چپتر 27: ۲۷. من کیستم
0«ارباب جوان، رسیدیم.»
«آه، ممنون. خسته نباشی.»
کالسکه جلوی برج‌بیرون دروازه عظیم اقامتگاه‌محکم خاندان پنگ توقف کرد.
کتابچه مخفی‌ای که می‌خواندم‌داخلش را کنار گذاشتم و‌محکم از کالسکه پیاده شدم.
کالسکه‌چی سریع دنبالم آمد‌دوئل و سعی کرد در‌تمام بردن بارها کمکم کند.
«خودم می‌برمشون. آه، یه لحظه‌بیرون صبر کن، جعبه رو باز‌داد کن. می‌تونم ‹اون› رو خودم ببرم؟»
«بله...؟ ا-اما این...»
«مشکلی نیست. مگه چه ایرادی‌بیرون داره یه چیزی رو با‌داد خودم ببرم تو خونه خودم؟»
با لحن خونسرد من، کالسکه‌چی‌مرگ کمی تردید کرد و بعد‌پوشیده جعبه بارها را باز کرد.
یکی از چیزهای داخلش را‌بیرون بیرون آورد، چشمانش را محکم بست‌گرفتم و آن را به من داد.
«آن» را‌داخلش گرفتم و‌آورد لحظه‌ای فکر کردم.
همم، یکم تاثیرگذاری‌اش کمه.
«آها.»
خیلی زود‌یکی یه ایده خوب‌بیرون به ذهنم رسید.
خنجری که از رهبر فرقه جهان زیرین‌بست گرفته بودم را بیرون آوردم و شروع‌یکم کردم به کنده‌کاری یک کلمه روی «آن».
فقط به یک کلمه‌داخلش نیاز داشتم و خوشبختانه‌محکم فضای کافی هم بود.
-پنگ.
بعد از اینکه خون نیمه‌خشک‌بیرون و چسبناک را سرسری پاک کردم،گرفتم «آن» را در یک دستم گرفتم.
محض اطلاع، از آنجایی که تازه از‌بست یک دوئل مرگ و زندگی برگشته بودم،یکم تمام بدنم هم پوشیده از خون خشک‌شده بود.
از دید هر رهگذری، شبیه یک بچه‌چشمانش ده‌ساله بودم که کامیون به او زده و‌همم حالا با پای خودش وارد اورژانس شده است.
این دقیقاً همان مقدار‌دوئل تاثیرگذاری‌ای بود که نیاز‌تمام داشتم، پس مشکلی نبود.
سرم را سمت کالسکه‌چی چرخاندم.
«حالا، تو ‹اون‌بیرون یکی› رو بیار‌محکم و دنبالم بیا.»
«ب-بله، ارباب جوان.»
کالسکه‌چی در حالی که رنگش‌مرگ پریده بود، سرش را چرخاند‌پوشیده تا از نگاهم فرار کند.
برگشتم و به‌چیزهای سمت دروازه اصلی‌آورد خانه‌مان راه افتادم.
رزمی‌کاران تالار بیرونی که نگهبان‌چشمانش برج دروازه بودند، با چهره‌هایی‌لحظه‌ای وحشت‌زده به من خیره شده بودند.
«دروازه رو باز کنید.»
«ا-ارباب جوان... ز-زخم‌هاتون...!»
«دروازه رو باز کنید.»
«بله، ارباب جوان!»
رزمی‌کاران سریع‌یکی از جلوی برج‌بیرون دروازه کنار رفتند.
تمام نگاه‌ها‌آنجایی روی قدم‌های من‌مرگ قفل شده بود.
نگاه رزمی‌کاران تالار بیرونی، مهمانان مقیم‌آورد و خدمتکاران هر حرکت مرا دنبال‌لحظه‌ای می‌کرد و تعدادشان هم مدام بیشتر می‌شد.
به راهم ادامه دادم.
اواسط راه، نانگرانگ با چهره‌ای کاملاً‌آورد وحشت‌زده به سمتم دوید، اما خوشبختانه‌لحظه‌ای دیدم که پنگ جونگون جلویش را گرفت.
به نظر می‌رسید پنگ‌دوئل جونگون می‌دانست قصد انجام‌تمام چه کاری را دارم.
