چپتر 49: زیر باران (۲)
0«شرم و‌نداشتم حیا سرت‌افتادن نمی‌شه، کثافت!»
«کسی باید از خجالت بمیره‌دست که با رسیدن به قلمرو استاد‌افتادن اعظم، میاد تو تاریکی کمین می‌کنه!»
«عوضی!!»
دویدن تو این جنگل‌آستینت انبوه و زیر این رگبار‌داشتم شدید، دست‌کمی از بندبازی نداشت.
اساس تکنیک‌های سبک‌باری روی حرکات نرم، سریع و‌کنم پرش‌های بلند بود و هیچ ربطی به دویدن‌می‌کرد بی‌محابا روی این زمین لیز و ناهموار نداشت.
فقط یه لغزش‌چونگ کافی بود تا‌داغون فاجعه به بار بیاد.
با وجود مورونگ چونگ روی کولم و‌حتی یه دست داغون، حتی فرصت این رو نداشتم‌کنم که موقع افتادن درست از خودم محافظت کنم.
بماند که یه استاد‌آستینت اعظمِ خون‌جلو‌چشم‌گرفته هم داشت‌نگه از پشت سرمون دنبالمون می‌کرد.
«منو بذار زمین!!موقع مگه بهتر نیست‌خودم با هم بجنگیم؟!»
«هیچ شانسی برای بردن نداریم!»
«حتی اگه‌مورونگ فرار هم بکنیم،دست قطعا بهمون می‌رسه!»
باد و بارون اون‌قدر شدید بود که‌مجروحم برای حرف زدن وسط اجرای تکنیک‌های سبک‌باری،بالا مجبور بودیم دقیقاً بیخ گوش هم داد بزنیم.
تمام تلاشم رو کردم تا‌درست درد تپنده دست راستم رو‌اعظمِ نادیده بگیرم و فریاد زدم:
«باید زمان بخریم!»
«زمان بخریم که چی بشه؟!»
«حداقل می‌تونیم یه دست‌و‌پایی‌آستینت بزنیم! حالا دهنت رو ببند‌داشتم و آستینم رو پاره کن!»
«آستینت؟!»
با همون دست راستِ مجروحم مورونگ‌داغون چونگ رو نگه داشتم و دست چپم‌خودم رو که محافظ ساعد داشت، آوردم بالا.
لباس رزمی‌مورونگ خیس‌آبم تو‌کولم باد تکون می‌خورد.
«برای بند‌آستینم آوردن خونریزی!آستینت زود باش!»
«باشه، باشه!»
جر.
مورونگ چونگ آستینم رو‌کولم پاره کرد و یه نوار‌نداشتم پارچه‌ای بلند از توش درآورد.
سرآستین قرمز و‌پاره متمایز لباس رزمی‌راستِ خاندان پنگ کنده شد.
«حالا تو خورجینم رو بگرد!درست اون کیسه ابریشمی! همونی که‌اعظمِ دور یه جعبه چوبی پیچیده شده!»
«صبر کن!مورونگ یه لحظه!کولم این؟ همینه؟»
«از اینجا‌مورونگ که نمی‌بینم! همون‌دست جعبه چوبیه است؟»
«آره!»
«مهر و مومش‌موقع رو بشکن و چیزی‌محافظت که توشه رو دربیار!»
همون‌طور که‌مورونگ داد می‌زدم،کولم سریع چرخیدم.
دویدن رو به عقب تو این‌داغون وضعیت واقعاً دیوانه‌وار بود، اما برای‌درست واکنش نشون دادن چاره دیگه‌ای نداشتم.
جیغ خفه مورونگ چونگ‌آستینت رو که به گردنم‌نگه چسبیده بود، نادیده گرفتم.
ووووش!!
یه موج انرژی وحشیانه،کولم قطرات بارون رو شکافت‌فرصت و به سمتمون پرتاب شد.
دست چپم رو‌چونگ محکم مشت کردم‌داغون و کوبیدم بهش.
جیرینگ.
ضربه اون‌قدر سنگین بود که با‌خودم وجود اینکه فقط یه چاقوی پرتابی‌داشت رو منحرف کرده بودم، بدنم تلوتلو خورد.
