درآمد جمع شده بودند و‌اما به پشت‌بام اشاره می‌کردند.
«اون پسره می‌خواد چیکار کنه؟»
«نمی‌دونم. انگار می‌خواد بپره...»
دانش‌آموزی روی‌بدون لبه‌ی پشت‌بام‌پاسخ ایستاده بود.
«چیکار کنیم؟»
«لعنتی! یکی‌موقعیت بره یه‌نشان معلم بیاره!»
«اونجا! اونجا!»
دانش‌آموزانی که فوتبال بازی می‌کردند. دانش‌آموزانی که قدم می‌زدند. حتی آن‌هایی که کمی دیرتر از مدرسه خارج‌درست می‌شدند. بچه‌هایی که در گوشه و کنار محوطه پراکنده بودند، دسته‌دسته دور هم جمع شدند. این رفتاری غریزی‌افتاد بود. احساس می‌کردند هر اتفاقی که قرار است بیفتد، چیزی نیست که خودشان به‌تنهایی از پس آن برآیند.
«این...!»
برخی تصمیم گرفتند‌واکنش به جای تجمع بی‌فایده،منتظر سریع وارد عمل شوند.
«اوضاع اصلاً خوب نیست. گونگ‌جا! با ۱۱۹ تماس بگیر. نام‌نمی‌دانستم مدرسه‌مان را بگو و اطلاع بده که دانش‌آموزی قصد دارد از‌قبل پشت‌بام بپرد. عجله کن! من به پشت‌بام می‌روم تا مانعش شوم!»
راویل کسی را برای خبر کردن معلم نفرستاد. به جای اینکه دنبال کسی بگردد‌یخ‌زده‌ام تا مسئولیت را به گردن او بیندازد، با فوریت به موقعیت واکنش نشان داد.بام راویل بدون اینکه منتظر پاسخ من بماند، با شتاب به سمت ساختمان اصلی مدرسه دوید.
«آه...»
با دیدن پشت راویل، بدن یخ‌زده‌ام به حرکت درآمد. درست‌شتاب است. نمی‌دانستم چه اتفاقی دارد می‌افتد، اما وقت برای دست‌دست کردن‌درست نبود. با عجله شماره‌ها را روی تلفن همراهم گرفتم. یک. یک...
بام!
درست قبل از اینکه بتوانم دکمه‌ی نه را فشار دهم، چیزی روی زمین افتاد. در ابتدا فکر‌درست کردم دانش‌آموز پریده است. با این حال، صدای برخورد برای اینکه بدن یک انسان باشد، بیش از‌زمین حد ضعیف بود. این صدای دانش‌آموز روی پشت‌بام بود که تلفن همراهش را به پایین پرت کرده بود.
«......»
در حالی که دکمه‌ی‌نشان نه را فشار می‌دادم،پاسخ به پشت‌بام نگاه کردم.
نگاه‌هایمان در هم گره خورد.
همان چهره‌ای بود که در کلاس دیده بودم. پسری که در ردیف‌پشت آخر کنار پنجره می‌نشست و در سکوت، به‌تنهایی درس می‌خواند. اما تازه در‌تلفن این لحظه بود که احساس کردم دارم چهره‌ی این کودک را به‌درستی می‌بینم.
چشمان کودک سیاه بود.
گونه‌های کودک سفید بود.
«——.»
کودک گوشه‌ی لبش‌منتظر را به لبخندی‌شتاب تمسخرآمیز بالا برد.
به‌آرامی، لب‌هایش تکان خورد. صدایی خاموش. کلماتش در فاصله‌ی بینمان دفن‌نبود شدند، اما با نگاه کردن به لب‌هایش می‌توانستم آن‌ها را بخوانم.زمین کلمه‌ای که باید تشخیصش می‌دادم، حتی اگر نمی‌خواستم به آن اعتراف کنم.
[بمیر.]
سپس.
انگشتان کوچکش که مانند چنگک به‌شتاب نرده‌های پشت‌بام چسبیده بودند، رها شدند.پشت او خود را رها کرد و—
باد.
انسان.
«■■■■■■■■!!»
دانش‌آموزان جیغ کشیدند. دنیا پر از هیاهو شد. کسی با‌دوید ناله‌ای مقطع گفت: «چه ■!» کسی در حالی که تشنج‌اما کرده بود، آستین یونیفرم شخص دیگری را پاره کرد: «آا■آا■آآه!»
