چپتر 119: آن حرامزاده‌های شرور فرقه خون (۷)
0نخ‌هایی دور گردن،حداقل دست‌ها و پاهای‌تجلی اون سجونگ پیچید.
نخ‌های کاملاً سیاه که از‌سفر انرژی ساخته شده بودند، یکی‌یکی‌استادی و به آرامی ظاهر می‌شدند.
«این حقه‌ها—!»
اون سجونگ با خشم دست‌لازم و پایش را تکان داد‌بدن و نخ‌ها پاره و پراکنده شدند.
البته برای یک استاد اعظم، قدرت نهفته در‌نیت هر یک از آن نخ‌های ظریف دستاورد چشمگیری‌ذهنی بود، اما حریف او یک استاد اعظم متعالی بود.
در سطح یک استاد اعظم‌سفر متعالی، شخص می‌توانست تقریباً تمام هنرهای‌آنگاه رزمی سطوح پایین‌تر را نادیده بگیرد.
معنای به‌گذشته‌های چالش کشیدن دانتیان‌نظر بالایی همین بود.
این حداقل شرط لازم‌شرط برای تجلی قلمرو نیت در‌درون درون بدن خود شخص بود.
یک رزمی‌کار که به قلمرو آفرینش‌تجلی رسیده بود، می‌توانست چشم‌انداز ذهنی خود‌رزمی‌کار را بر آسمان‌ها و زمین تحمیل کند.
از لحظه‌ای که دانتیان‌چنین بالایی باز می‌شد، روحی‌می‌کردند در جان انسان ساکن می‌گشت.
اغراق نبود اگر آن را‌نظر قلمرویی بنامیم که از هنرهای‌قله رزمی دنیای فانی فراتر می‌رفت.
قلمرویی از‌همین اسطوره‌ها و‌شرط افسانه‌ها بود.
همین حقیقت که در دنیای رزمی کنونی‌قلمرو این تعداد رزمی‌کار در قلمرو آفرینش وجود‌رسیده داشتند، نمادی از میزان پیشرفت هنرهای رزمی بود.
در دنیای رزمی گذشته‌های دور،سفر قلمرو آفرینش به عنوان قلمرو‌استادی جاودانگان در نظر گرفته می‌شد.
کسانی که به سوی بالاترین‌نظر قله چنین سفر عظیمی صعود‌قله می‌کردند، استاد اعظم متعالی نامیده می‌شدند.
اگر روحی در جان استادی که به قلمرو‌نیت آفرینش رسیده بود ساکن می‌شد، آنگاه در جان یک‌آسمان‌ها استاد اعظم متعالی، آن روح چشمانش را باز می‌کرد.
هرچند هنوز توانایی تجلی نیت خود‌تجلی را در خارج از بدنشان نداشتند، اما‌آفرینش دنیای درونی خودشان یک جهان کوچک بود.
آن‌ها در حال تزکیه‌چنین و صیقل دادن خودشان‌می‌کردند بودند، ذره به ذره.
بنابراین، قلمرویی که پس از تکمیل‌گرفته این فرآیند به آن می‌رسیدند، اوج‌سفر بلوغ یا بازگشت به جوانی نامیده می‌شد.
اون سجونگ یک استاد‌شرط اعظم متعالی تمام‌عیار بود،نیت استادی در اوج دوران زندگی‌اش.
او آن‌قدر ضعیف نبود که‌لازم تحت تأثیر هنرهای انرژی یک‌بدن استاد اعظم ساده قرار بگیرد.
—ترق!!
نخ‌های انرژی‌گذشته‌های یکی پس از‌نظر دیگری پاره شدند.
هر رشته که قادر‌شرط بود فولاد را مانند پنیر‌درون ببرد، پراکنده و متلاشی شد.
بدن و سپر انرژی محافظ یک استاد‌قلمرو مشت باتجربه نسبت به سایر مکاتب رزمی‌رسیده برتری داشت، بنابراین این امر کاملاً طبیعی بود.
با این حال.
—فش.
دوباره، نخ‌های جدیدی دورش پیچیدند.
جایی که یک رشته پاره‌لازم می‌شد، ده‌ها رشته دیگر جوانه‌بدن می‌زدند تا جای آن را بگیرند.
دوباره و دوباره.
هر بار که‌عنوان پاره می‌شدند، از‌گرفته نو رشد می‌کردند.
گویی بدنش‌همین در تار عنکبوت‌لازم گرفتار شده بود.
خطوط کاملاً سیاه‌حداقل روی تمام پوست‌تجلی اون سجونگ کشیده شدند.
