چپتر 80: استاد اعظم حقیقی پنگ هیونهوی (۱)
0شبی تاریک در‌درونی اواخر پاییز، درون تالار‌کند داخلی عمارت خاندان پنگ.
در تالار ببر بنفش.
«آه، سلام...؟»
با احتیاط فراوان، طوری که‌پاسخ انگار می‌ترسیدم طرف مقابل را‌سطح بترسانم، با ملایمت سلام کردم.
تنشی آن‌قدر شدید‌درونی که باعث می‌شد‌تیغه‌اش نوک انگشتانم بلرزد.
با ظرافتی شبیه‌بعد به در دست گرفتن‌خوب یک وسیله شیشه‌ای پیچیده...
«کی به دنیا اومدی؟»
به این کودک کوچک و‌پاسخ ارزشمند که جایی در اطراف‌سطح قلبم برای خودش باز کرده بود.
«دانتیان میانی عزیزم.»
بیا از این‌بعد به بعد برای‌چقدر همیشه با هم باشیم.
چقدر خوب شد‌منتقل که تا الان‌بتوانید زندگی سالمی داشتم.
از این به‌بتوانید بعد، در دشت‌های مرکزی‌مرحله قد علم خواهم کرد.
۳۰. استاد‌انرژی اعظم حقیقی‌وارد پنگ هیونهوی
برای رزمی‌کاران،بیا بلوغ در زمان‌های‌باشیم متفاوتی اتفاق می‌افتد.
ما این بلوغ‌منتقل را با اصطلاحی باکلاس‌تر،سؤال یعنی «قلمرو» صدا می‌زنیم.
با گذر از دوران کودکی یک رزمی‌کار که در زمان شکل‌گیری اولیه دانتیان فقط‌همه‌چیز پر از هیجان و خوشحالی است، سردرگمی از لحظه‌ای آغاز می‌شود که به او‌بدون می‌گویند انرژی درونی را وارد شمشیر یا تیغه‌اش کند و آن را تاب بدهد.
آخه چطور از من می‌خواید‌شمشیر انرژی داخل بدنم رو به‌آخه یک جسم بی‌جان منتقل کنم؟
اگر بتوانید به این‌همیشه سؤال پاسخ دهید، یعنی وارد‌زندگی مرحله شکل‌گیری انرژی شمشیر شده‌اید.
در آن نقطه،منتقل یک رزمی‌کار به‌بتوانید سطح درجه دو می‌رسد.
و از آنجا،بتوانید همه‌چیز دوباره از‌دهید نو شروع می‌شود.
سرمستی ناشی از‌درونی این افزایش قدرت‌تیغه‌اش ناگهانی، بسیار کوتاه است.
حالا به شما می‌گویند که باید بتوانید‌خوب فقط با انرژی شمشیر، حتی بدون بالا‌علم بردن تیغه، همه‌چیز را از هم بدرانید—
نه جدی. آخه‌منتقل چطور می‌شه فقط با‌سؤال انرژی همچین کاری کرد؟
«محدودیت عقل سلیم» که در اصطلاحات قدیمی به آن «دیوار» می‌گویند. برای غلبه بر آن، باید‌شروع مدام فکر کنید، تمرین کنید و به جز زمان‌هایی که غذا می‌خورید یا به دستشویی می‌روید، تمام‌جدی روز پروسه در دست گرفتن و تاب دادن تیغه را تکرار کنید تا فرم‌هایتان را صیقل دهید.
بعد از گذشت‌درونی روزها، ماه‌ها و‌تیغه‌اش سال‌های متمادی، بالاخره...
زمانی متوجه می‌شوید که می‌بینید یک برگ در حال‌زندگی سقوط، فقط با نزدیک کردن تیغه و قرار دادن‌اعظم ملایم آن روی برگ، دقیقاً به دو نیم تقسیم می‌شود.
مجروح کردن با انرژی شمشیر.
قلمرویی که از آن‌سؤال به بعد رسماً به‌شده‌اید عنوان یک «استاد» شناخته می‌شوید.
به عبارت دیگر، درجه یک.
نهایت رشد یک انسان معمولی.
