چپتر 105: اژدها، ققنوس و ببر (۳)
0پس از جنگ بزرگ جناح‌های حق و نامتعارف، تمام فرقه‌های‌کرده متعلق به جناح حق مجبور شدند درس‌های جنگ گذشته را تحلیل‌نتوانستند کنند و به قدرت واقعی اتحاد نامتعارف مسیر تاریک پی ببرند.
جنگ بزرگ جناح‌های حق و نامتعارف با پیروزی جناح حق‌تیغه به پایان رسیده بود، اما آسیبی که فرقه‌های حق متحمل‌فرقه شده بودند، با دوران تأسیس امپراتوری مینگ قابل مقایسه بود.
تا آن زمان، فرقه‌های مسیر‌نام تاریک را صرفاً طردشدگانی می‌دانستند‌محتاط که جایی در فرقه‌های حق نداشتند.
اگرچه در میان فرقه‌های منفرد آن‌ها کسانی بودند‌مرکزی که قدرت قابل‌توجهی داشتند، اما هرگز آن‌قدر قوی‌موضوع نبودند که بتوانند بر دژ فرقه‌های حق غلبه کنند.
این کاملاً طبیعی بود.
فرقه‌های مسیر تاریک افراد معدودی داشتند که دودمان رزمی خود را برای مدت‌بزرگ‌ترین طولانی حفظ کرده باشند، و همان چند خانواده رزمی که ادعا می‌کردند دودمانی‌موضوع چند صد ساله را به ارث برده‌اند، نتوانستند یک نیروی متحد تشکیل دهند.
اصطلاح «جنگ بزرگ جناح‌های حق‌نام و نامتعارف» اصلاً قبل از‌محتاط تأسیس امپراتوری مینگ وجود نداشت.
فرقه‌های مسیر تاریک صرفاً اراذل و اوباش پستی بودند که‌فرقه به مردم عادی می‌چسبیدند و از آن‌ها سوءاستفاده می‌کردند، و دنیایی‌حمله که دنیای رزمی نامیده می‌شد، منحصراً به جناح حق تعلق داشت.
و سپس، خاندان پنگ‌رزمی هبی، اتحاد نامتعارف مسیر‌طولانی تاریک را متحد کرد.
پنگ گوناک، مستبد تیغه نابودگر آسمان و بزرگ‌ترین فرد مسیر تاریک در‌آسمان زمان خود، ابتدا فرقه‌های مسیر تاریک را در سراسر دشت‌های مرکزی سازماندهی کرد‌قهرمان و ده فرقه بزرگ مسیر تاریک تحت نام اتحاد نامتعارف گرد هم آمدند.
چند قهرمان جناح حق که از این موضوع محتاط شده بودند، به هبی‌عمارت یورش بردند و به عمارت خاندان پنگ حمله کردند و در طول این‌اگه هرج و مرج، بانوی بزرگ خاندان پنگ در آن زمان به قتل رسید.
این آغاز جنگ‌بزرگ‌ترین بزرگ جناح‌های حق‌سراسر و نامتعارف بود.
«پس می‌بینی،معدودی خاندان ما‌رزمی در واقع قربانیه.»
«اگه بخوای دقیق باشی، این درست نیست. شنیدم قهرمانان جناح حق که اون زمان‌فرد به هبی حمله کردن، همه‌شون کسایی بودن که اعضای قبیله‌شون رو به دست خاندان‌یورش پنگ از دست داده بودن. دقیق‌تر نیست اگه بگیم این مسئله‌ای از کینه‌های درهم‌تنیده بود؟»
حرف‌های مورونگ چونگ حقیقت داشت.
اما من چه کار می‌توانستم بکنم؟سراسر اگر قرار بود حمله کنند، باید خیلی‌گرد بی‌سروصدا کینه‌شان را تسویه می‌کردند و می‌رفتند.
چرا باید در‌دودمان این بین، مادرِ‌برای پدربزرگم را می‌کشتند؟
در هر حال، پدربزرگِ پدرم که از خشم کور شده بود، جنگ‌آسمان بزرگ جناح‌های حق و نامتعارف را شروع کرد، از جاودانه شمشیر کوهستان‌آمدند ژونگنان شکست خورد و حالا، شصت سال از آن زمان گذشته است.
