چپتر 40: هنرمند رزمی درجه یک، پنگ هیونهوی (۳)
0اقامتگاه رهبر خاندان‌آرامی مثل همیشه سوت‌نامه‌ای و کور بود.
اوایل تابستان گذشته بود و حالا در چله تابستان،ساکن آفتاب پکن با شدت می‌تابید، با این حال باغ‌انرژی‌اش کوچک اقامتگاه رهبر خاندان چیزی جز چند درخت خشکیده نداشت.
احتمالاً موقعیت‌سمتم این مکان‌کرد اصلاً خوب نبود.
در همین فکر بودم و به‌لرزانم سمت تالار می‌رفتم که درِ زیر‌نوه آن تابلوی ترسناک، بی‌صدا باز شد.
این در نه اتوماتیک‌تکان بود و نه توسط‌کاغذی خدمتکاری باز شده بود.
پدربزرگم با حس کردن موج‌نگهبان انرژیِ نزدیک شدن من، آن را‌پنگ با پرتاب انرژی باز کرده بود.
به همین دلیل،پرواز اقامتگاه رهبر خاندان هیچ‌بدنم نگهبان یا خدمتکاری نداشت.
تنها کسی که می‌توانست در تالار اقامتگاه رهبر خاندان‌داشتم ساکن باشد، پنگ ایکجین، پدربزرگم بود و اجازه ورود‌فعلاً را هم خود پدربزرگ از طریق حس انرژی‌اش صادر می‌کرد.
از فضای داخل تالار که به سردی چله زمستان‌اعلا بود عبور کردم و به پدربزرگم که روی صندلی‌بدنم بزرگی در انتهای عمارت اصلی نشسته بود، نزدیک شدم.
«شنیدم احضارم کردید.»
«رهبر فرقه جهان‌پرواز زیرین نامه خیلی‌گرفتم خنده‌داری برام فرستاده.»
پدربزرگ بدون هیچ مقدمه‌ای،سریع دستش را به آرامی‌نگه به سمت من تکان داد.
نامه‌ای پیچیده در کاغذی اعلا، به‌نامه‌ای آرامی در اتاقِ بدون باد شناور‌شناور شد و به سمتم پرواز کرد.
لحظه‌ای که‌کرده آن را‌هیچ گرفتم، بدنم لرزید.
پیرمرد آن‌سمتم را با انرژی‌اش‌لحظه‌ای پرتاب کرده بود.
سریع دست لرزانم‌پیرمرد را ثابت نگه داشتم‌ثابت و نامه را گرفتم.
«مشکلی نداره‌دستش این نوه‌تکان نامه‌تون رو بخونه؟»
«دادمش به‌کرده تو، مگه‌هیچ نه؟ بخونش.»
فعلاً که به‌پرواز نظر می‌رسید پدربزرگ‌گرفتم اصلاً اعصاب ندارد.
همان‌طور که به آرامی نامه‌دست را باز می‌کردم، پیامی با خطی‌نداره فوق‌العاده زیبا و استاندارد نمایان شد.
حتی از دیدگاه یک محقق، این خطی‌پیچیده بسیار باوقار بود که با یک حرکت‌پرواز پیوسته و بدون تردید نوشته شده بود.
و اما محتوای آن...
«نظرت چیه؟»
«خیلی... خلاصه‌ست.»
با فاکتور گرفتن تمام تزئینات‌داد شاعرانه معمول در چین قرون‌اتاقِ وسطی، محتوای نامه این بود:
-درود.
فرقه جهان زیرین برای خاندان‌لحظه‌ای شما آرزوی خوشبختی کامل و‌سریع خانه‌ای پر از هماهنگی دارد.
-نوه شما‌لرزید حالا مال‌سریع من است.
-قدردان باشید.
-از طرف ویجی چونیونگ،هیچ رهبر گروه ماه هفتم جنگل‌ساکن سیاه و فرقه جهان زیرین.
وقتی رهبر فرقه جهان زیرین‌لحظه‌ای گفت که نامه‌ای می‌فرستد، حدس می‌زدم‌دست که ممکن است چنین اتفاقی بیفتد.
به هر حال، او رهبر یکی از ده فرقه‌داشتم بزرگ مسیر تاریک بود و وابستگی‌اش به جناحی متفاوت‌فعلاً از خاندان ما بود، بنابراین این اتفاق اجتناب‌ناپذیر بود.
