چپتر 52: ۵۲. آن حرامزاده‌های شرور جناح حق (۲)
0«چطوری یواشکی بریم داخل؟مسیر اون یابوها از چیزی‌احمق که فکر می‌کردم دورترن.»
«دقیقاً.»
بندر شهرستان چینگ‌شیان چیزی بین‌دست یه دهکده ماهیگیری کوچیک و‌نتیجه یه بندر تجاری متوسط بود.
خود شهرستان چینگ‌شیان حتی برای شهری در این سطح هم کوچیک‌کاری به حساب می‌اومد و مشکل این بود که کشتی سیاه خاندان جونگری‌کشتی‌ای خیلی بزرگ‌تر از اون بود که بتونه تو همچین بندری پهلو بگیره.
فاصله‌اش از بندر خیلی زیاد نبود، اما‌صددرصدی فانوس‌های آویزون از کشتی سیاه اون‌قدر دور‌پنگ بودن که نمی‌شد تا اونجا شنا کرد.
دقیق‌تر بگم، رفتن‌نتیجه از اون مسیر‌فرستادن یعنی لو رفتنِ صددرصدی.
اون‌قدر احمق نبودم که‌قوی تو یه شب بارونی‌خاصی تو دریا شنا کنم.
نماد خاندان پنگ‌شونچون ببره، و ببر‌نفوذ هم یه حیوون خشکی‌زیه.
«حتماً دلیلی داشته‌رفتن که تو این‌رفتنِ دهکده لنگر انداختن.»
«منظورت قتل‌عام روستایی‌هاست.»
«اگه می‌خواستن بدون گیر افتادن این کار رو بکنن، می‌تونستن تو همون‌کوچیکی چونگ‌چینگ انجامش بدن. برای خاندانی مثل جونگری، نابود کردن یکی دو تا‌تعداد روستای کشاورزی نزدیک خونه خودشون، بدون هیچ خطر لو رفتنی، کاملاً ممکنه.»
با این حال، اونا دقیقاً بین شونچون‌دربار و یینگتیان، جایی که نفوذ دربار امپراتوری‌داشتن قوی بود، دست به همچین کاری زدن.
این یعنی تو‌رفتن این دهکده کار خاصی‌صددرصدی داشتن، و در نتیجه...
«حتماً قایق‌های کوچیکی‌نتیجه فرستادن تا با‌فرستادن دهکده ارتباط بگیرن.»
حرکت دادن کشتی‌ای‌امپراتوری به اون بزرگی به‌زدن خدمه زیادی نیاز داشت.
و این تعداد آدم‌یینگتیان مستقیماً به معنی نیاز‌امپراتوری به آب و غذاست.
از اونجا که رزمی‌کارها خیلی زیاد‌رفتنِ می‌خورن، اون کشتی قطعاً مجبور بود‌کنم آذوقه‌اش رو از ساحل تأمین کنه.
همون‌طور که منتظر بودیم، از اسکله‌ای‌فرستادن که توش پنهان شده بودیم صدای‌بزرگی پای چند نفر به گوش رسید.
«یکنفر داره...!»
«هیس.»
طولی نکشید که سه‌مسیر تا رزمی‌کار با فانوس‌های‌احمق کوچیکی تو دستشون پیداشون شد.
دو نفر از اون سه نفر‌فرستادن داشتن یه گاری بزرگ رو می‌کشیدن که‌خدمه روش جعبه‌های سنگین زیادی چیده شده بود.
تماشا کردیم که چطور‌قوی گاری رو روی یه‌خاصی قایق ماهیگیری بار زدن.
سریع به مورونگ چونگ‌یینگتیان اشاره کردم و بی‌سروصدا‌امپراتوری رفتم زیر آب دریا.
با وجود گرمای‌رفتن تابستون، آب به‌رفتنِ طرز وحشتناکی سرد بود.
وقتی مورونگ چونگ هم درست‌کوچیکی کنارم وارد آب شد، دستم‌دادن رو به سمت کمرش دراز کردم.
کلمات کوچیکی رو‌امپراتوری روی کمرش نوشتم‌کاری تا منظورم رو برسونم.
-بیا تو جعبه قایم بشیم.
[یادت می‌دم، یادت می‌دم، قطعاً انتقال صدا رو بهت یاد می‌دم. چند‌کنم بار قراره به یه بانوی جوان دم‌بخت دست بزنی؟ عقلت رو از‌منظورت دست دادی؟ این هرزگیِ مخصوص مردم هان تا مغز استخونت نفوذ کرده...]
-حواسم رو‌داشتن پرت می‌کنه،قایق‌های ساکت باش.
[بس کن! بس‌امپراتوری کن! فهمیدم! دیگه‌کاری ننویس! قلقلکم میاد!]