مجمع اژدها و ققنوس توسط فرقه‌های حق آغاز شد که از قدرت متحد اتحاد‌حمله نامتعارف مسیر تاریک نگران بودند؛ هدفشان ایجاد رفاقت در میان نسل جوان و تبدیل اتحاد‌باشی دنیای رزمی که در آن زمان فقط یک نام بود، به یک فدراسیون منسجم‌تر بود.
«به هر حال، حرفم اینه که اگه بهش فکر‌سازماندهی کنی، برای ایجاد این رویدادی که بهش میگن مجمع‌یورش اژدها و ققنوس، باید از خاندان من ممنون باشن.»
«آره، آره، عجب‌دودمان کار بزرگی. بیا،برای یکم شیرینی بخور.»
«این یه راه‌سپس قشنگ برای اینه که‌کرد بهم بگی خفه شم...»
در حالی که شیرینی‌ای که مورونگ چونگ بهم‌قهرمان داده بود را می‌جویدم، این را زیر لب زمزمه‌هرج کردم و به پایین، به میدان مبارزه نگاه کردم.
در میدان مبارزه وسیع، دو رزمی‌کار در حال ادای احترام اولیه به‌نام یکدیگر بودند و در سکوهای مدوری که آن را احاطه کرده بود،هرج جمعیت زیادی در حالی که تماشا می‌کردند، با صدای بلند پچ‌پچ می‌کردند.
در دنیای رزمی فعلی، هیچ‌خود رویداد دیگری وجود نداشت که بیشتر‌باشند از این مورد توجه قرار گیرد.
فکر کنم بشود آن را یکی‌هبی از ویژگی‌های چین قرون وسطی نامید،آسمان جایی که سرگرمی در آن کمیاب بود.
رزمی‌کارانی جاودانه‌مانند که در سکوت در فرقه‌های بزرگ سراسر دشت‌های مرکزی‌یورش آموزش دیده بودند، ستون‌های آینده که مسئولیت نسل بعدی دنیای رزمی را‌می‌بینی بر عهده داشتند، دور هم جمع می‌شدند تا مبارزات دوستانه‌ای برگزار کنند.
از زمان‌های بسیار قدیم، مردم‌ابتدا همیشه در مورد اینکه «چه‌فرقه کسی قوی‌ترین است» مشتاق بوده‌اند.
«اوه، اون‌معدودی بچه یه مهارت‌هایی‌خود داره. اسمش چیه؟»
«سوک جونووک،داشت پسر دوم رهبر‌پنگ فرقه لاجوردی اعظم.»
«کارش خوبه. گاردش محکمه.»
دو روز از‌بزرگ‌ترین شروع مجمع اژدها‌سراسر و ققنوس گذشته بود.
من تمام روز اول را به خاطر عوارض جانبیِ درگیری با‌باشند دو استاد اعظم در بستر بیماری افتاده بودم، بنابراین منصفانه بود‌نیروی اگر بگویم این اولین روزی بود که آن را شخصاً تماشا می‌کردم.
منطقه اطراف حیاط اصلی آموزش اتحاد دنیای رزمی،گوناک جایی که مسابقات در آن برگزار می‌شد، اکنون‌سراسر تحت تدابیر امنیتی به شدت سخت‌گیرانه‌ای قرار داشت.
به نظر می‌رسید اتحاد دنیای رزمی هر‌آمدند ارتش خصوصی‌ای را که می‌توانست در یک‌حمله لحظه بسیج کند، گرد هم آورده بود.
تنها دو روز از آن هرج و مرج در ووچانگ گذشته بود‌نام و اگر آن‌ها در اینجا نمایش شرم‌آور دیگری از خود نشان می‌دادند، اعتبار‌مرج اتحاد قطعاً به خاک مالیده می‌شد، بنابراین فکر کنم چاره‌ای جز این نداشتند.
«اونایی که اونجا‌دودمان جمع شدن، از دنیای‌مدت رزمی شانشی هستن، درسته؟»
«فقط شانشی نیست؛ شائولین و وودانگ هم باهاشون هستن. اساساً می‌تونی‌نابودگر بگی که تمام نسل جوان نه فرقه بزرگ اونجا جمع شدن. اونجا،گرد کسی که به طور خاصی به چشم میاد، آرهات کوچک از شائولینه.»