و از دیدگاه پدربزرگم... خب.
به نظر می‌رسید‌دلیل هم خوشحال است و‌کسی هم به شدت عصبانی.
راستش را‌سمتم بخواهید، تشخیصش‌کرد کمی سخت بود.
«اگه قبل از اینکه سر یانگ‌لرزانم جوکیو رو بزنی این اتفاق می‌افتاد، شاید‌نامه‌تون اوضاع فرق می‌کرد، اما حالا دردسرساز شده.»
«شورای ارشدها اصرار دارن که نامزدیت باید به هم‌اعلا بخوره. علناً حرفش هست که فرستادن تو به یک‌بدنم خاندان خارجی، حیف و میل کردن یک استعداد بزرگه.»
«باید هم همین‌طور باشه. حالا که هوایونگ تنها وارث‌ساکن مستقیم فرقه شیطانی شده، اگه این ازدواج سر بگیره،انرژی‌اش من قطعاً باید به عنوان داماد سرخانه برم اونجا.»
«اوضاع پیچیده شده. اتحاد از طریق ازدواج با فرقه شیطانی چیزی بود‌لرزانم که مدت‌ها براش آماده شده بودیم و وضعیت دنیای رزمی هم اخیراً‌فعلاً خطرناک‌تر شده. آدم برای عبور از دوران خطرناک به دوستان خوبی نیاز داره.»
پدربزرگ با‌لرزید چهره‌ای درهم به‌دست من نگاه کرد.
معمولاً این مکالمه را باید سر یک‌پیچیده فنجان چای و بازی گو انجام می‌دادیم،پرواز اما اصلاً جو مناسبی برای این کار نبود.
«در چنین وضعیتی، اگه قراره آینده‌ات خارج از خاندان رقم بخوره، باید با فرقه‌ورود شیطانی باشه نه فرقه جهان زیرین. گروه ماه هفتم جنگل سیاه جماعت قابل اعتمادی نیستن‌بزرگی و در داخل اتحاد نامتعارف هم، تحرکات اتحاد ارواح بی‌شمار در این مقطع زمانی مشکوکه.»
«این نوه به رهبر فرقه جهان زیرین‌بدنم دو بار بدهکار شده. بر اساس فضایل خاندان‌داشتم پنگ، آیا این مسئله جبران یک لطف نیست؟»
«داری در‌لرزید مورد چی‌سریع حرف می‌زنی؟»
«بله؟»
حالت چهره پدربزرگ عجیب بود.
وقتی دوباره‌سمتم پرسیدم، آهی‌کرد کشید و گفت:
«فکر می‌کنی ما یه‌سریع فرقه صالحیم؟ چون لطفی در‌داشتم حقمون شده باید جبرانش کنیم؟»
«نه، مگه نگفتید ما‌تکان هرگز کینه‌ها رو فراموش نمی‌کنیم؟اعلا همون قضیه لطف و دشمنی.»
«اون قضیه‌اش فرق داره. پنگ ایکچون بهت اشتباه یاد داده. تو قوانین خاندان‌اجازه ما، حرف‌هایی در مورد جبران کینه با بدهی خون هست، اما تا جایی‌کردم که من می‌دونم، هیچ چیزی در مورد اجبار برای جبران لطف وجود نداره.»
«اگه.»
این‌ها واقعاً روانی‌اند؟
در حالی که حرفی برای‌داد گفتن نداشتم و با گیجی‌اتاقِ سرم را تکان می‌دادم، پدربزرگم خندید.
«نمی‌تونم تو رو به فرقه جهان زیرین‌کسی بفرستم. اصلاً مگه نگفتی هدفت نشستن روی‌ورود این صندلیه؟ تو این مدت نظرت عوض شده؟»
طوری که پدربزرگ موقع‌کرد گفتن این حرف نگاهم می‌کرد...پیرمرد انگار به نوعی مضطرب بود.
این احساسی‌لرزید تا حدودی‌سریع دوگانه بود.
پدربزرگ هرگز قرار نبود‌تکان آن صندلی را همین‌طوری‌کاغذی به من واگذار کند.
آن مرد تا‌دلیل آخرین نفسش نوه‌هایش را‌کسی وادار به رقابت می‌کرد.
چون باور داشت‌پرواز که بهترین شخص‌گرفتم باید وارث خاندان شود.