آن‌ها نمی‌توانستند هیچ زخمی‌چنین ایجاد کنند، و نه‌می‌کردند می‌توانستند در گوشتش نفوذ کنند.
با این وجود، انرژی‌جاودانگان اختری بود که نماد‌سوی نابودی به شمار می‌رفت.
«هنر الهی شیطان آسمانی...؟!»
جیغ جوک ایلریون‌حداقل با دیدن این‌تجلی صحنه طنین‌انداز شد.
با شنیدن صدای‌قله او، اون سجونگ بالاخره‌صعود به زن نگاه کرد.
زنی بود‌گذشته‌های به باریکی‌جاودانگان یک شاخه بید.
در زیر یک ماسک خام از پوست انسان،نیت اجزای صورتش که گویی از یشم تراشیده شده بودند،آسمان‌ها روی پوست رنگ‌پریده و مرگبارش به وضوح دیده می‌شدند.
با تلاقی‌همین نگاهشان، زن‌شرط کمی اخم کرد.
«چشم‌های تیزی داری.»
یک بار دیگر، نخ‌ها پیچیدند.
وزن عجیبی روی نخ‌هایی‌شرط که از قبل مانند‌نیت پیله دورش پیچیده بودند، نشست.
او می‌توانست با یک خُرناس یکی دو تا از آن‌ها‌بدن را پس بزند، اما با جمع شدن تمام رشته‌ها در کنار‌لحظه‌ای هم، احساس می‌کرد گویی هزار پوند وزن را به دوش می‌کشد—
کشش رو به پایینی بود‌سفر که به نظر می‌رسید روحش‌استادی را در زمین فرو می‌برد.
«گرررک!!»
اون سجونگ دندان‌هایش را‌شرط به هم سایید و یک‌درون قدم دیگر به جلو برداشت.
فقط یک قدم دیگر، یک مشت‌تجلی دیگر، و می‌توانست بدن این رزمی‌کار ضعیف‌آفرینش و سطح پایین را در هم بشکند.
هنر الهی شیطان آسمانی.
اوج هنرهای محافظ فرقه شیطانی.
یک هنر الهی افسانه‌ای که گفته می‌شد دست‌کمی از‌درون هنر شخصی نهایی ارباب حقیقی سه قله یا تکنیک‌های برتری‌تحمیل که بودیدهارمای بزرگ در گذشته به جا گذاشته بود، نداشت.
در دشت‌های مرکزی‌حداقل امروز، هیچ‌کس هرگز آن‌قلمرو را مستقیماً ندیده بود.
نه، حتی در سرزمین‌های‌چنین آن‌سوی گذرگاه، تعداد آن‌ها به‌نامیده انگشتان یک دست هم نمی‌رسید.
شیطان آسمانی کنونی به ندرت مهارت‌های خود را در برابر‌قله دنیا به نمایش گذاشته بود و از میان کسانی که‌چشمانش آن را دیده بودند، افراد بسیار کمتری زنده مانده بودند.
و حالا، گفته می‌شد که چنین‌تجلی هنر رزمی‌ای از نوک انگشتان آن‌رزمی‌کار زن ظریف در حال گشوده شدن است.
سر اون سجونگ سرد شد.
معروف بود که در این‌سفر دوران تنها دو نفر هنر‌استادی الهی شیطان آسمانی را آموخته‌اند.
شیطان آسمانی کنونی،عنوان شیطان الهی غایت‌گرفته رزمی، لیم وونوون.
و کسی که ظاهراً تمام خویشاوندانش را‌قلمرو قتل‌عام کرده بود و تنها بازمانده‌ای بود‌رسیده که به تالار صعود به آسمان راه یافت—
«شیطان آسمانی جوان... لیم هوایونگ؟!»
«جرئت می‌کنی‌بالاترین اسم من رو‌سفر به زبون بیاری.»
چشمان گرم و خندانی که‌نظر پشت سر پنگ هیونهوی بودند،قله بدون هیچ ردی ناپدید شده بودند.
حتی ذره‌ای خشم‌حداقل در مردمک‌های خالی‌تجلی و سیاهش دیده نمی‌شد.
نگاهی خالی از‌حداقل هرگونه احساس به‌تجلی سمت اون سجونگ چرخید.
نگاهی بود‌بالاترین که آدم به‌سفر یک حشره می‌انداخت.
چطور چنین چیزی ممکن‌جاودانگان بود؟ مهارت اون سجونگ به‌بالاترین وضوح برتر از او بود.
او آن‌قدر قوی بود که می‌توانست در یک‌نیت لحظه او را تکه‌تکه کند، تفاوتی چنان عظیم‌ذهنی که چشمگیر خواندن آن دست‌کم گرفتن ماجرا بود.