آخرین مسیری که اگر با استعدادهای معمولی به‌پاسخ دنیا آمده باشید، حتی با یک عمر تفکر‌آنجا و تمرین هم نمی‌توان از آن عبور کرد.
چون از آن به بعد،پاسخ به نوعی استعداد نیاز است‌سطح که برای «انسان‌های عادی» مجاز نیست.
برخلاف دانتیان پایینی که از همان ابتدا به عنوان‌بدهد یک عضو خاموش در بدن انسان وجود دارد، فرد‌کنم باید دانتیان میانی را با تلاش خودش «شکل» دهد.
«نه، آخه‌بیا چطور باید یه‌باشیم دانتیان میانی ساخت؟!»
وقتی این‌طور می‌پرسیدم، چه ارشد پنگ جونگون‌سؤال و چه ارشد پنگ ایکچون، همگی چهره‌ای به‌می‌رسد طرز غیرانسانی نفرت‌انگیز به خود می‌گرفتند و می‌گفتند:
«آه، هنوز متوجه نشدی...؟»
«در این‌انرژی صورت، هنوز برای‌شمشیر تو خیلی زوده.»
«هوهو...»
آن‌ها با گفتن چنین‌کنم حرف‌هایی، کاری می‌کردند که‌پاسخ دلم می‌خواست دیوانه شوم.
در میان آن تحقیر و خفت، تنها کاری که می‌توانستم انجام‌درجه دهم این بود که یا کتاب‌های کالبدشکافی نقاط کانال انرژی در‌بسیار چین باستان را حفظ کنم، یا به تمرین هنرهای رزمی بپردازم.
بعد از مراسم شمشیرپوشان‌وارد به شدت سرم شلوغ‌تاب بود، اما با این حال...
با اطمینان می‌توانم بگویم از لحظه‌ای که هنر رعد آشوب نخستین‌داشتم را کامل کردم، واقعاً هر زمان که وقت آزادی پیدا می‌کردم،بلوغ دور از چشم بقیه تا سرحد مرگ تیغه‌ام را تاب می‌دادم.
شاید من‌بی‌جان یک نابغه در‌اگر تلاش کردن بودم.
و حالا،اگر ثمره آن‌سؤال تلاش‌ها اینجا بود.
«من در‌انرژی دشت‌های مرکزی قد‌شمشیر علم خواهم کرد.»
نسیم خنک پاییزی‌بعد از روی بدن غرق‌خوب در عرقم عبور کرد.
وقتی به آسمان صاف و بلند شب‌سؤال نگاه کردم، احساس کردم جاه‌طلبی عظیمی در‌درجه درونم اوج می‌گیرد، گویی می‌خواست آسمان را بشکافد.
من نگاه یک موجود مطلق‌پاسخ را به دست آورده بودم‌سطح که از بالا به دنیا می‌نگرد.
«یک سال‌انرژی از هوایونگ‌وارد عقب‌تر بودم؟»
هوایونگ یک سال از من‌باشیم کوچک‌تر است، اما او در‌سالمی قلمرو استاد اعظم قرار داشت.
اگر با تقریب در نظر بگیریم‌بتوانید که او امسال به قلمرو استاد اعظم‌سطح رسیده، من حدود یک سال دیرتر رسیدم.
با این حال،بتوانید نمی‌توان انکار کرد که‌مرحله این سرعتی باورنکردنی است.
هوایونگ که از زمان راه افتادنش طوری انرژی شیطانی را کنترل می‌کرد‌می‌خواید که انگار در حال ورز دادن خمیر است، و من که تازه‌مرحله در هفت سالگی دانتیان پایینی‌ام را بیدار کردم، خط شروع متفاوتی داشتیم.
اگر توانسته‌ام این فاصله را‌باشیم به یک سال کاهش دهم،سالمی به هیچ وجه دیر نیست.
بیایید به یاد داشته‌کنم باشیم که من در بین‌دهید خواهر و بردارهایم سریع‌ترین بودم.
«هوو، هوو...»
در حالی که دانتیان میانی کوچک و بامزه‌ام را که‌آخه به سختی در اطراف قفسه سینه‌ام حس می‌کردم در ذهنم‌بتوانید نگه داشته بودم، بلافاصله در فرم هنر آشوب نخستین ایستادم.