«این... اِهم... "به چشم‌تحت میاد" به نظرم یکم‌قهرمان توصیف بیش از حد متواضعانه‌ایه.»
در میان نسل جوان، کسانی که به نه فرقه بزرگ‌فرقه و پنج خاندان بزرگ تعلق داشتند، در گروه‌های خودشان جمع شده‌حمله بودند و مسابقات را تماشا می‌کردند یا با یکدیگر صحبت می‌کردند.
در جهتی که مورونگ چونگ اشاره می‌کرد، مردی که به‌کرده نظر می‌رسید با یک سبک هنری کاملاً متفاوت نقاشی شده‌برده‌اند است، ناگهان سرش را چرخاند تا به این طرف نگاه کند.
چشمانم با‌داشت چشمان مرد‌خاندان تلاقی کرد.
غولی با سر طاس و براق که لباس راهبان‌موضوع بر تن داشت، لحظه‌ای به این طرف خیره شد و‌بانوی سپس یک دستش را به نشانه سلام بودایی بالا آورد.
من به طور غریزی در جواب سلامش سرم‌مرکزی را تکان دادم و چشمان غول طوری باریک شد‌محتاط که انگار دارد به یک کرم حشره نگاه می‌کند.
«چرا از من متنفره؟»
«دلیلی داره که‌سپس شائولین از خاندان‌هبی پنگ خوشش بیاد؟»
«راست میگی. اما مگه مجمع‌نام اژدها و ققنوس فقط برای اعضای‌یورش نسل جوانِ زیر سی سال نیست؟»
«شنیدم آرهات کوچک تازه بیست و‌سراسر هشت سالش شده. اون به زور‌نام شرایط شرکت در مسابقات رو داره.»
«بهش می‌خوره‌معدودی بالای چهل‌رزمی سالش باشه...»
آن مرد، و کسی‌خاندان که گفته می‌شود شاگرد‌گوناک جاودانه شمشیر کوهستان ژونگنان است.
شنیده بودم که در میان شرکت‌کنندگان این مجمع‌قهرمان اژدها و ققنوس، آن دو نفر تنها کسانی‌طول بودند که در قلمرو استاد اعظم قرار داشتند.
به احتمال زیاد، یکی‌فرد از آن دو نفر به‌سازماندهی مرحله نهایی راه پیدا می‌کرد.
در این صورت، من مجبور می‌شدم حداقل با‌طولانی یکی از آن‌ها مبارزه کنم و باید امیدوار‌می‌کردند می‌بودم که آن شخص، شاگرد جاودانه شمشیر باشد.
حداقل من با جاودانه‌خاندان شمشیر پیر کمی رابطه‌گوناک دوستانه برقرار کرده بودم.
«اوه، سوک جونووک برد!»
«چی، خب این‌بزرگ‌ترین که واضح بود.سراسر نفر بعدی کیه؟»
«ژوگه یونگ و شاگرد‌رزمی دوم فرقه چینگچنگ هستن.طولانی اسم اون یکی رو نمی‌دونم.»
«هونگ بانوی هست.»
«آه، بله، فهمیدم.»
مورونگ سوجونگ که از پشت سرم‌سراسر با چشمانی شعله‌ور به پایین خیره‌نام شده بود، این را به زبان آورد.
آن مرد هر بار که من چیزی برای خوردن‌حفظ از مورونگ چونگ قبول می‌کردم، نیت قتل از خودش ساطع‌ارث می‌کرد، اما در واقع هرگز جلوی این کار را نمی‌گرفت.
صادقانه بگویم، اصلاً‌سپس نمی‌دانستم او سعی‌هبی دارد چه کار کند.
«نوبت تو هم‌فرقه به زودی می‌رسه. به‌آمدند اندازه کافی آماده هستی؟»
«تا زمانی که‌بزرگ‌ترین اون یارو، هونگ‌سراسر بانوی، برنده نشه، آره.»
