چپتر 19: سرزمینی که ضعیفان در آن دوام نمی‌آورند (۲)
0در پکن سه آکادمی بزرگ برای محصلان‌فرقه وجود دارد و بزرگ‌ترین آن‌ها آکادمی پایتخت‌حتی یان است، جایی که من در آن هستم.
در کلاسی که فرزندان عالی‌رتبه‌ترین مهمانان در آن‌خود حضور دارند، آن هم یک کلاس سه‌ساله، ندیدن‌نیمی یکی از اعضای خانواده سلطنتی سخت‌تر از دیدنشان است.
دقیقاً نمی‌دانم این کشور چند سال است که پابرجا مانده، اما‌نفر فقط با نگاه کردن به خاندان خودم که حوالی زمان تأسیس‌جناح‌های سلسله مینگ به‌عنوان یک خاندان بزرگ دسته‌بندی می‌شد، می‌توان حدس‌هایی زد.
تعداد کل افراد خاندان ما،شاهزاده با احتساب شاخه‌های فرعی، کمی‌بگویم بیشتر از دویست نفر است.
این یعنی یک فرقه رزمی که با شمشیر زندگی می‌کند و می‌میرد،می‌میرد فرقه‌ای که حتی از جنگ بزرگ جناح‌های حق و نامتعارف در دو‌همین نسل پیش جان سالم به در برده، تقریباً همین تعداد عضو دارد.
محاسبه تعداد اعضای خانواده سلطنتی کار سختی نیست؛خود کسانی که به جز در موارد خیانت، تحت‌نیمی هیچ شرایطی بر اثر عوامل خارجی کشته نمی‌شوند.
برادران امپراتور فعلی‌تعداد که جزو خاندان سلطنتی‌فرعی محسوب می‌شوند، هفت نفرند.
برادران امپراتور‌فرزند قبلی شش‌بیست نفر بودند.
خود امپراتور‌کمی فعلی هم حدود‌نفر دوازده فرزند دارد.
این یعنی حداقل بیست تا سی‌قبلی شاهزاده سلطنتی زنده‌اند و حدود نیمی‌حداقل از آن‌ها در پکن اقامت دارند.
ساده بگویم، اصلاً جای تعجب نیست که‌فرعی دو عضو از خانواده سلطنتی در یک‌رزمی کلاس در آکادمی پایتخت یان حضور داشته باشند.
اصلاً از همان اول هم‌شاهزاده به اینجا آمدم تا با‌بگویم چنین افراد عالی‌رتبه‌ای ارتباط برقرار کنم.
اما، با این وجود.
هیچ‌وقت قصد نداشتم با کسی‌نفرند که آرزوی خیانت و شورش‌دوازده در سر دارد، دوست شوم.
«جداً، چه بلایی سر آن قانون‌شاخه‌های نانوشته آمد که می‌گفت دولت و‌یعنی دنیای رزمی کاری به کار هم ندارند؟»
این را در حالی‌بیست که سرم را می‌خاراندم، در‌ساده اقامتگاهم زیر لب زمزمه کردم.
تختخواب... بیرون از اقامتگاهم خطرناک است. «یک عضو خانواده سلطنتی‌زندگی که قدرتش را مخفی می‌کند» یکی از بالاترین سطوح مخفی‌کنندگان قدرت‌سالم است که در چین قرون وسطی می‌توان با آن روبرو شد.
«آن دیگر چیست؟»
«یک چیزی هست برای خودش.»
نانگرانگ بدون اینکه‌حداقل سؤالی درباره جوابم بپرسد،نیمی اتاق را ترک کرد.
در میان تمام نگهبانان و خدمتکارانی‌یعنی که از خاندان پنگ فرستاده شده‌می‌میرد بودند، نانگرانگ از همه سرش شلوغ‌تر بود.
نگاهی به او‌می‌شوند انداختم و سپس‌قبلی کتابی را باز کردم.
«دیگر در‌حدس‌هایی این مرحله باید‌احتساب او را بپذیری.»
«گفتنش برای تو‌حداقل راحت است، چون‌زنده‌اند مشکل تو نیست.»
با نادیده گرفتن صدای پوزخند پنگ جونگون، چون اورین را‌زندگی هم که از بیرون پنجره برای سلام کردن دست تکان‌جان می‌داد نادیده گرفتم و پنجره کاغذی اقامتگاهم را محکم بستم.
یک ماه از‌می‌شوند ورودم به آکادمی‌قبلی پایتخت یان می‌گذشت.
و من تبدیل شده بودم‌احتساب به جوان‌ترین اربابی که یک شورشی‌نفر آینده به او گیر داده بود.
بنابراین، تصمیم گرفتم با یکی از‌یعنی دوستانم در آکادمی که اخیراً با‌می‌میرد او صمیمی شده بودم، مشورت کنم.
این بنده خدا هم تا حد‌قبلی زیادی طرد شده بود، برای همین‌حداقل کمتر نگران پخش شدن حرف‌هایم بودم.