کل ساعدم‌مورونگ از شدت‌کولم ضربه زنگ می‌زد.
ولی خب، دفعش کردم.
و برای دفع ضربه‌آستینت یه استاد اعظم، به‌نگه طرز عجیبی راحت بود!
«یه قرص؟! این داروئه؟»
«یه چیزی‌مورونگ تو همین مایه‌ها!دست بذارش تو دهنم!»
«صـ... صبر کن!چونگ داری خیلی، خیلی‌داغون زیاد تکون می‌خوری!»
مورونگ چونگ که اون‌قدر محکم بهم چسبیده‌مجروحم بود که داشت خفه‌ام می‌کرد، با دستپاچگی‌بالا یه قرص کوچیک رو برد سمت لب‌هام.
تو همون لحظه،موقع حس کردم یه‌خودم نفر داره نزدیک می‌شه.
سریع دهنم رو‌چونگ باز کردم و‌داغون قرص رو قورت دادم.
«اه! چرا‌مورونگ زبونت رو‌کولم آوردی بیرون؟!»
بی‌توجه به صدای‌پاره چندش‌آور مورونگ چونگ،راستِ گذاشتمش رو زمین.
با همون دست راستم که‌درست داشت ازش خون می‌چکید، دسته‌اعظمِ تیغه‌ام رو گرفتم و کشیدمش بیرون.
مورونگ چونگ وحشت کرده بود.
«حداقل باید اول زخمت رو‌دست ببندی! ممکنه دست راستت رو‌موقع برای همیشه از دست بدی!»
«بدن اعضای‌آستینم خاندان پنگ‌آستینت این‌طوری ساخته نشده.»
«این دیگه چه چرت‌وپرت‌یه!»
چرت‌وپرت نبود.
این بانوی جوان و نازپرورده از یه‌حتی خاندان بزرگِ جناح حق، احتمالاً هیچ ایده‌ای‌محافظت نداشت که روش‌های تمرینی خاندان پنگ چطوریه.
یه قدم اشتباه می‌تونست به راحتی باعث شکستگی یا‌داشتم پارگی بشه، و تو تمرینات نظارت‌شده با تیغه‌های واقعی‌تکون و تیز، سوراخ شدن بدن یه چیز کاملاً عادی بود.
با این حال، هیچ‌افتادن رزمی‌کاری تو خاندان پنگ‌کنم در طول تمرین کشته نمی‌شد.
مخصوصاً کسی‌مورونگ که از خط‌دست خونی اصلی باشه.
دلیلش این بود‌چونگ که تمریناتمون ملایم‌تر بود؟حتی نه. اصلاً و ابداً.
ارشدهایی که تمرینات نظارت‌شده رو تو‌راستِ خاندان پنگ هبی هدایت می‌کردن، اصلاً‌ساعد بویی از این‌جور احساسات لطیف نبرده بودن.
اونا با همه رزمی‌کارها‌افتادن به یک اندازه و به‌بماند طرز وحشیانه‌ای خشن برخورد می‌کردن.
قضیه فقط این بود که بدن کسایی که‌فرصت خط خونی پنگ رو به ارث برده بودن،بماند کمی بیشتر برای هنرهای رزمی تکامل پیدا کرده بود.
برای کشتن، برای حرکت دادن‌دست بهینه بدن، و برای ترمیم‌موقع زخم‌ها و برگشتن به اوج آمادگی.
سوراخ شدن کف دست؟ تا‌همون وقتی استخون‌ها و اعصاب سالم‌چپم بودن، تو سه روز خوب می‌شد.
در کمال تعجب، احتمالاً‌افتادن گوشت دستم همین الان هم‌بماند داشت خودش رو ترمیم می‌کرد.
مطمئن نبودم که این‌کولم هنوز تو دسته‌بندی انسان‌ها‌فرصت قرار می‌گیره یا نه.
بی‌دلیل نبود که به محض اینکه می‌تونستیم راه‌فرصت بریم، ما رو تو حمام‌های دارویی وحشتناک می‌نداختن‌بماند تا موهامون بریزه و مغز استخونمون پاکسازی بشه.