مورونگ چونگ یه‌شونچون لرزشی کرد و‌نفوذ بی‌سروصدا دنبالم شنا کرد.
از اونجا که هر دومون هنرهای‌رفتنِ رزمی رو یاد گرفته بودیم، شنا‌کنم کردنِ بی‌صدا کار خیلی سختی نبود.
زیر بارون سیل‌آسا، پیدا کردن سر یه‌ارتباط آدم که روی دریای تاریک شب شناوره، حتی‌نیاز برای یه استاد قابل‌توجه هم کار آسونی نیست.
گذشته از اون، بعید بود‌دست یه استاد با اون سطح مهارت‌قایق‌های رو برای همچین کارای پَستی بفرستن.
به لطف همین موضوع، تونستیم‌جایی خودمون رو به عقب قایق ماهیگیری‌کاری که به آرومی حرکت می‌کرد بچسبونیم.
می‌تونستیم غرغرهای‌بگم ضعیف رزمی‌کارها‌مسیر رو بشنویم.
«لعنتی، تا کی‌نتیجه باید به این‌فرستادن کار ادامه بدیم؟»
«ما از کجا بدونیم؟قوی تا وقتی نقره‌هامون رو درست‌وحسابی‌داشتن می‌دن، فقط دهنمون رو می‌بندیم.»
«فکر می‌کنی‌اونا واقعاً پولمون‌یینگتیان رو کامل می‌دن؟»
«شنیدم خاندان جونگری ممکنه هر عیبی داشته باشن، اما وقتی‌بارونی پای خرج کردن پول و استخدام آدم‌ها در میون باشه،دلیلی خساست به خرج نمی‌دن. بیا فقط کارمون رو خوب تموم کنیم.»
«فقط مورمورم می‌شه. راستی، واقعاً‌کوچیکی می‌خوای بعد از گرفتن پول و‌کشتی‌ای رفتن از اینجا، بی‌سروصدا زندگی کنی؟»
«چی؟»
«اگه این موضوع رو به اتحاد اژدهای شمالی گزارش بدیم، پاداشش خیلی‌زدن چشمگیره. ما تا حدودی می‌دونیم قضیه از چه قراره. می‌تونیم از هر‌بزرگی دو طرف یه مبلغ هنگفت بگیریم و چند سالی آفتابی نشیم، همین.»
«می‌فهمم چی‌بگم می‌گی. ایده‌مسیر بدی نیست.»
این مکالمه کاملاً برازنده‌قایق‌های جنگجوهای سرگردان درجه سه‌بگیرن از مسیر تاریک بود.
اونا شمشیرزن‌های اجیرشده‌ای بودن که‌دست بدون هیچ فرقه‌ای پرسه می‌زدن‌نتیجه و مهارت‌های رزمی‌شون رو می‌فروختن.
نگاهی به هم انداختیم‌یینگتیان و بی‌صدا از عقب‌امپراتوری قایق ماهیگیری بالا رفتیم.
جعبه خیلی بزرگ‌تر از‌مسیر چیزی بود که از‌احمق دور به نظر می‌رسید.
برای اینکه فقط‌نتیجه محل نگهداری غذا‌فرستادن باشه زیادی بزرگ بود.
من و مورونگ چونگ خزیدیم جلو، هر‌زدن کدوم یه گوشه از جعبه رو گرفتیم‌ارتباط و با احتیاط درش رو بلند کردیم.
رزمی‌کارهای درجه سه که زیر‌جایی صدای بارون مشغول وراجی با هم‌کاری بودن، اصلاً متوجه کار ما نشدن.
نوک انگشت‌هام از بس آروم‌یعنی حرکت می‌کردم بی‌حس شده بود‌بارونی و عرق سرد روی پیشونیم نشست.
خیلی زود، با‌نتیجه یه صدای غژغژ‌فرستادن خفیف، جعبه باز شد.
«هیک...!!»
لحظه‌ای که در رو باز کردم‌نفوذ و محموله داخلش رو دیدم، بدون‌زدن لحظه‌ای درنگ دستم رو بردم جلو.
مطمئن بودم‌بگم که مورونگ چونگ‌یعنی قراره جیغ بکشه.
خوشبختانه تونستم درست قبل‌قایق‌های از اینکه دهنش رو‌بگیرن باز کنه، لب‌هاش رو بپوشونم.
در حالی که با آرنجم‌دست به زور جعبه رو نگه داشته‌قایق‌های بودم، سریع روی پشت دستش نوشتم.
-آروم باش.
یه نفس عمیق بکش.
آروم باش.
[می‌کشمشون...!!]
-برنامه منم‌اونا همینه، پس‌یینگتیان آروم باش.
[بدون شک می‌کشمشون...! چطور تونستن...یعنی همچین... همچین کاری!! یه آدم‌بارونی چطور می‌تونه این کار رو بکنه...!!]