«انتظار داری‌معدودی از چه‌رزمی روش‌هایی استفاده کنه؟»
من به ژوگه یونگ که بادبزن‌هبی آهنی‌اش را در دست داشت نگاه‌آسمان کردم و در فکر فرو رفتم.
رهبر خاندان مورونگ‌فرقه برنامه مسابقات مرا‌گرد ترتیب داده بود.
اگر ژوگه یونگ در آن مبارزه پیروز می‌شد و‌سازماندهی من هم در برابر حریف بعدی‌ام برنده می‌شدم، آن‌وقت من‌بردند و ژوگه یونگ در مرحله بعد با هم روبرو می‌شدیم.
از آنجایی که خاندان ژوگه با‌برای خاندان اون جینجو در حال توطئه‌چینی‌همان بود، این مطمئن‌ترین راه به حساب می‌آمد.
ژوگه یونگ قطعاً‌سپس با روشی برای کشتن‌کرد من به میدان می‌آمد.
غیر از این، هیچ راهی وجود نداشت که من در‌محتاط طول مجمع اژدها و ققنوس بمیرم، و اگر تا زمان‌قتل پایان مجمع هیچ اتفاقی نمی‌افتاد، خاندان اون جینجو قطعاً نابود می‌شد.
خود رهبر خاندان‌بزرگ‌ترین مورونگ برای محکوم کردن‌دشت‌های آن‌ها ظاهر شده بود.
برای تغییر این‌دودمان وضعیت، اون دوچون‌برای باید قدم پیش می‌گذاشت.
در حال حاضر حتی رهبر خاندان ژوگه هم در‌مستبد محوطه اتحاد حضور نداشت، بنابراین ارشدترین اساتید حاضر در‌مرکزی اتحاد، رهبر خاندان مورونگ و رهبر اتحاد دنیای رزمی بودند.
هر دوی آن‌ها می‌خواستند خاندان‌نام اون جینجو و به تبع‌محتاط آن، خاندان ژوگه را پایین بکشند.
اگر دو استاد اعظم متعالی هدایت‌سراسر اوضاع را بر عهده داشتند، حتی خاندان‌گرد بزرگ ژوگه هم چاره‌ای جز تسلیم نداشت.
مگر اینکه من را می‌کشتند تا مجمع اژدها‌طولانی و ققنوس را به آشوب بکشند و یک‌می‌کردند جنگ بزرگ بین جناح حق و نامتعارف راه بیندازند.
«نمی‌دانم.»
اما هیچ ایده‌ای‌فرقه نداشتم که چطور ممکن‌آمدند است چنین کاری کنند.
ژوگه یونگ یک‌بزرگ‌ترین رزمی‌کار در اوج‌سراسر قلمرو درجه یک بود.
شنیده بودم‌معدودی حدوداً بیست و‌خود پنج سالش است.
یک رزمی‌کار بالغ درجه یک‌پنگ در آن سن، به هیچ‌تیغه وجه سطح مهارت پایینی نداشت.
اما با آن سطح،تحت هیچ راهی نداشت که بتواند‌موضوع مستقیماً با من درگیر شود.
این چیزی بود که‌فرد نه تنها ژوگه یونگ، بلکه‌سازماندهی خاندان ژوگه هم باید می‌دانست.
تازه این‌طور هم‌دودمان نیست که بتواند‌برای از بیرون کمک بگیرد.
در اینجا، دو استاد اعظم متعالی،هبی یعنی مورونگ سوجونگ و رهبر اتحاد‌آسمان دنیای رزمی، از من محافظت می‌کردند.
علاوه بر این، محوطه اطراف‌نام میدان مبارزه توسط تقریباً تمام ارتش‌های‌یورش خصوصی اتحاد به شدت محافظت می‌شد.
هیچ راهی‌آسمان برای دریافت کمک‌ابتدا خارجی وجود نداشت.
حتی اگر خاندان ژوگه سعی‌خود می‌کرد از قدرت استراتژیست‌های خود‌کرده استفاده کند، باز هم غیرممکن بود.
فقط به خاطر فراری دادن مخفیانه رزمی‌کاران اتحاد از سالن‌تیغه پذیرایی در جریان حمله دو روز پیش، همین حالا هم‌فرقه باید از عواقب بعد از مجمع اژدها و ققنوس می‌ترسیدند.
