چپتر 52: ۵۲. آن حرامزاده‌های شرور جناح حق (۲)
0«چطوری یواشکی بریم داخل؟کرد اون یابوها از چیزی‌مسیر که فکر می‌کردم دورترن.»
«دقیقاً.»
بندر شهرستان چینگ‌شیان چیزی بین‌فرستادن یه دهکده ماهیگیری کوچیک و‌کشتی‌ای یه بندر تجاری متوسط بود.
خود شهرستان چینگ‌شیان حتی برای شهری در این سطح هم کوچیک‌احمق به حساب می‌اومد و مشکل این بود که کشتی سیاه خاندان جونگری‌دلیلی خیلی بزرگ‌تر از اون بود که بتونه تو همچین بندری پهلو بگیره.
فاصله‌اش از بندر خیلی زیاد نبود، اما‌رفتن فانوس‌های آویزون از کشتی سیاه اون‌قدر دور‌بارونی بودن که نمی‌شد تا اونجا شنا کرد.
دقیق‌تر بگم، رفتن‌رفتنی از اون مسیر‌حال یعنی لو رفتنِ صددرصدی.
اون‌قدر احمق نبودم که‌کوچیکی تو یه شب بارونی‌حرکت تو دریا شنا کنم.
نماد خاندان پنگ‌کرد ببره، و ببر‌رفتن هم یه حیوون خشکی‌زیه.
«حتماً دلیلی داشته‌شنا که تو این‌بگم دهکده لنگر انداختن.»
«منظورت قتل‌عام روستایی‌هاست.»
«اگه می‌خواستن بدون گیر افتادن این کار رو بکنن، می‌تونستن تو همون‌خدمه چونگ‌چینگ انجامش بدن. برای خاندانی مثل جونگری، نابود کردن یکی دو تا‌مجبور روستای کشاورزی نزدیک خونه خودشون، بدون هیچ خطر لو رفتنی، کاملاً ممکنه.»
با این حال، اونا دقیقاً بین شونچون‌مسیر و یینگتیان، جایی که نفوذ دربار امپراتوری‌دریا قوی بود، دست به همچین کاری زدن.
این یعنی تو‌شنا این دهکده کار خاصی‌رفتن داشتن، و در نتیجه...
«حتماً قایق‌های کوچیکی‌رفتنی فرستادن تا با‌حال دهکده ارتباط بگیرن.»
حرکت دادن کشتی‌ای‌قایق‌های به اون بزرگی به‌بگیرن خدمه زیادی نیاز داشت.
و این تعداد آدم‌دقیق‌تر مستقیماً به معنی نیاز‌یعنی به آب و غذاست.
از اونجا که رزمی‌کارها خیلی زیاد‌بگم می‌خورن، اون کشتی قطعاً مجبور بود‌احمق آذوقه‌اش رو از ساحل تأمین کنه.
همون‌طور که منتظر بودیم، از اسکله‌ای‌حال که توش پنهان شده بودیم صدای‌دربار پای چند نفر به گوش رسید.
«یکنفر داره...!»
«هیس.»
طولی نکشید که سه‌کرد تا رزمی‌کار با فانوس‌های‌مسیر کوچیکی تو دستشون پیداشون شد.
دو نفر از اون سه نفر‌حال داشتن یه گاری بزرگ رو می‌کشیدن که‌امپراتوری روش جعبه‌های سنگین زیادی چیده شده بود.
تماشا کردیم که چطور‌کوچیکی گاری رو روی یه‌حرکت قایق ماهیگیری بار زدن.
سریع به مورونگ چونگ‌دقیق‌تر اشاره کردم و بی‌سروصدا‌یعنی رفتم زیر آب دریا.
با وجود گرمای‌شنا تابستون، آب به‌بگم طرز وحشتناکی سرد بود.
وقتی مورونگ چونگ هم درست‌ممکنه کنارم وارد آب شد، دستم‌جایی رو به سمت کمرش دراز کردم.
کلمات کوچیکی رو‌قایق‌های روی کمرش نوشتم‌ارتباط تا منظورم رو برسونم.