بنابراین، پدربزرگ اجازه‌پیرمرد نمی‌داد بدون رقابت‌لرزانم وارث خاندان شوم.
اما در عین حال، او در حال حاضر مرا بهترین‌اتاقِ شخص می‌دانست. او معتقد بود که من باید به حق‌پیرمرد وارث خاندان شوم یا حداقل برای رسیدن به آن تلاش کنم.
او مردی بود که‌هیچ هرگز از چیزی که‌می‌توانست به دستش می‌رسید دست نمی‌کشید.
مردی که با وسواس از هر چیزی که‌لرزید به تملکش درمی‌آمد محافظت کرده بود و در‌مشکلی نتیجه، خاندان پنگ هبی امروزی را ساخته بود.
بنابراین، برای او غیرممکن بود که استثنایی‌ترین‌ثابت نوه‌اش را که در حال رشد و دستیابی‌دادمش به موفقیت‌های بزرگ بود، از خود دور کند.
«بسیار خب، پس حالا ارائه‌ام رو‌نامه‌ای در مورد اینکه چرا باید به‌شناور فرقه جهان زیرین برم، شروع می‌کنم.»
وقت یک ارائه‌دلیل به سبک قرن‌تنها بیست و یکم بود.
کمرم را صاف‌پرواز کردم و به‌گرفتم پدربزرگم خیره شدم.
پنگ ایکچون، رئیس بخش‌تکان ماه کوهستان، به ندرت‌کاغذی تا این حد عصبانی می‌شد.
این خشمی جدی بود، کاملاً‌نگهبان متفاوت از رفتار رک و‌باشد تمسخرآمیز همیشگی‌اش نسبت به ارشدها.
«چطور جرئت می‌کنن، چطور‌کرد اون اراذل شانکسی جرئت می‌کنن...پیرمرد اون پادوهای اتحاد دنیای رزمی...!!»
می‌دانست که همه‌چیز‌پیرمرد تمام شده است،لرزانم اما دست خودش نبود.
سونگ چوسان که شخصاً گزارش را تحویل‌پیچیده داده بود، به سرعت جیم شده و‌پرواز عمارت خاندان پنگ را ترک کرده بود.
حرکت عاقلانه‌ای بود.
انرژی درونی از دستی که گزارش را می‌خواند‌لرزید به بیرون نشت کرد و باعث شد کاغذ‌مشکلی خود به خود مچاله شده و لبه‌هایش پودر شود.
مشت او که آن‌قدر قدرتمند‌دست بود که می‌توانست از سنگ‌مشکلی روغن بگیرد، به طرز نامحسوسی می‌لرزید.
اما وقتی گزارش به پایان رسید،نامه‌ای خشم او طوری فروکش کرد که‌شناور انگار از اول دروغی بیش نبود.
«پنگ هیونهوی‌کرده سر یانگ‌هیچ جوکیو رو زده؟»
در گزارش آمده بود که او‌گرفتم با وجود پیش‌بینی کل نقشه، به‌لرزانم تنهایی به سمت پینگچنگ شتافته بود.
نوشته شده بود که او هنرمندان رزمی گمشده خاندان‌داشتم پنگ را ردیابی کرده، اجسادشان را برگردانده و برای‌فعلاً انتقام به خاندان یانگ نیزه الهی حمله کرده است.
اینکه در این‌آرامی میان چه اتفاقی‌نامه‌ای افتاده بود، مشخص نبود.
فقط اشاره شده بود‌هیچ که فرقه جهان زیرین در‌ساکن این ماجرا دست داشته است.
و نتیجه آن، سر‌کرد یانگ جوکیو و فروپاشی‌لرزید فرقه‌های صالح شانکسی بود.
این کار پسری بود‌سریع که فقط در سطح‌نگه درجه دو قرار داشت.
حتی اگر از مرز درجه یک‌نامه‌ای هم عبور کرده بود، باز هم‌شناور این کار چیزی در حد غیرممکن بود.
غیرممکن؟
خب.
پنگ ایکچون در حالی‌سریع که در افکارش غرق شده‌داشتم بود، چشمانش را ریز کرد.
در هفت سالگی، یک‌تنه‌تکان یک جناح از مسیر‌کاغذی تاریک را نابود کرده بود.