«■لم! مع■!»یخ‌زده‌ام «لعنـ■،» «این‌درآمد ■ است!»
در یک چشم‌به‌هم‌زدن.
مدرسه دیگر مدرسه نبود. همه‌چیز در هرج‌ومرج فرو‌درآمد پاشید. حیاط مدرسه به بیابانی متروک بدل گشت.شماره‌ها ساختمان اصلی چیزی جز یک زندان مخوف نبود.
کلاس درس، کشتارگاهی برای حیوانات یا مزرعه‌ای برای پرورش آن‌ها‌دوید بود. حیوانات همیشه گرسنه بودند. در دنیای کشتارگاه‌ها و قفس‌ها،اما انسان تنها برای تبدیل شدن به یک جسد وجود داشت.
سرخ.
انسانی مرده بود.
«......»
در حالتی خلسه‌وار به محوطه‌ی مدرسه نگاه کردم. آجرها غرق در خون شده بودند.یخ‌زده‌ام سرخی مدام گسترش می‌یافت. دانش‌آموزان از ترس اینکه مبادا این سرخی پاهایشان را لکه‌دار کند،قبل به عقب رفتند. برخی تلفن‌های همراهشان را بیرون آوردند. چیلیک! صدایی مصنوعی به صدا درآمد.
«آه.»
آن صدا‌موقعیت بدنم را‌نشان به حرکت واداشت.
«این کار رو نکنید.»
به سمت دانش‌آموزان رفتم.
«دارید چیکار‌یخ‌زده‌ام می‌کنید؟ عکس نگیرید!درست گفتم بس کنید!»
دانش‌آموزان یکه خوردند. اما لحظه‌به‌لحظه بر تعدادشان افزوده می‌شد. با رها‌سمت کردن توپ فوتبال در آن بیابان، با رها کردن گل‌های مسیر پیاده‌روی‌می‌افتد و پشت کردن به راه خانه، افراد بیشتری دور هم جمع می‌شدند.
«بس کنید!»
وقتی یک سمت را‌پاسخ مسدود می‌کردم، در سمت دیگر‌اصلی تلفن‌های همراهشان را بیرون می‌آوردند.
«می‌گم بس‌یخ‌زده‌ام کنید! لعنتیا، این‌درست کار رو نکنید!»
احساسی غیرقابل‌توصیف تا گلویم بالا آمد. حس می‌کردم الان است که زیر گریه بزنم. خشم.دیدن تحقیر. انزجار. در ساختمان اصلی، در طبقه‌ی اول، طبقه‌ی دوم، طبقه‌ی سوم، طبقه‌ی چهارم و‌همراهم طبقه‌ی پنجم، دانش‌آموزان سرهایشان را بیرون آورده بودند تا خیره شوند. چهره‌هایی بی‌شمار. با چشمانی بی‌شمار.
آن‌ها فقط نگاه می‌کردند.
«بس! کنید!»
غروب آفتاب سرخ بود.
«لعنت بهش.»
چرا؟
«عکس. گرفتن رو. تموم کنید!»
آن صد چهره کاملاً بی‌تفاوت و بی‌روح بودند. از طبقه‌ی اول، ارباب اژدهای سیاه به این سو نگاه می‌کرد. از‌فشار پنجره‌ی طبقه‌ی سوم، چهره‌ی مفتش بدعت‌کار بیرون زده بود. جنگجوی صلیبی و کنت از روی زمین تماشا می‌کردند. بچه‌های اقامتگاه‌حالی آتش دوزخی مرا محاصره کرده بودند. فرقه‌گرایان در حیاط مدرسه ایستاده بودند. چیلیک! چیلیک. انگشتانشان را برای گرفتن عکس تکان می‌دادند.
+
کسی که‌دوید مرا به قتل‌بدن رساند، تو بودی.
فراموش نکن.
تو مرا کشتی.
+
به پشت‌بام نگاه کردم.
«......»
راویل از‌یخ‌زده‌ام بالا به‌درآمد من نگاه می‌کرد.
«اما، گونگ‌جا.»
صدای راویل‌دوید از آسمان‌پشت به گوش رسید.
