چپتر 88: فصل 88 - سرگردان در زمستان (۲)
0حداقل دو روز تمام را‌نسبتاً در جهنمی گذراندم که حس‌راستش می‌کردم یک شیفت نگهبانی بی‌پایان است.
بدتر از همه اینکه برای نجات جانش، مجبور بودم بیماری را‌وجود که تا مرز سرمازدگی پیش رفته بود در آغوشم نگه دارم‌هیونگسین و همین باعث می‌شد زمان حتی کِش‌دارتر و طولانی‌تر به نظر برسد.
با در نظر گرفتن وضعیت بهداشتی‌معجزه چین در دوران قرون وسطی، کاملاً طبیعی‌پیدا بود که بدنش بوی چندان خوشایندی ندهد.
اما نمی‌دانم چرا، انگار‌خودش بوی نسبتاً باطراوت و خنکی‌هیونگسین از او به مشام می‌رسید.
راستش، چطور باید بگویم؟
این انرژی درونی‌خورجین واقعاً مثل یک‌فکر کد تقلب عمل می‌کند.
آخر چطور ممکن است کسی که تا‌داخلش مغز استخوانش خیس آب شده و بعد‌نمی‌شد هم توی باد خشک شده، چنین بویی بدهد—
«کسی که ادب‌بزنم و وقار را‌داخلش فراموش کند، انسان نیست...!!»
ناگهان صدای جناب کنفوسیوس‌انگار را در درونم شنیدم‌مشام که فریاد زد: «بس کن!»
«گرشنمه...»
همان‌طور که به خورجین خیس خیره‌معجزه شده بودم، لحظه‌ای به فکر فرو‌دیگری رفتم، اما هیچ راه‌حلی وجود نداشت.
همین که در آن گیرودار توانسته بودم آن را‌هیونگسین چنگ بزنم خودش یک معجزه بود، اما داخلش به‌نبود جز سر نمک‌سودشدهٔ اون هیونگسین چیز دیگری پیدا نمی‌شد.
با همهٔ این حرف‌ها، هر چقدر هم‌خنکی که گرسنه بودم، ممکن نبود کلهٔ برادر‌این هیونگسین را قاچ کنم و بخورم، نه؟
حتی یک تکه‌خورجین جیرهٔ خشک هم‌فکر همراهم برنداشته بودم.
از همان ابتدا هم این‌خودش سفر، یک گشت‌وگذار تفریحی با‌هیونگسین قایق در میان شهرها بود.
دیگر چه دلیلی داشت لقمه یا‌داخلش ظرف غذا همراهم ببرم؟ حتی یک‌پیدا سکه پول هم با خودم برنداشته بودم.
دلیلش هم واضح بود؛ قرار نبود در هیچ شهری که‌راستش فرقه جهان زیرین در آن شعبه نداشت توقف کنم، و‌عمل رمز دسترسی به حساب‌هایشان را هم که از حفظ بودم.
خلاصه اینکه در این‌خیره مصیبت پیش‌آمده، آه در بساط‌هیچ نداشتم و کاملاً بی‌پول بودم.
مورونگ چونگ حتی نتوانسته بود خورجینش را‌داخلش بردارد، در نتیجه هیچ لباس اضافه‌ای نداشت‌نمی‌شد و رسماً دو برابر من آس‌وپاس بود.
با این دست‌فرمان،بزنم نکند مجبور شوم‌داخلش عضو فرقه گدایان بشوم؟
«اومم... مم.»
درست در همان لحظه، مورونگ‌لحظه‌ای چونگ تکانی خورد و چند بار‌وجود آرام با دست به سینه‌ام زد.
طوری به دستش نگاه کرد که انگار‌داخلش می‌پرسید این دیگر چیست، و بعد به ور‌همهٔ رفتن و دست کشیدن روی سینه‌ام ادامه داد.
دیدم که نفسش در‌خودش سینه حبس شد، بدنش لرزید‌هیونگسین و یکباره کاملاً خشکش زد.
حالا وقتش بود.
«گشنه‌ت نیست؟»
«من... من‌توانسته میلی ندارم.بزنم حالم خوبه.»
«خیالم راحت شد.بزنم چون به جز برف‌نمک‌سودشدهٔ چیزی برای خوردن نداریم.»
حداقلش این‌نمی‌دانم بود که از‌نسبتاً تشنگی تلف نمی‌شدیم.