تعداد هنرمندان رزمی بالغی که‌نگهبان آن روز توسط پنگ هیونهوی قتل‌عام‌پنگ شدند، از سیزده نفر فراتر می‌رفت.
با اینکه مهارت‌هایشان در‌کرد سطح درجه سه بود، اما‌پیرمرد او فقط هفت سال داشت.
یک پسر بچه هفت‌ساله‌سریع معمولی حتی نمی‌تواند گردن‌نگه یک مرغ را بپیچاند.
یک هفت‌ساله از خاندان پنگ، بله،نامه‌ای اگر خودش را خوب مدیریت می‌کرد،شناور شاید می‌توانست به یک دهقان آسیب برساند.
اما به راه انداختن یک‌نگهبان قتل‌عام خونین علیه مردان بالغ‌باشد و مسلح، چیز دیگری بود.
حتی در آن زمان‌کرد هم، این یک اتفاق به‌پیرمرد شدت عجیب و غریب بود.
در ده سالگی.
او پسر رهبر فرقه قاتلان‌داد را درست جلوی چشمان رهبر‌اتاقِ فرقه جهان زیرین از پا درآورد.
پسر دوم رهبر فرقه قاتلان در آن زمان یک هنرمند رزمی درجه‌ایکجین دو بود و گفته می‌شد که با استفاده از یک اکسیر توانسته‌زمستان بود برای لحظه‌ای کوتاه، از نیروی درونی قلمرو استاد اعظم استفاده کند.
یکی از هنرمندان رزمی تالار ماه‌گرفتم کوهستان که بعداً صحنه را بررسی کرده‌ثابت بود نیز همین داستان را تعریف کرد.
گفته می‌شد که ردپای موج‌دست انرژی به جا مانده، مشابه‌مشکلی امواج قلمرو استاد اعظم بوده است.
درک اصول رزمی، تجربه در‌داد دوئل‌های مرگ و زندگی، و دقت‌باد در مدیریت و تأمین نیروی درونی.
با در نظر گرفتن این‌نگهبان عوامل، او هرگز نمی‌توانست یک استاد‌پنگ از قلمرو استاد اعظم نامیده شود.
او باید به شدت بی‌تجربه و دست‌وپا چلفتی‌لرزید بوده باشد و پسری که به زور پانزده سال‌نداره داشت، مسلماً از این هم کمتر به چشم می‌آمد.
با این حال،پیرمرد او در سن ده‌ثابت سالگی متوقف شده بود.
حتی اگر فقط نیروی درونی‌اش به قلمرو استاد‌کاغذی اعظم رسیده بود، تک‌تک حملاتش ضربات قدرتمندی بودند‌لحظه‌ای که می‌توانستند گوشت و استخوان را خرد کنند.
و حالا‌کرده او هفده‌هیچ سال داشت.
ظاهر پسر در این مدت...
عجیب و غریب بود.
درک او از‌آرامی هنرهای رزمی به‌نامه‌ای طرز مضحکی دقیق بود.
او هرگز چیزی را که یک‌تنها بار می‌شنید فراموش نمی‌کرد و توانایی‌اش در‌اجازه ترکیب اطلاعات پراکنده برای نتیجه‌گیری، بی‌نظیر بود.
تا جایی که می‌توانست هنرهای رزمی سطح بالاتری‌لرزید را که منبع هنر آشوب نخستین و تیغه‌مشکلی زنجیره‌ای بودند، در همان لحظه یادگیری درک کند.
اما در عین‌پیرمرد حال به طرز‌لرزانم عجیبی لجباز بود.
او هرگز کاری را‌تکان که خودش به آن‌کاغذی قانع نشده بود، انجام نمی‌داد.
چنین لجبازی‌ای مانع‌دلیل از پیشرفت و‌تنها دستاوردهای خودش می‌شد.
او باید بیشتر از این‌ها‌لحظه‌ای پیشرفت می‌کرد، اما نمی‌توانست قلمرویی فراتر‌دست از درجه دو را امتحان کند.
او تمام اصول رزمی‌ای را که‌لرزانم می‌شد از هنر رعد آشوب نخستین‌نوه یاد گرفت، به استادی رسانده بود.
در قلمرو‌دستش یادگیری، اوضاع از‌داد این قرار بود.
اما در قلمرو تجسم‌هیچ و پیاده‌سازی، هنوز نقص‌هایی‌می‌توانست از خود نشان می‌داد.