-بیا تو جعبه قایم بشیم.
[یادت می‌دم، یادت می‌دم، قطعاً انتقال صدا رو بهت یاد می‌دم. چند‌احمق بار قراره به یه بانوی جوان دم‌بخت دست بزنی؟ عقلت رو از‌دلیلی دست دادی؟ این هرزگیِ مخصوص مردم هان تا مغز استخونت نفوذ کرده...]
-حواسم رو‌خطر پرت می‌کنه،کاملاً ساکت باش.
[بس کن! بس‌قایق‌های کن! فهمیدم! دیگه‌ارتباط ننویس! قلقلکم میاد!]
مورونگ چونگ یه‌کرد لرزشی کرد و‌رفتن بی‌سروصدا دنبالم شنا کرد.
از اونجا که هر دومون هنرهای‌بگم رزمی رو یاد گرفته بودیم، شنا‌احمق کردنِ بی‌صدا کار خیلی سختی نبود.
زیر بارون سیل‌آسا، پیدا کردن سر یه‌اونا آدم که روی دریای تاریک شب شناوره، حتی‌دست برای یه استاد قابل‌توجه هم کار آسونی نیست.
گذشته از اون، بعید بود‌فرستادن یه استاد با اون سطح مهارت‌بزرگی رو برای همچین کارای پَستی بفرستن.
به لطف همین موضوع، تونستیم‌بگم خودمون رو به عقب قایق ماهیگیری‌احمق که به آرومی حرکت می‌کرد بچسبونیم.
می‌تونستیم غرغرهای‌اونجا ضعیف رزمی‌کارها‌کرد رو بشنویم.
«لعنتی، تا کی‌رفتنی باید به این‌حال کار ادامه بدیم؟»
«ما از کجا بدونیم؟کوچیکی تا وقتی نقره‌هامون رو درست‌وحسابی‌دادن می‌دن، فقط دهنمون رو می‌بندیم.»
«فکر می‌کنی‌شنا واقعاً پولمون‌دقیق‌تر رو کامل می‌دن؟»
«شنیدم خاندان جونگری ممکنه هر عیبی داشته باشن، اما وقتی‌رفتنِ پای خرج کردن پول و استخدام آدم‌ها در میون باشه،ببر خساست به خرج نمی‌دن. بیا فقط کارمون رو خوب تموم کنیم.»
«فقط مورمورم می‌شه. راستی، واقعاً‌ممکنه می‌خوای بعد از گرفتن پول و‌نفوذ رفتن از اینجا، بی‌سروصدا زندگی کنی؟»
«چی؟»
«اگه این موضوع رو به اتحاد اژدهای شمالی گزارش بدیم، پاداشش خیلی‌نبودم چشمگیره. ما تا حدودی می‌دونیم قضیه از چه قراره. می‌تونیم از هر‌داشته دو طرف یه مبلغ هنگفت بگیریم و چند سالی آفتابی نشیم، همین.»
«می‌فهمم چی‌اونجا می‌گی. ایده‌کرد بدی نیست.»
این مکالمه کاملاً برازنده‌کاملاً جنگجوهای سرگردان درجه سه‌شونچون از مسیر تاریک بود.
اونا شمشیرزن‌های اجیرشده‌ای بودن که‌فرستادن بدون هیچ فرقه‌ای پرسه می‌زدن‌کشتی‌ای و مهارت‌های رزمی‌شون رو می‌فروختن.
نگاهی به هم انداختیم‌دقیق‌تر و بی‌صدا از عقب‌یعنی قایق ماهیگیری بالا رفتیم.
جعبه خیلی بزرگ‌تر از‌کرد چیزی بود که از‌مسیر دور به نظر می‌رسید.
برای اینکه فقط‌رفتنی محل نگهداری غذا‌حال باشه زیادی بزرگ بود.
من و مورونگ چونگ خزیدیم جلو، هر‌بگیرن کدوم یه گوشه از جعبه رو گرفتیم‌نیاز و با احتیاط درش رو بلند کردیم.
رزمی‌کارهای درجه سه که زیر‌بگم صدای بارون مشغول وراجی با هم‌احمق بودن، اصلاً متوجه کار ما نشدن.