جعبه پر از جسد بود.
بدن‌های رنگ‌پریده و خاکستری، که‌دست بدون هیچ جراحت بزرگی مرده‌نتیجه بودن... جسدهایی با ظاهر نسبتاً تمیز.
بوی تند و‌شونچون واضح مرگ از‌نفوذ داخلش به مشام می‌رسید.
به نظر نمی‌رسید‌رفتن مدت زیادی از‌رفتنِ مرگشون گذشته باشه.
با دست چپم،نتیجه به زور بینشون‌فرستادن فضایی باز کردم.
-بیا بریم تو.
زود باش.
[من... من...]
-اگه می‌خوای‌داشتن فرار کنی، همین‌کوچیکی الان بهم بگو.
با هم می‌ریم.
اما اگه‌اونا می‌خوای بری داخل،جایی منطقی فکر کن.
چه انتقام باشه،رفتن چه مجازات، یا‌رفتنِ هر چیز دیگه‌ای.
لحظه‌ای که ضعیف‌ها عقلشون‌قایق‌های رو از دست بدن، هیچ‌حرکت راهی برای زنده موندن ندارن.
ما الان‌دربار تو قلب‌قوی لونه دشمن بودیم.
داشتیم وارد جایی می‌شدیم که‌جایی به محض لو رفتنِ نفوذمون،دست به طرز فجیعی کشته می‌شدیم.
با حرف‌های من،رفتن منطق به چشم‌های‌رفتنِ مورونگ چونگ برگشت.
[من یه منظره‌نتیجه شرم‌آور... خیلی شرم‌آور از‌ارتباط خودم نشون دادم. متأسفم.]
جوابی ندادم.
یک بار چشم‌هاش رو محکم‌جایی بست و بدون هیچ تردیدی،دست خودش رو بین جسدها جا داد.
منم دنبالش رفتم‌رفتن داخل و به آرومی‌صددرصدی در جعبه رو بستم.
خوشبختانه به نظر می‌رسید‌قایق‌های سروصدای کوچیک ما تو صدای‌حرکت بارون خفه و گم شده.
میون حس ناخوشایند جسدها، بوی تعفن و‌زدن آب بارون، من و مورونگ چونگ بدنمون رو‌بگیرن به هم چسبوندیم و نفسمون رو حبس کردیم.
[دستت... دستت...]
انتقال صدای مورونگ‌رفتن چونگ درست کنار‌رفتنِ گوشم زمزمه شد.
اون‌قدر تو هم فرو رفته بودیم که‌ارتباط تقریباً نیازی به انتقال صدا نبود، با‌زیادی این حال اون به لکنت زبانش ادامه داد.
[دستت کجاست؟ این... این‌قوی به نظر میاد دست یه...داشتن یه جسد باشه. دستت کجاست؟]
با حرفش، دستم‌شونچون رو دراز کردم و‌دربار آروم به شونه‌اش زدم.
مورونگ چونگ نفسش رو‌مسیر حبس کرد و نوک‌احمق انگشت اشاره‌ام رو محکم چسبید.
[تو... تو نمی‌تونی از انتقال صدا‌فرستادن استفاده کنی. ما برای حرف زدن به‌خدمه دست‌هامون نیاز داشتیم. هیچ دلیل دیگه‌ای نداره.]
به خودم‌دربار زحمت جواب‌قوی دادن ندادم.
نه، نمی‌تونستم جواب بدم.
برای ارتباط برقرار کردن از طریق نوشتن، باید کلمات‌نبودم رو با انگشتم پشت دستش می‌نوشتم، اما به نظر‌خشکی‌زیه می‌رسید اون هیچ قصدی برای ول کردن انگشتم نداره.
در عوض، دستی که‌قایق‌های انگشتم رو گرفته بود،بگیرن محکم تو دستم گرفتم.
بعد چند‌دربار بار آروم پشت‌دست دست کوچیکش زدم.
کم‌کم لرزش شونه‌هاش آروم گرفت.
[تا... تا کی می‌خوای نگهش داری؟ ولش کن. تو یه‌بارونی آدم رذلی. چطور جرئت می‌کنی بدون اجازه دست یه بانوی‌دلیلی نجیب‌زاده رو بگیری؟ این غیرقابل‌بخشه. من دیگه نمی‌تونم ازدواج کنم.]
عجب فیلمیه.
وقتی یه خنده‌امپراتوری ریز کردم، مورونگ چونگ‌زدن حتماً صداش رو شنید.
برای مدت طولانی‌ای مجبور‌یینگتیان شدم طوفانی از انتقال‌امپراتوری صداهای کرکننده رو تحمل کنم.
با اینکه بین جسدها چپیده بودیم،رفتنِ جای شکرش باقی بود که به‌کنم نظر می‌رسید وضعیت روانیش خوب مدیریت شده.