«پس، داری می‌پرسی با دوستی‌احتساب که مدام به شکل آزاردهنده‌ای‌دویست بهت نزدیک می‌شه، باید چیکار کنی؟»
«آره، دقیقاً. حتی وقتی با زبون خوش دکش می‌کنم،ساده باز هم ول‌کن نیست. باعث می‌شه با خودم فکر‌اینجا کنم نکنه به جز من هیچ دوست دیگه‌ای نداره.»
«که درباره‌کمی من حرف‌دویست نمی‌زنی، نه؟»
وونهو با چهره‌ای که‌هفت عمیقاً آسیب دیده بود‌خود به من نگاه کرد.
«چی می‌گی برای خودت؟ منم‌احتساب که به تو چسبیدم. دارم درباره‌نفر اون حرف می‌زنم، اونجا رو ببین.»
«آها، چون‌فرزند اورین؟ اون که‌شاهزاده کلی دوست داره.»
«پس چرا این‌طوری رفتار می‌کنه؟»
«خب، اینو‌محسوب نباید از‌هفت خودش بپرسی؟»
«جواب می‌دی؟»
محض اطلاع، جمله آخر را چون اورین‌نیمی گفت که در یک چشم به هم‌داشته زدن فاصله‌اش را با ما کم کرده بود.
از ترس از‌بیشتر جا پریدم و‌یعنی از او فاصله گرفتم.
«هی، برو‌محسوب به کارت‌هفت برس. کیش، کیش.»
«مگر رسم دوستان این نیست که یکدیگر را‌کمی به خاطر خطاهایشان نصیحت کنند و در هنگام توانمندی‌می‌کند یاری‌رسان هم باشند؟ همان‌طور که در مکالمات کنفوسیوس آمده.»
«استاد کنفوسیوس این را‌بیست هم گفته که در‌اقامت انتخاب دوستانتان دقت کنید.»
«می‌دونی که‌کمی این حرفت‌دویست آدم رو می‌رنجونه.»
چون اورین با لبخندی نزدیک‌نفرند شد، در حالی که چهره‌اش‌دوازده اصلاً نشان نمی‌داد که رنجیده باشد.
او به وونهو نگاه‌افراد کرد و با لبخندی‌کمی متفکرانه سر تکان داد.
«عذر می‌خوام، اما یه مسئله خصوصی‌زنده‌اند هست که دوستان باید درباره‌اش صحبت کنن.تعجب ممکنه چند لحظه ما رو تنها بذاری؟»
«اوه...»
وونهو در برابر نگاه ملتمسانه من‌قبلی و نگاه ملایم چون اورین، مثل‌حداقل یک حیوان ترسیده خودش را جمع کرد.
در یک چشم به هم زدن، دو‌فرعی راهی "دوستی با خاندان پنگ در برابر دوستی‌شمشیر با بازرس آکادمی هانلین" از ذهنش عبور کرد.
«فهمیدم! بعداً می‌بینمت، هیونهوی!»
«هی!»
خاندان پنگ هبی شکست خورد.
هر چه‌حدس‌هایی نباشد، اینجا دنیای‌احتساب محصلان کنفوسیوس است.
در چشمان او، من فقط کسی بودم که بعد از آزمون کودکان‌جای از اینجا می‌رفت، در حالی که چون اورین با احتمال بالا، مقام آینده‌ای‌هیچ‌وقت بود که پس از قبولی در آزمون دربار، در آکادمی هانلین خدمت می‌کرد.
برای همین‌کمی است که از‌نفر تاجر جماعت متنفرم.
رفتن وونهو را بدون اینکه حتی‌قبلی یک بار به پشت سرش نگاه کند‌بیست تماشا کردم و سپس سرم را خاراندم.
با وجود برخورد بی‌ادبانه من، این عضو خانواده‌کمی سلطنتی که قدرتش را مخفی می‌کرد، همچنان چهره‌ای‌زندگی ملایم شبیه به لیو بی به خود گرفته بود.
«چی می‌خوای بگی؟»
«تا حالا‌کمی به عمارت‌دویست شراب رفتی؟»
«من اون‌قدرها‌محسوب با فرقه جهان‌نفرند زیرین صمیمی نیستم.»
«برای همینه که‌تعداد ازت خوشم میاد، خیلی‌فرعی زود می‌گیری قضیه چیه.»
بچه‌های ده‌ساله که‌حداقل نمی‌توانند در عمارت‌زنده‌اند شراب بنشینند و بنوشند.
پس عمارت شرابی که او پیشنهاد می‌داد، باید همان جایی می‌بود که‌می‌میرد آن زن روسپی به نام هیانگ‌هیانگ در آنجا حضور داشت؛ همان کسی‌همین که دفعه قبل دیدم، و هیانگ‌هیانگ از اعضای فرقه جهان زیرین است.
به عبارت دیگر، من همین الان به نوعی توطئه دعوت‌دوازده شده بودم که توسط فرقه جهان زیرین و یک عضو‌اصلاً خانواده سلطنتیِ مخفی‌کننده قدرت، در پکن در حال پخت‌وپز بود.