«مگر تو‌بدون نبودی که‌پاسخ او را کشتی؟»
جهان به ویرانه‌ای بدل گشت.
آسمان کاملاً سرخ شد.
مانند آبرنگ، سرخی‌دیدن چکید و زمین را‌حرکت در خود غرق کرد.
مردم سرخ شدند‌منتظر و دیدگان من‌شتاب نیز به سرخی گرایید.
«—همان‌طور که همه‌ی شما‌درآمد مطلع هستید، اتفاقی رسوایی‌آور در‌وقت مدرسه‌ی ما رخ داده است.»
مدیر در سالن اجتماعات در‌داد حال سخنرانی بود. او چهره‌ی‌شتاب قدیس شمشیر را بر صورت داشت.
«اما من به‌دیدن دانش‌آموزان راهنمایی و‌یخ‌زده‌ام دبیرستان شینسو ایمان دارم...»
سرخی.
«اون همچین‌یخ‌زده‌ام پیامی فرستاده بود.درست واقعاً دیوونه نبود؟»
در کلاس درس، دانش‌آموزان‌نشان با چهره‌های کنت و جنگجوی‌بماند صلیبی مشغول غیبت کردن بودند.
«آره. الان که فکرش‌پشت رو می‌کنم، همیشه یه‌درآمد کم عجیب و غریب بود.»
سرخی.
«آدمایی که سر این قضیه شلوغش می‌کنن رو نادیده بگیر. اونا‌نبود فقط یه مشت مبارز کیبوردی‌ان که هیچ‌وقت جرئت ندارن تو روی‌زمین کسی حرفی بزنن. هه. فقط باید انگشتای اون عوضی‌ها رو قطع کرد.»
در خانه، پدرم با‌نشان چهره و لبخند به هو-ریونگ‌بماند در حال نوشیدن ویسکی بود.
«آره بابا. تو زندگی گاهی پیش میاد آدم کتک بخوره. که چی؟ چرا‌وقت فقط به خاطر یه همچین چیزی باید تسلیم بشه و بمیره؟ کلاً دنبال جلب‌افتاد توجه نبود؟ هی! به چهار پادشاه آسمانی زنگ بزن! بیا بریم یه بازی بزنیم!»
برادر بزرگ‌ترم با صدای‌پاسخ شاد و بی‌خیال امپراتور شعله،اصلی دستش را دور شانه‌ام انداخت.
سرخی.
«بله، معلم شما هم‌نشان ویران شده است. من‌پاسخ هم به‌شدت ناراحتم، اما—»
معلم راهنما پشت تریبون‌پشت صحبت می‌کرد. چهره‌ی او،درآمد چهره‌ی مار سمی (افعی) بود.
«—این دورانی بسیار حیاتی برای شما دانش‌آموزان است. وقتی به سال سوم برسید، زمان مثل برق‌درآمد و باد می‌گذرد. در واقع، برنده‌ها و بازنده‌ها در همین سال دوم، یعنی امسال مشخص می‌شوند.فشار با دقت به این فکر کنید که چه چیزی برایتان اهمیت دارد و خودتان را جمع‌وجور کنید.»
دانش‌آموزان دهان‌یخ‌زده‌ام باز کردند. و‌درست یک‌صدا پاسخ دادند.
«چشم، آقا معلم.»
تنها مبصر کلاس بود‌پشت که بدون گفتن کلمه‌ای،درآمد سرش را پایین انداخته بود.
مبصر کلاس‌بدون چهره‌ی ارباب اژدهای‌بماند سیاه را داشت.
گل سفیدی روی میز آن بچه گذاشته شد. یک روز. دو‌نبود روز. سه روز. کمتر از یک هفته بعد، میز ناپدید شد‌زمین و به جای دیگری رفت. نمی‌دانستم چه کسی آن را برده است.
حتی یک دانش‌آموز‌واکنش هم نپرسید چه کسی‌منتظر آن را برداشته است.
هیچ میز جدیدی‌دیدن در صندلی کنار پنجره‌ی‌حرکت ردیف آخر ظاهر نشد.
«......»
باد وزید.
پرده در باد تکان خورد.
در آنجایی‌دوید که باد می‌وزید،بدن هیچ‌کس حضور نداشت.
[تروما تکرار خواهد شد.]
سپس.