با در دست داشتن یک تیغه نیمه‌شکسته، پوشیدن لباس رزمی پاره‌پوره‌گرفتم و غرق در خون خشک‌شده از سر تا پا، از آستانه‌ایده عمارت پادشاه کوهستان در تالار درونی گذشتم و وارد سالن شدم.
در برابر‌داخلش پدر محترمم‌آورد و ارشدها.
و در برابر برادرانم که‌بیرون با شنیدن خبر بازگشتم با‌داد عجله دور هم جمع شده بودند.
چیزی را‌آنجایی که در دست‌مرگ داشتم، پرت کردم.
جسم سنگین غلتید و‌داخلش چرخید تا اینکه جلوی‌محکم پای پدرم متوقف شد.
«بدهی خون رو وصول کردم.»
روی سر بریده‌چیزهای سونگ وونهو، نام خاندان‌چشمانش ما نوشته شده بود.
درست همان‌طور که او بعد از‌زندگی کشتن رزمی‌کاران ما، نشان فرقه نیلوفر‌دید سفید را روی بدنشان داغ کرده بود.
پشتم، کالسکه‌چی رنگ‌پریده که از سر تا پا‌محکم می‌لرزید، به زور خودش را جلو کشید و‌یکم نیم‌تنه باقی‌مانده وونهو را به آرامی روی زمین گذاشت.
«رهبر فرقه جهان زیرین شخصاً‌چشمانش جسد رو بررسی کردن. این‌لحظه‌ای مرد مقصر اصلی اون اتفاق بود.»
«به نظر نمیاد‌چیزهای بیشتر از یه‌آورد پسر پونزده ساله باشه.»
«بله، پدر. اون سونگ وونهو، پسر دوم رهبر لانه قاتلانه. اون با فرقه نیلوفر سفید و دربار امپراتوری دست به‌پای یکی کرد تا از پشت به ما خنجر بزنه. این مرد مسئول شاخه پکن بود و با استفاده از یه‌پریده داروی مخفی از فرقه پنج سم برای آزادسازی پتانسیلش، تونست برای مدت کوتاهی قدرت یه استاد اعظم رو نشون بده.»
«چی؟»
برای لحظه‌ای،داخلش سکوت سالن‌آورد را فرا گرفت.
فرقه نیلوفر سفید‌چیزهای با دربار امپراتوری‌آورد دست به یکی کرده؟
و با‌آنجایی لانه قاتلان‌دوئل هم متحد شدن؟
مگه لانه قاتلان‌چیزهای بخشی از اتحاد‌آورد اژدهای شمالی ما نیست؟
دارویی وجود داره که‌آورد می‌تونه استاد اعظم رو‌داد به تولید انبوه برسونه؟
فرقه پنج‌یکی سم چرا‌داخلش درگیر این ماجراست؟
نه، قضیه‌آنجایی رهبر فرقه جهان‌مرگ زیرین دیگه چیه؟
علامت سوال‌های بی‌شماری که‌داخلش می‌شد این‌طور تفسیرشان کرد،محکم بالای سر ارشدها شناور بود.
آه، اونا خبر ندارن.
به این‌یکی می‌گن یه‌داخلش خلاصه سه خطی.
با این‌آنجایی فکر، به سمت‌مرگ پدرم قدم برداشتم.
برای ادای احترام روی یک زانو‌آورد نشستم، بعد کمربندم را باز کردم‌لحظه‌ای و تیغه نیمه‌شکسته را بیرون آوردم.
تیغه خاندان پنگ، یک مدل پایه که به رزمی‌کاران خاندان‌لحظه‌ای داده می‌شد، پر از ترک‌های مویی و پریدگی بود؛ آن‌قدر‌ایده شکننده که به نظر می‌رسید هر لحظه ممکن است خرد شود.
در حالی که با احترام‌بیرون آن را به او تقدیم‌داد می‌کردم، با خودم فکر کردم.
من کیستم؟
پسری که در سن‌داخلش ۱۰ (+۲۷) سالگی، یک استاد‌بست اعظم (دوپینگی) را کشته بود.
اون بازی‌ای که تو ده سالگی‌محکم برای شکار یه خرس بهت لقب‌کردم می‌دادن، فقط برای آدمای فانی بود.