با این حال، نگاه‌شرط لیم هوایونگ از همان ابتدا‌درون به طور مداوم متکبرانه بود.
«زبونت رو‌بالاترین از حلقومت‌چنین بکشم بیرون؟»
«چرا شیطان آسمانی جوان‌جاودانگان باید تو این گوشه‌سوی دورافتاده از هنان باشه؟!»
«دلیلی داره که‌حداقل تو رو از‌تجلی امور فرقه‌ام مطلع کنم؟»
در حالی که کاملاً در نخ‌ها پیچیده‌قلمرو شده بود، احساس عجیبی داشت که وزن‌رسیده بدنش ده‌ها، بلکه صدها پوند افزایش یافته است.
احساس غرق شدن‌قله روحش و مسدود شدن‌صعود تدریجی جریان نیروی درونی‌اش.
تحت سلطه‌گذشته‌های شیطان آسمانی، مردم‌نظر عادی زانو می‌زدند.
—تلپ.
عروسک‌های جسد دهقانان که توسط‌لازم رزمی‌کاران فرقه شیطانی قتل‌عام می‌شدند،بدن همگی هماهنگ به زانو افتادند.
در میان اعضای نزدیک‌شونده خاندان اون و فرقه‌می‌کردند خون، کسانی که هنوز به سطح استاد اعظم‌هنوز نرسیده بودند، می‌لرزیدند و سعی می‌کردند مقاومت کنند.
در میان تمام این‌ها،جاودانگان تنها لیم هوایونگ با‌سوی وقار به جلو قدم برمی‌داشت.
صدای تک‌قدم‌همین او گویی‌شرط آسمان‌ها را می‌لرزاند.
با یک صدای بوم مهیب.
زنجیرهایی از انرژی بی‌کران از او به بیرون‌می‌کردند ساطع شدند، گردن هر کسی را که لمس‌هنوز می‌کردند می‌گرفتند و سرهایشان را به پایین فشار می‌دادند.
گویی به آن‌ها دستور می‌دادند‌نظر تا در برابر مقام عالی‌قله آسمان و زمین تعظیم کنند.
«احمقانه دهنت رو باز‌شرط نکن، و جرئت نکن‌نیت به شوهرم نزدیک بشی.»
«باید فرار‌همین کنیم، فرار!شرط ارباب مشت!»
جوک ایلریون که حالا‌چنین ذهنش شفاف شده بود،می‌کردند با صدایی گوش‌خراش جیغ کشید.
این یک اشتباه بود.
یک قضاوت غلط.
صرف حضور ارشد مجری‌شرط قانون، نگهبان مجری قانون سو‌درون ویریانگ، یک بار سنگین بود.
سو ویریانگ کسی بود که‌سفر تخلفات اعضای فرقه را در‌استادی داخل فرقه شیطانی مجازات می‌کرد.
مهارت او در‌عنوان سراسر سرزمین‌های آن‌سوی‌گرفته گذرگاه زبانزد بود.
حتی اگر در‌حداقل یک سطح بودند، پایه‌هایشان‌قلمرو با هم تفاوت داشت.
در برابر سو ویریانگ، جوک ایلریون‌تجلی باید با اون سجونگ متحد می‌شد‌رزمی‌کار تا فقط شانس پیروزی داشته باشد.
اگر ماجرا‌بالاترین به همین‌جا ختم‌سفر می‌شد، مشکلی نبود.
نیروهایی که آن‌ها برای‌جاودانگان این مکان آماده کرده بودند‌بالاترین به هیچ وجه کم نبودند.
چند استاد‌همین اعظم اینجا‌شرط حضور داشتند؟
این یک تله مرگ بود که در آن، با استفاده از مردمان خونی برای‌رسیده خریدن زمان و به کارگیری استادان اعظم برای از بین بردن جنگجویان فرقه شیطانی در‌اغراق این فاصله، پنگ هیونهوی و ژوگه یونگ هرگز نمی‌توانستند راهی برای زنده ماندن پیدا کنند.
اما دیگر نه.
این‌ها جاسوسان‌گذشته‌های معمولی فرقه‌جاودانگان شیطانی نبودند.
اگر آن‌ها مأموران عادیِ نفوذی در دشت‌های مرکزی‌نیت بودند، همان نیروها کافی بود، اما مردان حاضر‌ذهنی در اینجا محافظان شخصی شیطان آسمانی جوان بودند.
آن‌ها بهترین افراد‌حداقل انتخاب‌شده از میان‌تجلی واحد مجری قانون بودند.
فرقه خون تمام جاسوسانی را که برای‌صعود نقشه‌هایشان در سراسر هبی و شاندونگ پخش کرده‌هرچند بودند، در این یک مکان جمع کرده بود.
