چپتر 4: مقدمه‌ای بر هنرهای رزمی (۱)
0زمان برای‌می‌کرد یک نوزاد‌جمهوری کند می‌گذرد.
این احساس که آن‌ها هر‌داشته روز تغییر می‌کنند و بزرگ می‌شوند،انسانی صرفاً دیدگاه محدود یک بزرگسال است.
اگر با ذهن یک بزرگسال در‌تحصیل بدن یک نوزاد گیر می‌افتادید، تازه می‌فهمیدید‌حتی که زمان چقدر زجرآور و کند می‌گذرد.
من دقیقاً‌بگویم در چنین‌رشته وضعیتی بودم.
«فکر کنم حداقل شرایط لازم برای‌برنامه تبدیل شدن به یک نابغه در حوزه‌زمینه فرهنگی کنفوسیوسی قرون وسطی را برآورده کرده‌ام.»
لبخندی زدم و از اینکه‌داشته زبانم حالا می‌توانست کلمات را‌علوم واضح ادا کند، احساس رضایت کردم.
سه سالگی.
سنی که بقیه تازه‌رشته چند کلمه یاد گرفته‌اند و‌قبلی‌ام تمام روز فقط ور می‌زنند.
اما این بدن، کلاسیک‌جمهوری هزار واژه را به‌استاندارد طور کامل یاد گرفته بود.
'می‌گویند چوی سونگرو، یی ای و‌می‌توانستم کیم سیسوپ به خاطر یادگیری کلاسیک هزار‌زندگی واژه در سه سالگی نابغه نامیده می‌شدند.'
در حوزه فرهنگی کنفوسیوس، مرز بین یک کودک نابغه‌انسانی و یک احمق فقط با یک معیار مشخص می‌شد: اینکه‌وهله یک نفر چقدر سریع می‌توانست حروف چینی را حفظ کند.
کاربرد این حروف تازه بعد‌علوم از یادگیری چهار کتاب و‌حتی پنج کلاسیک اهمیت پیدا می‌کرد.
و هر دانش‌آموزی از جمهوری کره که برنامه‌استاندارد آموزشی استاندارد را گذرانده باشد، می‌تواند تا حدودی‌برتری در زمینه حفظ کردن ساده برتری داشته باشد.
فقط می‌توانستم بگویم که‌برتری تحصیل در رشته علوم انسانی‌رشته به من برتری داده بود.
اینکه در زندگی قبلی‌ام حتی‌بگویم گواهینامه سطح هفت را هم‌داده گرفته بودم، کمک بزرگی بود.
در وهله اول، کلاسیک هزار واژه یک متن‌زندگی آموزشی مقدماتی بود که بیش از هفتاد درصد‌وهله آن را حروف پایه و پرکاربرد تشکیل می‌داد.
تا زمانی که آدم چند‌کره حرف سخت را حفظ می‌کرد، ذاتاً‌می‌تواند چیز دشواری در آن وجود نداشت.
حالا، اگر با یادگیری مقدماتی شروع می‌کردم و‌تحصیل تا سه کلاسیک شعر، اسناد و تغییرات پیش‌گواهینامه می‌رفتم، می‌توانستم به برترین روشنفکر خاندان پنگ تبدیل شوم.
'تا ده‌برتری سالگی همه آن‌ها‌بگویم را یاد می‌گیرم.'
«هوی-آ باهوش است، اما‌رشته استعداد ذاتی‌اش ضعیف است‌زندگی و این یک مشکل است.»
«با این حال، او خون رهبر‌برنامه خاندان را به ارث برده، پس‌حدودی مشکلی پیش می‌آید؟ کم‌کم پیشرفت می‌کند.»
نه.
آهای، جماعت.
«آخه چرا توی نقطه دروازه حیات گیر کرده‌ای؟زندگی وقتی با گردش انرژی پایه این‌قدر مشکل داری،وهله بعداً چطور می‌خواهی کتابچه‌های مخفی خاندان را یاد بگیری؟»
«......»
بگذریم از این واقعیت که اصلاً قصد نداشتم‌تحصیل متخصص طب سوزنی شوم و نمی‌فهمیدم چرا باید‌گواهینامه نقاط کانال انرژی را با این دقت حفظ کنم.