خرس؟ عمراً‌یکی قوی‌تر از یه‌بیرون استاد اعظم باشه.
این واضحاً یعنی من برترم.
«همم...»
پدرم تیغه‌ای را که در دستم‌محکم در آستانه فروپاشی بود گرفت و‌کردم با نگاهی جدی آن را بررسی کرد.
بعد از نگاهی‌چیزهای طولانی، چشمانش به‌آورد چشمانم گره خورد.
«جایی‌ت آسیب دیده؟»
«چیز مهمی نیست.»
«با این حال، نباید تو رسیدگی‌محکم به زخم‌هات سهل‌انگاری کنی. تو راه‌کردم برگشت یه سر به تالار دارو بزن.»
«چشم، پدر.»
«و... همم.»
پدرم یک بار دیگر نگاهش را بین سر‌محکم وونهو که روی زمین عمارت پادشاه کوهستان غلتیده بود،تاثیرگذاری‌اش تیغه توی دستش و من رد و بدل کرد.
طولی نکشید که رهبر‌آورد جوان خاندان پنگ هبی،داد خنده‌ای عمیق سر داد.
«عالیه. تو همین‌چیزهای حالا هم یه رزمی‌کار‌چشمانش شایسته از خاندان پنگی.»
«ممنونم، پدر.»
حس کردم دستی‌چیزهای به آرامی سرم‌آورد را نوازش کرد.
به نظر می‌رسید از‌آورد پنج سالگی‌ام به بعد،داد این اولین بار بود.
راستش را بخواهید،چیزهای در پنج سالگی‌آورد خیلی کم‌وکاستی داشتم.
حتی هنوز وارد‌تازه دنیای هنرهای رزمی‌زندگی هم نشده بودم.
اما با این وجود،داخلش هیچ‌وقت حس نکرده بودم‌محکم که محبت پدرم کم است.
تمام امور خرد و کلان خاندان پنگ هبی و‌گرفتم اتحاد اژدهای شمالی توسط رهبر جوان خاندان اداره می‌شد‌خیلی و پدر یکی از پرمشغله‌ترین افراد این خاندان بود.
به همین خاطر، فقط ماهی یک بار وقت داشت‌بست به من آموزش بدهد، اما در همان مواقع هم همیشه‌آها با نگاهی پرمهر به من می‌نگریست و صادقانه راهنمایی‌ام می‌کرد.
من بچه‌ای نبودم‌تازه که بخاطر کمبود‌زندگی توجه والدین قهر کنم.
در همان لحظه، بچه‌ای‌داخلش که بخاطر کمبود توجه‌محکم والدین قهر می‌کرد، فریاد زد.
«دروغه! همش دروغه! چی؟ رهبر فرقه جهان زیرین؟ داروی مخفی از فرقه پنج‌همم سم؟ قصر امپراتوری و فرقه نیلوفر سفید...؟ از کجا همچین داستان سرهم‌بندی‌شده‌ای آوردی!فرقه سر یه پسر پونزده ساله رو بریدی و با این دروغ‌ها آوردیش اینجا!»
«پنگ هیونچون، ساکت شو.»
«اما، اما پدر!»
«چقدر گستاخ.»
نگاه پدرم‌داخلش برای لحظه‌ای حامل‌چشمانش فشار سنگینی شد.
این یک استعاره نبود.
صرفاً عمل خیره شدن او،مرگ با اینکه رو به من‌پوشیده نبود، حس فشار عظیمی ایجاد کرد.
پنگ هیونچون، برادرم که سه سال از من بزرگ‌تر بود،داد مستقیماً با آن نگاه روبه‌رو شد و با چهره‌ای رنگ‌پریده‌خیلی روی زانوهایش افتاد، در حالی که از دهانش کف بیرون می‌زد.
«اینجا فقط یه رزمی‌کار از خاندان پنگ حق صحبت داره.لحظه‌ای هیونچون، تو هنوز حتی ثابت نکردی که لیاقت به دست گرفتن‌خوب یه تیغه رو داری. جرأت می‌کنی با تصمیم من مخالفت کنی؟»
«پدر... م-منظورم اینه که...! نه...!»