راستش رو بخوای، این منظره برای کسی که‌بگیرن تو اواخر دوران نوجوانیشه خیلی وحشتناک بود، خیلی بیشتر‌تعداد از چیزی که بخواد باعث یه ترومای روانی بشه.
با این حال، خب.
فکر کنم باید به‌یینگتیان این واقعیت دلخوش می‌کردیم‌امپراتوری که حداقل، تنها نبودیم.
تا وقتی که حس نکردم جعبه توسط دست‌احمق رزمی‌کارها بلند شده و داره به یه جایی‌ببر منتقل می‌شه، انگشت مورونگ چونگ رو ول نکردم.
تا اون موقع، انتقال صداهاش‌کوچیکی کم‌کم فروکش کرده بود و فقط‌کشتی‌ای صدای نفس‌های آرومش به گوش می‌رسید.
تنها چیزی که الان بینمون حس می‌کردم،زدن نگاه تیز مورونگ چونگ بود که با‌ارتباط دقت به سمت من خیره شده بود.
[صداهایی می‌شنوم!]
منم می‌شنوم.
دو بار پشت‌امپراتوری دستش زدم تا بهش‌زدن بفهمونم که حواسم هست.
مورونگ چونگ بلافاصله ساکت شد.
یه لحظه بعد، جعبه‌ای‌مسیر که ما رو حمل‌احمق می‌کرد یه جایی گذاشته شد.
وارد کشتی سیاه شده بودیم.
طولی نکشید که‌امپراتوری صدای چروکیده و‌کاری پیری به گوش رسید.
«بذاریدش اونجا.اونا این شماره‌یینگتیان چند بود؟»
«این چهارمی بود، قربان.»
«یکی دو بار دیگه، و‌کوچیکی تکنیک بزرگ کامل می‌شه. می‌تونید‌دادن تا آخر امروز تمومش کنید؟»
«البته، قربان. هه هه. ممکنه جعبه‌کاری برای پر کردن کم بیاریم، اما‌کوچیکی چیزایی که باهاشون پرشون کنیم کم نمیاد.»
«عالیه. پاداشتون قطعاً کم نخواهد‌جایی بود. دو برابر چیزی که‌دست قول داده بودم بهتون می‌دم.»
«باعث افتخاره، قربان!»
رزمی‌کارهایی که جعبه رو‌قایق‌های گذاشته بودن، با صداهای‌بگیرن شاد و سرخوش دور شدن.
با یه حدس سرانگشتی، به نظر می‌رسید حداقل سه‌داشتن تا جعبه دیگه پر از جسد اونجا چیده شده‌کشتی‌ای و اونا قصد داشتن حداقل دو تا دیگه هم بیارن.
جعبه به اندازه کافی‌یینگتیان نیست، اما چیزهایی که‌امپراتوری باهاشون پرشون کنن کم نمیاد...
«حتماً واقعاً‌بگم همه روستایی‌ها‌مسیر رو کشتن.»
انگار که مورونگ چونگ‌قایق‌های هم به همین موضوع فکر‌حرکت می‌کرد، نوک انگشت‌هاش سفت شد.
اون‌قدر محکم فشار داد‌قوی که انگشتم تیر کشید، برای‌داشتن همین سریع پشت دستش زدم.
خیلی زود،اونا فشار دستش روی‌جایی دستم شل شد.
به صداهای بیرون گوش دادم و‌رفتنِ تازه بعد از اینکه همه‌جا کاملاً‌کنم ساکت شد، زیر لب بهش گفتم.
«بیا آروم بریم بیرون.»
«باشه.»
به نظر می‌رسید‌شونچون صداش تا حدودی انرژیش‌دربار رو از دست داده.
حتی وقتی در جعبه رو آروم باز‌صددرصدی کردم، مورونگ چونگ هیچ کاری جز تماشای‌پنگ من نکرد و دست‌هاش بی‌قرار تکون می‌خورد.
به نظر می‌رسید‌نتیجه هیچ قصدی برای‌فرستادن کمک کردن نداره.
فکر کرده فقط خودش تو ناز و نعمت بزرگ‌داشتن شده؟ منم از نوادگان مستقیم یه خاندان بزرگ بودم‌کشتی‌ای و تا حالا دست به سیاه و سفید نزده بودم.
واقعاً که.
همون‌طور که تو دلم غر می‌زدم و از‌احمق جعبه می‌اومدم بیرون، مورونگ چونگ بالاخره خودش رو‌ببر آروم کشید بیرون و یکم ازم فاصله گرفت.
«یهو چت شد؟»
«امم. اِ... اممم.»