قطعاً گیر می‌افتادند.
بیایید روند کار را‌فرد نادیده بگیریم و فقط‌مرکزی به هدف نگاه کنیم.
آن‌ها باید قبل از‌رزمی پایان مجمع اژدها و‌طولانی ققنوس من را می‌کشتند.
بدون هیچ کمک‌سپس خارجی و فقط‌هبی با قدرت خودشان.
از آنجا که نمی‌توانستند کس دیگری‌گرد را با خود همراه کنند، این کار‌عمارت باید توسط قدرت ژوگه یونگ انجام می‌شد.
یک نقشه مخفیانه‌بزرگ‌ترین برای اینکه ژوگه‌سراسر یونگ من را بکشد.
چیزی مثل یک‌دودمان دارو، مثلاً اشک‌های خونین‌مدت شنگرفی کرم ابریشم آسمانی؟
از دوران باستان، دوپینگ درست قبل از مسابقه‌گوناک یک سنت دیرینه در دنیای ورزش بود و‌سراسر چین قرون وسطی هم هیچ قانون ضد دوپینگی نداشت.
هیچ راهی برای متوقف کردن ژوگه یونگ‌آمدند وجود نداشت، مهم نبود قبل از بالا‌حمله آمدن تصمیم بگیرد چه چیزی مصرف کند.
با این حال، حتی هنر مخفی فرقه‌دشت‌های پنج سم هم نهایتاً می‌توانست کسی را‌آمدند به زور تا قلمرو استاد اعظم بالا بکشد.
طبق گفته رهبر خاندان تانگ، حتی با یک‌طولانی قرص جوانسازی بزرگ هم غیرممکن بود که در چنین‌دودمانی زمان کوتاهی، قلمرو فرد بیشتر از این بالا برود.
در این صورت، با‌خاندان چنین سطحی، او نمی‌توانست‌گوناک در برابر من مقاومت کند.
-کانگ!
سرانجام، ژوگه یونگ شمشیر‌فرد هونگ بانوی را شکست‌مرکزی و بادبزن آهنی‌اش را بست.
با صدای تیز «چرررک»، بادبزن آهنی با ظرافت حرکت‌حفظ کرد و دو رزمی‌کار قبل از پایین آمدن از‌ساله میدان مبارزه، با مشت‌های گره‌کرده به یکدیگر ادای احترام کردند.
«پس منم دیگه میرم پایین.»
«ببر!!»
مورونگ چونگ ناگهان‌بزرگ‌ترین ساعدم را گرفت‌سراسر و فریاد زد.
«باید ببری!معدودی تو مطلقاً!رزمی باید ببری!»
«هر کی ندونه فکر می‌کنه دارم میرم اون‌گوناک پایین که ببازم. مگه اینکه از نیزه الهی‌سراسر جهان، ارشد یانگ جوکیو قوی‌تر باشن، وگرنه عمراً ببازم.»
«بی‌احتیاطی نکن!سازماندهی بی‌احتیاطی نکن! باید‌نام کاملاً لهشون کنی!!»
«هی، تو‌آسمان مثلاً مال‌فرد جناح حقی.»
«آه، ولی زیادی بی‌ادب بودن هم‌برای دردسرسازه! می‌فهمی؟ مثل یک رزمی‌کار جناح‌همان حق رفتار کن! حق! جناح حق!»
«نه...»
طرز حرف زدنش‌فرقه مدام باعث می‌شد درباره‌آمدند وابستگی جناحی‌اش گیج شوم.
مورونگ سوجونگ که دیگر‌فرد نمی‌توانست به شلوغ‌کاری‌های مورونگ‌مرکزی چونگ گوش دهد، فریاد زد:
«چونگ-آه! کافیه! تو داری‌رزمی آبروی خاندان رو می‌بری...!طولانی تو، همین الان برو پایین!»
خندیدم و تیغه و‌خاندان پرچمی را که روی‌گوناک صندلی گذاشته بودم، برداشتم.
وقت کافی برای کشیدن سه‌نام پرچم نداشتم، اما حداقل باید‌محتاط یکی را حتماً با خودم می‌بردم.
پرچم خاندان پنگ.