توانایی او‌حدس‌هایی در درک حرف‌های‌احتساب من فوق‌العاده بود.
پس از اینکه افکارم‌بیست را کمی مرتب کردم،اقامت تصمیم گرفتم با او بروم.
هر نقشه‌ای که در سر‌نفر داشتند، بعید بود فوراً به‌زندگی یک رسوایی مرگبار ختم شود.
او فقط ده سال داشت و از آنجا که فقط برای‌فرزند شرکت در آزمون کودکان در آکادمی ثبت‌نام کرده بود، سعی نمی‌کرد‌تعجب درست دو ماه قبل از امتحان دست به کار عجیبی بزند.
من هم کنجکاو بودم ببینم‌احتساب یک عمارت شراب در چین‌دویست قرون وسطی چه شکلی است.
عمارت عطر آلو یکی‌دویست از باشکوه‌ترین عمارت‌های شراب‌رزمی در خیابان دیوان اسناد بود.
عمارت‌های شراب در این دوران عمدتاً به دو دسته تقسیم می‌شدند:فرزند خانه‌های موسیقی ناب که با حروف یوان، گوان و گه شناخته‌تعجب می‌شدند، و خانه‌های لذت که با لو و شی مشخص می‌شدند.
ساده بگویم، دسته اول‌افراد سالن‌های کنسرت بودند و دسته‌بیشتر دوم مکان‌های تفریحی مخصوص بزرگسالان.
طبیعتاً در خیابان دیوان اسناد که‌زنده‌اند پر از اشراف پکن و محصلان‌جای کنفوسیوس بود، هیچ خانه لذتی وجود نداشت.
عمارت عطر آلو یک خانه موسیقی ناب بود که با شعارهای "تالار‌می‌میرد موسیقی ناب" و "هنر بفروش، نه بدن" افتتاح شده بود. به یک‌همین معنا، همان کارکرد یک بار روی پشت‌بام در یک هتل پنج‌ستاره را داشت.
«اوه.»
بنابراین، هیچ‌کدام از آن مناظر فاسد، چسبناک و از‌بیشتر نظر بهداشتی مشکوک که ممکن است با شنیدن نام‌می‌میرد عمارت شراب به ذهن خطور کند، در اینجا وجود نداشت.
از دیدگاه یک انسان امروزی، این ساختمان‌نیمی سه‌طبقه حس و حال بسیار مدرنی داشت‌داشته و نمای بیرونی‌اش تمیز و شیک بود.
شاید به این دلیل که در طول روز‌رزمی آمده بودیم، حتی می‌توانستم محصلانی را ببینم که‌جناح‌های در طبقه اول از نوشیدن چای لذت می‌بردند.
اصلاً شبیه مکانی برای عیاشی و نوشیدن‌بودند نبود، بلکه بیشتر شبیه کافه‌ای بود که‌شاهزاده دوستان در آن دور هم جمع می‌شدند.
«این اولین باریه‌تعداد که به یه‌شاخه‌های عمارت شراب میای؟»
«فراموش کردی‌فرزند خاندان پنگ هبی‌شاهزاده چه جور خاندانیه؟»
«آه، اوه، امم. حرف‌دویست نسنجیده‌ای زدم. فقط... بهت‌رزمی نمیاد، برای همین گیج شدم.»
چون اورین‌محسوب سرخ شد و‌نفرند سرش را برگرداند.
خاندان پنگ یک جناح نامتعارف است و‌فرعی بخش عمده‌ای از بودجه یک جناح نامتعارف‌رزمی در شهر، از طریق عمارت‌های شراب تأمین می‌شود.
عمارت‌های شرابی که‌حداقل ما مدیریت می‌کردیم،زنده‌اند اکثراً خانه‌های لذت بودند.
خانه‌های موسیقی ناب در دست فرقه جهان‌فرقه زیرین بود و مدیریت آن‌ها نیازمند توجه‌حتی بیش از حد به چشمان تیزبین دولت بود.
بنابراین، عمارت‌های شراب‌می‌شوند یکی از کسب‌وکارهای اصلی‌بودند خاندان ما محسوب می‌شد.
به نظر می‌رسید چون اورین تازه متوجه شده‌کمی بود که من، به‌عنوان عضوی از یک خاندان‌زندگی رزمی نامتعارف، احتمالاً با خانه‌های لذت آشنایی دارم.
اخم روی صورتش نشان‌بیست می‌داد که اصلاً از‌اقامت این موضوع خوشنود نیست.
من هم به خودم زحمت ندادم‌یعنی بهانه بیاورم که تا به حال‌می‌میرد پایم را در چنین جاهایی نگذاشته‌ام.
در حالی که به سمت‌نفرند بالاترین طبقه عمارت عطر آلو راهنمایی‌فرزند می‌شدیم، در سکوتی معذب‌کننده باقی ماندیم.
روی پله‌هایی که از‌افراد طبقه دوم می‌گذشت، چون اورین‌بیشتر با احتیاط دهان باز کرد.
«چنین مکان‌هایی برای رفت‌وآمد‌بیست یک نجیب‌زاده مناسب نیستند.اقامت عاقلانه است که خویشتن‌داری کنی.»