«فهمیدن اینکه حرف‌های هیونهوی راسته یا نه کار سختی نیست، و اگه دروغ‌رهگذری باشه، قطعاً مجازات می‌شه. اما در همین لحظه، وقتی برادر کوچیک‌ت با سر قاتل‌همان برگشته، ما نباید بهش بگیم دروغگو. می‌دونی چرا؟ حرف بزن. شعار خاندان ما چیه؟»
«فقط... فقط...یکی از خاندان...داخلش پیروی کن... همینه...!»
پنگ هیونچون در‌بیرون حالی که سرش را‌بست پایین انداخته بود، گفت.
پدرم که تا آن لحظه به‌آورد او خیره شده بود، از جایش بلند‌فکر شد و نگاهی به بقیه فرزندانش انداخت.
اگر اشتباهی رخ‌تازه دهد، می‌توان آن‌زندگی را اصلاح کرد.
اگر کسی کم‌وکاستی‌چیزهای دارد، می‌توان به‌آورد او آموزش داد.
این فلسفه پدرم بود.
پدرم با نگاهی بسیار گرم‌تر، به پنگ هیونچون کمک کرد تا بلند شود و گفت: «اگه یکی از افراد خاندان باشه که به خاطر خانواده از مرز مرگ و‌جهان زندگی برگشته، ما باید بهش احترام بذاریم. این دلیلیه که ما تا الان زنده موندیم، و این قانون ماست. پسرم، برادر کوچیک‌ت با به خطر انداختن جونش جنگیده و ردپای‌برگشته اون نبرد روی این تیغه باقی مونده. اینکه در مواجهه با این صحنه اول از همه ابراز شک کنی، یعنی ثابت می‌کنی که هرگز نمی‌تونی افراد خاندان رو رهبری کنی.»
این باید‌آنجایی هنر حکومت‌داری‌دوئل پدرم باشد.
به دقت تحقیق و بررسی‌بیرون کن، اما هرگز وقتی شخص درست‌گرفتم روبه‌رویت ایستاده، به او حمله نکن.
اگر دروغ باشد، می‌توان بعداً مجازاتش کرد،بست اما اگر حقیقت داشته باشد، این کار‌یکم معادل لگدمال کردن اعتماد افراد خاندان است.
برام سواله که برادر‌داخلش سومم واقعاً معنی این‌محکم حرف‌ها رو فهمید یا نه.
یا فقط از‌تازه ترس پدرمون تظاهر‌زندگی به موافقت می‌کرد؟
در هر صورت،چیزهای پنگ هیونچون سر تکان‌چشمانش داد و عقب رفت.
«من این سر رو برای رهبر لانه قاتلان می‌فرستم‌گرفتم و برای افراد کشته‌شده خاندان مراسم یادبود برگزار می‌کنم. کسانی‌زود که این بار کشته شدن متعلق به کدوم واحد بودن؟»
«آن‌ها از اعضای‌چیزهای گردان محافظان ببر‌آورد تالار بیرونی بودند.»
«کاپیتان محافظان ببر.»
«بله، رهبر جوان خاندان.»
«تیغه‌های کشته‌شدگان رو برگردوندید؟»
«بله، رهبر جوان خاندان.»
«اونا رو به‌تازه همراه این یکی ذوب‌برگشته کنید و دوباره بسازید.»
«منظورتون... اینه که؟»
پدرم تیغه نیمه‌شکسته‌ای که از من گرفته بود را به‌لحظه‌ای کاپیتان محافظان ببر داد و گفت: «هیونهوی تبدیل به یه‌ایده رزمی‌کار شایسته شده. اون صلاحیت برگزاری مراسم حمل تیغه رو داره.»
«اما... ارباب‌یکی جوان چهارم‌داخلش تازه ده‌ساله شدن.»
«از کی تا‌تازه حالا سن تو‌زندگی سنت‌های ما اهمیت داشته؟»
«...چشم، همون‌طور‌یکی که دستور‌داخلش می‌دین عمل می‌کنم.»
کاپیتان محافظان ببر‌بیرون تیغه را از پدرم‌بست گرفت و عقب رفت.
آشوب کوتاه تمام شده بود.