این یه فرآیند بود که به معنای واقعی‌نگه کلمه از سنین پایین کل بدنمون رو شستشو می‌داد،خیس‌آبم باعث ریزش موهامون می‌شد و مغز استخونمون رو می‌سایید.
و این‌طوری، بدنی شکل‌افتادن می‌گرفت که تو هنرهای خارجی‌بماند تو کل دنیا بی‌رقیب بود.
«دیگه از فرار‌چونگ کردن منصرف شدی؟داغون چقدر بامزه. می‌خوای بجنگی؟»
«فکر کردی‌مورونگ وایسادم تا‌کولم باهات صلح کنم؟»
«...ای سگ، به نظر‌آستینت می‌رسه به یه درس‌نگه حسابی تو ادب نیاز داری.»
«چطوری می‌خوای چیزی رو‌افتادن بهم یاد بدی که ننه‌بماند خودت نتونسته بهت یاد بده؟»
«نمی‌ذارم راحت بمیری.»
تو فاصله‌ای نه‌چندان دور، مردی رو دیدم‌حتی که شمشیرش رو آورده بود بالا و‌محافظت داشت با یه لبخند شیطانی نگاهم می‌کرد.
تیغه رو محکم تو دست راستم گرفتم‌مجروحم و پارچه‌ای رو که مورونگ چونگ پاره‌بالا کرده بود دورش پیچیدم تا حسابی سفت بشه.
حرکت مچم مشکلی نداشت، اما احتمالاً‌خودم نمی‌تونستم انگشت‌هام رو با ظرافت کافی‌داشت تکون بدم تا دسته رو درست بگیرم.
ولی مهم نبود.
همین که‌مورونگ از دستم‌کولم نمی‌افتاد، کافی بود.
تیغه رو آوردم‌پاره بالا و تکیه‌اش‌راستِ دادم به شونه‌ام.
دست دیگه‌ام رو که‌افتادن محافظ ساعد داشت، شل‌کنم و آزاد جلویم رها کردم.
بدنم زاویه‌مورونگ گرفت و‌کولم نگاهم قفل شد.
«چه مزخرفاتی.»
دیدم که داشت کم‌کم قرمز‌همون می‌شد، کل بدن مردی رو که‌محافظ داشت نزدیک می‌شد اسکن کرد و...
«خون...؟! از چشم‌هات‌موقع داره خون میاد...!!خودم آسیب درونی دیدی؟»
«شلوغش نکن.»
به خاطر دوپینگه.
این خفن‌ترین استروئیدِ انرژی درونی‌همون بود که از دوست دوران بچگیم،محافظ سونگ وونهو، به جا مونده بود.
اشک‌های خونین‌نداشتم شنگرفی کرم‌افتادن ابریشم آسمانی.
این آخرین راه نجاتم بود‌دست که بعد از کلکِ وونهو‌موقع رو کندن، کش رفته بودم.
فقط یه آماتور ممکنه بپرسه چرا باید سم مهلکی از فرقه پنج سم رو بخورم؛لباس سمی که همون لحظه خوردنش باعث می‌شه اشک خون بریزی و اگه حالت بیداریِ ناشی از‌سرآستین دارو رو خیلی طولانی حفظ کنی، نیروی درونی‌ت از بین می‌ره و بدنت از هم می‌پاشه.
یه استاد، اول به‌افتادن این فکر می‌کنه که وونهو‌بماند بعد از خوردنش چیکار کرد.
باید یادتون باشه که یه بچه نوجوون فقط با خوردن یه دونه از این قرص‌ها،کنم ناگهان یه بیداری بزرگ رو تجربه کرد، دانتیان میانی‌ش رو باز کرد، پنج تا از‌شانسی رزمی‌کارهای درجه یک خاندان پنگ رو ترور کرد و صحیح و سالم به جامعه برگشت.
خواص دارویی‌ش در حدی بود که حتی بدن ضعیف‌نداشتم اون تو اون سن که با سبک هنرهای خارجیِ‌خون‌جلو‌چشم‌گرفته لانه قاتلان تمرین داده شده بود، می‌تونست تحملش کنه.
دلیلی که اون تا آخرین لحظه و درست قبل‌داشتم از اینکه به دست من کشته بشه، به شدت‌تکون از خوردنش امتناع می‌کرد، احتمالاً به خاطر چرخه مصرفش بود.