«چی؟»
«اهم. هوم. بیا عجله‌هفت کنیم. نباید بانوی عمارت‌خود رو زیاد منتظر بذاریم.»
به نظر می‌رسید چون اورین چند بار دیگر‌کمی هم چیزی زیر لب زمزمه کرد، پیش از‌زندگی آنکه پرده بامبوی اتاق طبقه آخر را کنار بزند.
هنرمندان رزمی که در اطراف ایستاده بودند، با‌اقامت دیدن چون اورین تنها سرشان را به نشانه‌همان احترام عمیقاً خم کردند و مانع او نشدند.
'این‌ها از‌کمی افراد تالار اژدهای‌نفر سیاه خیلی منظم‌ترند.'
البته، فرقه جهان زیرین یک مشت‌قبلی اوباش خیابانی نبودند، بلکه یکی از ده‌بیست فرقه برتر مسیر تاریک به شمار می‌رفتند.
تالار اژدهای سیاه یک جناح نامتعارف درجه سه و معمولی در کوچه‌پس‌کوچه‌ها بود؛فرقه متشکل از اراذل و اوباشی که آن‌قدر تنبل بودند که نمی‌توانستند از راه‌جان درست پول دربیاورند و فقط با شمشیر در خیابان‌ها پرسه می‌زدند و فخرفروشی می‌کردند.
ده فرقه برتر مسیر تاریک.
این اولین برخورد من با‌نفر آن‌ها بود، البته اگر اعضای‌زندگی خاندان خودم را فاکتور می‌گرفتم.
«بانوی کوچک،حدس‌هایی و ارباب جوان.احتساب لطفاً راحت باشید.»
اتاق بانوی عمارت در بالاترین طبقه این خانه موسیقی ناب، یک‌اصلاً چای‌خانه آرام و دنج بود که از هر طرف کاملاً باز‌ارتباط بود و منظره‌ای وسیع از خیابان دیوان اسناد را به نمایش می‌گذاشت.
نسیم ملایم پاییزی به آرامی‌نفر پرده‌ها را به حرکت درمی‌آورد‌زندگی و صدای آرامش‌بخشی ایجاد می‌کرد.
زنی که آنجا‌می‌شوند نشسته بود، با گرمی‌بودند به ما لبخند زد.
دو فنجان چای‌تعداد به صورت وارونه‌شاخه‌های روبروی او قرار داشتند.
او با حرکتی راحت و‌شاهزاده بی‌تکلف، فنجان‌ها را برگرداند و‌بگویم شروع به ریختن چای کرد.
«لطفاً به کسانی که بیرون‌نفر هستند هم بگویید داخل شوند.زندگی برایشان کمی تنقلات سفارش می‌دهم.»
«می‌تونم مقام شما رو بپرسم؟»
«نام من دان سوهیه است و به‌عنوان مباشر ارشد‌بیشتر شعبه پکنِ فرقه جهان زیرین خدمت می‌کنم. مایه افتخار‌می‌میرد است که با چنین ارباب جوان نامداری ملاقات می‌کنم.»
مباشر ارشد شعبه پکن.
در خاندان من، این‌دویست مقام حداقل معادل سطح‌رزمی یک ارباب تالار درونی بود.
این جایگاه بدون شک‌هفت از مقام پسر چهارمِ رهبر‌حدود جوان خاندان پنگ بالاتر بود.
مؤدبانه روبروی او‌تعداد نشستم و فنجان‌شاخه‌های چای را برداشتم.
«لطفاً راحت صحبت‌حداقل کنید، ارشد. من هیونهوی‌نیمی از خاندان پنگ هستم.»
«شما بسیار خوش‌برخوردتر‌بیشتر از شایعاتی هستید‌یعنی که درباره‌تان شنیده‌ام.»
«خب، قطعاً شایعات‌می‌شوند گمراه‌کننده زیادی درباره‌قبلی خاندان من وجود داره.»
«آهاهاها!»
دان سوهیه دهانش را پوشاند‌شاهزاده و برای مدتی طولانی خندید‌بگویم و سپس سر تکان داد.
طولی نکشید که هنرمندان رزمی‌نفر پشت پرده بامبو حضورشان را‌زندگی اعلام کردند و سپس ناپدید شدند.
به نظر می‌رسید آن‌ها حتی به‌قبلی کسی با مهارت پایینِ من هم‌حداقل اطلاع می‌دادند که در حال عقب‌نشینی هستند.
پس از اینکه برای لحظاتی از‌شاخه‌های نوشیدن چای لذت بردیم، دان سوهیه‌یعنی به چون اورین نگاه کرد و گفت.
«اوه، راستی بانوی من، من‌شاهزاده هیانگ‌هیانگ را با دستان خودم مجازات‌اصلاً کرده‌ام، پس لطفاً او را ببخشید.»
«چیزی برای بخشیدن وجود نداره. در‌یعنی جایگاه من، به‌سختی می‌تونم یکی از‌می‌میرد شاگردان فرقه جهان زیرین رو مجازات کنم.»