[شدت مجازات بالاست.]
[مجازات، مسیر حیوانی است.]
دینگ،
دانگ،
دینگ،
دانگ.
ملودی رقت‌انگیزی به صدا درآمد.
نویزی در این صدا پنهان بود. زنگ مدرسه با صدایی الکترونیکی به صدا درآمد که ادای صدای طبیعی را درمی‌آورد. برای پنهان کردن این حقیقت که چیزی جز یک صدای جعلی نبود، ملودی پرانرژی‌تر و سرزنده‌تر شد.
-اینجا بخش رادیو است، به اطلاع تمامی دانش‌آموزانی که در محوطه مدرسه باقی مانده‌اند می‌رسانیم...
یک تقلید.
-به‌جز دانش‌آموزانی که در مطالعه خودآموز شبانه شرکت می‌کنند، لطفاً همین حالا به خانه بروید. یک بار دیگر، بخش رادیو اعلام می‌کند...
چیزی که شکست خورده بود.
-اخیراً برخی از دانش‌آموزان پس از پایان زمان تعطیلی در محوطه مدرسه باقی مانده‌اند. از دانش‌آموزانی که اکنون در مدرسه هستند تقاضا می‌شود در صورتی که برای مطالعه خودآموز شبانه ثبت‌نام نکرده‌اند، به خانه بازگردند.
در حالی که احساس می‌کردم دل و روده‌ام به هم می‌پیچد، چشمانم را باز کردم.
«سونبه، بیدار شو! تعطیل شدیم!»
«......»
«اوه؟ که بیداری.»
مفتش بدعت‌کار با لبخندی درخشان گفت.
«اما اصلاً خوب نیست که روی میزتون بخوابید! برای کمرتون ضرر داره و مهم‌تر از اون، خواب راحتی نخواهید داشت. درک می‌کنم که دارید درس می‌خونید...»
منتظر نماندم تا حرف‌های مفتش بدعت‌کار تمام شود. بلند شدم و با سرعت از کتابخانه بیرون دویدم. از پشت سرم، صدای مفتش بدعت‌کار را شنیدم.
«آه، سونبه! نباید توی راهروها بدوید!»
در حالی که در راهروها می‌دویدم، دندان‌هایم را روی هم ساییدم.
'فهمیدم.'
منشأ سردرگمی‌ام را پیدا کردم.
این بدون شک تروما قاتل صورت‌های فلکی، لفانتا اِگیم بود.
فقط مسئله این بود که خاطرات من مانند [پوسته] روی کابوس لفانتا اِگیم کشیده شده بود.
همان موقعیت.
همان بازیگران.
با این حال، ظاهر آن‌ها شبیه به افراد زندگی من بود، نه کسانی که لفانتا اِگیم به یاد می‌آورد. به همین دلیل بود که ارباب اژدهای سیاه، جنگجوی صلیبی و کنت تبدیل به دانش‌آموز شده بودند. استاد و به هو-ریونگ هم به پدر و مادر من تبدیل شده بودند.
و اما من.
'من مقصرم.'
طعم خون در دهانم پیچید.
'من عامل این وضعیتم.'
تا به حال تروماهای زیادی را تجربه کرده بودم، اما هر بار، فقط یک [ناظر] بودم. همیشه احساس می‌کردم یک ناظر اول‌شخص هستم. اما از آنجا که رتبه‌ام بالا رفته بود، مجازات هم افزایش یافته بود.
اینجا، من در این تروما دخیل بودم.
نه فقط من، بلکه تمام کسانی که می‌شناختم.
به جز یک نفر.
'لعنتی!'
به پله‌ها رسیدم.
[رفتار شایسته؟]
[زندگی شاد؟]
[با قلبی خوشحال؟]
شعاری که حتی نمی‌توانستم به آن بخندم، روی پله‌ها آویزان بود. با من شوخی نکنید. جداً، شوخی نکنید. در حالی که در دلم ناسزا می‌گفتم، به ردیف پله‌هایی که به پشت‌بام ختم می‌شد نگاه کردم.
تنها کسی که در این دنیا به یاد نمی‌آوردم، آنجا ایستاده بود.
'قاتل صورت‌های فلکی.'