این یه داروی معجزه‌آسا بود که به آدم اجازه‌بماند می‌داد حتی بعد از دو بار مصرف پشت سر هم‌مگه به خاطر سوءمصرف، برای مدت قابل توجهی بدون مشکل بجنگه.
تا وقتی که به توصیه‌دست داروساز عمل می‌کردی، این دارو‌موقع شبیه یه فرصت طلاییِ یک‌بار-در-عمر بود.
فقط می‌تونستم امیدوار باشم که‌دست فرقه پنج سم نتونه همچین‌موقع چیزی رو به تولید انبوه برسونه.
«هوو...»
چشم‌هام رو که داشت ازشون اشک خون‌حتی می‌چکید، به زور باز کردم و به‌محافظت استاد اعظمِ بی‌نام‌ونشون فرقه نیلوفر سفید خیره شدم.
«خوشحالم که داره‌چونگ بارون میاد. می‌تونه‌داغون اشک‌هام رو قایم کنه.»
«بازم که داری‌پاره چرت‌وپرت می‌گی! اصلاً‌راستِ هم قایم نشدن!»
«هوو...»
به وضوح حس می‌کردم‌کولم که قرص داره تو معده‌ام‌نداشتم حل می‌شه و پخش می‌شه.
با آزاد شدن قدرت دارو،دست حس کردم یه انرژی قدرتمند داره‌افتادن تو کل بدنم جریان پیدا می‌کنه.
این فقط‌آستینم تقویت نیروی‌آستینت درونی‌م نبود.
حالا که خورده بودمش، می‌فهمیدم.
بام!
دانتیان میانی.
تأثیرش این بود که با‌همون زور به نقاط کانال انرژی‌چپم قلب ضربه می‌زد و بیدارشون می‌کرد.
این دارو دقیقاً‌موقع و فقط برای همین‌محافظت هدف ساخته شده بود.
برای بیدار کردن‌چونگ دانتیان میانی برای‌داغون یه مدت کوتاه.
تا-پام.
تا-پام.
امواج انرژی‌نداشتم بی‌وقفه در اطراف‌درست بدنم فوران می‌کرد.
بارون سیل‌آسا آروم‌آروم اما به‌دست طور قطع، شروع کرد به‌موقع کمانه کردن از روی بدنم.
سپر انرژی محافظ که با رسیدن به‌حتی قلمرو استاد اعظم شکل می‌گرفت، شروع کرد‌محافظت به شکل گرفتن و دور من تنیده شد.
قطعاً بیدار کردن اجباری‌آستینت دانتیان میانی یه پس‌زنی‌نگه و عوارض هم داشت.
دانتیان میانی همون قلبه.
قلبی که به زور می‌تپید، خون رو با شدت‌نداشتم تو کل بدن پمپاژ می‌کرد؛ طوری که رگ‌هام بیرون‌خون‌جلو‌چشم‌گرفته زده بود و چشم‌هام پر از خون شده بود.
اشک‌های خونین‌مورونگ فقط یه‌کولم عارضه جانبی بود.
«انرژی ذاتی‌ت رو روشن کردی؟همون اگه قراره در هر صورت بمیری،محافظ این کار کاملاً برازنده خاندان پنگه.»
یعنی این یارو‌موقع در مورد این‌خودم قرص چیزی نمی‌دونه؟
اگه منشأ این قرص رو ردیابی‌داغون می‌کردی، می‌رسید به انبار غربی که‌درست توسط قصر امپراتوری پرورش یافته بود.
انبار غربی سازمانی بود که‌دست با کمک لانه قاتلان و‌موقع فرقه پنج سم شکل گرفته بود.
و شنیده بودم‌پاره که همسر امپراتور پشت‌مجروحم قضیه انبار غربی بوده.
اما اینکه پیروان نیلوفر سفید که معروف‌محافظت بودن کنترل همسر امپراتور و ولیعهد رو‌سرمون در دست دارن، هویت این قرص رو ندونن...
«نکنه همسر امپراتور تحت کنترل‌دست فرقه نیلوفر سفید نبوده و‌موقع فقط داشته ازشون سوءاستفاده می‌کرده؟»
خب، منطقی بود.