«چی؟»
«بارون؟ داشتم فکر می‌کردم یکم زیر‌رفتنِ بارون خیس بشم... دریا؟ شاید یه‌کنم آب‌تنی سریع تو دریا هم بد نباشه...»
«بله؟»
«باز داری چه چرت‌وپرت‌هایی می‌گی؟»
«تو، بوی وحشتناکی می‌دی. بوی مرگ‌نفوذ می‌دی. الان شبیه یه مرده متحرکی.زدن هیچ فرقی با یه عروسک جسدی نداری.»
«چرا اینو فقط به‌مسیر من می‌گی؟ همین الان یه‌نبودم انگشت از روی شونه‌ات آویزونه.»
«...!!!!»
همین‌طور که مورونگ چونگ دست‌هایش را تکان‌زدن می‌داد و نزدیک بود جیغ بکشد، سریع‌ارتباط جلو رفتم، دهانش را پوشاندم و زمزمه کردم.
«شوخی کردم! جنبه شوخی‌یینگتیان نداری؟ اگه جیغ بکشی،امپراتوری این دفعه واقعاً می‌میریم!»
با حرف من، مورونگ چونگ برای لحظه‌ای طولانی‌احمق به من خیره شد و بعد کف دستم‌ببر را که روی دهانش بود، محکم گاز گرفت.
دردم گرفت.
«... زمان و مکان رو بشناس. سخته که به این‌نتیجه طرز حرف زدنِ سبکِ مخصوصِ مردم هان عادت کنم. شماها باید‌زیادی از ما یاد بگیرید. ما مردمی باوقار، خونسرد و صادق هستیم.»
«گفتم که ببخشید.»
در حالی که با‌مسیر بی‌خیالی جوابش را می‌دادم،احمق محیط اطرافمان را برانداز کردم.
خوشبختانه، به نظر‌نتیجه می‌رسید هیچ‌کس دیگری متوجه‌ارتباط حضور ما نشده است.
بیشتر صدای‌دربار آدم‌ها از‌قوی بالای سرمان می‌آمد.
با توجه به صدای‌یینگتیان بلند باران، به نظر‌امپراتوری می‌رسید آنجا عرشه باشد.
کارگران روی عرشه‌رفتن در حال این‌طرف‌رفتنِ و آن‌طرف دویدن بودند.
ما در‌داشتن انبار بار یک‌کوچیکی کشتی قاچاق بودیم.
«حالا کجا بریم؟»
«بیا انبار‌اونا رو بگردیم و‌جایی بعد بریم پایین.»
«پایین؟»
«کشتی‌های قاچاق‌داشتن معمولاً انبارهای‌قایق‌های دو طبقه دارن.»
البته که اتحاد‌امپراتوری اژدهای شمالی هم‌کاری کشتی‌های قاچاق داشت.
برای فرقه‌های بزرگ رزمی این دوران که در‌امپراتوری کنار رودخانه یا کانالی مستقر بودند، داشتن حداقل‌قایق‌های یک کشتی قاچاق، تبدیل به نوعی رسم شده بود.
چه برای جابه‌جایی افراد، چه‌یعنی کالاها، یا اقلامی که طبق‌بارونی قوانین مینگ بزرگ ممنوع بودند.
یک کشتی قاچاق،نتیجه تنها با نگهداری‌اش، وسیله‌ای‌ارتباط با کاربردهای بی‌پایان بود.
اساساً، استفاده از کانال‌ها همیشه سریع‌تر‌کاری از جاده‌های اصلی بود و همین‌کوچیکی موضوع دلیل محکم‌تری به حساب می‌آمد.
و طبیعتاً، از آنجا که این یک‌دربار کشتی باری برای فعالیت‌های غیرقانونی بود، دو طبقه‌نتیجه بودن انبار بار مسئله‌ای کاملاً عادی محسوب می‌شد.
طبقه بالا برای اقلامی بود که در صورت کشف شدن،بارونی با پرداخت رشوه نادیده گرفته می‌شدند و طبقه پایین برای‌دلیلی چیزهایی بود که حتی رشوه هم نمی‌توانست رویشان سرپوش بگذارد.
با اینکه وقتی پرچم اتحاد اژدهای شمالی برافراشته بود، بازرسی‌ها‌دادن به شدت نادر می‌شدند، اما شنیده بودم که مقامات گاهی‌معنی اوقات فقط به قصد گرفتن رشوه دست به بازرسی می‌زدند.
در چنین مواردی، آن‌ها فقط انبار اول را‌خاصی نشان می‌دادند و مقامات که کاملاً از وضعیت‌حرکت آگاه بودند، پولی می‌گرفتند و اجازه عبور می‌دادند.
راحت‌تر است که به آن به‌نفوذ چشم یک سیستم دوجانبه سودآور نگاه‌زدن کنیم؛ چشم‌پوشی کردن صرفاً برای حفظ ظاهر.