سوو— هااا.
با دم، نیروی درونی را در آغوش‌سؤال کشیدم و با بازدم، انرژی حقیقی را‌درجه در کانال‌های انرژی تمام بدنم به گردش درآوردم.
پایه و‌اگر اساس هنر‌سؤال آشوب نخستین.
در امتداد کانال ادراک، به‌شمشیر سمت همگرایی روح، سد قطعی، همگرایی‌چطور انرژی، پایان حیات و تالار جسم.
وقتی صورت فلکی‌ای که از دانتیان شروع شده بود،زندگی در حال کشیدن یک خط طولانی و پیوسته بود،اعظم نقطه پایانی آن را به سمت دانتیان میانی هدایت کردم.
آغاز حقیقی هنرهای انرژی شمشیر.
جرق.
جریان الکتریکی‌انرژی کوتاهی از‌وارد بدنم جرقه زد.
وقتی انرژی حقیقی را‌همیشه در امتداد رگ‌های هنر رعد‌زندگی هدایت کردم، جرق، جرق، جرق.
انرژی‌های حقیقیِ تکه‌تکه‌شده کم‌کم از منافذ تمام‌سؤال بدنم به بیرون جریان یافتند، شکل صاعقه به‌می‌رسد خود گرفتند و شروع به جرقه زدن کردند.
تا اینجا همه‌چیز موفقیت‌آمیز بود.
من جوهره حقیقی‌درونی هنر رعد آشوب نخستین‌کند را تجسم بخشیده بودم.
«هنر رعد آشوب‌بعد نخستین، یک هنر‌چقدر انرژی شمشیر است.»
از همان ابتدا، این یک هنر رزمی‌سؤال بود که بدون توانایی استفاده از انرژی‌درجه شمشیر، نمی‌شد ارزش واقعی آن را بیرون کشید.
در قلمرو ساده مجروح کردن با‌دهید انرژی شمشیر، هنر رعد و هنر‌می‌رسد آشوب نخستین نمی‌توانستند با هم ترکیب شوند.
هنر رزمی‌ای که تا الان با‌تیغه‌اش کمک اشک‌های خونین کرم ابریشم آسمانی‌می‌خواید به زور از آن استفاده می‌کردم.
با این حال، هنر رزمی‌ای‌باشیم بود که تئوری و درک آن‌داشتم را سال‌ها پیش کامل کرده بودم.
یک قلمرو ناشناخته.
اما حالا، با در اختیار داشتن‌دهید تمام نقشه‌ها، بالاخره در خط شروع‌می‌رسد ایستاده بودم و موتور را روشن کردم.
فووش.
انرژی حقیقی که به‌همیشه آرامی لمس شده بود،الان دانتیان میانی را بیدار کرد.
با یک تپش، انرژی حقیقی‌اگر دوباره در امتداد جریان خون‌مرحله قلب به بیرون فوران کرد.
اگر عملکرد نیروی درونی از طریق دانتیان‌مرحله پایینی، به معنای ردیابی در امتداد نقاط‌همه‌چیز کانال انرژی هر قسمت از بدن بود...
در مقابل، عملکرد نیروی درونی از طریق‌کند دانتیان میانی، تمام بدن را در امتداد جریان‌جسم خون از قلب، یعنی رگ‌های خونی، تقویت می‌کند.
این چیزی بود‌بعد که من دیده‌چقدر و یاد گرفته بودم.
احساس قدرت مطلقی که هنگام مصرف اشک‌های خونین کرم ابریشم آسمانی‌شده‌اید تجربه کردم، حس تپش انرژی حقیقی در رگ‌های خونی تمام بدنم،افزایش که نیروی درونی را در امتداد استخوان‌بندی و اعصاب منعکس می‌کرد.
زمان تار و کند‌سؤال می‌شود و دیدم به‌شده‌اید تدریج تاریک و مخدوش می‌گردد.
این دیدگاه یک‌درونی رزمی‌کار در قلمرو‌تیغه‌اش استاد اعظم است.
در میان آن، تکنیک‌های بینایی‌ام‌باشیم را تیزتر کردم و فرم‌سالمی ایستادنم را دوباره تنظیم کردم.