دارم به شما می‌گویم، آن‌بگویم استانداردها برای بزرگسالان است، بنابراین برای‌زندگی بدن یک کودک بسیار سخت‌تر است.
در بدن یک بزرگسال، نقاط کانال انرژی با سانتی‌متر‌قبلی‌ام از هم جدا شده‌اند، اما اگر همان مقیاس را روی‌مقدماتی بدن یک کودک اعمال کنید، این فاصله‌ها به میلی‌متر می‌رسد.
«همم... اینکه حتی نتواند پنج‌کره دور دور حیاط تمرین کوچک‌باشد بدود... چطور کسی از خون پنگ...»
«نه.»
این کودک‌آزاری ورزشی که یک بچه پنج ساله را‌انسانی مجبور می‌کنند با یک تکه آهن روی کمرش دور‌بزرگی حیاط تمرین بدود را باید به کجا گزارش دهم؟
'بدجوری تو دردسر افتاده‌ام.'
سریع یاد گرفتن حروف چینی و حفظ کردن کلاسیک‌های‌گذرانده کنفوسیوسی، آن هم بدون اینکه کسی به من آموزش‌می‌توانستم دهد، صرفاً به عنوان «باهوش بودن» در نظر گرفته می‌شد.
در حالی که با بدنی کوفته‌می‌توانستم به رختخواب می‌خزیدم، اشک‌های ناشی از‌داده ناامیدی و تلخ‌کامی را قورت دادم.
درد عضلانی موجی‌داشته از حالت تهوع‌تحصیل به همراه داشت.
من چین قرون‌تحصیل وسطی را خیلی‌انسانی دست‌کم گرفته بودم.
قرار نبود یک مقام دولتی شوم،برنامه بنابراین مطالعه هر چیزی فراتر از‌حدودی حروف کاربردی و روزمره بی‌فایده بود.
از جایی که شخص می‌توانست کتابچه‌های‌می‌توانستم هنرهای رزمی را بخواند، معنی کلمه‌داده «مطالعه» به قلمرو «آموزش مبارزه» تغییر می‌کرد.
آن‌ها مرا مجبور می‌کردند بیش از سه ساعت در حالت اسب (نشستن روی یک صندلی نامرئی) بمانم، وادارم می‌کردند‌وهله نقاط بی‌شمار کانال انرژی در سراسر بدنم را حفظ کنم، و اگر نمی‌توانستم همپای گردش انرژی پیش بروم، می‌گفتند‌نداشت باید گردش انرژی را انجام دهم و مرا مجبور می‌کردند با یک تکه آهن روی کمرم به جلو بخزم.
خیلی ساده‌لوح بودم.
«استعداد ذاتی» از نظر آن‌ها به‌برنامه این بستگی داشت که یک نفر‌حدودی چقدر سریع یاد می‌گرفت آدم بکشد.
یک نابغه علمی که کلاسیک هزار واژه را در‌رشته سه سالگی و یادگیری مقدماتی را در پنج سالگی‌هفت مسلط شده بود، طبق استانداردهای آن‌ها برچسب «ضعیف» می‌خورد.
'انجامش می‌دهم، حتی‌داشته اگر فقط از‌تحصیل روی حرص خوردن باشد.'
در پنج سالگی، یک روز طاقت‌فرسای‌انسانی دیگر را در حالی که اشک‌هایم‌سطح را قورت می‌دادم، به پایان رساندم.
«بالاخره.»
در حالی که با چهره‌ای‌بگویم بی‌حالت به مشتم نگاه می‌کردم،داده این را زیر لب گفتم.
هفت سالگی.
مشتم که باید نرم‌جمهوری و لطیف می‌بود، پر از‌گذرانده زخم و پینه شده بود.
داشتم به سطحی از رشد فیزیکی‌می‌توانستم می‌رسیدم که حتی تصور آن با ذهنیت‌زندگی ضعیف قرن بیست و یکمی‌ام دشوار بود.
بله، شاید‌برتری واقعیت واقعی‌می‌توانستم همین بود.
تقققق!!
کنده‌ای که تازه به آن‌کره ضربه زده بودم، با صدای شکستن‌می‌تواند بلندی در حال سرنگون شدن بود.
در هفت‌کردن سالگی، یک کنده‌داشته را شکافته بودم.
با مشت خالی‌ام.