مقامات بلندپایه و پرنخوت قصر امپراتوری که تمام‌نگه عمرشان را صرف بازی‌های سیاسی کرده بودند، بعید بود‌خیس‌آبم به این سادگی بازیچه دست یک نیروی خارجی شوند.
خدا را شکر،موقع یک نگرانی از‌خودم دوشم برداشته شد.
این عوضی‌ها کمی‌چونگ بی‌عرضه‌تر از چیزی‌داغون بودند که فکر می‌کردم.
«بیا زودتر‌مورونگ این قضیه‌کولم رو تموم کنیم.»
«فکر کردی فقط چون انرژیت‌همون رو شعله‌ور کردی، تبدیل به‌چپم یه استاد اعظم متعالی شدی؟»
«آره، تو سنی هستی که ممکنه همچین هیجانی بهت‌بماند دست بده. دیدن این شور و نشاطت بد نیست،بذار اما نمی‌شه کاریش کرد که چقدر مسخره به نظر می‌رسی.»
«فقط با رسیدن یه مشت‌دست نیروی درونی به یه قلمرو‌موقع خاص، مگه قراره چی عوض بشه؟»
مرد در حالی که‌کولم شمشیرش را تکان می‌داد‌فرصت و گارد می‌گرفت، نزدیک شد.
پوزخندی تلخ‌آستینم روی صورتش‌آستینت نقش بسته بود.
«هنرهای رزمی یعنی انباشتن و اندوختن. یعنی تسلط بر‌بماند تمام فرم‌ها، سبک‌ها، الگوها، نیت‌ها و نتیجه‌گیری‌های مکتب رزمی‌ات، و‌مگه اینکه بتونی اراده‌ت رو همون لحظه‌ای که می‌خوای آزاد کنی.»
«به اون قلمرو می‌گن قلمرو استاد اعظم. فکر کردی‌نداشتم فقط با شعله‌ور کردن انرژیت و باز کردن دانتیان میانی،داشت تونستی حتی یه قدم به اون قلمرو والا نزدیک بشی؟»
«آره.»
خیلی حرف می‌زنی.
پوزخندی زدم‌نداشتم و یک قدم‌درست به جلو برداشتم.
اگه تو‌مورونگ نمیای، من‌کولم میام سراغت.
همین الانش هم خون آن‌قدر در‌داغون سرم جمع شده که حتی وقتی بی‌حرکت‌خودم ایستاده‌ام، حس می‌کنم خشم در درونم می‌جوشد.
«اگه این‌قدر ترسیدی،پاره حتی می‌تونم سه‌راستِ حرکت بهت آوانس بدم.»
«ای حروووم‌زاااده—!!»
شمشیرش با شکافتن‌چونگ قطرات باران به‌داغون جلو هجوم آورد.
ضربه‌ای به سرعت برق.
کاملاً مشخص بود که این ضربه‌ای از‌مجروحم قلمرو استاد اعظم است که با حس‌بالا شمشیر او شکل گرفته و آمیخته شده بود.
سرعتی که هنر آشوب نخستین‌درست در حالت عادی‌ام حتی نمی‌توانست‌اعظمِ به آن واکنش نشان دهد.
با این حال، هنر رعد‌دست آشوب نخستین به وضوح یک‌موقع هنر انرژی شمشیر بود، و...
بوم—!!
حالا دانتیان‌آستینم میانی من‌آستینت باز است.
جرق جرق...!!
هیچ هنر رزمی‌ای‌چونگ در زیر آسمان‌ها نمی‌تواند‌حتی سریع‌تر از رعد باشد.
این همان اصل‌چونگ رزمی نهفته در تیغه‌حتی رعد آشوب نخستین است.
دیرتر ضربه‌آستینم زدن برای به‌همون دست گرفتن کنترل.
این هنر رزمی‌موقع عمیقاً با همین یک‌محافظت مفهوم حک شده است.
ایستادن در برابر‌چونگ تمام حملات بدون‌داغون اینکه قدم‌هایت بلرزد.
این هنر رزمی‌ای‌چونگ بود که نزول ارباب‌حتی کوهستان را شبیه‌سازی می‌کرد.