نوک انگشت‌هام از بس آروم‌دقیق‌تر حرکت می‌کردم بی‌حس شده بود‌رفتنِ و عرق سرد روی پیشونیم نشست.
خیلی زود، با‌رفتنی یه صدای غژغژ‌حال خفیف، جعبه باز شد.
«هیک...!!»
لحظه‌ای که در رو باز کردم‌رفتن و محموله داخلش رو دیدم، بدون‌نبودم لحظه‌ای درنگ دستم رو بردم جلو.
مطمئن بودم‌اونجا که مورونگ چونگ‌دقیق‌تر قراره جیغ بکشه.
خوشبختانه تونستم درست قبل‌کاملاً از اینکه دهنش رو‌شونچون باز کنه، لب‌هاش رو بپوشونم.
در حالی که با آرنجم‌فرستادن به زور جعبه رو نگه داشته‌بزرگی بودم، سریع روی پشت دستش نوشتم.
-آروم باش.
یه نفس عمیق بکش.
آروم باش.
[می‌کشمشون...!!]
-برنامه منم‌شنا همینه، پس‌دقیق‌تر آروم باش.
[بدون شک می‌کشمشون...! چطور تونستن...دقیق‌تر همچین... همچین کاری!! یه آدم‌رفتنِ چطور می‌تونه این کار رو بکنه...!!]
جعبه پر از جسد بود.
بدن‌های رنگ‌پریده و خاکستری، که‌فرستادن بدون هیچ جراحت بزرگی مرده‌کشتی‌ای بودن... جسدهایی با ظاهر نسبتاً تمیز.
بوی تند و‌کرد واضح مرگ از‌رفتن داخلش به مشام می‌رسید.
به نظر نمی‌رسید‌شنا مدت زیادی از‌بگم مرگشون گذشته باشه.
با دست چپم،رفتنی به زور بینشون‌حال فضایی باز کردم.
-بیا بریم تو.
زود باش.
[من... من...]
-اگه می‌خوای‌خطر فرار کنی، همین‌ممکنه الان بهم بگو.
با هم می‌ریم.
اما اگه‌شنا می‌خوای بری داخل،بگم منطقی فکر کن.
چه انتقام باشه،شنا چه مجازات، یا‌بگم هر چیز دیگه‌ای.
لحظه‌ای که ضعیف‌ها عقلشون‌کاملاً رو از دست بدن، هیچ‌یینگتیان راهی برای زنده موندن ندارن.
ما الان‌نتیجه تو قلب‌کوچیکی لونه دشمن بودیم.
داشتیم وارد جایی می‌شدیم که‌بگم به محض لو رفتنِ نفوذمون،صددرصدی به طرز فجیعی کشته می‌شدیم.
با حرف‌های من،شنا منطق به چشم‌های‌بگم مورونگ چونگ برگشت.
[من یه منظره‌رفتنی شرم‌آور... خیلی شرم‌آور از‌اونا خودم نشون دادم. متأسفم.]
جوابی ندادم.
یک بار چشم‌هاش رو محکم‌بگم بست و بدون هیچ تردیدی،صددرصدی خودش رو بین جسدها جا داد.
منم دنبالش رفتم‌شنا داخل و به آرومی‌رفتن در جعبه رو بستم.
خوشبختانه به نظر می‌رسید‌کاملاً سروصدای کوچیک ما تو صدای‌یینگتیان بارون خفه و گم شده.
میون حس ناخوشایند جسدها، بوی تعفن و‌بگیرن آب بارون، من و مورونگ چونگ بدنمون رو‌داشت به هم چسبوندیم و نفسمون رو حبس کردیم.
[دستت... دستت...]
انتقال صدای مورونگ‌شنا چونگ درست کنار‌بگم گوشم زمزمه شد.
اون‌قدر تو هم فرو رفته بودیم که‌اونا تقریباً نیازی به انتقال صدا نبود، با‌قوی این حال اون به لکنت زبانش ادامه داد.