«این چه حرفیه؟ ما فقط چند تا روسپی ساده تو‌دوازده یه عشرتکده‌ایم. چطور جرئت می‌کنیم به کسی با خون و‌اصلاً تبار والا توهین کنیم و انتظار داشته باشیم قِسِر در بریم؟»
«دیگه حتی‌حدس‌هایی سعی نمی‌کنی‌افراد پنهانش کنی.»
شنیدن کلماتی مثل «تبار والا» اون‌زنده‌اند هم به این راحتی، باعث می‌شد‌جای تو این مکان احساس ناآرامی شدیدی بکنم.
لب‌هام رو تر‌بیشتر کردم و به‌یعنی اطراف نگاهی انداختم.
تو این چای‌خانه باز و‌نفرند وسیع، جز دان سوهیه نمی‌تونستم‌دوازده حضور هیچ‌کس دیگه‌ای رو حس کنم.
اما جایگاه خودم رو می‌دونستم.
من به‌زور در سطحی بودم که بتونم‌نیمی رتبه درجه سه رو بگیرم، و اگه‌داشته بخوام دقیق‌تر بگم، فقط یه بچه ده‌ساله بودم.
سه سال تمام با پشتکار گردش انرژی رو‌رزمی تمرین کرده بودم، اما با این سطح از نیروی‌نامتعارف درونی، نمی‌تونستم تکنیک پنهان‌سازی یه استاد رو تشخیص بدم.
مگه اینکه دان سوهیه دیوونه باشه، وگرنه‌بودند حتماً حداقل یه محافظ شخصی داشت که‌شاهزاده یه جایی تو این اتاق کمین کرده بود.
چون...
«منم دارم.»
فقط محافظ‌های مخفی‌بیشتر فرقه جهان زیرین نبودن‌فرقه که نمی‌تونستم حسشون کنم.
من از خط خونی مستقیم خاندان پنگ هبی هستم‌حدود و خاندان پنگ هبی در حال حاضر درگیر یه‌ساده جنگ زیرزمینی با فرقه نیلوفر سفید تو پکن بود.
می‌دونستم که حداقل به‌افراد اندازه یه ارتش خصوصی،کمی محافظ دور و برم ریخته.
حتی پنگ جونگون، ارشد تالار‌شاهزاده داخلی، به بهانه اینکه مربی‌بگویم هنرهای رزمی منه، بهم چسبیده بود.
همین الانم باید‌بیشتر یه جایی همین‌یعنی دور و بر باشه.
«نیازی نیست این‌قدر نگران باشی. بانوی من‌بودند و ما خیلی بیشتر از اون چیزی که‌زنده‌اند فکر می‌کنی با هم دست به یکی کردیم.»
«این دقیقاً مناسب‌ترین حرفی‌افراد نیست که بشه تو مکانی‌بیشتر با چشم‌انداز شهر ممنوعه زد.»
«رسم عمارت‌های شراب همیشه همین بوده که حتی‌اقامت انتقاد از پادشاه هم مجازاتی نداره. ارباب جوان،همان نظرت در مورد فرقه جهان زیرین ما چیه؟»
«بذار ببینم.کمی مگه جایی نیست‌نفر که داستان می‌فروشه؟»
«خیلی‌ها این سوءتفاهم رو دارن. درست مثل شایعات‌خود گمراه‌کننده‌ای که دنباله‌روی خاندان پنگ هستن. ارباب جوان،نیمی ما استعدادهای خودمون رو می‌فروشیم، اما داستان نمی‌فروشیم.»
دان سوهیه لبخند‌تعداد محوی زد و فنجان‌فرعی چایش رو پایین گذاشت.
«ما داستان می‌خریم.حداقل می‌بینی که، تفاوت‌زنده‌اند خیلی بزرگی داره.»
«اینکه فقط داستان‌هایی رو بخرید که‌یعنی حتی نمی‌تونید بفروشید، نشون می‌ده که نباید‌فرقه‌ای زیاد تو حساب و کتاب خوب باشید.»
«بعضی داستان‌ها فقط‌می‌شوند وقتی قدرتمند هستن که‌بودند صرفاً نگه داشته بشن.»
«فرض می‌کنم این حقیقت‌افراد که این "خانم کوچولو"کمی از خانواده امپراتوریه هم جزوشونه؟»
«دقیقاً همون‌طور که می‌گن تیزهوشی.»
دان سوهیه مستقیم‌بیشتر تو چشم‌هام نگاه‌یعنی کرد و لبخند زد.
لبخندی چنان لطیف بود که می‌تونست دل آدم‌خود رو آب کنه، درست برازنده روسپی‌ای که بهترین‌نیمی عمارت شراب تو خیابون بایگانی رو اداره می‌کرد.
با این حال، یه‌افراد پسر ده‌ساله هنوز حتی‌کمی به بلوغ هم نرسیده.
برای من، یه زن زیبا چیزی‌زنده‌اند بیشتر یا کمتر از زنی نیست‌جای که از نظر بصری جذاب باشه.