اگر همه آن‌ها در اینجا‌نظر از دست می‌رفتند، امور خارجی‌قله فرقه به شدت فلج می‌شد...!
حتی اگر زنده‌حداقل می‌ماند، جوک ایلریون‌تجلی هیچ آینده‌ای نداشت.
اگر این اتفاق‌حداقل می‌افتاد، رهبر فرقه‌تجلی هرگز او را نمی‌بخشید.
«آه، آه، آه...»
جوک ایلریون لبش را‌جاودانگان گاز گرفت و محیط‌سوی اطرافش را بررسی کرد.
مردمان خونی‌همین در حال‌شرط قتل‌عام بودند.
با وجود اینکه آن‌ها مخلوقاتی نبودند که به درستی ساخته‌بدن شده باشند، اما با توجه به ثروت و زمان زیادی‌کند که صرفشان شده بود، با چنان سهولتی از بین می‌رفتند.
حتی اگر مردمان خونی منفجر می‌شدند،عظیمی هیچ‌کس در میان دشمنانشان آن‌قدر ضعیف‌روح نبود که تحت تأثیر سم قرار بگیرد.
دشوار بود که تأثیری‌جاودانگان فراتر از متوقف کردن‌سوی لحظه‌ای آن‌ها مشاهده کرد.
در این میان،حداقل رزمی‌کاران فرقه خون‌تجلی بیهوده به زمین می‌افتادند.
«دست‌وپا زدنت تموم شد؟»
در مقابل‌بالاترین او، سو‌چنین ویریانگ پوزخند زد.
او شمشیرش را بالا‌جاودانگان برده و مستقیماً به‌سوی سمت او نشانه رفته بود.
او ابتدا حمله نکرده بود، نه به این دلیل که‌بدن از او محتاط بود، بلکه به این دلیل که همیشه آماده‌لحظه‌ای بود تا در یک لحظه از بدن لیم هوایونگ محافظت کند.
جوک ایلریون در حالی که‌لازم از نگرش آسوده‌خاطر او لبش را‌خود گاز می‌گرفت، دستش را بالا برد.
«من هنوز‌بالاترین حتی شروع‌چنین هم نکردم، پیرمرد.»
«عجب شیطان پرشوری هستی. خیلی خب.گرفته برو جلو، و منتظر بمون تا‌سفر رهبر فرقه‌ات هم بهت ملحق بشه.»
نوری به رنگ‌حداقل خون سرخ در‌تجلی چشمان جوک ایلریون درخشید.
اگر فرار می‌کرد‌حداقل می‌مرد، و اگر‌تجلی مبارزه می‌کرد هم می‌مرد.
تله مرگی که آماده‌چنین کرده بود، حالا برای‌می‌کردند خودش پهن شده بود.
اگر وضعیت این‌گونه بود،جاودانگان اگر مرگ او در اینجا‌بالاترین از قبل قطعی شده بود،
«زندگی جاودانه، شمن‌های سرخ‌فام.شرط شعله ابدی دگرگون می‌شود،نیت آسمان‌ها بر جهان گشت می‌زنند.»
او نوک انگشت شستش را‌لازم گاز گرفت تا خون جاری‌بدن شود و آن را نوشید.
یک دستش را بالا برد‌سفر و آن را در سینه خودش‌آنگاه فرو برد و قلبش را شکافت.
او جوهره حیات خود‌جاودانگان را در هم شکست‌سوی و آن را پراکنده کرد.
«مقام عالی جاودانه است، پس‌لازم پیرمرد، بیا با هم بریم‌بدن و منتظر شیطان آسمانیِ پرمدعات بمونیم.»
جوک ایلریون در حالی که قطعاتی از انرژی خون‌سرخ‌درون را از تمام رگ‌های بدنش به بیرون پرتاب می‌کرد، خود‌تحمیل را مشتعل ساخت و به سمت سو ویریانگ هجوم برد.
نگاهی از گوشه چشم به هوایونگ انداختم که‌سوی در کنارم در حال ساطع کردن انرژی بود‌نامیده و آب دهانم را به سختی قورت دادم.
از آنجایی که آن‌قدر نزدیک بودم‌تجلی که نفسش را حس کنم، دقیقاً‌رزمی‌کار می‌دانستم الان دارد چه کار می‌کند.
در حالت عادی، محال بود‌لازم شخصی در سطح او بتواند به‌خود استادی مانند اون سجونگ آسیبی برساند.
در واقع، اون سجونگ در‌سفر حالی که انرژی هوایونگ را‌استادی پراکنده می‌کرد، همچنان داشت نزدیک‌تر می‌شد.