لحظه‌ای که به کمال برسد، می‌توان‌راستِ در مورد هنرهای نهایی آسمان‌ها بحث کرد،آوردم حداقل در زمینه دیدن و دفع کردن.
این همان اصل رزمی است که یک نابغه بی‌همتا در‌اعظمِ زمان خود، شاید کسی که بتوان او را به عنوان‌بهتر بزرگ‌ترینِ تمام دوران‌ها نام برد، برای جانشینانش موشکافی کرده بود.
گویی می‌خواست بگوید اگر از خون پنگ متولد‌فرصت شده‌ای و تیغه‌ات را بیرون کشیده‌ای تا روی‌بماند شانه‌ات استراحت کند، قدم‌هایت در هیچ لحظه‌ای نباید بلرزد.
کوااااانگ!!
تیغه‌ای که در رعد‌آستینت پیچیده شده بود، با‌نگه انرژی شمشیر برخورد کرد.
انرژی شمشیر و رعد با رنگ آبی‌محافظت سوسو زدند، ناتوان از غلبه بر قدرت‌سرمون یکدیگر، و در میان آن‌ها، یک بار دیگر.
بوم! کواانگ! غرش...!!
رعد فوران کرد.
موج انرژیِ‌آستینم در هم شکسته،همون زمین را خراشید.
قطرات باران در‌موقع دایره‌های متحدالمرکز از‌خودم نقطه برخورد پراکنده شدند.
در پس تمام این‌ها.
شمشیر و‌مورونگ تیغه در‌کولم حال تقاطع بودند.
فاصله تبادل‌آستینم ضرباتشان مدام کوتاه‌تر‌همون و کوتاه‌تر می‌شد.
دنگ، دنگ، دنگ.
هرچه این دو به هم نزدیک‌تر‌داغون می‌شدند، تبادل ضربات بین آن‌ها با‌درست دفعات بیشتر و شدت خشن‌تری شعله‌ور می‌شد.
«ای حروم‌زاده...!!»
می‌تونم ببینمش.
دستی که شمشیر را نگه داشته، ساعد‌محافظت و شانه‌ای که به آن دست متصل‌سرمون است، پایین‌تنه‌ای که روی زمین محکم شده.
ضربات شمشیری که هر‌کولم بار پس از به هم‌نداشتم خوردن تعادلش به دنبال می‌آیند.
زاویه مچ‌مورونگ دستش، جهت‌کولم مفصل شانه‌اش.
تمام این اطلاعات به‌آستینت هم می‌پیوندند تا حرکت بعدی‌داشتم را به وضوح نشان دهند.
خطوط قرمز رقصیدند.
حسی شبیه به اینکه‌کولم بخشی از سرم در‌فرصت حال شکافته شدن بود.
اما هیچ دردی وجود نداشت.
تنها حس‌آستینم هیجان‌انگیز قدرت مطلق‌همون در بدنم می‌چرخید.
انگار اصرار داشت که من از‌خودم به دست آوردن چیزی که باید‌داشت خیلی وقت پیش می‌داشتم، باز مانده بودم.
این قلمرویی بود که یک بار‌داغون پیش از این از طریق انرژی‌درست رهبر فرقه جهان زیرین تجربه کرده بودم.
و من...
نه، این بدن.
بدن پنگ هیونهوی.
مغزی داشت که با یک‌دست بار خواندن می‌فهمید و با‌موقع دو بار خواندن حفظ می‌کرد.
به نظر می‌رسید این استعداد‌دست نه تنها در مورد کتاب‌ها، بلکه‌افتادن در هنرهای رزمی نیز صدق می‌کرد.
این دومین باری بود که‌همون به قلمرویی قدم می‌گذاشتم که‌چپم قبلاً یک بار تجربه‌اش کرده بودم.
طبیعتاً، بسیار روان‌تر و نرم‌تر از‌خودم زمانی که سر یانگ جوکیو را‌داشت از تن جدا کردم، حرکت می‌کردم.
همه چیز ممکن است.
تا زمانی که‌چونگ در قلمرو هنرهای‌داغون رزمی‌ای باشد که آموخته‌ام.