پرچم خانواده من سبک ساده، بی‌آلایش، متواضعانه و فروتنانه‌حفظ خاص خاندانمان را حفظ کرده بود، بنابراین درست کردن‌ساله یکی از آن‌ها در یک شب کار سختی نبود.
تنها کاری که باید می‌کردم این‌هبی بود که کاراکتر پنگ را با‌آسمان رنگ سفید روی ابریشم مشکی پرکلاغی بنویسم.
آن را در‌فرقه دست گرفتم و انرژی‌ام‌آمدند را به گردش درآوردم.
با احساس سوزن‌سوزن‌بزرگ‌ترین شدن در ساعدم،سراسر میله پرچم سفت شد.
شانه‌ام را عقب کشیدم‌رزمی و آن را مستقیم به‌حفظ سمت میدان مبارزه پرتاب کردم.
-سووویش!
این پرتابی بود‌فرقه که با انرژی‌گرد شمشیر آمیخته شده بود.
کسانی که می‌توانستند این حرکت‌ابتدا را تشخیص دهند، برای پی‌فرقه بردن به قلمرو من مشکلی نداشتند.
میله پرچم در میان‌رزمی باد زوزه کشید و به‌حفظ مرکز میدان مبارزه کوبیده شد.
کوواانگ! با غرش‌سپس کرکننده‌ای، سنگ‌فرش‌های محکم میدان‌کرد مبارزه در هم شکستند.
در بالای آن، اساتید فرقه‌های مختلف‌گرد جناح حق، همگی به پرچمی که‌بردند در باد در اهتزاز بود خیره شدند.
می‌توانستم به تدریج‌بزرگ‌ترین تغییر هاله آن‌ها را‌دشت‌های روی پوستم احساس کنم.
شوک، غافلگیری، خشم‌دودمان و در نهایت، نفرتی‌مدت مملو از نیت قتل.
آن حس سوزن‌سوزن شدن.
با دریافت کامل بار خشم‌نام و نفرتی که در خاندان ما‌یورش تا مغز استخوان ریشه دوانده بود،
به سمت میدان مبارزه جهیدم.
در حالی که از‌رزمی بالای سر جمعیت می‌گذشتم، احساس‌حفظ می‌کردم نگاه‌هایشان روی من می‌بارد.
-کووونگ!
محکم درست‌سازماندهی در کنار پرچم‌نام خاندانم فرود آمدم.
نگاه‌های جمعیت مانند‌بزرگ‌ترین یک موج جزر‌سراسر و مدی بود.
نیت قتل آن‌ها‌دودمان مانند موجی خروشان‌برای به سمتم هجوم آورد.
در مقابل همه آن‌ها،خاندان تیغه‌ام را بیرون کشیدم‌گوناک و روی شانه‌ام گذاشتم.
دست چپم را‌فرقه تکان دادم و‌گرد محافظ ساعدم را گرفتم.
با لباس‌های رزمی جدید، و با ژست‌دشت‌های و نگرشی که برای هر کسی روشن می‌کرد‌قهرمان من یکی از اعضای خاندان پنگ هبی هستم.
«فرقه‌های صالح، جناح‌های مسیر‌رزمی حق، رزمی‌کاران جناح حق در‌حفظ زیر آسمان‌ها، خوب گوش کنید.»
به رهبر اتحاد دنیای‌خاندان رزمی نگاه کردم که‌گوناک در بالاترین جایگاه نشسته بود.
او داشت‌سازماندهی بی‌صدا سر‌تحت تکان می‌داد.
بله، او به‌بزرگ‌ترین من گفته بود که‌دشت‌های طوفانی به پا کنم.
تا آب‌معدودی را گل‌آلود کنم‌خود و ماهی بگیرم.
دقیقاً همین‌داشت کار را‌خاندان خواهم کرد.
نگاهم را تغییر دادم.
به ژوگه یونگ نگاه کردم‌ابتدا که در میان اعضای انجمن‌فرقه جنگل سفید جیانگنان نشسته بود.
آن عوضی با چشمانی‌رزمی آمیخته از نفرت و حسادت‌حفظ به من خیره شده بود.