آن‌قدر برف‌همان‌طور باریده بود که‌لحظه‌ای نگران آب نباشیم.
از طرفی، اگر می‌خواستیم‌بزنم مستقیم از آب دریاچهٔ نزدیکمان‌اون بنوشیم، کمی نگران انگل‌ها بودم.
«این اطراف هیچ خانه‌ای نیست، شکار کردن هم وسط زمستان کار واقعاً‌پیدا سختیه. وسیله‌ای برای ماهیگیری نداریم و شیرجه زدن توی آب هم خطرناکه...تکه در وضعیتی هستیم که فقط باید با تکیه بر اراده‌مون دووم بیاریم.»
«مشکلی نیست. قبلاً چند بار توی‌باطراوت زمستان‌های لیائونینگ رفته‌ام شکار قرقاول. به‌باید چند روز گرسنگی کشیدن عادت دارم.»
«من تا حالا گرسنگی‌خیره نکشیده‌ام، واسه همین نمی‌دونم‌رفتم می‌تونم تحمل کنم یا نه.»
«انگار تربیت و آموزش‌های‌بزنم خاندان پنگ سست‌تر از‌نمک‌سودشدهٔ چیزیه که فکر می‌کردم.»
«هی، برای سر پا‌خودش نگه داشتن این هیکل‌اون باید کلی غذا بخورم.»
رزمی‌کارها معمولاً اشتهای زیادی‌انگار دارند، چون کارهایی انجام می‌دهند‌می‌رسید که کالری وحشتناکی مصرف می‌کند.
تقریباً مثل این است که آن‌ها‌فکر را ورزشکاران حرفه‌ای در نظر بگیرید‌نداشت که نیازی به رعایت رژیم غذایی ندارند.
در این میان، افراد خاندان‌خودش پنگ هبی به‌طور خاص حجم‌هیونگسین غذای بسیار زیادی مصرف می‌کنند.
حفظ جثه‌ای با‌بزنم این اندازه، نیازمند دریافت‌نمک‌سودشدهٔ کالری قابل توجهی است.
انرژی درونی به هیچ‌انگار وجه یک منبع همه‌فن‌حریف‌مشام و جادویی برای همه‌چیز نیست.
تا زمانی که نتوانید‌خیره با انرژی درونی پروتئین بسازید،هیچ چاره‌ای جز خوردن گوشت ندارید.
به بیان دیگر، زمان زیادی برای من و‌نمک‌سودشدهٔ مورونگ چونگ باقی نمانده بود تا بتوانیم وضعیت جسمانی‌مان‌چقدر را حفظ کنیم و همچنان توان تحرک داشته باشیم.
چه برسد به اینکه‌خودش فعالیت در سرمای زمستان،اون کالری به‌مراتب بیشتری می‌سوزاند.
مورونگ چونگ، چه از افکارم باخبر شده بود و‌می‌رسید چه نه، با قیافه‌ای حق‌به‌جانب و مغرور سرش را‌مثل برگرداند و چوب خشکی را توی آتش فرو کرد.
شعله‌های لرزان آتشی که ترق‌تروق‌لحظه‌ای صدا می‌داد، روی صورتش بازتاب یافته‌وجود و گونه‌هایش را سرخ کرده بود.
«الان نزدیک بخش میسو هستیم. نمی‌تونم‌معجزه دقیق بگم کجاییم، ولی یعنی یه جایی‌پیدا بین شاندونگ و ژیلی جنوبی گیر افتاده‌ایم.»
«پس نمی‌تونیم فقط مسیر آبراه بزرگ رو دنبال‌اون کنیم؟ اگه فقط بریم سمت جنوب، باید به‌چقدر جینان یا نانجینگ برسیم. اون‌قدری جغرافیا سرم می‌شه.»
«ما تنها کسایی‌چرا نیستیم که این‌باطراوت رو می‌دونیم، مگه نه؟»
فرض کنیم آن پیرمرد دیوانه،لحظه‌ای مشت رعد آسمانی، اصلاً نتوانسته باشد‌وجود برادر مورونگ جون را پیدا کند.
حرکت بعدی‌اش چه خواهد بود؟
حتی نیازی‌چنگ به فکر‌خودش کردن هم نداشت.