حالا باید ممکن باشد.
کوادددوک!!
دستی که قبضه را گرفته بود فشردم‌کند و سریع‌ترین، کوتاه‌ترین و عظیم‌ترین ضربه‌ای که‌بدنم می‌توانستم رها کنم را در ذهنم مجسم کردم.
یک نفسِ تقسیم‌شده، یک بخش‌باشیم است، و تقسیم دوباره آن،سالمی به نازکی یک تار مو است.
آن را‌بی‌جان به ظرافت یک‌اگر نخ ابریشم بشکاف.
سریع‌تر از‌اگر آن، یک‌سؤال لحظه ناگهانی.
یک لحظه‌انرژی گذرا، تبدیل به‌شمشیر یک ظرافت می‌شود.
و—
تِززز—!!
صدای پیچ‌خوردگی از آرنجم، جایی‌پاسخ که نیروی درونی‌ام را متمرکز‌سطح کرده بودم، به گوش رسید.
و در همان لحظه، وقتی‌شمشیر سعی کردم تیغه را با‌آخه آن شتاب به جلو بکشم.
اودودودوک!!
«......؟»
بدنم خشک شد.
«؟»
تمام بدنم هنوز آن‌قدر داغ‌باشیم بود که انگار دمای بدنم‌سالمی از کنترل خارج شده بود.
در باد سرد پاییزی، نفسم دیده‌بتوانید می‌شد و اعصابِ به شدت حساس‌شده‌ام می‌تپیدند،سطح حسی شبیه به جذب تمام اطلاعات پیرامونم.
در زمانی آن‌قدر کند که می‌توانستم حرکت هر‌شده‌اید شاخه‌ای که در باد تاب می‌خورد و برگ‌هایی‌شروع که در انتهای آن آویزان بودند را بشمارم.
انگار که شعله اجاق گاز روشن‌تیغه‌اش مانده باشد، رگ‌هایم شروع به جوشیدن‌می‌خواید کردند و چیزی از معده‌ام بالا آمد.
«سرفه... اوغ!»
در آن لحظه،منتقل لخته خونی از دهانم‌سؤال به بیرون پرتاب شد.
قبل از اینکه بتوانم چیز دیگری‌دهید حس کنم، ناگهان این فکر به ذهنم‌آنجا خطور کرد: اوه، این یه دردسر بزرگه.
نگاهی به دست‌درونی بی‌حرکتم انداختم، سپس به‌کند پای بی‌حسم، و بعد.
گرومب—!!
«کهوک!!»
در حالی که دوباره خون بالا آوردم و روی زمین‌سطح افتادم، اعصاب تحریک‌شده‌ام همچنان با چنان دقتی وضعیتم را زیر‌قدرت نظر داشتند که انگار داشتم شخص دیگری را تماشا می‌کردم—
نه، در واقع، انگار‌وارد مغزم آن درد غیرقابل‌تحمل‌تاب را مسدود کرده بود.
حتی وقتی بدنم روی زمین غلت می‌خورد‌خوب و به خود می‌پیچید، احساس می‌کردم دارم‌علم از فاصله‌ای دور به خودم نگاه می‌کنم.
«هوک!! کهوک!!»
می‌توانستم تک‌تک رگ‌های خونی‌ام را‌پاسخ که مثل ریشه در دست و‌درجه پایم پخش شده بودند، حس کنم.
تک‌تک آن‌ها به‌درونی شدت می‌تپیدند، انگار که‌کند در حال جوشیدن بودند!
در نقاطی که رگ‌های خونی‌باشیم به هم می‌رسیدند، روی نقاط‌سالمی انرژی که در امتدادشان قرار داشتند—.
'این... این...!!'
فکری که درست قبل از کف کردن‌مرحله دهانم و بی‌هوش شدن از درد شدید درون‌دوباره نقاط انرژی به ذهنم خطور کرد، این بود.
'دویدن آتش.'
آتش می‌دود.
به معنای واقعی کلمه، دردی سوزان،بتوانید انگار که گلوله‌ای از آتش در‌نقطه رگ‌هایم می‌دوید و درونم را می‌سوزاند.
'ورود شیطان—!!'
شیطانی وارد‌انرژی می‌شود و‌وارد جولان می‌دهد.