اگر می‌خواستم توضیح بدهم، باید می‌گفتم که سیستم‌احمق سرمایه‌داری در چین قرون وسطی، بسیار پیشرفته‌تر از‌ببر آن چیزی بود که کسی بتواند تصور کند.
«موقع برگشت می‌تونیم دنبال عموت بگردیم.فرستادن فعلاً، یادت هست که برای اومدن به‌خدمه اینجا دو تا هدف داشتیم، مگه نه؟»
«اینکه بفهمیم خاندان اون جینجو و خاندان جونگری‌خاصی دارن چه نقشه‌ای می‌کشن... بله. من کوته‌فکرانه عمل کردم.دادن منطقی‌تره که اول اون اطلاعات رو به دست بیاریم.»
مورونگ چونگ در تأیید حرفم‌جایی سر تکان داد و همراه من‌کاری شروع به گشتن انبار بار کرد.
جعبه‌های بار که با تورهایی شل و‌صددرصدی ول بسته شده بودند، همگی پر از‌پنگ جسد، ظروف عجیب، عود، دارو و طلسم بودند.
از آنجا که بیشتر اجساد دست‌نخورده بودند، هیچ خونی در‌دادن کار نبود، اما آنجا کمتر شبیه یک کشتی قاچاق و بیشتر‌غذاست شبیه یک سیاه‌چال برای احضار شیاطین از جهنم به نظر می‌رسید.
ژانرها دارن‌دربار با هم‌قوی قاطی می‌شن.
رنگ از‌اونا روی مورونگ‌یینگتیان چونگ هم پرید.
او در حالی که با دقت‌رفتنِ و زحمت جعبه‌ها را بررسی می‌کرد، از‌نماد شدت خشم و انزجار لبش را می‌جوید.
گشتن کل‌داشتن انبار بار‌قایق‌های زمان زیادی برد.
از آنجا که این انبار متعلق‌کاری به یک کشتی بسیار بزرگ بود،کوچیکی فقط چک کردن اقلام، تلاش زیادی می‌طلبید.
طولی نکشید که مورونگ‌یینگتیان چونگ از گوشه‌ای از‌امپراتوری انبار مرا صدا زد.
«اینو ببین.»
«همم... می‌دونی چیه؟»
«این یه آرایش آیینی مربوط به جناح‌های نامتعارفه. من‌داشتن تو این زمینه تخصص زیادی ندارم، برای همین جزئیاتش رو‌بزرگی نمی‌دونم، اما این یه آرایش ناقصه. و وسعتش... خیلی بزرگه.»
«بزرگه؟»
«من هیچی در مورد خود هنرهای جناح‌های نامتعارف‌احمق نمی‌دونم. اما چشم این رو دارم که ارزش‌ببر اقلامی که اینجا گذاشته شدن رو تشخیص بدم.»
خاندان مورونگ پلی میان‌قایق‌های جورچن‌ها، دریای شمال، چوسان‌بگیرن و دشت‌های مرکزی است.
از آنجا که آن‌ها پایگاه خود را درست در‌داشتن مقابل گذرگاه شانهای تأسیس کرده‌اند، بیشتر تاجرانی که وارد‌کشتی‌ای پکن می‌شوند، از سرزمین‌های خاندان مورونگ در لیائونینگ عبور می‌کنند.
این وضعیتی شبیه به فرقه شیطانی‌نفوذ است که مسیرهای تجاری با مناطق غربی‌خاصی را از طریق جاده ابریشم کنترل می‌کند.
خاندان مورونگ به طرز بی‌اندازه‌ای ثروتمند است و او‌نبودم به عنوان کسی که در این خاندان متولد شده‌خشکی‌زیه بود، ناگزیر چشم تیزی برای ارزیابی ارزش کالاها داشت.
او به‌داشتن چیزهای مختلفی اشاره‌کوچیکی کرد و گفت.
«اون گوگرده، که پیدا کردنش تو این منطقه سخته. با توجه به رنگ و سطحش، کیفیت خیلی بالایی داره. شنگرف هم درجه یکه. باید از شنگرف مناسبی استفاده‌غذاست بشه تا وقتی نور به رنگ قرمزش می‌تابه، یه هاله نارنجی نشون بده. این یه محصول درجه یکه که با خاک طلا مخلوط شده. کیفیت ریشه تاج‌الملوک سفیدِ‌دستشون فرآوری‌شده هم حیرت‌انگیزه، و من تا حالا حتی چشم‌ببری تو این سطح ندیده بودم. پولی که برای اینا خرج شده، برای ساختن یه صندوقچه از جنس طلا کافیه.»
«و پنج تا‌شونچون جعبه پر از جسد‌دربار دهقان‌ها هم در کنارش.»