و آن پسر از اولین‌لحظه‌ای سفرش به دنیای بیرون، با سرِ‌دست رهبر یک خاندان اصیل برگشته بود.
در برابر یک رزمی‌کار قدرتمند که زمانی دانتیان‌نگه بالایی را به چالش کشیده بود، در قلب‌مگه اردوگاه دشمن، رودررو و با وقار ایستاده بود.
چطور می‌شد‌دستش از این‌تکان موضوع راضی نبود؟
طبیعی بود‌کرده که نگاه پنگ‌نگهبان ایکچون نرم‌تر شود.
درست زمانی که داشت‌کرد فکر می‌کرد چه پاداشی‌لرزید به این نوه خارق‌العاده بدهد.
پس از دریافت احضاریه برادر‌دست بزرگترش و رسیدن به اقامتگاه‌مشکلی رهبر خاندان، این کلمات را شنید.
«الان چی گفتی؟»
«هوی-آه از این به‌هیچ بعد تحت نظر رهبر‌می‌توانست فرقه جهان زیرین آموزش می‌بینه.»
«آخه چرا؟! برای چی... نکنه در مورد‌بدنم جانشینی رهبر خاندان تصمیمت رو گرفتی؟ برادر، هیونهوی‌داشتم استعداد خیلی باارزشیه که بخوایم این‌طوری بفرستیمش بره.»
«فقط سه سال بهم وقت بده، فقط‌ثابت سه سال. برای اون پسر، تکمیل کردن‌بخونه تیغه روح‌ربا بیشتر از این زمان نمی‌بره!»
«کاری از دستم برنمی‌اومد.»
«منظورت چیه؟!»
پنگ ایکجین مدت طولانی با چهره‌ای پیچیده‌بدنم به برادر کوچکترش که فریاد می‌زد نگاه‌نگه کرد و در نهایت سرش را تکان داد.
«حرفاش قانع‌کننده بود.»
«نانگرانگ، قرار نیست برای همیشه برم.تنها چرا این‌قدر وسیله جمع می‌کنی؟ اصلاً‌ایکجین نمی‌تونم همه‌شون رو با خودم ببرم.»
«اما ارباب جوان. اون بیرون چند نفر هستن که ازتون مراقبت‌دست کنن؟ کسی که تو عمرش حتی یک بار هم لباس نشسته،مگه حالا می‌خواد بره به یک سفر طولانی... پس آبروی خاندان چی می‌شه...»
«آها، پس نگران من نبودی.»
در حالی که نانگرانگ طوری وسایلم را جمع می‌کرد که انگار‌باد قرار است به یک لشکرکشی تمام‌عیار نظامی بروم، پنگ جونگون کنارم‌دست ایستاده بود و با چهره‌ای درهم‌رفته چیزی زیر لب زمزمه می‌کرد.
«نه، ازت پرسیدم،دلیل آخه چطور تونستی رهبر‌کسی خاندان رو قانع کنی؟»
«دلایل منطقی، پایه‌های معتبر،کرد استدلال‌های دقیق، و اصول و‌پیرمرد منطق درست. دلیل دیگه‌ای نداشت.»
«داری دیوونه‌ام می‌کنی.»
فقط بعد از اینکه پنگ‌داد جونگون را حسابی دست انداختم،اتاقِ دست‌های نانگرانگ از حرکت ایستاد.
به نظر می‌رسید‌دلیل دایه پیر ما هم‌کسی حسابی کنجکاو شده بود.
این افراد حق داشتند بدانند.
حداقل، آن‌ها جزو معدود متحدانم‌دست در این خاندان بودند که‌مشکلی در دایره «آدم‌های من» قرار می‌گرفتند.
«از این به بعد، من به طور علنی به عنوان پلی برای ارتباط خاندانمون و فرقه جهان زیرین عمل‌لرزید می‌کنم. من تحت آموزش هنرهای رزمی رهبر فرقه جهان زیرین قرار می‌گیرم و تحت حمایت اون اعزام می‌شم تا یک‌ندارد اتحاد بلندمدت بین خاندان پنگ و فرقه جهان زیرین برقرار کنم. می‌تونید من رو به چشم یک... مبارز اعزامی ببینید.»
-من از رهبر فرقه جهان زیرین یاد‌کسی می‌گیرم و عمارت متون خاندان پنگ رو‌ورود با هنرهای رزمی فرقه جهان زیرین پر می‌کنم.