هورمون‌ها چیزهای ترسناکی هستن.
وقتی حالت چهره‌ام حتی یه ذره هم تغییر نکرد، دان سوهیه قیافه بی‌ادبانه‌ای‌بیست به خودش گرفت که انگار می‌گفت: «اصلاً دارم با یه الف‌بچه مثل این چیکار‌اینجا می‌کنم؟» خوشبختانه، تو یه چشم به هم زدن ناپدید شد، بنابراین زیاد بهِم برنخورد.
که یعنی‌حدس‌هایی یه کوچولو‌افراد بهِم برخورد.
«اهم. همم. بله، این حقیقت که بانوی من از تبار‌بگویم والایی هستن، یکی از همون داستان‌هاییه که ما جمع‌آوری می‌کنیم.چنین اما این تنها دلیلی نیست که داریم بهشون کمک می‌کنیم.»
«داری حاشیه می‌ری. آموزش‌های‌دویست من هنوز ناقصه، برای همین‌شمشیر درک منظور اصلیت برام سخته.»
«این یه داستان نسبتاً‌هفت خصوصیه. همم. احیاناً در مورد‌حدود فرقه نیلوفر سفید چیزی می‌دونی؟»
چطور می‌تونستم ندونم وقتی پدربزرگم سر یکی از ارشدهای اون‌ها‌دویست رو درست جلوی چشم‌هام از تنش جدا کرد؟ بعد از اون‌جنگ اتفاق، وقت زیادی داشتم تا درباره فرقه نیلوفر سفید تحقیق کنم.
اون حرومزاده‌ها حتی تو کره‌شاهزاده مدرن قرن بیست و یکم‌بگویم هم یه مذهب معروف هستن.
تو دنیای هنرهای رزمی، قطعاً اولین بار بود که‌شمشیر اسمشون رو اینجا می‌شنیدم، اما شنیده بودم که فرقه عظیمی‌پیش هستن و حتی تو تأسیس سلسله مینگ هم نقش داشتن.
فرقه شکوفه نیلوفر‌می‌شوند سفید، یا به‌قبلی اختصار فرقه نیلوفر سفید.
که به‌حدس‌هایی عنوان فرقه مینگ‌احتساب هم شناخته می‌شه.
خود اسمش هیچ فرقی با این نداره که بگی: «ما سلسله مینگ رو‌تعجب تأسیس کردیم.» اشتباه هم نبود، چون جو وونجانگ، امپراتور درخشش رزمی سلسله مینگ، کارش‌نداشتم رو به عنوان یکی از ژنرال‌های ارتش دستار سرخِ فرقه نیلوفر سفید شروع کرد.
و بعد جو وونجانگ به فرقه‌یعنی نیلوفر سفید خیانت کرد و پایه‌های کشور‌فرقه‌ای رو بر اساس آیین کنفوسیوس بنا کرد.
او بیشتر دستار سرخ‌ها رو تو یه لشکرکشی‌خود عظیم در هم شکست و از اون زمان‌نیمی فرقه نیلوفر سفید از دشت‌های مرکزی ناپدید شد.
این بیشترین‌حدس‌هایی چیزی بود‌افراد که می‌تونستم بفهمم.
داستان‌های مربوط به سه‌گانه گروه‌های مذهبی ضدحکومتی — سه شر بزرگ سرزمین‌های‌جای آن‌سوی گذرگاه، فرقه شیطانی، فرقه خون و فرقه مینگ — اکثراً تو‌کنم هاله‌ای از شایعات و شنیده‌ها پنهان شدن که فهمیدن حقیقت رو سخت می‌کنه.
«پسر ارشد امپراتور‌بیشتر فعلی، ولیعهد دوگونگ، عروسک‌فرقه خیمه‌شب‌بازی فرقه نیلوفر سفیده.»
«اوه.»
بلافاصله از جام پریدم.
عرق سردی‌فرزند از تیره‌پشتم‌بیست سرازیر شد.
ولیعهد عروسک‌کمی خیمه‌شب‌بازی فرقه‌دویست نیلوفر سفیده.
و خاندان پنگ‌می‌شوند در حال جنگ‌قبلی با فرقه نیلوفر سفیده.
اینجا پکن بود.
این دنیا، چین قرون وسطایی بود که قدرت‌اقامت امپراتوری توش اون‌قدر متورم و بی‌حد و مرز بود‌اول که کلمه‌ای مثل «عدم مداخله» اصلاً توش وجود نداشت.
این کلمات تو‌بیشتر یه لحظه تو ذهنم‌فرقه به هم متصل شدن.
بدبخت شدم.
باید فوراً به خاندان اصلی خبر‌شاخه‌های می‌دادم و یه مسیر عملیاتی انتخاب می‌کردم،فرقه حالا می‌خواست مذاکره باشه، عقب‌نشینی یا جابه‌جایی.
اصلاً نمی‌فهمم چرا‌حداقل دارن این‌ها رو به‌نیمی یه بچه ده‌ساله می‌گن.