«مرحله مقدماتی هنر آشوب نخستین را‌انسانی به پایان رساندی. فکر می‌کردم شروع‌سطح کندی داری، اما این دستاورد بدی نیست.»
«ممنونم، پدر.»
در جواب حرفم، پدرم فقط‌داشته غرولندی کرد، انگار که کار کاملاً‌انسانی طبیعی و پیش‌پاافتاده‌ای انجام داده باشم.
«هوی-آ. آن جمله را به یاد‌تحصیل داری که می‌گوید برای یک رزمی‌کار‌قبلی‌ام خاندان پنگ، خود شخص ذاتاً قوی است؟»
«بله.»
«هنرهای رزمی خاندان‌دانش‌آموزی ما سریع‌ترین، ظریف‌ترین‌برنامه یا حتی قدرتمندترین نیستند.»
«هنرهایی برتر و قدرتمندتر از هنرهای‌می‌توانستم رزمی خاندان پنگ، قطعاً در این‌داده دشت‌های مرکزی پهناور زیر آسمان وجود دارند.»
«بله.»
«با این حال، هیچ‌چیز قوی‌تر از یک‌داده "انسان" از خاندان پنگ نیست. هوی-آ. باید‌کمک همیشه این کلمات را در قلبت نگه داری.»
افراد خاندان‌می‌کرد پنگ ذاتاً‌جمهوری قوی هستند.
در چند سال گذشته،برتری معنای این کلمات را با‌رشته تمام وجودم تجربه کرده بودم.
آن‌ها به این دلیل فرقه شماره‌تحصیل یک مسیر تاریک نامیده نمی‌شدند که صاحب‌حتی برترین هنر رزمی در دشت‌های مرکزی بودند.
دلیلش صرفاً این بود که کسانی‌انسانی که خون پنگ در رگ‌هایشان جریان داشت،هفت اساساً در کلاس وزنی بالاتری قرار داشتند.
اگر با خون پنگ به دنیا می‌آمدی،آموزشی حتی در سطح درجه سه هم می‌توانستی‌کردن یک رزمی‌کار درجه دو را در هم بشکنی.
یک رزمی‌کار درجه دو‌برتری می‌توانست یک رزمی‌کار درجه‌تحصیل یک را شکست دهد.
یک رزمی‌کار درجه یک می‌توانست‌بگویم با یک استاد اعظم تبادل‌داده ضربه کند و عقب رانده نشود.
این مسئله ربطی به‌رشته هنرهای بیرونی، هنرهای درونی‌زندگی یا هنرهای ذهنی نداشت.
بهتر بود بگویم که ساختار و‌برنامه ترکیب خود شخص، یک قدم بیشتر از‌زمینه سایر رزمی‌کاران برای «کشتن» بهینه‌سازی شده بود...
این یعنی‌کردن ما یک‌برتری نژاد متفاوت بودیم.
در دوره هان-ژونگ، این ویژگی فضیلتی‌تحصیل برازنده یک قهرمان و ژنرال بزرگ‌قبلی‌ام در یک دوران پرآشوب به حساب می‌آمد.
اگر سنت خاندان کمی متفاوت بود،انسانی وارد خدمت دولتی می‌شدیم و به‌سطح یک خانواده از ژنرال‌ها تبدیل می‌شدیم.
'به همین دلیل است‌جمهوری که ما به یک‌استاندارد جناح نامتعارف تبدیل شدیم.'
آهی کشیدم‌کردن و سرم‌برتری را تکان دادم.
ارزیابی دقیق بود: فوق‌العاده قوی،بگویم کمی فاقد هوش، اما در‌داده عوض، سرشار از معرفت و وفاداری.
مگر به همین دلیل نبود که خاندان‌داده پنگ هبی در رسانه‌های دیگر اغلب به‌کمک عنوان یک جناح حق به تصویر کشیده می‌شد؟
اما اگر کسی با دقت به این شرایط‌استاندارد فکر می‌کرد، در واقع سخت بود که آن‌ها را‌داشته به عنوان عناصر یک جناح حق در نظر بگیرد.
آن‌ها بدون هیچ فکری همه‌چیز‌داشته را در هم می‌کوبند، اما‌علوم قطعاً هوای آدم‌های خودشان را دارند.
ما توافق کرده بودیم‌می‌توانستم که به آن، جناح‌علوم نامتعارف مسیر تاریک بگوییم.