به نظر می‌رسید‌عنوان حتی یک خراش‌گرفته هم برنداشته است.
انرژی هوایونگ نمی‌توانست‌حداقل در سپر انرژی محافظ‌قلمرو اون سجونگ نفوذ کند.
اما، یک‌همین چیز کاملاً‌شرط روشن بود.
حرکت اون‌بالاترین سجونگ مختل‌چنین شده بود.
«خروجی خالص‌گذشته‌های انرژی‌اش در‌جاودانگان سطح دیگری است.»
هوایونگ یک استاد اعظم بود.
اگر بخواهم دقیق‌تر بگویم،شرط بهتر است او را‌نیت در مرحله میانی بدانیم.
او هنوز حتی سرنخی برای به چالش کشیدن‌می‌کردند دانتیان بالایی پیدا نکرده بود، اما دست‌کم آنچه‌هنوز را که آموخته بود، به کمال رسانده بود.
با این حال، اگر قرار بود به تفاوت‌سوی آشکار بین او و سایر اساتید اعظم معمولی‌نامیده اشاره کنم، آن تفاوت در خروجی انرژی‌اش بود.
مقدار انرژی‌ای که می‌شد آن‌لازم را تقریباً بی‌نهایت توصیف کرد،بدن به طور پیوسته آزاد می‌شد.
قدرت هر رشته به تنهایی از‌تجلی توپ قلعه‌شکن صاعقه من کمتر بود،رزمی‌کار اما تعدادشان به طرز مضحکی متراکم بود.
رشته‌های انرژی، یا دقیق‌تر بگویم، سیم‌های انرژی،صعود چنان متراکم پخش شده بودند که بیشتر‌می‌کرد شبیه به یک سطح جامد به نظر می‌رسیدند.
حتی پس از رها کردن این حجم عظیم،سوی و حتی پس از قطع شدن تمام آن‌ها، او‌استادی بدون هیچ نشانه‌ای از خستگی به کارش ادامه می‌داد.
«کالبد شیطانی مطلق...؟ با وجود‌لازم چنین شخص جوانی، چه بر‌بدن سر آینده دنیای رزمی خواهد آمد؟»
ژوگه یونگ در حالی‌شرط که به هوایونگ نگاه‌نیت می‌کرد، با تأسف زمزمه کرد.
حق با او بود.
دانتیان میانی هوایونگ به حالتی‌نظر رسیده بود که به خودی‌قله خود انرژی شیطانی تولید می‌کرد.
درست همان‌طور که مار آب می‌نوشد و زهر‌نیت تولید می‌کند، او هم تنها با نفس کشیدن می‌توانست‌آسمان‌ها انرژی شیطانی را بیرون بکشد و به جلو براند.
استالین بود که‌حداقل این را گفت؟ کمیت،قلمرو خودش نوعی کیفیت است.
علاوه بر آن خروجی‌چنین سرسام‌آور، هوایونگ هنر الهی شیطان‌نامیده آسمانی را نیز آموخته بود.
وقتی این دو عامل با هم ترکیب می‌شدند، او تنها در قلمرو یک‌عظیمی استاد اعظم و فقط با هفده سال سن، می‌توانست یک استاد اعظم متعالی‌بدنشان از نسل گذشته را که در اوج قدرت خود قرار داشت، زمین‌گیر کند.
«از این به‌حداقل بعد باید سعی کنم‌قلمرو سر به سرش نذارم.»
برای لحظه‌ای کوتاه به این فکر‌تجلی کردم که آیا تا به حال در‌آفرینش حق هوایونگ کار اشتباهی کرده‌ام یا نه.
تعدادشان آن‌قدر زیاد بود که‌سفر قابل شمارش نبود، بنابراین از‌استادی فکر کردن به آن دست کشیدم.
در عوض،گذشته‌های یک قدم‌جاودانگان به جلو برداشتم.
به سمت‌همین سجونگ که ذره‌لازم ذره جلو می‌آمد.
«سجونگ. اگه‌همین خیلی برات سخته،لازم می‌تونی بی‌خیال بشی.»
«ای حروم‌زاده...! سگ پستی که حتی حریف یک حرکت من‌استادی هم نمیشه جرأت می‌کنه حرف بزنه!! قایم شدن پشت سر شیطان‌درونی آسمانی جوان برای نجات جونت تنها کاریه که از دستت برمیاد!!»
«آره، ولی آیا به بدی توئه که به فرقه خون‌قله چسبیدی و به هر کار پستی تن دادی فقط برای‌چشمانش اینکه سر بچه‌هایی رو بزنی که بیست سال ازت کوچیک‌ترن؟»
«ای حروم‌زاده!!»