مگر اینکه مورونگ جون می‌خواست تنهایی به‌خنکی سمت شمال و به تیانجین برگردد، وگرنه چاره‌ای‌انرژی نداشت جز اینکه حتماً به سمت جیانگ‌نان برود.
رفتن به شمال‌خورجین مستلزم عبور از قلمروی‌فرو اتحاد اژدهای شمالی بود.
از طرف دیگر، اگر‌بزنم به سمت جیانگ‌نان می‌رفت،نمک‌سودشدهٔ خاندان نامگونگ آنجا حضور داشت.
همچنین آنجا قلمروی انجمن جنگل سفید جیانگ‌نان به حساب می‌آمد که‌دیگری دوستانمان محکم کنترلش می‌کردند، و از قضا ناوگان ممنوعیت دریایی خاندان‌کنم مورونگ هم در حال حاضر داشت به سمت جنوب حرکت می‌کرد.
تنها انتخابی که مورونگ جون‌نسبتاً می‌توانست انجام دهد، دنبال کردن مسیر‌چطور آبراه بزرگ به سمت جیانگ‌نان بود.
و مشت رعد‌خورجین آسمانی هم این موضوع‌فرو را به خوبی می‌دانست.
مسیر کشتی‌رانی آبراه بزرگ قطعاً همان جایی‌داخلش بود که در حال حاضر بیشترین توجه‌نمی‌شد مشت رعد آسمانی روی آن متمرکز شده بود.
اگر از آن مسیر‌خودش می‌رفتیم، بدون شک دستگیر‌اون می‌شدیم و دخل‌مان را می‌آوردند.
«پس... اگه بخوایم پای پیاده‌نسبتاً سفر کنیم، تنها گزینه‌مون این نیست‌چطور که از هنان بریم به هوگوآنگ؟»
«اول باید یه شعبه از فرقه جهان زیرین توی هنان‌راه‌حلی پیدا کنیم. بهتره اول از اونا کمک بگیریم و بعد‌نمک‌سودشدهٔ حرکت کنیم. نقشهٔ فریب اولیهٔ خاندانت هنوز کاملاً شکست نخورده.»
خاندان مورونگ ناوگان ممنوعیت دریایی را به عنوان‌نمک‌سودشدهٔ طعمه علم کرده بود، در حالی که مخفیانه مورونگ‌چقدر چونگ و مورونگ جون را راهی جاده کرده بودند.
حتی در این وضعیتی که‌معجزه لو رفته بودند هم نقشه‌چیز کاملاً از هم نپاشیده بود.
از لحظه‌ای که مورونگ جون خودش‌باطراوت را طعمه کرد، باید این‌طور حساب می‌کردیم‌بگویم که نقشهٔ فریب هنوز هم کارایی دارد.
به هر حال، به محض‌لحظه‌ای اینکه من و مورونگ چونگ به‌وجود ووچانگ می‌رسیدیم، بازی تمام شده بود.
مورونگ چونگ با شنیدن حرف‌هایم،خودش با حالتی پیچیده و پریشان‌هیونگسین برای لحظه‌ای به آتش خیره شد.
«داییم...»
«حالش خوب می‌مونه.»
وقتی با اطمینان سر‌خیره تکان دادم، مورونگ چونگ سرش‌هیچ را به طرف دیگری چرخاند.
«از کجا ان‌قدر مطمئنی؟»
«اگه برادر مورونگ جون اسیر‌معجزه یا کشته شده بود، عمراً‌چیز الان ما این‌طوری در امان می‌موندیم.»
از دید خاندان اونِ جینجو، برای اینکه هیچ شاهدی‌می‌رسید باقی نمونه، باید هر کسی رو که از اون‌مثل کشتی فرار کرده بود می‌گرفتن و سر به نیست می‌کردن.
اما با وجود فرار ما، اون هم‌فرو در وضعیتی که حتی نتونسته بودیم رد پاهامون‌چنگ رو روی برف پاک کنیم، هیچ‌کس تعقیبمون نکرد.
از اونجا که من هنوز به اون فن سبک‌پاییِ افسانه‌ای مسلط نشدم که‌پیدا اثری روی برف نذارم و پرواز کنم و برم، این فقط یه معنی‌جیرهٔ داره: حواس اون‌ها تمام و کمال به پیدا کردن مورونگ جون جلب شده.
به عبارت دیگه، فرصت نهایی ما اینه‌نمک‌سودشدهٔ که قبل از گیر افتادن مورونگ جون،همهٔ خودمون رو به یه منطقهٔ امن برسونیم.