-هنرهای مخفی خاندان پنگ به قدری عمیق هستن‌لرزید که حتی بعد از یک عمر مطالعه هم‌مشکلی می‌شه در مورد تسلط بر اون‌ها بحث کرد.
فکر می‌کنی ما‌پیرمرد نیازی به هنرهای رزمی‌ثابت فرقه جهان زیرین داریم؟
-البته که نیازی نیست.
این فقط جوابی‌دلیل بود که قراره به‌کسی شورای ارشدها ارائه بشه.
«همچنین، بر اساس همکاریمون با فرقه جهان زیرین، قصد دارم شبکه اطلاعاتی کل دنیای رزمی رو به‌نداره دست بیارم. همون‌طور که من می‌بینم، دوران آشوب در دنیای رزمی نزدیکه. این تعادل متزلزل به هیچ‌وجه نمی‌تونه‌استاندارد برای مدت طولانی حفظ بشه، بنابراین به خاطر خاندانمون و اتحاد اژدهای شمالی، به دیدگاه گسترده‌تری نیاز داریم.»
-من از شبکه‌پیرمرد اطلاعاتی فرقه جهان‌لرزانم زیرین استفاده می‌کنم.
وظیفه اصلی تالار ماه کوهستان نظارت و‌پیچیده کنترل افراد خاندانه، و استفاده از فرقه جهان‌کرد زیرین مدیریت این کار رو خیلی راحت‌تر می‌کنه.
-تحرکات افراد خاندان پنگ به منطقه هبی‌کسی محدوده، و شبکه اطلاعاتی که تالار ماه‌ورود کوهستان در هبی ایجاد کرده اصلاً سطحی نیست.
شاید به این دلیله که هنوز وظایف تالار ماه کوهستان رو به‌لرزانم درستی به عهده نگرفتی، اما شبکه‌ای که رئیس بخش ماه کوهستان عمرش‌فعلاً رو صرف ایجادش کرده، در داخل هبی دست‌کمی از فرقه جهان زیرین نداره.
-این هم کاملاً طبیعیه.
این جوابی بود که‌تکان قراره به رئیس بخش‌کاغذی ماه کوهستان ارائه بشه.
«علاوه بر این، اسم من بیش از حد سر زبان‌ها افتاده. تا جایی که حالا برادرانم دارن به حرکاتم توجه می‌کنن. همون‌طور که ارشد‌زمستان پنگ جونگون می‌دونه، برادرانم شخصیتی ندارن که فقط به این دلیل که یک رقیب آینده تهدید فوری نیست، باهاش مهربون باشن. اما اگه وارد‌دستش فرقه جهان زیرین بشم و مستقل عمل کنم، برادرانم دیگه سعی نمی‌کنن من رو کنترل کنن. هر چی باشه، من برای خاندان یک غریبه می‌شم.»
-اگه رسماً شاگرد رهبر فرقه‌لحظه‌ای جهان زیرین بشم، برادرانم دیگه‌سریع سعی نمی‌کنن علیه من توطئه کنن.
شما باید بدونید، پدربزرگ.
این اتفاق توسط برادر دومم و با تبانی اتحاد دنیای‌اتاقِ رزمی برنامه‌ریزی شده بود، و در گذشته هم برادر اولم‌پیرمرد با فرقه شکوفه نیلوفر سفید دست به یکی کرده بود.
-می‌دونم.
پس این رو‌پرواز هم می‌دونی که چرا‌بدنم جلوی حرکاتت رو نمی‌گیرم؟
-بله، شما حتماً معتقدید‌سریع که توطئه و دسیسه‌چینی هم‌داشتم از فضایل یک رهبر خاندانه.
بنابراین، این نوه هم‌تکان قصد داره برای جایزه‌کاغذی بزرگ آزمون پدربزرگ رقابت کنه.
من قصد دارم‌دلیل شاگرد مستقیم رهبر‌تنها فرقه جهان زیرین بشم.
من کاملاً جدی برای این هدف‌گرفتم تلاش می‌کنم، بنابراین برادرانم هم گاردشون‌لرزانم رو در برابر من پایین میارن.
آه، به نظر می‌رسه‌سریع اون هیچ علاقه‌ای به‌نگه جانشینی رهبر خاندان نداره.