بدنم خارج از کنترلم شروع به‌چقدر دست و پا زدن کرد، انگار که‌مرکزی توسط یک روح شیطانی تسخیر شده باشم.
با حس کردن خونی‌کنم که از دهانم می‌چکید، چشمانم‌دهید را بستم و سیاهی مطلق.
نانگرانگ خدمتکاری باتجربه بود که بیش از بیست سال به خط‌چطور اصلی خاندان پنگ خدمت کرده بود و زمانی که تنها پانزده سال‌دهید داشت، نقش دایه پنگ هیونهوی دو ساله را بر عهده گرفته بود.
اگرچه او کوچک‌ترین فرزند‌همیشه خط اصلی بود، اما همچنان‌زندگی به خط اصلی تعلق داشت.
دایه چنین‌بی‌جان کودکی نمی‌توانست‌کنم بی‌تجربه باشد.
و او کسی بود که پانزده سال دیگر را‌نقطه با تماشای زندگی سلطه‌جویانه پنگ هیونهوی گذرانده بود، کسی که‌افزایش متن هزار واژه را در سه سالگی تمام کرده بود.
بنابراین، از لحظه‌ای که پنگ هیونهوی‌تیغه‌اش پس از غیبتی طولانی به عمارت ببر‌داخل بنفش بازگشت، نانگرانگ از کنارش تکان نخورد.
زیرا با شناختی که از شخصیت‌چقدر ارباب جوان داشت، احساس می‌کرد وقتش‌دشت‌های رسیده که او دوباره دردسری درست کند.
و همین اتفاق هم افتاد.
«کواااااااااه!»
فریادی در‌انرژی دل شب‌وارد طنین‌انداز شد.
نانگرانگ بلافاصله بلند‌بعد شد و به سرعت‌خوب به حیاط اندرونی رفت.
پنگ هیونهوی در حیاط‌کنم کوچک تمرین در حال‌پاسخ گرم کردن خودش بود.
فریادی از‌اگر سر استیصال از‌پاسخ دهانش بیرون زد.
صورتش کاملاً سرخ شده بود‌شمشیر و رگ‌ها و عضلاتش به‌آخه شکل نامنظمی متورم شده بودند.
به عنوان خدمتکار باسابقه‌ی‌همیشه یک خاندان رزمی، نانگرانگ توانست‌زندگی فوراً وضعیت را درک کند.
«کسی آنجا نیست!منتقل همین الان بروید‌بتوانید و ارشد را بیاورید!»
«کـ-کدامشان را...؟»
«هر کدام از‌درونی ارشدها که حضور‌تیغه‌اش دارند! زود باشید!!»
«چشم!»
یکی از خدمتکاران‌منتقل عمارت ببر بنفش با‌سؤال وحشت دوید و رفت.
بدون اینکه حتی به پشت‌پاسخ سرش نگاه کند، نانگرانگ به‌سطح آرامی به پنگ هیونهوی نزدیک شد.
«کررررک!!»
او برای لحظه‌ای به پنگ هیونهوی‌چقدر که از دهانش کف می‌آمد نگاه‌دشت‌های کرد و سپس لبش را گاز گرفت.
علائم اولیه انحراف چی.
تشنج ناشی از درد شدید.
در چنین مواقعی، او که‌شمشیر هنرهای رزمی نیاموخته بود، نمی‌توانست‌آخه به بدن ارباب جوان دست بزند.
یکی از ارشدها باید‌همیشه می‌آمد و انرژی حقیقی‌الان او را تثبیت می‌کرد.
درست همان‌طور که این فکر از ذهنش‌سؤال می‌گذشت، درِ عمارت ببر بنفش با صدای‌درجه بلندی باز شد و بادی به داخل وزید.
«این پسر احمق.»
«ارشد پنگ جونگون...!»
«عقب بایست.»
نیازی نبود بپرسد که‌کنم او چطور توانسته بود‌پاسخ به این سرعت برسد.
این پیرمرد از هفت سالگی معلم ارباب جوان‌شده‌اید نیز بود، بنابراین حتماً پیش‌بینی کرده بود که‌شروع ارباب جوان به زودی دردسری درست خواهد کرد.