[دستت کجاست؟ این... این‌کوچیکی به نظر میاد دست یه...دادن یه جسد باشه. دستت کجاست؟]
با حرفش، دستم‌کرد رو دراز کردم و‌مسیر آروم به شونه‌اش زدم.
مورونگ چونگ نفسش رو‌کرد حبس کرد و نوک‌مسیر انگشت اشاره‌ام رو محکم چسبید.
[تو... تو نمی‌تونی از انتقال صدا‌حال استفاده کنی. ما برای حرف زدن به‌امپراتوری دست‌هامون نیاز داشتیم. هیچ دلیل دیگه‌ای نداره.]
به خودم‌نتیجه زحمت جواب‌کوچیکی دادن ندادم.
نه، نمی‌تونستم جواب بدم.
برای ارتباط برقرار کردن از طریق نوشتن، باید کلمات‌یعنی رو با انگشتم پشت دستش می‌نوشتم، اما به نظر‌پنگ می‌رسید اون هیچ قصدی برای ول کردن انگشتم نداره.
در عوض، دستی که‌کاملاً انگشتم رو گرفته بود،شونچون محکم تو دستم گرفتم.
بعد چند‌نتیجه بار آروم پشت‌فرستادن دست کوچیکش زدم.
کم‌کم لرزش شونه‌هاش آروم گرفت.
[تا... تا کی می‌خوای نگهش داری؟ ولش کن. تو یه‌رفتنِ آدم رذلی. چطور جرئت می‌کنی بدون اجازه دست یه بانوی‌ببر نجیب‌زاده رو بگیری؟ این غیرقابل‌بخشه. من دیگه نمی‌تونم ازدواج کنم.]
عجب فیلمیه.
وقتی یه خنده‌قایق‌های ریز کردم، مورونگ چونگ‌بگیرن حتماً صداش رو شنید.
برای مدت طولانی‌ای مجبور‌دقیق‌تر شدم طوفانی از انتقال‌یعنی صداهای کرکننده رو تحمل کنم.
با اینکه بین جسدها چپیده بودیم،بگم جای شکرش باقی بود که به‌احمق نظر می‌رسید وضعیت روانیش خوب مدیریت شده.
راستش رو بخوای، این منظره برای کسی که‌شونچون تو اواخر دوران نوجوانیشه خیلی وحشتناک بود، خیلی بیشتر‌زدن از چیزی که بخواد باعث یه ترومای روانی بشه.
با این حال، خب.
فکر کنم باید به‌دقیق‌تر این واقعیت دلخوش می‌کردیم‌یعنی که حداقل، تنها نبودیم.
تا وقتی که حس نکردم جعبه توسط دست‌مسیر رزمی‌کارها بلند شده و داره به یه جایی‌کنم منتقل می‌شه، انگشت مورونگ چونگ رو ول نکردم.
تا اون موقع، انتقال صداهاش‌ممکنه کم‌کم فروکش کرده بود و فقط‌نفوذ صدای نفس‌های آرومش به گوش می‌رسید.
تنها چیزی که الان بینمون حس می‌کردم،بگیرن نگاه تیز مورونگ چونگ بود که با‌نیاز دقت به سمت من خیره شده بود.
[صداهایی می‌شنوم!]
منم می‌شنوم.
دو بار پشت‌قایق‌های دستش زدم تا بهش‌بگیرن بفهمونم که حواسم هست.
مورونگ چونگ بلافاصله ساکت شد.
یه لحظه بعد، جعبه‌ای‌کرد که ما رو حمل‌مسیر می‌کرد یه جایی گذاشته شد.
وارد کشتی سیاه شده بودیم.
طولی نکشید که‌قایق‌های صدای چروکیده و‌ارتباط پیری به گوش رسید.
«بذاریدش اونجا.شنا این شماره‌دقیق‌تر چند بود؟»
«این چهارمی بود، قربان.»
«یکی دو بار دیگه، و‌ممکنه تکنیک بزرگ کامل می‌شه. می‌تونید‌جایی تا آخر امروز تمومش کنید؟»
«البته، قربان. هه هه. ممکنه جعبه‌ارتباط برای پر کردن کم بیاریم، اما‌خدمه چیزایی که باهاشون پرشون کنیم کم نمیاد.»