تجسم جوهره واقعی‌پاره هنر رعد آشوب‌راستِ نخستین امکان‌پذیر است.
به نمایش گذاشتن ارزش واقعی هنرهای انرژی‌محافظت شمشیر که تا پیش از این به‌سرمون من اجازه داده نشده بود، امکان‌پذیر است.
جرق!!
رعد به دور تیغه‌ای‌کولم که لبه شمشیر را‌فرصت پس زده بود، حلقه زد.
قلبم که حالا به یک‌همون دانتیان تبدیل شده بود، رعد‌چپم را در سراسر بدنم پمپاژ کرد.
حسی شبیه به اینکه خون،درست اعصاب و مغز استخوانم با‌اعظمِ سرعت رعد در حرکت بودند.
در این لحظه، حس متعالی‌دست توانایی خواندن مسیر حتی قطرات‌موقع در حال سقوط باران با چشمانم.
و در این میان.
تق!
مشتم را گره می‌کنم.
کمرم را می‌چرخانم تا شتاب بگیرم،داغون و در حالی که هر دو پایم‌خودم روی زمین محکم شده، محکم قدم می‌کوبم.
جریان انرژی‌ام شبیه رعد است و نقاطی که کانال‌های انرژی‌ام‌موقع به هم می‌رسند مانند ستاره‌ها می‌درخشند، و خطوط دندانه‌داری که‌پشت آن‌ها را به هم متصل می‌کنند، یک صورت فلکی می‌سازند.
نام آن صورت فلکی...
توپ قلعه‌شکن صاعقه است.
کوااااانگ!!
مورونگ چونگ با شمشیر کشیده‌همون ایستاده بود و آماده بود‌چپم تا هر لحظه مداخله کند.
اما در‌نداشتم لحظه بعد،افتادن پاهایش خشک شد.
قرصی که او گرفته و بلعیده‌داغون بود، به وضوح از نوعی بود‌درست که انرژی فرد را شعله‌ور می‌کرد.
از بیرون، او شبیه یک رزمی‌کار‌داغون در آخرین لحظات زندگی‌اش پس از‌درست منفجر کردن انرژی ذاتی‌اش به نظر می‌رسید.
به هر حال، او داشت از‌راستِ هر دو چشم خون می‌گریست و‌ساعد اجازه می‌داد نیروی درونی‌اش وحشیانه جریان یابد.
اما نه.
او حتی از امواج تصفیه‌نشده‌دست انرژی هم طوری استفاده می‌کرد که‌افتادن انگار بخشی از هنرهای رزمی‌اش بودند.
هر تکه از نیروی درونیِ شکسته،داغون پراکنده، در حال محو شدن و‌درست جرقه‌زن، شکل رعد به خود می‌گرفت.
حتی سپر انرژی محافظ که بدنش را در بر گرفته‌چپم بود، به نظر می‌رسید نه برای دفاع از خود، بلکه‌بند برای نابودی حریفش وجود داشت و به شدت شعله‌ور بود.
و مبارزه‌ای‌نداشتم که به‌افتادن دنبال آن آمد...
برای او که شاهد صحنه رویارویی‌اش با یانگ‌فرصت جوکیو در خاندان یانگ نیزه الهی بود، این‌بماند منظره‌ای بود که یقین خاصی را به همراه می‌آورد.
«این، انگار...»
او فقط انرژی ناگهان فوران‌کرده‌اش‌همون را بدون توانایی کنترل آن،چپم وحشیانه به اطراف پرتاب نمی‌کرد.
انگار داشت هنر رزمی‌ای را اجرا می‌کرد که از‌بماند قبل می‌شناخت و کاملاً بر آن مسلط بود، اما صرفاً‌مگه به دلیل کمبود نیروی درونی قادر به اجرای آن نبود.
او شبیه کسی بود که از قبل اصول رزمی‌نداشتم قلمرو استاد اعظم را به کمال رسانده بود و‌خون‌جلو‌چشم‌گرفته تنها با تأخیر در حال انباشت نیروی درونی بود.
اگر چنین چیزی ممکن بود، به‌داغون چه روندی نیاز داشت؟ وقتی او‌درست مسیر را به عقب ردیابی کرد...