پنگ جونگون بدون تردید‌وارد دستش را روی کمر‌تاب پنگ هیونهوی گذاشت و.
«؟»
او با نگاهی پر‌کنم از وحشت سعی کرد انرژی‌دهید حقیقیِ طغیان‌کرده را مهار کند.
«!!!»
در حالی که رنگ‌وارد از رخش پریده بود، سعی‌بدهد کرد دستش را کنار بکشد.
«...این دیگر چه کوفتی است...!؟»
با دیدن کف‌منتقل دستش که از کمر‌سؤال پنگ هیونهوی جدا نمی‌شد.
و او احساس کرد که‌پاسخ نیروی درونی‌اش از طریق همان‌سطح دست در حال مکیده شدن است.
و همچنین،
او دید طوفانی که توسط انرژی حقیقی در بدن‌زندگی پنگ هیونهوی ایجاد شده بود و نیروی درونی خودش‌اعظم در حال درنوردیدن آن بود، به تدریج فروکش می‌کند.
نه، به‌بی‌جان جای فروکش‌کنم کردن، بیشتر شبیه...
'شبیه خرده‌سفال‌های شکسته‌ای است‌سؤال که دارند خودشان را‌شده‌اید دوباره سر هم می‌کنند...؟'
مثل یک ظرف سرامیکی خرد شده‌تیغه‌اش که انگار زمان به عقب برگشته‌می‌خواید باشد، در حال بازیابی شکل اولیه‌اش بود.
از تک‌تک اعضای بدن که توسط انرژی شمشیرِ خارج‌زندگی از کنترل نابود شده بودند، تا دانتیان و جوهره‌اعظم حیاتِ شکسته و آسیب‌دیده، تا اندام‌های داخلیِ پاره و فرسوده.
تکه به تکه.
اما با سرعتی که به‌پاسخ هیچ وجه کند نبود، شاهد‌سطح سر هم شدن دوباره آن‌ها بود.
«نانگرانگ.»
«بله، ارشد.»
«برو و ارباب‌منتقل کوهستان، ارشد پنگ ایکچون‌سؤال را بیاور. همین الان.»
«چشم، چشم!»
تا زمانی که نانگرانگ رفت و‌تیغه‌اش دوباره بازگشت، دست پنگ جونگون از‌می‌خواید روی کمر پنگ هیونهوی جدا نشد.
در آن لحظه، آنچه در دانتیان‌بتوانید پنگ هیونهوی در حال رخ دادن بود‌سطح را می‌شد به سادگی این‌گونه تصویر کرد.
اول، دانتیان پایینی مثل‌سؤال همیشه دستوری برای پرورش هنر‌نقطه رعد آشوب نخستین دریافت می‌کند.
«چی؟ من؟انرژی هنرهای انرژی‌وارد شمشیر؟ آخه چطوری؟»
نکند احیاناً اشک‌های خونین کرم ابریشم آسمانی را مصرف‌زندگی کرده‌ای؟ این را از معده و کبد می‌پرسد، اما‌اعظم تنها جوابی که از آن‌ها می‌گیرد یک «نمی‌دونم؟» است.
خب، کاری که‌منتقل باید انجام شود،بتوانید باید انجام شود.
با این طرز فکر، انرژی حقیقی‌دهید را هدایت کرد و نیروی درونی را‌آنجا در امتداد نقاط انرژی به گردش درآورد.
تقریباً در نیمه‌های کانال ادراک، مهمان‌ها‌تیغه‌اش ناگهان پیشنهاد می‌دهند که مسیر اصلی را‌داخل تغییر دهند و به جای دیگری بروند.
چه کار می‌شد کرد؟همیشه باید هر کاری که‌الان مهمان می‌خواهد را انجام دهی.
نقاط انرژی همان‌طور که مهمان‌ها‌اگر می‌خواستند، مسیر تور را به سمت‌شده‌اید قلب، یعنی دانتیان میانی، تغییر دادند.
در آن لحظه،بتوانید دانتیان میانی با‌دهید دریافت سیل مهمان‌ها می‌گوید.