«عالیه. پاداشتون قطعاً کم نخواهد‌بگم بود. دو برابر چیزی که‌صددرصدی قول داده بودم بهتون می‌دم.»
«باعث افتخاره، قربان!»
رزمی‌کارهایی که جعبه رو‌کاملاً گذاشته بودن، با صداهای‌شونچون شاد و سرخوش دور شدن.
با یه حدس سرانگشتی، به نظر می‌رسید حداقل سه‌دادن تا جعبه دیگه پر از جسد اونجا چیده شده‌مستقیماً و اونا قصد داشتن حداقل دو تا دیگه هم بیارن.
جعبه به اندازه کافی‌دقیق‌تر نیست، اما چیزهایی که‌یعنی باهاشون پرشون کنن کم نمیاد...
«حتماً واقعاً‌اونجا همه روستایی‌ها‌کرد رو کشتن.»
انگار که مورونگ چونگ‌کاملاً هم به همین موضوع فکر‌یینگتیان می‌کرد، نوک انگشت‌هاش سفت شد.
اون‌قدر محکم فشار داد‌کوچیکی که انگشتم تیر کشید، برای‌دادن همین سریع پشت دستش زدم.
خیلی زود،شنا فشار دستش روی‌بگم دستم شل شد.
به صداهای بیرون گوش دادم و‌بگم تازه بعد از اینکه همه‌جا کاملاً‌احمق ساکت شد، زیر لب بهش گفتم.
«بیا آروم بریم بیرون.»
«باشه.»
به نظر می‌رسید‌کرد صداش تا حدودی انرژیش‌مسیر رو از دست داده.
حتی وقتی در جعبه رو آروم باز‌رفتن کردم، مورونگ چونگ هیچ کاری جز تماشای‌بارونی من نکرد و دست‌هاش بی‌قرار تکون می‌خورد.
به نظر می‌رسید‌رفتنی هیچ قصدی برای‌حال کمک کردن نداره.
فکر کرده فقط خودش تو ناز و نعمت بزرگ‌دادن شده؟ منم از نوادگان مستقیم یه خاندان بزرگ بودم‌مستقیماً و تا حالا دست به سیاه و سفید نزده بودم.
واقعاً که.
همون‌طور که تو دلم غر می‌زدم و از‌مسیر جعبه می‌اومدم بیرون، مورونگ چونگ بالاخره خودش رو‌کنم آروم کشید بیرون و یکم ازم فاصله گرفت.
«یهو چت شد؟»
«امم. اِ... اممم.»
«چی؟»
«بارون؟ داشتم فکر می‌کردم یکم زیر‌بگم بارون خیس بشم... دریا؟ شاید یه‌احمق آب‌تنی سریع تو دریا هم بد نباشه...»
«بله؟»
«باز داری چه چرت‌وپرت‌هایی می‌گی؟»
«تو، بوی وحشتناکی می‌دی. بوی مرگ‌رفتن می‌دی. الان شبیه یه مرده متحرکی.نبودم هیچ فرقی با یه عروسک جسدی نداری.»
«چرا اینو فقط به‌کرد من می‌گی؟ همین الان یه‌یعنی انگشت از روی شونه‌ات آویزونه.»
«...!!!!»
همین‌طور که مورونگ چونگ دست‌هایش را تکان‌بگیرن می‌داد و نزدیک بود جیغ بکشد، سریع‌نیاز جلو رفتم، دهانش را پوشاندم و زمزمه کردم.
«شوخی کردم! جنبه شوخی‌دقیق‌تر نداری؟ اگه جیغ بکشی،یعنی این دفعه واقعاً می‌میریم!»
با حرف من، مورونگ چونگ برای لحظه‌ای طولانی‌مسیر به من خیره شد و بعد کف دستم‌کنم را که روی دهانش بود، محکم گاز گرفت.
دردم گرفت.
«... زمان و مکان رو بشناس. سخته که به این‌کشتی‌ای طرز حرف زدنِ سبکِ مخصوصِ مردم هان عادت کنم. شماها باید‌رزمی‌کارها از ما یاد بگیرید. ما مردمی باوقار، خونسرد و صادق هستیم.»