مگه این چیزی‌بیشتر نیست که پدر‌یعنی یا پدربزرگم باید بشنون...
صبر کن...
«هاها، ارباب جوان. حداقل تو‌احتساب قصر امپراتوری، اون فرقه‌ای‌ها نمی‌تونن قدرتی‌نفر بیشتر از این اعمال کنن. فعلاً.»
«به توضیح بیشتری نیاز دارم.»
«فرقه‌ای‌ها تمام کارت‌هایی که برای دست گذاشتن روی ولیعهد دوگونگ داشتن رو سوزوندن. همسر امپراتوری‌جنگ یونگجینگ به عنوان یه خدمتکار قصر متولد شده؛ جدا از دریافت لطف امپراتور، زنیه که هیچ‌موارد خانواده قدرتمندی پشتش نیست. کارهایی که این فرقه‌ای‌ها می‌تونن تو پکن انجام بدن به شدت محدوده.»
به عبارت دیگه، حد نهاییشون نفوذ به ولیعهدی‌خود بود که هنوز فقط یه پسر جوونه، و‌نیمی مادرش، همسر امپراتوری، صرفاً یه خدمتکار سابق قصره.
به این معنیه که نمی‌تونن بار‌شاخه‌های سیاسیِ مثلاً یه پاکسازی گسترده خانواده‌های اشرافی‌فرقه رو بدون دلیل موجه به دوش بکشن.
حداقل فعلاً.
وقتی ولیعهد به سن‌دویست قانونی برسه، طبیعتاً می‌تونه قدرت‌شمشیر مطلق رو به دست بگیره.
«برای همین ما تصمیم‌هفت گرفتیم با فرقه جهان زیرین‌حدود دست به یکی کنیم. هیونهوی.»
«ما؟»
«علمای کنفوسیوس. مگه قبلاً‌بیست خودم رو معرفی نکردم؟ برادرزاده‌ساده یه بازرس از آکادمی هانلین.»
آکادمی هانلین‌کمی قلب کابینه‌دویست امپراتوری بود.
یه نهاد اداری بود‌هفت که با قبولی تو‌خود امتحانات امپراتوری می‌شد واردش شد.
و چنین افرادی داشتن یه دختر‌شاخه‌های جوان از خانواده امپراتوری رو در‌یعنی لباس یه پسر برای امتحانات آماده می‌کردن.
دلیل آماده‌فرزند شدن برای امتحانات‌شاهزاده چی می‌تونه باشه؟
تو این مقطع،بیشتر هدف موفقیت شخصی‌یعنی و شهرت نیست.
اگه یه عضو خانواده امپراتوری در حالی که‌خود هویتش رو پنهان کرده تو امتحانات شرکت کنه و‌اقامت وارد مقامات رسمی بشه و گیر بیفته، کشته می‌شه.
تمام کسانی که‌تعداد کمک کردن، سه نسل‌فرعی از خانواده‌شون اعدام می‌شن.
علمای آکادمی هانلین‌حداقل نمی‌تونستن از این‌زنده‌اند موضوع بی‌خبر باشن.
پس این‌کمی یعنی خود‌دویست امتحان هدف نیست.
ریسکش برای‌محسوب چنین پاداشی‌هفت خیلی زیاده.
خیلی زود‌حدس‌هایی به یه‌افراد نتیجه رسیدم.
فنجان چایم رو پایین گذاشتم‌شاهزاده و تا جایی که می‌شد طبیعی،اصلاً عرق کف دستم رو پاک کردم.
پایه و‌کمی اساس این‌دویست کشور آیین کنفوسیوسه.
آیین کنفوسیوس تو‌می‌شوند این دوره فقط‌قبلی یه رشته تحصیلی نیست.
یه جهت‌گیری‌حدس‌هایی سیاسی و‌افراد دانشی برای حاکمانه.
معنی سیاست «حکمرانی عادلانه» است و‌زنده‌اند از این منظر، آیین کنفوسیوس بیشتر‌جای از هر چیز دیگه‌ای یه مکتب سیاسیه.
دلیلی که باید از‌دویست سن کم یادش می‌گرفت، اون‌شمشیر هم تو لباس یه مرد.
دلیلی که یه دختر‌هفت از خانواده امپراتوری باید‌خود مثل یه پسر بزرگ می‌شد.
دلیلی که علمای کنفوسیوس، علمای آکادمی هانلین، حاضر شدن با یه‌نفر فرقه نامتعارف دست به یکی کنن، تا این حد پیش برن‌جناح‌های و جونشون رو به خطر بندازن تا چنین آمادگی کاملی داشته باشن.
ولیعهدی که‌فرزند فرقه‌ای‌ها بهش‌بیست نفوذ کردن.
خاندان پنگ هبی‌بیشتر که در حال‌یعنی جنگ با همون فرقه‌ای‌هاست.
و درست به موقع.
جوان‌ترین ارباب خاندان پنگ، که برای یادگیری‌فرعی آیین کنفوسیوس به آکادمی اومده بود و با‌شمشیر یه نگاه هویت عضو امپراتوری رو تشخیص داد.