ما وسط‌نمی‌دانم یه بازی‌انگار فرارِ زمان‌دار بودیم.
«به نظر میاد نقشه‌مون‌خیره مشخص شد. بلند شو بریم.هیچ لباس‌هام رو هم پس بده.»
«امم... چیزه...»
مورونگ چونگ شنلم رو چنگ زد‌داخلش و چند لحظه‌ای زیر لب من‌ومن‌پیدا کرد، بعد سرش رو تکون داد.
«بعداً برات‌نمی‌دانم یه دونه‌انگار نَوش رو می‌خرم.»
«چی؟»
«یه شنل نو‌چنگ برات می‌خرم، پس...معجزه بوش نکن، فقط بپوشش.»
خب، این دو روز گذشته نوبتی لباس‌هامون‌نمک‌سودشدهٔ رو خشک کرده بودیم و من شنلم‌همهٔ رو دور بدن مورونگ چونگ پیچیده بودم.
قطعاً بوی‌نمی‌دانم تنش بهش‌انگار نشسته بود.
واقعاً نگران چیزهای عجیبی می‌شد.
اون هم دختری که یه‌خودش بار همراه من توی یه جعبه‌چیز پر از جسد قایم شده بود.
وقتی پوزخند زدم، مورونگ چونگ در حالی‌نمک‌سودشدهٔ که داشت لباس‌ها رو سمتم می‌گرفت، مشتی‌همهٔ به سینه‌ام کوبید و روش رو اون‌طرف کرد.
حسابی دردم گرفت.
بیرون کلبه،همان‌طور منظره‌ای یکدست برفی‌لحظه‌ای گسترده شده بود.
بخش جنوبی شاندونگ کوه‌های‌بزنم بزرگی نداشت و سراسرش‌نمک‌سودشدهٔ دشت‌های هموار و تالاب بود.
با پتوی ضخیمی از برف که‌داخلش همه جا رو پوشونده بود، به‌پیدا نظر می‌رسید دنیا داره به سفیدی می‌درخشه.
شاید علتش این بود که‌نسبتاً درست در وقفه‌ای کوتاه بین‌راستش بارش برف بیرون زده بودیم.
برق زدن دشت برفی‌خیره زیر آسمان ابریِ شب‌رفتم واقعاً باشکوه و چشم‌نواز بود.
«وای...»
مورونگ چونگ به دست‌هاش «ها»معجزه کرد تا گرم بشن، کنارم‌چیز ایستاد و به اطراف چشم دوخت.
واکنشی نشون داد که اعضای خانوادهٔ من،خنکی که ذوق و لطافت روحشون خیلی وقته‌این خشکیده و مرده، هرگز از خودشون بروز نمی‌دادن.
«دشت‌های مرکزی توی این‌خیره وقت از سال اصلاً‌رفتم بد نیستن. هوم، فوق‌العاده‌ست.»
«ولی من‌توانسته تابستون رو به‌خودش زمستون ترجیح می‌دم.»
«تابستون‌های دشت‌های مرکزی زیادی‌خودش گرمه. راستش اصلاً جایی‌اون مناسب زندگی آدمیزاد نیست.»
لیائونینگ قطعاً‌نمی‌دانم سرزمینی منجمد‌انگار و سرد بود.
طبق معیارهای دنیای رزمی‌خیره دشت‌های مرکزی، تقریباً در‌رفتم شمالی‌ترین نقطه قرار داشت.
این بانوی جوان نیمه‌اسلاو که توی همون دیار به دنیا اومده‌چیز و قد کشیده بود، با لبخندی درخشان قدم برمی‌داشت؛ انگار نه‌قاچ انگار که دو روز تمام بیهوش افتاده بود و گرسنگی می‌کشید.
«راستی، اونجا رو‌بزنم چطور پیدا کردی؟ نباید‌نمک‌سودشدهٔ کار راحتی بوده باشه.»
«اون؟ اونجا‌نمی‌دانم یه معبد برای‌نسبتاً گوان یو بود.»
«معبد گوان یو؟خورجین ولی من مجسمهٔ چوبی‌فرو یا چیز دیگه‌ای ندیدم...»