جثه‌اش کوچک بود. آن دانش‌آموز درِ آهنی را گرفت و به عقب و جلو تکان داد. جیر. تق! زنجیرها آن‌قدر محکم بودند که باز کردنشان دشوار به نظر می‌رسید.
«هاا... کلید...»
دانش‌آموز آهی کشید و برگشت. در همان لحظه، نگاه‌هایمان به هم گره خورد. دانش‌آموز برای کسری از ثانیه نفسش را حبس کرد و سپس مؤدبانه سرش را خم کرد.
او با سری افکنده به من سلام می‌کرد.
'چرا زودتر متوجه نشدم؟'
وقتی فهمیدم آن بچه همکلاسی من است، باید می‌فهمیدم که یک جای کار می‌لنگد. مگر واضح نبود؟
کدام همکلاسی‌ای با تعظیم کردن به همکلاسی دیگرش سلام می‌کند؟
این اشتباه بود.
«......»
دانش‌آموز با احتیاط نگاهم کرد و سپس بی‌صدا شروع به راه رفتن کرد. وقتی سعی کرد از کنارم رد شود، صدایش زدم.
«یک لحظه صبر کن.»
«بله؟»
دانش‌آموز طوری با احترام صحبت کرد که انگار این کار کاملاً طبیعی بود. او مستقیماً به چشمانم نگاه نکرد، بلکه با احتیاط از زاویه‌ای پایین به بالا نگاهم کرد.
گلویم فشرده شد.
«...لطفاً گوشیت رو یک لحظه به من قرض بده.»
«......»
«خواهش می‌کنم.»
دانش‌آموز مطیعانه گوشی‌اش را به من داد. او برای لحظاتی سکوت کرده بود، اما این سکوت به معنای رد کردن درخواست من برای دیدن گوشی‌اش نبود. او فقط از اینکه من با لحنی مؤدبانه صحبت کرده بودم، گیج شده بود.
گوشی را که هیچ رمزی نداشت، باز کردم.
+
پیام‌ها از طرف شماره نامشخص: ۴۷
+
پیام‌ها را یکی‌یکی باز کردم.
به آن‌ها نگاه کردم.
[خیلی دلم برای سال‌اولی‌های مدرسه‌مون می‌سوزه [😭][😭] اونا مجبورن به تو بگن سونبه، ■■. تا حالا به این فکر کردی که چه حسی دارن؟ عذاب وجدان نمی‌گیری؟]
[هی، داری منو نادیده می‌گیری؟]
[واو! دانش‌آموزی هست که هیچ‌وقت یونیفرمش رو نمی‌شوره؟!]
[■■... چقدر کثیف. چطور می‌تونی حتی از معلم ریاضی هم کثیف‌تر باشی؟ خخخ]
[دیروز فقط چون تو راهرو بهت سلام کردم از خوشحالی داشتی می‌مردی، خخخ. من فقط تو سنگ کاغذ قیچی باختم، باشه؟ دچار سوءتفاهم نشو [😭][😭]]
[■■ توی یه زباله‌دونی زندگی می‌کنه. کفش‌های سالن و یونیفرم‌های مدرسه‌اش همگی قابل بازیافتن. تنها زباله‌ای که نمیشه بازیافتش کرد خود ■■ئه.]
[بوی گند میدی. جداً، بوی تعفنت خفه‌کننده‌ست.]
[بعد از کلاس می‌بینمت.]
تق.
گوشی را بستم.
دیگر نمی‌توانستم بیشتر از این بخوانم.
«......»
چشمانم را بستم و نفس کشیدم. نفس کشیدم و به سختی توانستم خودم را آرام کنم. در این تروما، خنجرم یا دستمالی که راویل به من هدیه داده بود را به همراه نداشتم. آرام کردن احساساتم تلاش زیادی می‌طلبید.
«چرا...»
به [گذشته‌ی قاتل صورت‌های فلکی] نگاه کردم.
«چرا گوشیت رو با خودت میاری مدرسه؟ می‌تونی فقط توی خونه نگهش داری.»
سپس، دانش‌آموز پاسخ داد.
«...شما گفتید که اگه نیارمش، من رو می‌کشید.»
وقتی آب دهانم را قورت دادم، سرمای آن را حس کردم.
سرم گیج رفت.
«پس، کلاً بنداز
*** 138 - CH.133. [¦¦. (1)].txt ***