آیا این دقیقاً همان‌رشته روشی نیست که سندیکاهای‌زندگی جرایم سازمان‌یافته مدرن عمل می‌کنند؟
«حالا که به هنر آشوب‌کره نخستین وارد شده‌ای، وقتش رسیده که‌می‌تواند هنرهای رزمی خاندان را یاد بگیری.»
«بله.»
«فکر می‌کنی‌برتری هنر رزمی‌می‌توانستم خاندان پنگ چیست؟»
«تکنیک‌های تیغه.»
خاندان پنگ هبی خاندانی بود که به خاطر تیغه‌اش‌گذرانده شهرت داشت و رهبر فعلی خاندان، قدرتمندی بود که‌می‌توانستم در دنیای رزمی با نام امپراتور تیغه شناخته می‌شد.
طبیعتاً هنر‌کردن رزمی خاندان باید‌داشته تکنیک‌های تیغه می‌بود.
با این‌برتری حال، پدرم پوزخندی‌بگویم زد و گفت.
«پس می‌دانی چرا در مرحله مقدماتی‌انسانی هنر آشوب نخستین، پرتاب انرژی را‌سطح به همراه قانون درونی آموزش می‌دهیم؟»
«... بله؟»
«این را بگیر.»
جرینگ!
پدرم یک تکه آهن سیاه‌علوم را از آستینش بیرون کشید‌حتی و آن را جلوی چشمانم انداخت.
سنگین بود.
با اینکه داخلش آستر داشت،داشته اما اساساً از صفحات آهنی‌علوم متصل به هم ساخته شده بود.
صدای جرینگ‌جرینگ می‌داد و با‌بگویم زنجیرهای کوچک و تسمه‌های چرمی‌داده به هم متصل شده بود.
هر طور که‌تحصیل به آن نگاه‌انسانی می‌کردم، یک تیغه نبود.
در وهله‌می‌کرد اول اصلاً‌جمهوری یک سلاح نبود.
این...
«یک دستکش زرهی... است؟»
«بیشتر شبیه‌بگویم یک محافظ‌رشته ساعد است.»
«بله...؟ آیا‌می‌کرد ما تکنیک‌های‌جمهوری مشت یاد می‌گیریم؟»
«کدام خاندانی است‌ساده که حتی یک تکنیک‌بگویم مشت هم نداشته باشد؟»
راست می‌گفت.
هنرهای چنگ زدن و تکنیک‌های مشت و کف دست،قبلی‌ام در کنار قدم‌گذاری، مهارت‌های پایه‌ای محسوب می‌شدند که حتی‌متن فرقه‌های متخصص در شمشیر هم آن‌ها را یاد می‌گرفتند.
با این حال،دانش‌آموزی این فقط برای‌برنامه اهداف مکمل بود.
خاندانی که تا این حد پیش برود که‌تحصیل محافظ ساعد بپوشد و آن را برای مبارزه‌گواهینامه عملی تمرین کند، به هیچ وجه رایج نبود.
و در وهله اول،می‌توانستم او فقط یک محافظ‌علوم ساعد به من داده بود.
به نظر می‌رسید‌تحصیل برای هر دو‌انسانی دست ساخته نشده بود.
پدرم در حالی که محافظ‌کره ساعد را می‌پوشیدم نگاهم کرد‌باشد و سرش را تکان داد.
«از دست راستت استفاده نمی‌کنی؟»
«چرا. برای همین‌داشته دارم محافظ ساعد را‌رشته روی دست راستم می‌پوشم...»
«اشتباه است. محافظ ساعد را‌علوم روی دست چپت بپوش. بیا،حتی تماشا کن. این‌طوری باید انجامش دهی.»
پدرم حالا یک محافظ‌جمهوری ساعد تیره‌رنگ را روی‌استاندارد دست چپش پوشیده بود.
او به طور طبیعی تیغه‌اش را با دست راست گرفت و‌انسانی آن را روی شانه‌اش انداخت، سپس پای چپش را دراز کرد و‌متن در حالی که در وضعیتی کج ایستاده بود، به من نگاه کرد.
«این وضعیت پایه یک رزمی‌کار خاندان پنگ است، زمانی که‌داده بر هنر آشوب نخستین، قانون درونی آشوب نخستین، قدم‌های ارباب‌اول کوهستان، مشت قلب ببر و تیغه آشوب نخستین مسلط شده باشد.»