«بله. جادوگران خاندان جونگری دارن هر چیزی رو که آماده می‌کنن، این‌کنم یه تکنیک عظیمِ معمولی نیست. برای کمک به چنین هنرهای شیطانی‌ای، عجیب‌منظورت نیست اگه خاندان اون جینجو به دشمن عمومی دنیای رزمی تبدیل بشه.»
«همم...»
من نمی‌توانستم هیچ حرفی‌قوی در مورد جادوگری بزنم،خاصی چون هیچ‌چیز در موردش نمی‌دانستم.
استاد کنفوسیوس قاطعانه بر این باور‌نفوذ بود که انسان حتی نباید درباره‌زدن ارواح بی‌نظم و نیروهای عجیب صحبت کند.
با دیدن این‌رفتن افتضاح، فهمیدم که استاد‌صددرصدی کنفوسیوس هرگز اشتباه نمی‌کرد.
مکتب عقل و منطق،قایق‌های یعنی کنفوسیوس‌گرایی، چنین اعمالی‌بگیرن را کاملاً رد می‌کند.
«بیا بریم پایین. اگه نتونیم‌دست طلسم‌ها رو بخونیم، دیگه چیزی‌نتیجه برای دیدن اینجا وجود نداره.»
«بله.»
اگر طبقه اول، که از نظرشان برای‌صددرصدی دیدن بقیه قابل‌قبول بود، این‌طور به نظر می‌رسید،ببره پس چه چیزی در طبقه پایین منتظرمان بود؟
آیا قطب‌نمای اخلاقیِ‌نتیجه دنیای رزمی قرون وسطی‌ارتباط کاملاً دیوانه شده است؟
درِ منتهی به‌شونچون طبقه پایین را بدون‌دربار مشکل خاصی پیدا کردیم.
شاید به خاطر استفاده مکرر از‌رفتنِ آن، یا شاید چون مخفیگاه بسیار‌کنم امنی بود، هیچ نگهبانی آنجا حضور نداشت.
با دیدن رد خون‌های کشیده‌شده‌کوچیکی روی زمین، آب دهانمان را قورت‌کشتی‌ای دادیم و در را باز کردیم.
قیژژ، در‌دربار با صدای لولای‌دست زنگ‌زده‌ای باز شد.
بوی غلیظ‌اونا و زننده خون‌جایی به صورتمان خورد.
هرچه از نردبان‌رفتن کوچک پایین‌تر می‌رفتیم،رفتنِ این بو قوی‌تر می‌شد.
نفس آرامی کشیدم‌نتیجه و بعد سنگ‌چخماق‌فرستادن را روشن کردم.
چیک، به محض اینکه فتیله آتش‌کاری گرفت، سریع آن را به مشعلی‌کوچیکی که روی دیوار آویزان بود نزدیک کردم.
به زودی،اونا منظره داخل اتاق‌جایی کوچک نمایان شد.
«...!!»
صدای نفسِ بریده‌بریده‌نتیجه مورونگ چونگ را‌فرستادن در کنارم شنیدم.
«گووه... هوووه...»
و در فاصله‌ای دورتر،یینگتیان در حاشیه نور کوچک‌امپراتوری مشعل، چیزی آویزان بود.
زنجیرهای آهنی آغشته‌رفتن به خون همه‌جا‌رفتنِ پخش شده بودند.
بدون توجه‌داشتن به آن‌ها، به‌کوچیکی جلو حرکت کردیم.
خیلی زود، قامت مردی میان‌سال‌دست که با زنجیر بسته شده‌نتیجه بود، در دیدرس قرار گرفت.
مردی که نیمه‌برهنه آویزان‌یینگتیان بود و تمام بدنش از‌قوی زخم‌های وحشتناکی پوشیده شده بود.
با دیدن چشم‌بند غرق در خونی‌رفتنِ که روی چشم‌هایش بود، به نظر‌کنم می‌رسید بینایی‌اش را از او گرفته بودند.
زیر نافش، در‌نتیجه اطراف دانتیان، بریدگی‌فرستادن عمیقی به چشم می‌خورد.
آن‌ها فقط‌دربار دانتیانش را‌قوی خرد نکرده بودند.
آن... بیرون کشیده شده بود.
«عمو...!!»
مورونگ چونگ‌داشتن با فریادی گریان‌کوچیکی به جلو دوید.
او جلوی بدن مرد ایستاد‌دست و دست لرزانش را با‌نتیجه احتیاط به سمت او دراز کرد.
«چونگ‌آ...؟ تویی، چونگ...؟»
«عمو... عمو...! چطور، چطور‌مسیر ممکنه این... چه بلایی‌احمق سرت اومده... آخه چی...!»
پس از آن، مورونگ چونگ و‌فرستادن مرد برای مدت طولانی به زبانی که‌خدمه تا به حال نشنیده بودم صحبت کردند.