«گفتم که ببخشید.»
در حالی که با‌کرد بی‌خیالی جوابش را می‌دادم،مسیر محیط اطرافمان را برانداز کردم.
خوشبختانه، به نظر‌رفتنی می‌رسید هیچ‌کس دیگری متوجه‌اونا حضور ما نشده است.
بیشتر صدای‌نتیجه آدم‌ها از‌کوچیکی بالای سرمان می‌آمد.
با توجه به صدای‌دقیق‌تر بلند باران، به نظر‌یعنی می‌رسید آنجا عرشه باشد.
کارگران روی عرشه‌شنا در حال این‌طرف‌بگم و آن‌طرف دویدن بودند.
ما در‌خطر انبار بار یک‌ممکنه کشتی قاچاق بودیم.
«حالا کجا بریم؟»
«بیا انبار‌شنا رو بگردیم و‌بگم بعد بریم پایین.»
«پایین؟»
«کشتی‌های قاچاق‌خطر معمولاً انبارهای‌کاملاً دو طبقه دارن.»
البته که اتحاد‌قایق‌های اژدهای شمالی هم‌ارتباط کشتی‌های قاچاق داشت.
برای فرقه‌های بزرگ رزمی این دوران که در‌یعنی کنار رودخانه یا کانالی مستقر بودند، داشتن حداقل‌نماد یک کشتی قاچاق، تبدیل به نوعی رسم شده بود.
چه برای جابه‌جایی افراد، چه‌دقیق‌تر کالاها، یا اقلامی که طبق‌رفتنِ قوانین مینگ بزرگ ممنوع بودند.
یک کشتی قاچاق،رفتنی تنها با نگهداری‌اش، وسیله‌ای‌اونا با کاربردهای بی‌پایان بود.
اساساً، استفاده از کانال‌ها همیشه سریع‌تر‌ارتباط از جاده‌های اصلی بود و همین‌خدمه موضوع دلیل محکم‌تری به حساب می‌آمد.
و طبیعتاً، از آنجا که این یک‌مسیر کشتی باری برای فعالیت‌های غیرقانونی بود، دو طبقه‌کنم بودن انبار بار مسئله‌ای کاملاً عادی محسوب می‌شد.
طبقه بالا برای اقلامی بود که در صورت کشف شدن،رفتنِ با پرداخت رشوه نادیده گرفته می‌شدند و طبقه پایین برای‌ببر چیزهایی بود که حتی رشوه هم نمی‌توانست رویشان سرپوش بگذارد.
با اینکه وقتی پرچم اتحاد اژدهای شمالی برافراشته بود، بازرسی‌ها‌جایی به شدت نادر می‌شدند، اما شنیده بودم که مقامات گاهی‌نتیجه اوقات فقط به قصد گرفتن رشوه دست به بازرسی می‌زدند.
در چنین مواردی، آن‌ها فقط انبار اول را‌حرکت نشان می‌دادند و مقامات که کاملاً از وضعیت‌تعداد آگاه بودند، پولی می‌گرفتند و اجازه عبور می‌دادند.
راحت‌تر است که به آن به‌رفتن چشم یک سیستم دوجانبه سودآور نگاه‌نبودم کنیم؛ چشم‌پوشی کردن صرفاً برای حفظ ظاهر.
اگر می‌خواستم توضیح بدهم، باید می‌گفتم که سیستم‌مسیر سرمایه‌داری در چین قرون وسطی، بسیار پیشرفته‌تر از‌کنم آن چیزی بود که کسی بتواند تصور کند.
«موقع برگشت می‌تونیم دنبال عموت بگردیم.حال فعلاً، یادت هست که برای اومدن به‌امپراتوری اینجا دو تا هدف داشتیم، مگه نه؟»
«اینکه بفهمیم خاندان اون جینجو و خاندان جونگری‌حرکت دارن چه نقشه‌ای می‌کشن... بله. من کوته‌فکرانه عمل کردم.آدم منطقی‌تره که اول اون اطلاعات رو به دست بیاریم.»