«اوه...»
«نظرت چیه؟»
شبیه یه لات شدی.
یک دستش که محافظ ساعد داشت را به آرامی پایین‌داده انداخته بود و تیغه‌ای که زحمت در دست گرفتنش را‌اول کشیده بود، انگار فقط برای نمایش روی شانه‌اش تکیه داده بود.
دو پایش را کج و نامتقارن روی‌داده زمین گذاشته بود و بدنش در حالی‌کمک که رو به جلو بود، زاویه داشت.
این ژستِ یک راهزن‌جمهوری کوهستان بود که برای‌استاندارد جمع‌آوری باج آمده است.
سخت می‌شد این را‌برتری به عنوان هنر رزمی‌تحصیل یک خاندان بزرگ پذیرفت.
«می‌تونی ماهیت‌برتری واقعی این‌می‌توانستم فرم رو بخونی؟»
«امم...»
«تو هنوز هیچ هنر رزمی‌ای به جز هنر آشوب نخستین یاد نگرفتی.حدودی پس انتظار ندارم همین الان با یک نگاه همه‌چیز رو درک کنی.داده اما بهش فکر کن. مزیت‌های این ایستادن و دلیل پوشیدن محافظ ساعد.»
«دلیل پوشیدن‌کردن محافظ ساعد‌برتری اینه که...»
او پای‌برتری چپش را‌می‌توانستم جلو کشید.
این یعنی نیم‌تنه بالایی سمت‌علوم چپش به طور طبیعی بیشتر‌حتی در معرض دید قرار می‌گرفت.
و روی دست‌دانش‌آموزی چپش، یک محافظ‌برنامه ساعد پوشیده بود.
یک محافظ ساعد‌ساده آهنی فقط برای‌می‌توانستم افزایش قدرت ضربه نبود.
در وهله اول، هدف اصلی یک‌تحصیل محافظ ساعد ضربه زدن به کسی‌قبلی‌ام نبود، بلکه «محافظت» از دست بود.
آه.
محافظت؟
«یک سپر...؟»
«درسته. عالیه.»
پدرم که انگار از جوابم‌علوم راضی بود، لبخندی زد و‌حتی یک قدم به عقب برداشت.
در حیاط تمرین کوچک عمارت داخلی، پدرم‌آموزشی به تنهایی در مرکز ایستاد و در‌کردن حالی که به من نگاه می‌کرد، گارد گرفت.
«چهار هنر اصلی در هنرهای‌داشته رزمی مقدماتی خاندان پنگ وجود‌علوم داره. می‌تونی اسمشون رو ببری؟»
«هنر آشوب نخستین، قدم‌های‌می‌توانستم ارباب کوهستان، مشت قلب‌علوم ببر و تیغه آشوب نخستین.»
«بله، هنر آشوب نخستین قانون درونیه. تو از‌زندگی قبل آموزشش رو شروع کردی، پس بیشتر از‌وهله این در موردش توضیح نمیدم. بعدی، قدم‌های ارباب کوهستانه.»
این یک‌می‌کرد تکنیک حرکت‌جمهوری پا بود.
یک گارد تهاجمی، با تعادلی که مثل‌بگویم یک جانور درنده در حال پرش، به‌قبلی‌ام شدت رو به جلو متمایل شده بود.
«تمامیت قدم‌های ارباب کوهستان، در نهایت، درباره پیشروی کردنه. قدرت رو به‌قبلی‌ام جلو رفتن، مهم نیست چه حمله‌ای به سمتت بیاد. هدفش اینه که پاهات‌درصد رو محکم روی زمین بکاری، سریع پیشروی کنی و بدون لرزش استوار بمونی.»
کوب.
پدرم یک‌می‌کرد قدم به‌جمهوری جلو برداشت.
آغاز حرکت پا.
تنها با‌برتری همین کار،می‌توانستم فضا دگرگون شد.
لبخند مهربان‌بگویم و ملایم‌رشته پدرم ناپدید شد.
چشمان نافذ و حضور‌جمهوری قدرتمندش باعث شد بدنش متورم‌گذرانده و بزرگ‌تر به نظر برسد.