حتماً چند باری دیده‌ای‌خاندان که نامزد سابقت چطور‌گوناک به من محبت می‌کرد.
بله، اگر عصبانی‌فرقه هستی، هیچ چیزی را‌آمدند در خودت نگه ندار.
دوباره نگاهم را تغییر دادم.
پس از بررسی چهره‌های اطراف،خود به مردی که روبرویم دندان‌هایش‌کرده را به هم می‌سایید نگاه کردم.
حریفم.
باید بگویم‌سازماندهی شانس به‌شدت بدی‌نام در قرعه‌کشی داشت.
شنیده بودم او‌بزرگ‌ترین شاگرد مستقیم رهبر فرقه‌دشت‌های دریاچه بزرگ ژجیانگ است.
اسمش را به خاطر‌رزمی نمی‌آوردم و قلمروش در‌طولانی اواسط درجه یک بود.
حریفی که فقط‌سپس با یک و نیم‌کرد حرکت کارش تمام می‌شد.
دستی که محافظ ساعدم‌تحت را گرفته بود به‌قهرمان سمت او دراز کردم.
دیدم که آن عوضی‌فرد جا خورد و یک‌مرکزی قدم به عقب برداشت.
انگشتم را دراز‌دودمان کردم و با اشاره‌مدت به او گفتم بیاید.
«خاندان پنگ‌داشت هبی از‌خاندان راه رسید.»
«این رفتار توهین‌آمیز و متکبرانه دیگر چیست! هیچ احترامی سرت نمی‌شود؟ خونی که‌عمارت به نام خاندان تو ریخته شده هنوز خشک نشده، و با این حال تو‌بخوای جرئت می‌کنی، جرئت می‌کنی چنین جنایتی را در حیاط اتحاد دنیای رزمی مرتکب شوی!»
«مفهوم احترام‌آسمان در جناح‌فرد حق واقعاً شگفت‌انگیزه.»
«چی؟»
با مرد جوان فرقه دریاچه‌پنگ بزرگ که صورتش از خشم‌تیغه سرخ شده بود، صحبت کردم.
«تنها کسانی که ما بهشون احترام‌گرد می‌ذاریم، اونایی هستن که خودشون رو‌بردند ثابت کرده باشن. خودت بیا اینجا.»
ضربه آرامی‌آسمان به میله‌فرد پرچم زدم.
همان به تنهایی کافی بود‌خود تا پرچم به شدت به‌کرده اهتزاز دربیاید و موج بردارد.
«با قدرت خودت بشکنش.»
«حتی اگر من نتوانم به‌نام هدفم برسم، قهرمانان صالح جناح‌محتاط حق تو را نخواهند بخشید!»
«بهانه‌تراشی می‌کنی،آسمان هنوز نجنگیده‌فرد نگران شکستی.»
«... اسم من جانگ—»
«علاقه‌ای ندارم.»
با گفتن این‌فرقه حرف، یک قدم‌گرد به جلو برداشتم.
جانگِ فلان جا خورد و سعی کرد سریع‌مرکزی عقب‌نشینی کند، اما بعد به نظر رسید از‌موضوع کار خودش خجالت کشیده و سر جایش خشکش زد.
مرد چند نفس عمیق‌رزمی کشید و سپس با نگاهی‌حفظ مصمم در چشمانش حمله کرد.
مورونگ چونگ برای لحظه‌ای با نگاهی‌هبی خالی به صحنه خیره شد و‌آسمان سپس ناگهان صورتش را با دستانش پوشاند.
«هیچ شرمی نداری! این‌همه لاف زدی که‌آمدند آدم باسوادی هستی، ولی طوری رفتار می‌کنی‌حمله انگار حتی یک کلمه از حکیمان باستان نشنیدی!»
از آنجا که چین قرون وسطی هنوز‌دشت‌های مفاهیم بلوغ و هورمون‌ها را نمی‌شناخت، این‌گونه رفتارها‌قهرمان معمولاً به عنوان روحیه جوانی نادیده گرفته می‌شد.
اما اگر آن مفاهیم وجود داشتند، او‌مدت حالتی به خود گرفته بود که انگار می‌خواست‌ادعا فریاد بزند: «فکر کردی سال دوم راهنمایی هستی؟»