«پس فکر کردی‌چنگ من چی رو سوزوندم‌داخلش تا آتیش روشن کنم؟»
«... داری می‌گی‌بزنم مجسمهٔ چوبیِ معبد گوان‌نمک‌سودشدهٔ یو رو هیزم کردی؟»
«یه پنگ هیونهوی و مورونگ‌نسبتاً چونگِ زنده، بیشتر از یه‌راستش گوان یوی مرده ارزش ندارن؟»
«اوه... اوم! هوم! متوجه شدم.»
چرا چینی‌ها این‌قدر گوان یو‌خودش رو دوست دارن؟ راستش، مگه‌هیونگسین ژانگ فی یکم بهتر نیست؟
به هر حال، اگه اون زیارتگاه نبود، شاید من دووم‌چیز می‌آوردم ولی مورونگ چونگ قطعاً می‌مرد؛ پس بیراه نیست اگه احساس‌قاچ کنم یه دین کوچیک به گردنم نسبت به گوان یو دارم.
سخاوتمندانه مجسمه‌اش رو فدا‌انگار کرد تا هیزم دو‌مشام روزِ تموم ما تأمین بشه.
«تازه راستش رو بخوای، اینجا که معبد‌فرو کنفوسیوس نیست، سر درنمیارم چرا مردم مقبرهٔ‌توانسته یه شمشیرزن رو این‌قدر مؤمنانه ستایش می‌کنن.»
«بعضی وقتا‌توانسته اصلاً نمی‌فهمم تو‌خودش چرا رزمی‌کار شدی.»
«این حرف‌چنگ رو جلوی‌خودش رفقای کنفوسیوسی‌ام نزن‌ها.»
«چی؟ چرا‌نمی‌دانم یهو این‌انگار رو می‌گی؟»
«همه‌شون گیر می‌دن که‌خیره پاشو برو محقق و‌رفتم دانشمند شو، مگه نه؟»
آخ، دلم نمی‌خواست وجههٔ‌بزنم ادیبانه و باکمالاتم رو تو‌اون همچین جایی به رخ بکشم.
مورونگ چونگ از‌بزنم شنیدن حرفم برای لحظه‌ای‌نمک‌سودشدهٔ کلاً زبانش بند اومد.
«به هر حال، شانس آوردیم. وجود معبد گوان‌مشام یو یعنی دست‌کم این دوروبرها یه روستایی پیدا‌درونی می‌شه. بیا بریم یه کم غذا گدایی کنیم.»
«گدایی؟ نمی‌تونیم‌همان‌طور بریم و‌خیره بهشون پول بدیم؟»
«تو پول‌توانسته داری؟ من‌بزنم که ندارم.»
«آه.»
تازه اون موقع بود که مورونگ‌باطراوت چونگ فهمید کیسهٔ پولش رو گم‌باید کرده و رنگ از صورتش پرید.
«نه! اون‌همه‌همان‌طور پول همراهم‌خیره بود! پول‌هام...!»
«باید حواست رو جمع‌بزنم می‌کردی تا جیبت سبک‌نمک‌سودشدهٔ باشه و پاهات آمادهٔ دویدن.»
«خاندان اونِ‌چنگ جینجو!! عمراً این‌معجزه عوضی‌ها رو ببخشم!!»
بعد از اون، مورونگ چونگ‌نسبتاً تا مدت‌ها از حرص می‌جوشید‌راستش و خشم عدالت‌خواهانه‌اش فوران می‌کرد.
مجبور بودیم با احتیاط از‌لحظه‌ای این باتلاق برفی عبور کنیم،راه‌حلی واسه همین سرعتمون چندان تعریفی نداشت.
این منطقه جایی بود که شاخه‌های فرعی‌داخلش رود زرد به دریای زرد می‌ریختن و انبوهی‌همهٔ از دریاچه‌ها در نزدیکی هم قرار گرفته بودن.
مسیر رود زرد اون‌قدر در طول زمان عوض‌اون شده بود که لایه‌های رسوبی ضخیم و زمین بی‌اندازه‌گرسنه سست بود، واسه همین همه‌جا مرداب به چشم می‌خورد.
با برف سنگینی هم که نشسته بود،خنکی فقط یه قدم اشتباه کافی بود تا‌این پای آدم تا اعماق لجن فرو بره.
پیش خودم فکر کردم توی‌لحظه‌ای توقف‌گاه بعدی حتماً باید کفش‌ها‌راه‌حلی و پاهامون رو حسابی خشک کنیم.