لباس‌هایش به اهتزاز‌ساده درآمد و فشار خفه‌کننده‌ای‌بگویم هوا را سنگین کرد.
مثل یک شکارچی‌داشته درست قبل از شکار،رشته سنگین، سریع و استوار.
«قدم‌های ارباب کوهستان حتی یک قدم هم برای جاخالی دادن هدر نمیده. به همین‌کمک دلیله که ما تکنیک‌های سبکی بدن رو یاد نمی‌گیریم. در عوض، این هنر فقط‌آدم با یک هدف صیقل داده شده: درهم شکستن حمله دشمن و به دست گرفتن فاصله.»
حمله با‌می‌کرد استفاده از تیغه‌کره محدودیت‌های مشخصی دارد.
وارد کردن قدرت به آن‌داشته آسان است و بسیار قوی است،انسانی اما در برابر تغییرات آسیب‌پذیر است.
تکنیک‌های تیغه برای فرود آوردن‌بگویم یک ضربه قدرتمند، ناگزیر باید‌داده به یک مسیر خطی پایبند باشند.
بنابراین، تمام هنرهای رزمی‌رشته خاندان پنگ صرفاً برای پشتیبانی‌قبلی‌ام از تکنیک‌های تیغه توسعه یافته‌اند.
برای درهم شکستن ده‌هزار تغییر و تحول شمشیرزنی که یک‌باشد دشمن فرضی ممکن است به کار بگیرد، برای جبران نقاط ضعف‌رشته تکنیک‌های تیغه، برای ندادن فاصله به دشمن، و برای نزدیک‌تر شدن.
کوب.
آن‌ها فقط روی روش نزدیک شدن‌تحصیل تحقیق کردند و آن را تا‌قبلی‌ام جایی که امروز هست توسعه دادند.
«در این فرآیند،تحصیل تمام حملات ورودی‌انسانی با تیغه دفع نمیشن.»
تک‌تیغه هنوز با‌دانش‌آموزی بی‌خیالی روی شانه‌برنامه پدرم استراحت می‌کرد.
در عوض.
هووووش!!
یک مشت‌بگویم به بیرون‌رشته شلیک شد.
دست چپی که محافظ ساعد داشت‌برنامه برای مسدود کردن، دفع کردن و‌حدودی منحرف کردن حملات فرضی به حرکت درآمد.
مشت گره‌کرده به‌ساده شکل هاله‌ای تار‌می‌توانستم در هوا حرکت کرد.
مشت قلب ببر.
الگوبرداری شده از پنجه جلویی یک ببر‌داده درنده که درست قبل از پاره‌پاره کردن‌کمک طعمه‌اش برای از کار انداختن آن دراز می‌کند.
سپری برای منحرف کردن‌جمهوری تمام حملاتی که مانع‌استاندارد از پیشروی بدن می‌شوند.
«اگه فاصله به این شکل به‌می‌توانستم اندازه کافی کم بشه، حالا باید‌داده یک نقطه ضعف در دشمن ایجاد کنی.»
بومم!!
وقتی در فاصله نزدیک‌رشته به آن‌ها بچسبید، دفاع‌زندگی با اکثر سلاح‌ها غیرممکن می‌شود.
شمشیر که می‌توان گفت رایج‌ترین سلاح در دنیای رزمی‌گذرانده است، برای بریدن چیزی که به بدن خود شخص چسبیده،بگویم بدون تغییر دادن نحوه در دست گرفتن سلاح، مناسب نیست.
بنابراین، برای جلب توجه و دفاع حریف به‌تحصیل سمت بدن خالی، او با دستی که زره‌گواهینامه داشت ضربه‌ای کوبید تا گارد آن‌ها را بشکند.
ضربه آهن‌شکن.
یک مشت واحد که تمام‌علوم انرژی هنر آشوب نخستین راحتی درون مشت قلب ببر سرازیر می‌کند.
«اگه بتونی به اون لحظه برسی، تعادلشون قطعاً به هم می‌خوره. حتی اگه بتونن بدون‌ساده از دست دادن تعادلشون ضربه رو دفع کنن هم مهم نیست. برای دفع یک ضربه‌هفت تمام‌قدرت از یک رزمی‌کار پنگ، حریفت ناگزیره تمام تمرکزش رو روی محافظ ساعد تو بذاره.»