ترق! رشته‌هایی که اون سجونگ‌لازم را در هم پیچیده بودند،بدن همگی به یکباره پاره شدند.
انرژی طغیان کرد‌قله و مشت او درست‌صعود مقابل بینی‌ام قرار گرفت.
حتی در آن لحظه هم فقط‌گرفته همان‌جا ایستادم، در حالی که تیغه‌ام‌سفر روی شانه‌ام استراحت می‌کرد، تماشایش کردم.
—جرنگ!!
هوایونگ که کنارم‌حداقل ایستاده بود، دوباره‌تجلی دستش را دراز کرد.
پیش از آنکه مشت به‌سفر من برسد، شبکه‌ای بار دیگر‌استادی دور تمام بدنش تنیده شد.
سرعتش کمی کاهش یافت.
و باز هم، از‌شرط سمت راستم، بادبزن ژوگه یونگ‌درون با صدای تقی باز شد.
جرقه‌ای آبی از میان چین‌های آن‌تجلی فوران کرد و طلسم او به عقب‌آفرینش پرتاب شد و با صدای هیس سوخت.
اولین حرکت اون‌قله سجونگ مسیرش را گم‌صعود کرد و منحرف شد.
با این حال، موج شوک انرژی از‌کسانی کنار پشتم عبور کرد و پیش از‌صعود محو شدن، شکاف عمیقی در زمین ایجاد کرد.
«اووه، اون دیگه چی بود؟»
«یک طلسم‌همین محافظ. سه تای‌لازم دیگه برام مونده.»
«می‌تونه ضربه یه‌قله استاد اعظم متعالی‌عظیمی رو دفع کنه؟»
«کمک شیطان آسمانی جوان‌جاودانگان تأثیر زیادی داشت. من نمی‌تونم‌بالاترین به این کار ادامه بدم.»
«نگران نباش.همین قبل از‌شرط اون تموم میشه.»
اون سجونگ چشمانش‌حداقل را چرخاند تا‌تجلی به هوایونگ نگاه کند.
به نظر می‌رسید متوجه شده بود تا زمانی که هوایونگ‌استادی سر پا ایستاده است، هر چقدر هم که او را‌نداشتند تحریک کنم، نمی‌تواند ضربه کاری و مفیدی به من وارد کند.
بله، اگر بخواهم دقیق‌جاودانگان بگویم، هنرهای انرژی هوایونگ هنوز‌بالاترین نمی‌توانستند به او آسیبی برسانند.
اتفاقاً اگر می‌توانستند عجیب بود.
با در نظر گرفتن سن و مهارت هوایونگ،نیت همین لحظه هم چیزی شبیه به یک معجزه‌ذهنی بود که توسط کالبد او خلق شده بود.
اما من فرق داشتم.
نیروی درونی بی‌نهایت؟ یک‌جاودانگان هنر الهی متعالی؟ من‌سوی هیچ‌کدام از این‌ها را نداشتم.
خاندان من‌همین از پس‌شرط چنین کارهایی برنمی‌آمدند.
ما چنین‌همین هنرهای رزمی‌شرط عمیقی نداشتیم.
فرم‌های تهاجمی که به‌چنین ما آموزش داده می‌شد، تنها‌نامیده در یک حرکت خلاصه می‌شدند.
ساده بگویم، یک مشت و‌نظر یک برش رو به پایین،قله تمام چیزی است که وجود دارد.
البته، این در صورتی‌شرط است که درباره تیغه‌نیت رعد آشوب نخستین صحبت کنیم.
اما دست‌کم، همان یک چیز.
فقط همان یک‌قله چیز، دست‌کمی از هنر‌صعود الهی شیطان آسمانی ندارد.
نه، من کاملاً مطمئنم.
اگر قرار بود یک ضربه بین دو فرد برابر رد و بدل‌رزمی‌کار شود، تنها در قلمرو همان یک حرکت، هنر رزمی جد بنیان‌گذار، پنگ‌روحی دانسان، از هنر نهایی و الهی شیطان آسمانیِ دوران باستان برتر بود.
هر چه باشد، این هنر مخفیانه‌ای‌تجلی است که از بزرگ‌ترین فرد زیر آسمان‌آفرینش در یک دوران به جا مانده است.
«سجونگ. شنیدم آخرین کلمات‌چنین پسرت این بود: "خواهش‌می‌کردند می‌کنم، به من رحم کن."»
—شینگ.
تیغه را‌همین روی شانه‌ام‌شرط بالا بردم.
با شنیدن صدای من،شرط چشمان اون سجونگ دوباره‌نیت از شدت خشم برگشت.