مجبور شدم وزنم را روی‌مرگ نانگرانگ بیندازم و او مرا‌پوشیده کشان‌کشان تا تالار طبابت برد.
راستش را‌یکی بخواهید، فقط‌داخلش دلم می‌خواست بخوابم.
«من کی‌ام؟ مردی که‌داخلش تو ده سالگی یه‌محکم استاد اعظم رو کشته.»
«ارباب جوان، تمومش کنید.»
«من کی‌ام؟»
«یکی دهن‌داخلش این الف‌بچه‌آورد رو ببنده. نانگرانگ.»
«چطور جرأت کنم دهن ارباب‌بیرون جوان رو بگیرم؟ ارشد، خودتون‌داد باید این کار رو بکنید.»
«تو این سن و‌دوئل سال باید پوشک یه‌تمام بچه فین‌فینو رو عوض کنم؟»
پنگ جونگون و نانگرانگ بیرون‌بیرون وان حمامم نشسته بودند و‌داد با آه و ناله نگاهم می‌کردند.
در حالی که توی وان مخصوص‌محکم و وحشتناک خاندان پنگ چپانده شده‌کردم بودم، برای خودم زیر لب آواز می‌خواندم.
«من کی‌ام؟ نفر اول‌داخلش آزمون کودکان. بهترین مغز پکن.بست مردی با یه مغز جذاب.»
«دیگه دارم دیوونه‌تازه می‌شم. نکنه دچار‌زندگی انحراف چی شده؟»
«ارشد پنگ جونگون.چیزهای احیاناً می‌تونم لقبم‌آورد رو خودم انتخاب کنم؟»
«واقعاً می‌خوای‌داخلش به آبروی خاندانمون‌چشمانش گند بزنی، نه؟»
«پنگ هیونهوی،یکی استاد قلم‌داخلش و تیغه چطوره؟»
«نانگرانگ، برو طبیب جانگ رو بیار. به‌برگشته نظر می‌رسه انرژی خون این پسر به‌شبیه هم پیچیده و تا مغز استخونش فاسد شده.»
خندیدم و به‌چیزهای نانگرانگ و پنگ‌آورد جونگون نگاه کردم.
با اینکه تمام بدنم در‌چشمانش یک حمام دارویی سوزان غوطه‌ور‌لحظه‌ای بود، خنده از لبم نمی‌افتاد.
پنگ جونگون نگاهم کرد، آه‌بیرون عمیقی کشید و کنارم وا رفت.گرفتم «ای پسره‌ی لوس. مسخره‌بازیت تموم شد؟»
«می‌خوای بیشتر ادامه بدم؟»
«بد نیست تو حیاط داخلی خاندان‌آورد پنگ یکم تمرینات فشرده و تحت‌لحظه‌ای نظارت داشته باشی. انگار تنت بدجور می‌خاره.»
پنگ جونگون کمی‌بیرون دیگر غرغر کرد‌محکم و بعد گفت:
«خودت می‌دونی مراسم بستن تیغه چیه.آورد حالا باید جایگاهت رو مشخص کنی.لحظه‌ای جای خاصی رو در نظر داری؟»
«همم... ارشد،آنجایی شما جایگاهی‌دوئل رو پیشنهاد می‌کنید؟»
«اگه از ارشدهای عمارت پادشاه کوهستان بپرسی، قطعاً می‌فرستنت عمارت متون‌گرفتم یا تالار ده هزار برکت. نوادگان مستقیمی که مغزی مثل تو‌ایده داشته باشن نادرن، برای همین حیفه که از این فرصت استفاده نشه.»
«همم.»
«دقیقاً، پسره‌ی احمق. اگه بری اونجا،آورد دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی به جایگاهی بالاتر‌لحظه‌ای از چیزی که الان داری برسی.»
در دولت، چیزی‌تازه به نام مسیرهای‌زندگی ارتقای شغلی وجود دارد.
یک جور «باندبازی» یا مسیر مشخص. مثلاً در مورد دولت پکن،گرفتم قبولی در آزمون‌های امپراتوری، گذراندن دوره در آکادمی هانلین، توقفی در‌ایده آکادمی ملی و سپس ورود به کابینه امپراتوری، مسیر معمول ارتقا است.