«اِنگا؟»
به دلیل دوزهای مکرر اشک‌های خونین کرم ابریشم آسمانی،زندگی سوءمصرف دارویی که اصلاً با یک داروساز در میان گذاشته‌حقیقی نشده بود، نقاط انرژی آن به زور باز شده بودند.
هنوز حتی نمی‌توانست به عنوان یک دانتیان‌سؤال عمل کند و در یک حالت عادی، طبیعی‌می‌رسد بود که قلب اول از همه منفجر شود.
در چنین مخمصه‌ای.
از روی‌انرژی شانس، با‌وارد یک اقبال آسمانی،
شاید به خاطر ساختار بدنی‌اش.
یا، به دلیل نوعی ویژگی ژنتیکی‌بتوانید که از طریق خط خونی خاندان‌نقطه پنگ هبی به ارث رسیده بود.
یا شاید،اگر در همان‌سؤال سال اول تناسخ.
لحظه‌ای که یک روح جدید به‌تیغه‌اش زور پذیرفته شد، آن هم قبل از‌داخل اینکه نقطه همگرایی صدگانه حتی بسته شود.
به دلیل 'یک اراده شدید' که در آن لحظه‌زندگی مداخله کرد، دانتیان میانی در قلمرویی شکل گرفت که‌اعظم اصلاً مناسب نبود، قلمرویی که هنوز برایش خیلی زود بود،
و بنابراین، اگرچه هنوز‌کنم به اندازه کافی برای‌پاسخ عملکرد بالغ نشده بود.
«آه، بهت که‌بتوانید گفتم قبلاً ازش‌دهید استفاده کردم، مگه نه؟»
بر اساس تجربه دوپینگ دارویی غیرقانونی (اشک‌های‌کند خونین کرم ابریشم آسمانی)، شکایات مشتریان بدجنسی که‌جسم از دانتیان میانی استفاده کرده بودند، باریدن گرفت.
دانتیان میانی فریاد زد: «غیرممکنه،باشیم غیرممکنه، غیرممکنه—! هاه، غیرممکن نبود؟»سالمی و انرژی شمشیر را بیرون ریخت،
«کوووووووک~؟!!»
وضعیتی شبیه به بستن یک موتور هشت‌مرحله سیلندر به یک کودک، قبل از اینکه‌همه‌چیز حتی راه رفتن را یاد گرفته باشد.
لحظه‌ای که انحراف چی به‌شمشیر شدت فوران کرد و می‌رفت‌آخه تا کل بدن را تکه‌تکه کند.
ستاره‌ای در آسمان می‌درخشد.
نقطه همگرایی‌بی‌جان صدگانه واکنش‌کنم نشان می‌دهد.
یک اراده.
خیر و‌انرژی شر، صالح‌وارد و نامتعارف.
سیاه و سفید.
هر چه که باشد.
حضوری از آن آسمان دوردست، چیزی که با‌شده‌اید اراده انسانی قابل تفسیر نیست، چیزی که هرگز‌شروع قادر به درک یکدیگر نخواهند بود، سایه‌اش را انداخت،
کلیک.
نگاهی از فراز‌بعد آسمان شب با‌چقدر رضایت لبخند می‌زند.
نقاط انرژیِ داغ‌شده خنک می‌شوند—
سوواپ.
هوووو—
بدن در هم پیچیده‌همیشه پنگ هیونهوی به تدریج ثبات‌زندگی خود را به دست آورد.
«...»
«...»
پنگ جونگون و‌درونی پنگ ایکچون داشتند به‌کند آن صحنه نگاه می‌کردند.
«سی و شش‌منتقل ستاره قدرت آسمانی...؟بتوانید دارم، دارم درست می‌بینم؟»
«در مورد این‌بتوانید موضوع با هیچ‌کس، در‌مرحله هیچ کجا صحبت نکن.»
پنگ ایکچون دستور داد، سپس،شمشیر پس از آخرین نگاه به بدن‌چطور پنگ هیونهوی، از جا بلند شد.
«باید به‌بیا رهبر خاندان‌همیشه گزارش دهم.»
«من اینجا‌بی‌جان نگهبانی می‌دهم.کنم لطفاً بروید.»
خاندان پنگ هبی‌بتوانید ساختار بدنی پنگ هیونهوی‌مرحله را تشخیص داده بود.