خشم او به انرژی تبدیل شد‌عظیمی و رشته‌های انرژی هوایونگ تار به تار‌چشمانش پاره شدند و مانند جرقه شعله‌ور گشتند.
از میان شکاف ایجاد‌جاودانگان شده، بدن اون سجونگ‌سوی به جلو یورش برد.
«می‌کشمت!! گوشت تنت‌حداقل رو می‌درم و‌تجلی سرت رو می‌شکافم!!»
«اگه آخرین کلمات پدرت هم همین‌تجلی باشه، ثابت می‌کنه که سه نسل‌رزمی‌کار از خاندان شما آموزش خوبی دیدن. پس.»
—جرنگ!
رشته جدیدی‌گذشته‌های دور بازوی‌جاودانگان اون سجونگ پیچید.
دو طلسم‌همین به نوک‌شرط مشت او چسبیدند.
بله، شیطان آسمانی‌حداقل در سمت چپم،تجلی ژوگه در سمت راستم.
هوایونگ مشت قلب ببر‌چنین من است و ژوگه‌می‌کردند یونگ تیغه زنجیره‌ای من.
من فرم‌های‌گذشته‌های دفاعی‌ام را کاملاً‌نظر به آن‌ها سپردم.
در حالی که تیغه‌ام را در‌تجلی دست داشتم، تمام انرژی دانتیان میانی‌ام‌رزمی‌کار را در یک نقطه متمرکز کردم.
—بوم، بوم، بوم.
طبل‌ها به صدا درآمدند.
قلبم صاعقه‌ای را رها می‌کند.
دسته‌های انرژی که به آذرخش تبدیل شده‌اند در‌نیت رگ‌های تمام بدنم جریان می‌یابند، در کانال‌های انرژی‌ذهنی پراکنده شده و از منافذ پوستم فوران می‌کنند.
آذرخش در تیغه نفوذ می‌کند.
—ویییینگ—!
هر بار که بدن اون‌نظر سجونگ تقلا می‌کرد، هوایونگ تلوتلو‌قله می‌خورد و دست ژوگه یونگ می‌لرزید.
تفاوتشان مانند تفاوت‌حداقل بین یک انسان و‌قلمرو یک جانور وحشی بود.
برای کسانی در سطح ما، او‌تجلی استادی بود که در حالت عادی‌رزمی‌کار هرگز نباید می‌توانستیم با او روبرو شویم.
زخمی، خشمگین و در حال طغیان دیوانه‌وار؛صعود آن جانور قدرتمندی که پوستش توسط شمشیرها‌می‌کرد و تیغه‌های انسانی حتی خراشی برنداشته بود.
اما اکنون، در بند و فرسوده، به سوی‌سوی آن جانوری که در قفس آهنین خود نفس‌نفس‌نامیده می‌زد و در غل و زنجیر پیچیده شده بود.
«پس، تو هم‌حداقل بگو. برای جونت التماس‌قلمرو کن، درست مثل پسرت.»
—بززززززت!!
تیغه از‌بالاترین شدت حرارت‌چنین به سفیدی می‌گراید.
آذرخش می‌رقصد.
من آن را‌حداقل هدایت می‌کنم و‌تجلی مسیرش را شکل می‌دهم.
نوک تیغه‌همین گردن اون سجونگ‌لازم را لمس کرد.
—بوم!!
سپر انرژی‌گذشته‌های محافظ او ضربه‌نظر را دفع کرد.
این یک تقلا‌حداقل و مبارزه ناامیدانه بود‌قلمرو که ارزش تحسین داشت.
بدون اینکه بتواند فرم دفاعی اجرا کند،قلمرو ضربه رعد شکافنده آسمان‌ها را تنها با‌رسیده عملکرد سپر انرژی محافظ خود مسدود می‌کرد.
بله، تفاوت بین یک‌چنین استاد اعظم متعالی و یک‌نامیده استاد اعظم باید همین باشد.
ژوگه یونگ چند طلسم دیگر‌نظر داشت؟ هوایونگ تا کی می‌توانست‌قله این مرد را عقب نگه دارد؟
طولی نمی‌کشید.
نیازی هم‌همین نبود که‌شرط طول بکشد.
—ترق!
انگشتانم را روی قلبم‌جاودانگان گذاشتم و به یک‌سوی نقطه کانال انرژی ضربه زدم.
انرژی را در دانتیان‌شرط میانی‌ام جمع کردم و با‌درون زور آن را بیرون کشیدم.