غیر از آن، شش وزارتخانه بد نیستند، اما اگر به پست‌های‌فکر متفرقه‌ای مثل دادگاه عالی، دفتر امتحانات یا آکادمی پزشکی امپراتوری فرستاده‌ذهنم شوید، دوران کاری‌تان به عنوان یک مقام رسمی عملاً تمام شده است.
چون این‌ها پست‌های‌چیزهای حاشیه‌ای با محدودیت‌های‌آورد مشخص برای ارتقا هستند.
به همین ترتیب،تازه در خاندان پنگ هم‌برگشته مسیرهای ارتقا وجود داشت.
بخش‌هایی در ارتش‌های خصوصی‌داخلش تالار خارجی که فرد می‌تواند‌بست مستقیماً دستاوردهای بیرونی کسب کند.
یا بخش‌های تالار داخلی‌آورد که مستقیماً کارهای اتحاد‌داد اژدهای شمالی را پیش می‌برند.
برادر دومم چند سالی است که در تالار خارجی‌بست ریشه دوانده و برادر اولم همین حالا هم مدیریت‌کمه نیمی از اتحاد اژدهای شمالی را بر عهده دارد.
اگر بخواهیم با خانواده‌های خوشه‌ای کره‌ای مقایسه کنیم،تمام می‌شود گفت برادرانم هر کدام جایگاهی در گروه مالی‌کامیون و گروه الکترونیک برای خود دست و پا کرده‌اند.
پس تنها چیزی که باقی می‌ماند،آورد پست‌های حاشیه‌ای و بی‌اهمیتی است که‌لحظه‌ای در گوشه‌ای از تالار داخلی خاک می‌خورند.
اگر یک نواده مستقیم چنین پستی را بر عهده می‌گرفت، ورودش به‌کردم شورای ارشدها بعد از چند دهه کار سختی نبود، اما این مسیری‌خنجری بود که ارشدهای خاندان هرگز عملکرد فرد را در آن به رسمیت نمی‌شناختند.
«قصد دارم‌یکی برم تالار‌داخلش ماه کوهستان.»
«چی...؟»
برای اولین بار، پنگ‌داخلش جونگون با چهره‌ای دستپاچه‌محکم به من نگاه کرد.
مدت طولانی در افکارش‌آورد غرق شد تا اینکه‌داد ناگهان به حرف آمد:
«مگه قصد نداشتی‌چیزهای خودت رو برای جانشینی‌چشمانش رهبر خاندان آماده کنی؟»
«خب، هنوزم ازش دست نکشیدم.»
«و می‌دونی که رزمی‌کارهای تالار‌بیرون ماه کوهستان هیچ‌وقت توسط اعضای‌داد خاندان به رسمیت شناخته نمی‌شن؟»
«حسش با به رسمیت شناخته‌چشمانش نشدن تو تالار ده هزار‌لحظه‌ای برکت یا عمارت متون فرق داره.»
«درسته، اونجاها باعث می‌شن به عنوان یه‌چشمانش آدم بی‌خاصیت شناخته بشی. اما رفتن به‌کردم تالار ماه کوهستان باعث می‌شه همه طردت کنن.»
«هاها، ارشد.»
آب حمام دارویی‌چیزهای را به اطراف‌آورد پاشیدم و خندیدم.
«مگه کلمه "احترام" با‌آورد ترس شروع نمی‌شه؟ فکر کنم‌گرفتم اول باید یکم ترس بخرم.»
«زنده موندن برات سخت می‌شه.»
«این شانس منه. چرا‌دوئل یه رزمی‌کار از خاندان پنگ‌بدنم باید برای زنده موندن بجنگه؟»
«فقط بلدی لفاظی‌چیزهای کنی...! کافیه! احمق‌آورد بودم که نگرانت شدم!»
«پس نگرانم بودید.بیرون تحت تأثیر قرار گرفتم،بست منقلب شدم، شوکه شدم.»
«آرغ!»
پنگ جونگون‌آنجایی مشتی به‌دوئل سمتم پرتاب کرد.
با بی‌خیالی مشتش‌چیزهای را با دست چپم‌چشمانش دفع کردم و خندیدم.
در حالی که‌بیرون داشتم به تالار‌محکم ماه کوهستان فکر می‌کردم.