شاید.
«انگار... درک و‌موقع یادگیری‌اش از توانایی‌های‌خودم بدنش فراتر رفته.»
دیدن و یاد گرفتن.
در این جنبه‌ها، که به عنوان تکنیک‌های چشمی و استعداد ذاتی طبقه‌بندی‌درست می‌شدند، او آن‌قدر استثنایی بود که لحظه‌ای که می‌فهمید، از قبل بر‌منو تمام فرم‌ها، سبک‌ها، الگوها، نیت‌ها و نتیجه‌گیری‌های هنرهای رزمی پیشرفته مسلط شده بود.
تنها چیزی که کم داشت‌همون انرژی درونی‌اش بود که فقط می‌شد‌محافظ به کندی آن را انباشته کرد.
گویی برای اثبات همین ادعا.
کوااااانگ—!!
لحظه‌ای که دانتیان میانی‌اش‌کولم را باز کرد و به‌نداشتم قلمرو استاد اعظم قدم گذاشت.
استعداد فرود آوردن‌پاره ضربه‌ای بر بدن‌راستِ یک استاد اعظم باتجربه.
«کوک!!»
نگاه مبهوت مورونگ چونگ از مردی که‌حتی با از دست دادن دست چپش به‌محافظت پرواز درآمده و روی زمین غلت می‌خورد، گذشت.
و روی صورت پنگ هیونهوی نشست، که با‌فرصت مشت گره‌کرده و درازشده، در حالی که اشک‌بماند خون از چشمانش جاری بود، مقابل او ایستاده بود.
«برام جالبه بدونم وقتی‌آستینت سرت رو برای برادرم‌نگه بفرستم، چه واکنشی نشون می‌ده.»
حتی در حالی‌موقع که چنین کلمات‌خودم تهدیدآمیزی به زبان می‌آورد.
با لحنی شاد خندید.
و با وجود تمام این‌ها، او‌داغون همیشه به دانش خود می‌بالید و‌درست با افتخار شانه‌هایش را عقب می‌داد.
با این حال تک‌تک کارهایی که‌راستِ انجام می‌داد شبیه یک اوباش بود‌ساعد که هیچ چیز یاد نگرفته است.
او بدون تردید دستی را که سلاحش را‌کنم نگه داشته بود، دراز کرد و فدا کرد، چیزی‌منو که می‌شد آن را گران‌بها‌ترین دارایی یک رزمی‌کار نامید.
با این حال او بدون‌دست حتی یک کلمه شکایت در برابر‌افتادن یک رزمی‌کار برتر مبارزه کرد، و...
پیروز شد و‌چونگ طوری خندید که‌داغون انگار طبیعی‌ترین اتفاق دنیاست.
این مرد، که هر عملش تا‌راستِ این حد متناقض بود، باعث شد‌ساعد او نسبت به وی کنجکاو شود.
«بعد از اینکه‌چونگ این ماجرا تموم‌داغون شد، بیا بریم ووچانگ.»
«چرا باید برم اونجا؟»
من جونش رو نجات‌آستینت می‌دم، و حالا داره‌نگه برای خودش هر چیزی می‌بافه.
آخه چرا باید برم جایی که اتحاد‌محافظت دنیای رزمی اونجاست؟ من فقط یه تازه‌کارم که‌دنبالمون به زور تو منطقه شکار مبتدی‌ها زنده موندم.
«مجمع اژدها و‌چونگ ققنوس قراره همین‌داغون زمستون برگزار بشه.»
«خب چرا باید‌چونگ بیام؟ اون یه‌داغون جشنواره برای جناح حقه.»
«دلم می‌خواد ازت دعوت کنم تا‌راستِ به عنوان مهمان افتخاری خاندان مورونگ شرکت‌آوردم کنی. خاندان ما امنیتت رو تضمین می‌کنه.»
«این چه‌نداشتم چرت و‌افتادن پرتیه که داری...»
«باید بیای. حتماً باید بیای.»
در مسیر استان هاگان.
مورونگ چونگ جلوتر راه می‌رفت، این‌راستِ کلمات را به زبان آورد و‌ساعد سپس لبخندی زد، لبخندی خالص و درخشان.