اون‌قدر خوار و خفیف شده‌داد که برای پیدا کردن راهی برای‌باد بقا، به یک فرقه دیگه پیوسته.
امیدوارم این‌طور فکر کنن.
قصد دارم تمام تلاشم‌کرد رو بکنم تا اوضاع‌لرزید همین‌طور به نظر برسه.
«در این بین، قصد‌سریع دارم از سایه‌ها به‌نگه برادر سومم کمک کنم.»
-سومی؟ منظورت هیونچونه؟
-بله، منظورم همون برادریه که توسط‌تنها شما، پدربزرگ... نه، توسط پدر و‌ایکجین شورای ارشدها به خاطر بی‌کفایتی طرد شد.
-چرا اون؟
-چون اگه فرض کنیم‌سریع که باید تن به تن‌داشتم رقابت کنیم، اون راحت‌ترین حریفه.
«من برادر دومم رو که تالار بیرونی رو کنترل می‌کنه، با استفاده از قابلیت‌های تالار ماه کوهستان مهار می‌کنم، و برادر اولم رو‌لرزانم که اتحاد اژدهای شمالی رو در دست داره، از طریق قدرت فرقه جهان زیرین کنترل می‌کنم. در این بین، قصد دارم به برادر‌استاندارد سومم که دو برادر دیگه‌ام دیگه حتی بهش اهمیتی نمی‌دن، وظایفی بدم که بهش اجازه بده سریع و راحت برای خودش پایگاهی بسازه.»
-برادر دومم اشتباه کرد.
-اشتباه؟
-وقتی با اتحاد دنیای رزمی توطئه کرد تا علیه دنیای‌مشکلی رزمی شانشی دسیسه بچینه، افرادی از ارتش‌های خصوصی تالار بیرونی رو‌اعصاب انتخاب کرد که مصرفی بودن و اون‌ها رو به شانشی فرستاد.
این یعنی...
«برادر دومم تقریباً روی تمام‌نگهبان ارتش‌های خصوصی تالار بیرونی کنترل داره،پنگ اما نه روی عمارت ببر پرنده.»
-این یعنی اون‌ها‌پرواز کسانی هستن که از‌بدنم برادر دومم حمایت نمی‌کنن.
برادر دومم سعی کرد به راحتی با یک‌نگه تیر دو نشان بزنه، اما برعکس، این کار باعث‌بخونش شد اون‌ها متحد بشن و خودشون رو نشون بدن.
اون به من و برادر اولم‌نامه‌ای نشون داد که هنوز کسانی در‌شناور تالار بیرونی هستن که تحت کنترلش نیستن.
«برادر سومم‌کرده به عمارت ببر‌نگهبان پرنده اعزام می‌شه.»
-لطفاً برادر سومم‌پرواز رو به عمارت‌گرفتم ببر پرنده اعزام کنید.
من شخصاً زمینه‌سازی می‌کنم تا برادر‌لرزانم سومم رشد کنه، طوری که بتونه‌نوه با دو برادر دیگه‌اش رقابت کنه.
«شروع از عمارت ببر پرنده، کاری‌نامه‌ای می‌کنم که در بین ارتش‌های خصوصی‌شناور تالار بیرونی با برادر دومم رقابت کنه.»
-حالا، برادر اول و دومم‌نگهبان دیگه ظرفیت این رو ندارن‌باشد که به من توجهی بکنن.
«و وقتی‌سمتم زمانش به اندازه‌لحظه‌ای کافی فرا برسه.»
-من.
«برمی‌گردم.»
-رهبر خاندان می‌شم.
نانگرانگ و ارشد پنگ‌کرد جونگون با چشمانی خالی‌لرزید به من خیره شدند.
برخلاف پدربزرگم‌لرزید وقتی این‌سریع داستان را شنید.
«بیا فرض‌کرده کنیم نقشه‌ات‌هیچ کاملاً موفق می‌شه.»
«تمام تلاشم رو می‌کنم.»
«پس، بیا‌لرزید فقط فرض‌سریع کنیم، هوی-آه.»
هوی-آه.
بار دیگر، لحن‌دلیل خطاب کردنش به طرز‌کسی باورنکردنی‌ای ملایم شده بود.
حالا چشمان پدربزرگ کاملاً به‌لحظه‌ای چشمان مردی تبدیل شده بود‌سریع که به نوه عزیزش نگاه می‌کند.