تالار ماه کوهستان گروهی بود که‌آورد توسط جد نسل سوم، پس از‌لحظه‌ای تأسیس اتحاد اژدهای شمالی، شکل گرفت.
یک ارتش خصوصی‌تازه با حداقل ۱۵۰زندگی سال تاریخ و سنت.
وابستگی آن‌ها رسماً به تالار داخلی‌آورد بود، اما مقرشان به دورترین نقطه‌لحظه‌ای از قلمرو تالار خارجی رانده شده بود.
دلیلش ساده بود.
تالار ماه کوهستان برای نظارت‌بیرون بر خاندان پنگ هبی و‌داد اتحاد اژدهای شمالی تأسیس شده بود.
گروهی با این اختیار که رهبر جوان خاندان‌تمام (کسی که تمام امور خاندان را مدیریت می‌کرد) را‌کامیون دور بزنند و مستقیماً به رهبر خاندان گزارش دهند.
سازمانی که وقتی ارتش‌های خصوصی خاندان پنگ و اتحاد‌بست اژدهای شمالی قوانین قبیله را می‌شکستند، اعزام می‌شد تا‌کمه خون اعضای خاندان را به عنوان تقاص پس بگیرد.
راحت‌تر بود که جایگاه‌آورد آن‌ها را شبیه به‌داد بازرسان مخفی در نظر بگیریم.
طبیعتاً، مردم هرگز نمی‌توانند‌داخلش از آژانس بازرسی‌ای که روی‌بست آن‌ها نظارت دارد خوششان بیایند.
به همین دلیل، تالار ماه کوهستان از سوی تمام‌بدنم سازمان‌های تالارهای داخلی و خارجی طرد شده بود و‌زده حق دخالت در امور خرد و کلان خاندان را نداشت.
این محدودیتی بود تا از دخالت آن‌ها‌چشمانش در سیاست‌های خاندان جلوگیری شود، چرا که‌کردم خودشان به تنهایی قدرت بسیار زیادی داشتند.
خب، با توجه به اینکه حتی اگر یک‌داد عضو در سطح ارشد خاندان را مستقیماً می‌کشتند‌کمه جرمی متوجهشان نمی‌شد، این موضوع کاملاً طبیعی بود.
بنابراین، رزمی‌کاران تالار ماه کوهستان صرفاً بر‌چشمانش اساس وفاداری‌شان انتخاب می‌شدند و پس از آن‌همم نمی‌توانستند انتظار هیچ پاداش یا تقدیری داشته باشند.
در واقع، کشته‌تازه شدن آن‌ها در طول‌برگشته مأموریت‌ها امری عادی بود.
از آنجا که آن‌ها فعالیت‌های خود را از تمام سازمان‌های‌داد دیگر درون خاندان پنگ مخفی نگه می‌داشتند، حتی اگر دور از‌زود خانه می‌مردند، هیچ راهی برای انتقام گرفتن از خونشان وجود نداشت.
به نظر می‌رسد کشته شدن آن‌ها‌محکم به دست اعضای خاندانی که از این‌همم نقطه کور سوءاستفاده می‌کنند، اتفاق نادری نیست.
شاید شبیه به یک خانواده از هم‌چشمانش پاشیده به نظر برسد، اما باید به خاطر‌همم داشت که این یک جناح مسیر تاریک است.
این افراد معتقدند تا زمانی که‌زندگی توجیه «به خاطر خاندان» را داشته‌دید باشند، هر کاری که بکنند اشتباه نیست.
و من قصد‌چیزهای دارم برای چنین‌آورد جایی داوطلب شوم.
— نظرت‌داخلش در مورد‌آورد این کار چیه؟
پس از یادآوری حرف‌های‌داخلش رهبر فرقه جهان زیرین، متوجه‌بست شدم که حق با اوست.
— گروه ماه هفتم جنگل سیاه در سراسر دشت‌های مرکزی‌پوشیده پخش شده، و فرقه جهان زیرین ما، به طور خاص، روی‌خودش همه نظارت داره، صرف نظر از اینکه صالح باشن یا نامتعارف.
این یعنی...