مگه اینکه یه انقلاب خاندانی باشه،زنده‌اند وگرنه تمام اقدامات خیانت‌آمیز، پادشاهی رو‌جای به تخت می‌نشونن که مشروعیت داشته باشه.
مشروعیت یعنی خط خونی.
اگه فقط به یه عضو‌نفرند امپراتوری نیاز داشتن، پسرهای امپراتوریِ‌دوازده «امن‌تر» زیادی در دسترس بودن.
با این حال، اون‌ها این قدم غیرمنطقی‌فرعی رو برداشتن و یه دختر رو به شکل‌شمشیر یه پسر درآوردن تا نقشه‌شون رو عملی کنن.
فقط یه نتیجه وجود داره.
«به والاحضرت...کمی پرنسس ادای‌دویست احترام می‌کنم.»
«بله، از دیدنت خوشحالم.»
چون اورین با‌تعداد لبخندی شبیه به یه‌فرعی روباه بهم نگاه کرد.
می‌تونستم به صورت‌حداقل محو، انعکاس چهره خودم‌نیمی رو تو چشم‌هاش ببینم.
«پرنسس یونهوا. من... جو‌دویست اورین هستم، کسی که‌رزمی باید اون اسم رو می‌داشت.»
وارث مشروع‌محسوب امپراتور فعلی داره‌نفرند بهم لبخند می‌زنه.
عضو خانواده امپراتوری که این انتخاب جسورانه رو کرده‌بیشتر تا با فرقه جهان زیرین دست به یکی کنه‌می‌میرد و پسر ارشد امپراتور رو پایین بکشه، داره لبخند می‌زنه.
نه به رهبر خاندان‌بیست پنگ هبی، و نه‌اقامت به پدرم، رهبر جوان خاندان.
حتی نه به برادر ارشد یا برادر‌فرقه دومم، بلکه مستقیماً به من، که فقط‌حتی پسر چهارمم، این حقیقت رو فاش می‌کنه.
داره سعی‌محسوب می‌کنه ازم‌هفت استفاده کنه.
حتماً به این نتیجه رسیده که درخواست کمک مستقیم از خاندان پنگ پذیرفته‌فرقه نمی‌شه، و حتی اگه دست به یکی هم می‌کردن، نگران بود که تحت کنترل‌سالم خاندان پنگ قرار بگیره و به عنوان یه عروسک خیمه‌شب‌بازی جدید ازش استفاده بشه.
اگه تا این حد قدرت قضاوت‌زنده‌اند داره، فقط یه دلیل وجود داره که‌تعجب همه این‌ها رو به من فاش کرده.
قصد داره از درون خاندان پنگ ازم‌فرقه حمایت کنه، چون هنوز زمان زیادی تا‌حتی به سن قانونی رسیدن ولیعهد باقی مونده.
تا جایی که بتونم‌هفت برادر ارشدم رو برای جانشینی‌حدود رهبر خاندان به چالش بکشم.
در عوض، می‌خواد قدرت‌افراد خاندان پنگ رو برای‌کمی نقشه بزرگش قرض بگیره.
تو سرزمین پکن، به جز گاردهای‌زنده‌اند امپراتوری، هیچ گروه مسلح دیگه‌ای قدرتمندتر‌جای از خاندان پنگ هبی وجود نداره.
حمایت جامعه علمای کنفوسیوس.
شبکه اطلاعاتی فرقه جهان زیرین،نفرند خط خونی مشروع خودش، و‌دوازده قدرت رزمی خاندان پنگ هبی.
با این پشتوانه،تعداد حتی خیانت هم‌شاخه‌های یه رویای توخالی نیست.
با در‌فرزند نظر گرفتن‌بیست این مفاهیم.
به نظر می‌رسه می‌دونه‌دویست چی فهمیدم و افکارم‌رزمی تا کجا پیش رفته.
هم دان‌محسوب سوهیه و‌هفت هم چون اورین.
لبخند دوستانه‌ای‌حدس‌هایی رو لب‌هاشون‌افراد نقش می‌بنده.
تو همچین موقعیتی،حداقل یه بچه ده‌ساله معمولی‌نیمی از ترس زهره‌ترک می‌شه.
یه آدم بالغ، کسی مثل برادر ارشدم، ممکنه‌رزمی اینجا با اعتماد به نفس لبخند بزنه و از‌نامتعارف اینکه اعتبار خاندان پنگ این‌قدر بالاست احساس غرور کنه.
اما یه تناسخ‌یافته متفاوته.
باید متفاوت باشه.
«بیاین در‌فرزند مورد شرایط‌بیست صحبت کنیم.»
اگه می‌خوان از من‌دویست استفاده کنن، طبیعتاً من هم‌شمشیر باید از اون‌ها استفاده کنم.
یه شراکت،محسوب نه یه‌هفت رابطه زیردستی.
این می‌تونه ایده‌آل‌ترین رابطه‌ای باشه که‌شاخه‌های می‌تونم با این بچه‌ای که ممکنه‌یعنی یه روز امپراتور بشه، داشته باشم.