مگر من نوه‌ای عزیز‌سریع و شیرین‌زبان نبودم که‌نگه دقیقاً مطابق میلش رفتار می‌کردم؟
در حالی که با‌تکان احترام سرم را خم‌کاغذی کردم، صدای پدربزرگ ادامه یافت.
«اگه برنامه‌ات برای حمایت از سومی از سایه‌ها برای مهار کردن دومی و اولی، و در صورت امکان، کنار زدن کامل‌فضای اون‌ها موفق بشه. در اون مقطع، ممکنه خودت توسط سومی کنار زده نشی؟ پایگاه حمایتش از طرف ارشدها، شهرتش، افتخارش، اگه‌خیلی همه این‌ها برای غلبه بر دو برادر بزرگترش کافی بشه، ممکنه دیگه فرصتی برای تو که مدت‌ها یک غریبه بودی، باقی نمونه.»
این یک آزمونه؟
چشمان پدربزرگ با شیطنت می‌درخشید.
اگر این‌طور بود، چاره‌ای نداشتم جز‌نامه‌ای اینکه به عنوان تناسخ‌یافته‌ای که همیشه‌شناور باعث رضایت پدربزرگش شده بود، پاسخ دهم.
«نتیجه هر چی که‌هیچ باشه، برای خاندان پنگ‌می‌توانست یک خوش‌شانسی بزرگ خواهد بود.»
«چی گفتی؟»
«همون‌طور که شما می‌خواستید، پدربزرگ، قوی‌ترین فرد رهبر خاندان پنگ می‌شه. وقتی اون‌نامه‌تون روز برسه، اگه برادر سومم من رو کنار بزنه و جای پدر رو‌خطی بگیره، این به اون معنا نیست که اون به قوی‌ترین وارث تبدیل شده؟»
«یعنی می‌خوای به این‌تکان راحتی تسلیم بشی؟ اراده‌ات‌کاغذی فقط همین‌قدر قوی بود؟»
ناامیدی داشت‌کرده چشمان پدربزرگم‌هیچ را پر می‌کرد.
یک چرخش ناگهانی در‌کرد اینجا، همان ضربه غافلگیرکننده‌لرزید یک نوه «درجه یک» بود.
«پدربزرگ.»
«بگو.»
«این درسته که قوی‌ترین‌هیچ نواده مستقیم، جایگاه رهبر خاندان‌ساکن پنگ رو به دست بیاره.»
«پس چیزی‌سمتم که می‌گی‌کرد اینه که...»
«نه.»
مستقیم به‌دستش پدربزرگم نگاه کردم‌داد و لبخند زدم.
«اگه برادر‌کرده سومم اون‌قدر‌هیچ برام زمان بخره.»
انعکاس تصویرم در‌پرواز چشمان پدربزرگ ناآشنا‌گرفتم به نظر می‌رسید.
می‌توانستم حالتی را ببینم‌سریع که در تمام عمرم‌نگه هرگز به خود نگرفته بودم.
یک لبخند درنده، از همان‌هایی‌داد که یک نواده مستقیم خاندان پنگ‌باد هبی ممکن بود بر لب بیاورد.
«من قوی‌ترینم.»
و سپس، روی لبان پدربزرگم‌لحظه‌ای نیز، همان حالت چهره من‌سریع در حال شکل گرفتن بود.
یک لبخند درنده، از همان‌هایی‌دست که یک نواده مستقیم خاندان پنگ‌نداره هبی ممکن بود بر لب بیاورد.
«خوب یاد‌دستش گرفتی. هر‌تکان کاری می‌خوای بکن.»
فرمان رهبر‌کرده خاندان صادر‌هیچ شده بود.
ما، نوه و پدربزرگ به هم‌گرفتم نگاه کردیم، مانند رزمی‌کاران خاندان پنگ زیر‌ثابت خنده زدیم و از هم جدا شدیم.
از پنگ ایکجین ملقب به شمشیر‌لرزانم سگ شکاری خونی، تا پنگ ویچون‌نوه ملقب به شیطان شمشیر مجنون خونی،
و دوباره.
حالا، نوبت به‌دلیل من رسیده بود، گرگ‌کسی خونی گردن‌زن پنگ هیونهوی.
خط خونی که سه نسل‌لحظه‌ای را در بر می‌گرفت، تا‌سریع این حد غلیظ و سرسخت بود.