به نظر‌دربار می‌رسید یک‌قوی گویش شمالی باشد.
مدتی بعد، وقتی مورونگ چونگ‌جایی برگشت، با چشمانی که از‌دست اشک می‌درخشیدند به من نگاه کرد.
«بیا... بیا برگردیم.»
«تموم شد؟»
«هر چیزی که باید می‌فهمیدم‌دست رو فهمیدم. فقط، فقط یه‌نتیجه لحظه... فقط یه لحظه، لطفاً.»
مورونگ چونگ که سعی می‌کرد با‌نفوذ آرامش صحبت کند، به پشتم چنگ‌زدن زد و دوباره شروع به هق‌هق کرد.
طولی نکشید که‌رفتن با دستی لرزان،رفتنِ دسته تیغه‌اش را گرفت.
شینگ، صدای بیرون‌نتیجه کشیده شدن تیغه از‌ارتباط غلافش به گوش رسید.
«برنگرد، پشت سرت رو‌قوی نگاه نکن. نمی‌خوام این روی‌داشتن خودم رو بهت نشون بدم.»
«نجاتش نمی‌دیم؟»
«دیگه خیلی دیره. عمو‌مسیر رو نمی‌شه نجات داد. و...نبودم حتی اگه می‌شد نجاتش داد...»
فکر کنم‌داشتن می‌دانستم آن کلماتِ‌کوچیکی ناگفته چه بودند.
در قلب لانه دشمن، فرارِ‌دست امن با یک بیمار به‌نتیجه شدت مجروح مثل او غیرممکن بود.
این نوعی‌اونا مرگ از‌یینگتیان روی ترحم بود.
شنیدم که مرد در حالی‌یعنی که گونه مورونگ چونگ را نوازش‌دریا می‌کرد، چیزی با صدایی گرم گفت.
کمی بعد، با‌نتیجه صدای برشی نرم،فرستادن صدا قطع شد.
صدای فین‌فین‌دربار کردن برای مدت‌دست طولانی ادامه داشت.
و بعد، تق.
صدای بازگشت‌بگم تیغه به‌مسیر غلافش شنیده شد.
مورونگ چونگ به‌نتیجه پشتم آمد و دوباره‌ارتباط ردایم را محکم گرفت.
«انتقام... من‌دربار انتقام می‌خوام.قوی می‌خوام انتقام بگیرم.»
«باشه، بیا بگیریم.»
«اما، اما...بگم خیلی خطرناکه.مسیر ما زنده نمی‌مونیم.»
«باشه، پس بیا بمیریم.»
«داری چی‌دربار می‌گی...؟ مـ-مـ-ما‌قوی باید زنده بمونیم!»
«در میان سخنان برحق و‌جایی بی‌شماری که استاد کنفوسیوس گفته،دست جمله‌ای شبیه به این هست.»
اگر صبح‌دم طریقت را بشنوم،یعنی شامگاه می‌توانم بدون حسرت بمیرم.بارونی (از کتاب منتخبات: فصل انسانیت)
«و طریقتِ خاندان‌نتیجه ما همیشه به‌فرستادن معنای تیغه بوده.»
پرورشِ این طرز فکر‌قوی که "روی زانوهایت زندگی نکن.داشتن روی پاهایت بایست و بمیر."
شامل آموزه‌های بی‌شماری مثل "نترس.
بدترین اتفاقی‌بگم که می‌تونه‌مسیر بیفته چیه، مرگ؟"
وقتی در یک خط خونیِ پرشور با این روحیه سرکش و ذاتی به‌خدمه دنیا می‌آیی و چنین آموزش‌های شخصیتی‌ای را طولانی‌تر از دوره آموزش اجباری در‌آذوقه‌اش کره مدرن قرن بیست و یکم دریافت می‌کنی، تبدیل به چنین چیزی می‌شوی.
این احساس که نمی‌توانم‌قوی فقط تماشا کنم که‌خاصی او این‌طور به تنهایی بمیرد.
این غریزه که‌شونچون اگر کمک کنم، شاید‌دربار هر دو زنده بمانیم.
و یک قاشق حساب‌وکتابِ منطقی که اگر او‌احمق زنده بماند و برگردد، شاید در آینده بتوانم‌ببر خاندان مورونگ را به عنوان حامی خودم داشته باشم.
«بیا انجامش بدیم.»
بیایید همان کلماتی را بگوییم که‌کاری اجدادمان همیشه وقتی برای انجام کاری‌کوچیکی تیغه به دست می‌گرفتند، به زبان می‌آوردند.
«ممنون، ممنون... ممنونم...؟»
مورونگ چونگ صورتش را‌مسیر در پشتم پنهان کرد‌احمق و هق‌هق گریه سر داد.
داره خیس می‌شه.