وقتی آن‌کردن لحظه فرا‌برتری برسد، حالا.
خدای مرگی که روی‌می‌توانستم دست راستش آرام گرفته‌علوم بود، به حرکت درمی‌آید.
تیغه آشوب نخستین.
آخرین ضربه‌ای‌می‌کرد که بر سر‌کره حریف فرود می‌آید.
به همین دلیل بود‌برتری که از همان ابتدا روی‌رشته شانه‌اش تکیه داده شده بود.
از همان ابتدا، آن گارد یک‌تحصیل گارد بالا بود که برای ضربه زدن‌حتی از بالا به پایین آماده شده بود.
خیلی واضح بود، اما دقیقاً به همین دلیل‌زندگی باعث بی‌احتیاطی می‌شد؛ یک گارد شلخته که یک لات‌اول درجه سه یا یک راهزن کوهستان ممکن بود بگیرد.
کرراااش!!
او نیش‌هایش‌کردن را در گردن‌داشته طعمه فرو می‌برد.
پدرم اجازه داد تیغه‌اش‌می‌توانستم با زاویه‌ای آویزان بماند و‌انسانی با لبخند به من چرخید.
«فهمیدی؟ هنر خاندان ما قطعاً تیغه‌ست. بنابراین،داده تمام هنرهای رزمی دیگه ما فرآیندهایی هستن‌کمک که صرفاً برای همین یک ضربه ساخته شدن.»
«اگه نتونن‌می‌کرد ضربه آهن‌شکن‌جمهوری رو دفع کنن...»
«می‌میرن. من همین الان‌برتری یک مشت با پرتاب انرژی‌رشته رو توی شکمشون فرو کردم.»
«اگه ضربه‌برتری آهن‌شکن رو‌می‌توانستم دفع کنن.»
«باز هم می‌میرن. این ضربه‌ای با انرژی کم نیست‌قبلی‌ام که بتونن به راحتی دفعش کنن. چطور می‌خوان تیغه‌ای رو‌مقدماتی که بلافاصله از جهت کاملاً مخالف فرود میاد دفع کنن؟»
اگر حواست به تیغه‌جمهوری باشد و نتوانی مشت را‌گذرانده دفع کنی، با مشت می‌میری.
اگر مشت را‌ساده دفع کنی، با‌می‌توانستم ضربه تیغه می‌میری.
یک حمله که به همان اندازه ساده بود، اما‌انسانی دقیقاً به همان اندازه مرگبار بود، پر از نیت قتل‌وهله و بدون هیچ جایی برای چیزی مثل یک مبارزه تمرینی.
این پایه و‌تحصیل اساس هنرهای رزمی‌انسانی خاندان پنگ بود.
«این... یک هنر رزمیه‌جمهوری که فقط یک عضو خاندان‌گذرانده پنگ می‌تونه ازش استفاده کنه.»
«هوه... هوهو...کردن هاهاهاها! متوجه‌برتری شدی؟ فوق‌العاده‌ست!»
پدرم با لبخندی مغرورانه‌می‌توانستم جلو آمد و موهایم‌علوم را به هم ریخت.
«بله، حق با توئه. اگه خون‌انسانی خاندان پنگ رو به ارث برده باشی،هفت خود شخص به اندازه کافی قویه. بنابراین...»
یک تکنیک مشت و کف دست که با یک دست رها می‌شود قدرت کشندگی‌کردن کافی را دارد و یک تکنیک تیغه که با یک دست به کار می‌رود‌گواهینامه از قبل آن‌قدر سنگین و قدرتمند است که بتواند یک نفر را از پا درآورد.
این یعنی حتی هنگام اجرای دو‌می‌توانستم سبک متفاوت از هنرهای رزمی، آن‌ها‌داده می‌توانستند توسط قدرت کافی پشتیبانی شوند.
به عبارت دیگر، هنر رزمی خاندان پنگ‌رشته فقط برای کسانی مؤثر است که خط‌گواهینامه خونی پنگ را به ارث برده باشند.
این چیزی نیست که بتوان‌علوم با دزدکی نگاه کردن به‌حتی رازهایش آن را یاد گرفت.
به همین‌می‌کرد شکل بهینه‌سازی‌جمهوری شده است.
خود هنر‌کردن رزمی تابع‌برتری خط خونی است.