وگرنه بعداً‌توانسته بدجوری برامون‌بزنم دردسر درست می‌کرد.
با این فکر، از‌خودش روی موقعیت ماه در‌اون آسمان جهتمون رو مشخص کردم.
اگه یک‌راست به سمت جنوب‌نسبتاً غربی می‌رفتیم، راهیِ هوگوانگ می‌شدیم؛ استانی‌چطور که ووچانگ توی اون قرار داشت.
سفری بود که فقط باید‌لحظه‌ای جهت کلی رو حفظ می‌کردی‌راه‌حلی تا به یه شهر برسی.
توی همین‌توانسته حین، مورونگ چونگ‌خودش زبان باز کرد:
«به نظرت یکم عجیب نیست؟»
«چی عجیبه؟»
«مشت رعد آسمانی حرکات من و عموم‌فرو رو از قبل خونده بود و کمین‌توانسته کرد. تازه دقیقاً سر بزنگاه هم حمله کرد.»
«خب؟»
«وسط درگیری عموم غیبش زد، واسه همین می‌تونم درک کنم‌چیز که ما رو ول کنه تا بره دنبال عموم. اما‌برادر حتی با وجود اون، زیادی بی‌خیال و بی‌دقت عمل نکرده؟»
لحظه‌ای روی حرف‌هاش فکر کردم.
مشت رعد آسمانی باید متوجه حضور‌فکر اون چند تا رزمی‌کاری که موقع‌نداشت نابودی کشتی فرار کرده بودن، شده باشه.
با اینکه هر کدوم به سمتی پراکنده شده‌نمک‌سودشدهٔ بودن تا فرار کنن، ولی عملاً محال بود از‌چقدر محدودهٔ حواس استادی در قلمرو آفرینش قسر در برن.
دلیل اینکه تک‌تک ما رو‌معجزه شکار نکرد، تا حد زیادی‌چیز به خاطر مورونگ جون بود.
تا زمانی که اون زنده بود و‌خنکی جایی قایم می‌شد، اولویت مشت رعد آسمانی‌این این بود که پیداش کنه و بکشتش.
تا اینجای قضیه‌خورجین رو که مرور‌فکر می‌کردی، درکش آسون بود.
می‌شد این‌طور فرض کرد که مورونگ جون‌داخلش جونش رو کف دستش گذاشته و دست‌نمی‌شد به فریبی زده که درست به هدف نشسته.
شاید چون افکارم تو همین مسیر‌داخلش قفل شده بود، یه لحظه طول‌پیدا کشید تا بفهمم منظور مورونگ چونگ چیه.
و بعد،نمی‌دانم بالاخره دوزاریم افتاد‌نسبتاً چی داره می‌گه.
واقعاً عجیب بود.
نقشه‌شون زیادی‌توانسته شلخته و‌بزنم آبکی بود.
از همون لحظه‌ای که کمین چیدن،داخلش دلیلی نداشت مشت رعد آسمانی تک‌پیدا و تنها سر و کله‌ش پیدا بشه.
حتی اگه خودش باید شخصاً کشتی رو داغون‌مشام می‌کرد، در صورت فرار کردن چند نفر، هیچ‌درونی دلیلی وجود نداشت که از زیردست‌هاش استفاده نکنه.
فقط کافی بود یه جین‌لحظه‌ای آدم دور و بر مستقر‌راه‌حلی کنه تا یه محاصرهٔ بی‌نقص بسازه.
آخه کسایی که از ضربهٔ یه استاد قلمرو آفرینش جون سالم‌چیز به در برده بودن، وسط اون کانال یخبندون زمستونی افتاده بودن و‌کنم بعد به زور خودشون رو بیرون کشیده بودن، مگه چقدر می‌تونستن بدوئن؟
پس این حقیقت که مشت رعد‌داخلش آسمانی گذاشته بود در بریم، در واقع‌نمی‌شد شدیداً مشکوک و عجیب به نظر می‌رسید.
«چچ.»
تقصیر این برف سنگین بود و‌فکر این واقعیت که بعد از کمین،نداشت حالم به ته خط رسیده بود.
اینکه من‌توانسته همچین سوتی‌بزنم مسخره‌ای بدم...
باید یادم می‌موند که به محض‌داخلش اینکه پات رو از خونه بذاری‌پیدا بیرون، دیگه هیچ جای امنی وجود نداره.