«فکر نمی‌کنید‌داخلش با استعدادهای‌آورد من جور دربیاد؟»
— این یعنی من می‌تونم تو‌آورد رو از هر اتفاقی که تو‌لحظه‌ای قلمرو اتحاد اژدهای شمالی می‌افته باخبر کنم.
«وقف کردن خودم‌تازه برای خاندان بدون‌زندگی انتظار هیچ پاداشی.»
— چرا این‌قدر‌چیزهای سعی دارید به‌آورد من کمک کنید؟
— اگه شاگرد من بشی، این‌محکم رو یه بدهی در نظر می‌گیری و‌همم وفاداریت رو بهم نشون می‌دی، این‌طور نیست؟
— فقط همین؟
— یا از طرف دیگه، اگه واقعاً برادرات‌تمام رو کنار بزنی و رهبر خاندان بشی، لطفی‌ده‌ساله که تو این مسیر بهت شده رو فراموش نمی‌کنی.
همین کافیه که به‌داخلش خاطر داشته باشی فرقه‌محکم جهان زیرین بهت کمک کرده.
خاندان پنگ‌داخلش هبی هرگز کینه‌ها‌چشمانش را فراموش نمی‌کند.
این همچنین به این معناست که‌آورد آن‌ها بدهی‌های لطف و سپاس خود‌لحظه‌ای را نیز به طور کامل پس می‌دهند.
«آخ، تالار ببر‌چیزهای بنفش! دلم برات‌آورد خیلی تنگ شده بود...!»
«آه، ارباب‌داخلش جوان. نامه‌های زیادی‌چشمانش اینجا جمع شده.»
«نامه؟»
«بله، از طرف بانو هوایونگ...»
نانگرانگ این را‌چیزهای گفت و دسته‌ای‌آورد نامه به دستم داد.
به‌سرعت نامه‌ها را ورق زدم. پر‌محکم از جملات بسیار مرتبی بودند، هرچند‌کردم دست‌خطشان کمی کج و معوج بود.
انگار می‌توانستم صدای هوایونگ‌داخلش را از روی کاغذی که‌بست عطر ملایم زنبق می‌داد بشنوم.
زیبایی آسمان‌آنجایی شب از روی‌مرگ صخره‌های کوه‌های آسمانی.
نگرانی‌هایش برای من،چیزهای وقتی می‌دید هوا‌آورد دارد سردتر می‌شود.
جمله‌ای برای‌داخلش تشویق من‌آورد در آزمونم.
حتی کلماتی که به نظر‌بیرون می‌رسید در حال فخرفروشی برای‌داد یک دستاورد کوچک خودش است.
و بعد...
«...؟»
همان‌طور که صفحات نامه‌ها‌آورد را ورق می‌زدم، چیزی‌داد به طرز نامحسوسی تغییر کرد.
باید اسمش را لحن می‌گذاشتم، یا شاید یک‌محکم عادت نوشتاری؟ به شکلی متفاوت از دست‌خط، عادت‌هایی‌یکم که جملات را شکل می‌دادند داشتند کمکم تغییر می‌کردند.
ویژگی‌های گرامری‌آنجایی جزئی یا اصطلاحات،مرگ ذره‌ذره عوض می‌شدند.
و بعد، در‌چیزهای یک نقطه، یک‌آورد جمله بسیار کوتاه.
نامه‌ای بود که‌بیرون با لحنی بسیار‌محکم خشن نوشته شده بود.
چرا جواب نمی‌دی؟
«ها...؟»
پس از آن، نامه بعدی به حالت عادی‌اش‌محکم برگشته بود و با نگرانی در مورد سلامتی‌ام‌یکم و پرحرفی درباره یک سرگرمی جدید ادامه پیدا می‌کرد.
به نظر می‌رسید‌بیرون یادگیری شکار و آشپزی‌بست را شروع کرده است.
«این دیگه چیه...؟»
نامه‌ها را کنار گذاشتم،دوئل در حالی که احساس‌تمام می‌کردم کمی دلهره گرفته‌ام.
باید جوابش را بنویسم.
نه به این خاطر‌آورد که ترسیده‌ام، بلکه چون‌داد اخیراً اتفاقات زیادی افتاده است.
فقط برای‌یکی اینکه در‌داخلش جریانش بگذارم.