کسی که هنرهای خارجی خود را تا حد نهایی تمرین کرده باشد ممکن است‌گواهینامه بتواند از آن تقلید کند، اما بدون یادگیری تمام بینش‌ها، ماهیت واقعی، و قوانین درونی‌می‌داد و رازهایی که نسل به نسل منتقل شده‌اند، نمی‌تواند به آن سطح از تسلط برسد.
چیزی که یک‌تحصیل غریبه می‌تواند تقلید کند‌داده فقط فرم ظاهری است.
این نهایت چیزی‌دانش‌آموزی است که آن‌ها‌برنامه می‌توانند یاد بگیرند.
«اون‌ها احمق نبودن.»
در حالی که به‌می‌توانستم چانه ریش‌دار پدرم نگاه‌علوم می‌کردم، با خودم فکر کردم.
با ظاهری به ظاهر کندذهن و تندخو‌داده که با هیکلی عظیم ترکیب شده بود،کمک فرد در نگاه اول احمق به نظر می‌رسید.
و اینطور هم نبود‌جمهوری که از حرف‌ها و‌استاندارد کارهایش هوش زیادی ببارد...
«اون‌ها مکارن.»
بهتر بود بگویم آن‌ها‌می‌توانستم تمام توانایی‌هایشان را روی‌علوم هوش رزمی سرمایه‌گذاری کرده بودند.
هنرهای رزمی‌بگویم خاندان پنگ‌رشته ساده نیستند.
نزدیک شدن،می‌کرد ضدحمله و ضربه‌کره زدن به پایین.
حتی اگر کسی فقط همین را تمرین می‌کرد،تحصیل متغیرها و تنوعات بی‌شماری که می‌توانست در این‌گواهینامه فرآیند به وجود بیاید، با هوش رزمی جایگزین می‌شد.
نزدیک شدن در‌داشته حالی که حملات‌تحصیل دشمن را دفع می‌کنی؟
همین واقعیت که این کار ممکن‌انسانی بود، یعنی آن‌ها می‌توانستند تمام حملات دشمن‌هفت را بخوانند و یک ضدحمله آماده کنند.
این شرایطی بود‌دانش‌آموزی که تنها با توانایی‌آموزشی فیزیکی خیره‌کننده غیرممکن بود.
این قلمرو هوش رزمی بود.
«این فقط یک هنر مقدماتیه. هوی-آ. اگه به تمام چیزهایی‌داده که پدرت همین الان نشون داد مسلط بشی... خب. رسیدن‌اول به سطح درجه دو نباید هیچ مشکلی برات داشته باشه.»
پدرم لبخند درخشانی‌تحصیل زد و مرا‌انسانی در آغوشش بلند کرد.
جناح نامتعارف، چون آن‌ها‌جمهوری اصول دائو را در‌استاندارد هسته هنرهای رزمی خود نمی‌پذیرفتند.
مسیر تاریک، چون‌ساده هدف هنرهای رزمی آن‌ها‌بگویم روی کشتن متمرکز است.
و به این دلیل که عمق هنرهای‌رشته رزمی ساخته شده به این روش، می‌توانست‌گواهینامه از تمام فرقه‌های دیگر مسیر تاریک پیشی بگیرد.
فرقه شماره یک‌تحصیل مسیر تاریک، خاندان‌انسانی بزرگ پنگ هبی.
حتی هنر مقدماتی که به یک بچه هفت ساله آموزش داده می‌شد این‌قدر غرق در‌ساده نیت قتل بود، پس حملات رهبر خاندان که به اوج هنرهای رزمی خاندان رسیده بود، یا‌کمک پدرم، رهبر جوان خاندان که به طور کامل به هنرهای خاندان مسلط شده بود، چطور می‌بود؟
با چهره‌ای بی‌حالت به پدرم‌داشته که با مهربانی جلوی چشمانم لبخند‌انسانی می‌زد خیره شدم و فکر کردم.
به چهره مکار و بی‌رحم یک‌تحصیل رزمی‌کار مسیر تاریک که پشت این‌قبلی‌ام لبخند گرم و ساده پنهان شده بود.
این چهره‌بگویم خاندان پنگ‌رشته هبی بود.
این یک روی قدرتمند، مکار‌کره و بی‌رحم بود که پشت‌باشد یک رفتار احمقانه کمین کرده بود.