«چرا این‌نمی‌دانم دو روز‌انگار نیفتادن دنبالمون؟»
«منم تو همین فکرم. اگه همین‌طوری ولمون‌فرو کنن، دیگه نمی‌تونن ماست‌مالی کنن و لو می‌ره‌چنگ که این حمله کار خاندان اون جینجو بوده.»
«هومم.»
یعنی خاندان اون جینجو این‌قدر کفگیرش به ته‌اون دیگ خورده بود و ضعیف شده بود که‌چقدر حتی نتونسته بود آدم‌های قبیله‌ش رو همراهش بیاره؟
خب، یه خاندان هرچقدر هم‌نسبتاً رو به افول باشه، دیگه‌راستش اوضاعش نمی‌تونست این‌قدر داغون باشه.
خاندان اون‌همان‌طور جینجو بالاخره جزو‌لحظه‌ای پنج خاندان بزرگه.
شاید بین اون‌ها در رده‌های پایین‌تر حساب‌داخلش می‌شدن، اما باز هم یه قدرت منطقه‌ای‌نمی‌شد گردن‌کلفت بودن که سرشون رو بالا می‌گرفتن.
همین‌طور که با این افکار قدم می‌زدم،نمک‌سودشدهٔ مورونگ چونگ با انگشتش به پایین تپه‌ای در‌حرف‌ها دوردست، درست روبروی یه جنگل کاج اشاره کرد.
«آخ، اونجا! می‌بینیش؟»
«هان؟ یه درختو؟»
«درخت نگهبان دهکده‌ست! یعنی یه دهکده‌معجزه همین دور و براست! آخیش، شاید‌دیگری بتونیم یه چیزی واسه خوردن گیر بیاریم.»
راست می‌گفت؛ تک‌درختی فوق‌العاده تنومند‌معجزه ورودی راهی که به داخل‌چیز جنگل می‌رفت قد علم کرده بود.
هوا تاریک بود و تا وقتی خوب دقت‌مشام نکردم متوجهش نشدم، اما با دیدن پارچه‌های سرخ‌رنگی که‌واقعاً به شاخه‌هاش بسته بودن، معلوم بود واقعاً درخت نگهبانه.
یه جور درخت‌خورجین مقدس بود که‌فکر تو ورودی آبادی‌ها می‌کاشتن.
دقیقاً همون کارکرد درخت دانگ‌سان‌خودش تو کره رو داشت؛ یکی‌هیونگسین از سنت‌های مشترک حوزهٔ شرق آسیا.
آره، هر طور که بود‌معجزه باید یه لقمه غذا گیر می‌آوردیم‌دیگری و بعد به راهمون ادامه می‌دادیم.
وسط زمستون بود و احتمالاً اهالی چیز دندون‌گیری‌مشام نداشتن که تعارف کنن، اما با شکم گرسنه‌درونی هم نمی‌شد تو این سرما پیاده راه افتاد.
با قدم‌هایی که‌خورجین کمی سبک‌تر شده بود،فرو وارد مسیر جنگلی شدیم.
— کی‌کی‌کی‌کی...
— هه‌هه‌هه‌هه...
— کیاهاهاها...
«لعنتی.»
حدود دو ساعتی از قدم زدنمون تو مسیر‌نمک‌سودشدهٔ جنگلی می‌گذشت که درختا زیر سیلی باد زمستونی‌حرف‌ها شروع کردن به درآوردن صداهای عجیب و غریب.
حالا کار به جایی رسیده بود‌داخلش که صدای خنده‌های محو و خفه‌ای‌پیدا از هر طرف به گوش می‌رسید.
«گه-گیونگ-گیه، مو-سانگ-شیم-شیم-می-میو-بوپ،نمی‌دانم بائک-چون-مان-گوپ-نان-جو-او، آ-گوم-مون-گیون-دوک-سو-جی، وون-هه-یو-ره-جین-شیل-اوی...نسبتاً هیی، هییک، هیک!!»
مورونگ چونگ که انگار رسماً فیوز پرانده‌فرو بود، در حالی که محکم به پشتم‌توانسته چسبیده بود زیر لب آیات بودایی بلغور می‌کرد.
«اُ... اُم‌توانسته آ را‌بزنم نام، هییک!!»
«انگار با‌چنگ این چیزا‌خودش قراره بی‌خیال بشن.»