با استفاده از دقیقاً همان حسی که هنگام مصرف‌درون اشک‌های خونین کرم ابریشم آسمانی داشتم، با این احساس که‌تحمیل دانتیان میانیِ از قبل فعال‌شده را بار دیگر شلاق می‌زنم،
اگر بخواهم آن را به زبان‌عظیمی یک انسان امروزی توصیف کنم، می‌شد این‌چشمانش کار را نوعی اورکلاک در نظر گرفت.
بهای آن فشار عظیمی بر بدن است، اما این‌بالاترین یک شتاب‌دهنده جریان خون بود تا تمام انرژی فرد‌آنگاه را در یک لحظه در یک نقطه متمرکز کند.
نیازی نیست که‌حداقل به مهارت یک‌تجلی استاد اعظم متعالی برسم.
همین که بتوانم سپر انرژی محافظ‌تجلی دشمنی را که نقطه ضعفی از‌رزمی‌کار خود نشان داده بشکافم، کافی است.
اگر فقط بتوانم‌قله یک ضربه کاری وارد‌صعود کنم، فقط یک بار.
همین که بتوانم آن ضربه‌نظر را همان‌جا که می‌خواهم و همان‌طور‌چنین که می‌خواهم فرو کنم، کافی است.
در واقع، نقطه‌حداقل حیاتی تمام موجودات‌تجلی زنده گردن است.
حتی پس از رسیدن به‌لازم قلمرو استاد اعظم متعالی، اگر گردن‌خود فرد قطع شود، باز هم می‌میرد.
«ای حروم‌زاده!!»
اضطرار و شتاب‌عنوان به مشت اون‌گرفته سجونگ رخنه کرد.
مشت او با در‌شرط هم شکستن مداخله هوایونگ،نیت سرانجام به سرم نزدیک شد.
اما آیا می‌توانست سریع‌تر از‌لازم من باشد که از قبل تیغه‌ای‌خود را در گردنش فرو کرده بودم؟
—ترق.
اگر هوایونگ کیفیت‌عنوان مهارتش را با کمیت‌کسانی نیروی درونی‌اش جایگزین می‌کند.
خاندان پنگ هبی می‌تواند‌شرط تمام آن مجموع را با‌درون یک لحظه کیفیت جایگزین کند.
—ترق!
چون ما چنین‌قله مهارت‌های متفرقه یا‌عظیمی حقه‌های پیش‌پاافتاده‌ای نداشتیم.
چون ما هنرهای رزمی خود را‌گرفته با هدف ساده‌لوحانه ضربه زدن به‌سفر گردن حریف و کشتن آن‌ها تمرین کرده‌ایم.
—تتتررررق!!
ما در پایه و‌شرط اساس هنرهای رزمی خود به‌درون دنبال درستکاری و حق‌طلبی نیستیم.
به همین دلیل‌قله است که ما‌عظیمی را جناح نامتعارف می‌نامند.
هدف هنرهای رزمی‌عنوان ما تنها بر‌گرفته کشتن متمرکز است.
بنابراین، ما مسیر تاریک هستیم.
—تتتتررررررق!!
و از آنجا که عمق هنرهای رزمی‌صعود که ما از این طریق ساخته‌ایم، از‌می‌کرد تمام فرقه‌های دیگر مسیر تاریک فراتر می‌رود.
ما فرقه شماره‌عنوان یک مسیر تاریک، خاندان‌کسانی بزرگ پنگ هبی هستیم.
—شلاپ.
تیغه سرانجام گوشت را شکافت، استخوان‌تجلی را خرد کرد، تاندون‌ها را له‌رزمی‌کار کرد و از طرف دیگر بیرون آمد.
فیسسسس، تیغه به‌قله سفیدی گراییده در باد‌صعود سرد زمستانی خنک شد.
در سکوت به مشت اون‌نظر سجونگ که درست مقابل بینی‌ام متوقف‌چنین شده بود خیره شدم و گفتم:
«تو نتونستی‌همین تقاص خونت‌شرط رو بگیری.»
سر اون سجونگ‌حداقل با صدای تلپی افتاد‌قلمرو و روی زمین غلتید.
سر را چنگ زدم و‌سفر بالا نگه داشتم و به‌استادی رزمی‌کاران بازمانده خاندان اون نگاه کردم.
«پدرتون باید‌گذشته‌های بهتر از‌جاودانگان این عمل کنه.»
ارباب مشت‌همین تک‌ستاره، اون‌شرط سجونگ، مرده بود.
اکنون، تنها کسی که در‌لازم خط مستقیم خاندان اون باقی مانده‌خود بود، آن حرام‌زاده اون دوچون بود.
خاندان اون از جینجو‌چنین پیش از پایان امسال‌می‌کردند در آتش خواهد سوخت.
بدون شک.