مورونگ چونگ در حالی که مثل بید‌خنکی می‌لرزید، با وحشت سرش رو به چپ‌این و راست می‌چرخوند تا اطراف رو بپاد.
یهو نفسش برید‌خورجین و به گوشهٔ تاریکی‌فرو از جنگل اشاره کرد.
«اون دست،توانسته اون دست‌بزنم رو ببین!!»
«اون شاخهٔ درخته.»
«یه د-دست سفید‌چرا ظاهر شد و بعد‌خنکی غیبش زد! ش-شاخه نبود!»
«باشه، باشه. فقط هیچ‌خیره جای دیگه رو نگاه نکن‌هیچ و سفت به پشتم بچسب.»
«هییک، باشه!»
مورونگ چونگ بی‌صدا‌بزنم سر تکون داد و‌نمک‌سودشدهٔ دوباره به پشتم چسبید.
انگار از شدت ترس دیدش محدود‌باطراوت شده بود، برای همین شکر خدا به‌بگویم نظر نمی‌رسید چیز دیگه‌ای رو دیده باشه.
آه عمیقی کشیدم و‌خیره به راه رفتن تو‌رفتم مسیر جنگلی ادامه دادم.
«آخه چرا‌توانسته مدام ژانر‌بزنم داستان عوض می‌شه؟»
چرا یهو‌چنگ تبدیل شد‌خودش به داستان ارواح؟
داره دیوونه‌م می‌کنه.
«او... اون معبد گوان‌خیره یو... نباید معبد گوان‌رفتم یو رو آتیش می‌زدیم...!»
«نه بابا.»
فقط یه‌چنگ لحظه زبون‌خودش به دهن بگیر.
حتی همین الانشم...
— کی‌کی‌کی‌کی‌کی...
صورت‌های خندانی مدام از‌بزنم پشت درخت کاج بغلی‌نمک‌سودشدهٔ بیرون می‌زدن و غیب می‌شدن.
مگه دارین‌چنگ بازی موش‌موشک‌خودش راه می‌ندازین؟
«ظاهراً این نسخهٔ‌چرا خاندان اون جینجو از‌خنکی تور آسمانی ده‌هزار تاره.»
«چ-چی... هق!همان‌طور ا-این... این‌خیره دیگه یعنی چی؟»
«احتمالاً چند تا جای این‌شکلی‌خودش تو منطقه راه انداختن و‌هیونگسین به امون خدا ولش کردن.»
اگه حساب استادی مثل مورونگ جون‌داخلش رو می‌رسیدن، بقیه بازمانده‌ها عملاً جز‌پیدا یه مشت ریزه‌پوزه و ضعیف نبودن.
تا وقتی راه‌های اصلی و آبراه بزرگ رو سفت و‌راستش سخت زیر نظر داشتن، کافی بود کسایی رو که این‌عمل اطراف پراکنده شده بودن، با همین روش کَلَکشون رو بکنن.
«ا-از کجا... از کجا این‌قدر‌لحظه‌ای مطمئنی؟ ش-شاید واقعاً عذاب الهی باشه...!وجود چون معبد گوان یو رو سوزوندیم...»
«نه بابا، امم...چنگ ولش کن اصلاً.معجزه آره، تو راست می‌گی.»
لزومی نداشت با‌بزنم گفتن واقعیت بیشتر‌داخلش از این زهرترکش کنم.
از کجا این‌قدر مطمئن بودم؟
چون، درست همون جلو...
— قیییژژ... قیژژژ...
جنازه‌ای از گردن به‌خودش درختی آویزون شده بود‌اون و آروم تاب می‌خورد.
اون یارو... همون پسرهٔ خدمتکاری‌نسبتاً بود که تو کشتی اتحاد‌راستش اژدهای شمالی واسه‌مون شراب می‌آورد.
دمش گرم، ظاهراً‌خورجین تونسته بود تا‌فکر اینجا فرار کنه.
قبل از اینکه مورونگ چونگ متوجه‌معجزه این دکور هالووین قرون وسطایی چینی‌دیگری بشه، سریع از کنارش رد شدم.
قیژژ، قیژژ.
به نظر می‌رسید چشم‌های یخ‌زده‌نسبتاً و بیرون‌زدهٔ پسر خدمتکار دارن‌راستش می‌چرخن و من رو دنبال می‌کنن.