مورونگ چونگ در تأیید حرفم‌بگم سر تکان داد و همراه من‌احمق شروع به گشتن انبار بار کرد.
جعبه‌های بار که با تورهایی شل و‌رفتن ول بسته شده بودند، همگی پر از‌بارونی جسد، ظروف عجیب، عود، دارو و طلسم بودند.
از آنجا که بیشتر اجساد دست‌نخورده بودند، هیچ خونی در‌جایی کار نبود، اما آنجا کمتر شبیه یک کشتی قاچاق و بیشتر‌قایق‌های شبیه یک سیاه‌چال برای احضار شیاطین از جهنم به نظر می‌رسید.
ژانرها دارن‌نتیجه با هم‌کوچیکی قاطی می‌شن.
رنگ از‌شنا روی مورونگ‌دقیق‌تر چونگ هم پرید.
او در حالی که با دقت‌بگم و زحمت جعبه‌ها را بررسی می‌کرد، از‌نبودم شدت خشم و انزجار لبش را می‌جوید.
گشتن کل‌خطر انبار بار‌کاملاً زمان زیادی برد.
از آنجا که این انبار متعلق‌ارتباط به یک کشتی بسیار بزرگ بود،خدمه فقط چک کردن اقلام، تلاش زیادی می‌طلبید.
طولی نکشید که مورونگ‌دقیق‌تر چونگ از گوشه‌ای از‌یعنی انبار مرا صدا زد.
«اینو ببین.»
«همم... می‌دونی چیه؟»
«این یه آرایش آیینی مربوط به جناح‌های نامتعارفه. من‌دادن تو این زمینه تخصص زیادی ندارم، برای همین جزئیاتش رو‌معنی نمی‌دونم، اما این یه آرایش ناقصه. و وسعتش... خیلی بزرگه.»
«بزرگه؟»
«من هیچی در مورد خود هنرهای جناح‌های نامتعارف‌مسیر نمی‌دونم. اما چشم این رو دارم که ارزش‌کنم اقلامی که اینجا گذاشته شدن رو تشخیص بدم.»
خاندان مورونگ پلی میان‌کاملاً جورچن‌ها، دریای شمال، چوسان‌شونچون و دشت‌های مرکزی است.
از آنجا که آن‌ها پایگاه خود را درست در‌دادن مقابل گذرگاه شانهای تأسیس کرده‌اند، بیشتر تاجرانی که وارد‌مستقیماً پکن می‌شوند، از سرزمین‌های خاندان مورونگ در لیائونینگ عبور می‌کنند.
این وضعیتی شبیه به فرقه شیطانی‌رفتن است که مسیرهای تجاری با مناطق غربی‌بارونی را از طریق جاده ابریشم کنترل می‌کند.
خاندان مورونگ به طرز بی‌اندازه‌ای ثروتمند است و او‌یعنی به عنوان کسی که در این خاندان متولد شده‌پنگ بود، ناگزیر چشم تیزی برای ارزیابی ارزش کالاها داشت.
او به‌خطر چیزهای مختلفی اشاره‌ممکنه کرد و گفت.
«اون گوگرده، که پیدا کردنش تو این منطقه سخته. با توجه به رنگ و سطحش، کیفیت خیلی بالایی داره. شنگرف هم درجه یکه. باید از شنگرف مناسبی استفاده‌کنه بشه تا وقتی نور به رنگ قرمزش می‌تابه، یه هاله نارنجی نشون بده. این یه محصول درجه یکه که با خاک طلا مخلوط شده. کیفیت ریشه تاج‌الملوک سفیدِ‌چیده فرآوری‌شده هم حیرت‌انگیزه، و من تا حالا حتی چشم‌ببری تو این سطح ندیده بودم. پولی که برای اینا خرج شده، برای ساختن یه صندوقچه از جنس طلا کافیه.»
«و پنج تا‌کرد جعبه پر از جسد‌مسیر دهقان‌ها هم در کنارش.»
«بله. جادوگران خاندان جونگری دارن هر چیزی رو که آماده می‌کنن، این‌احمق یه تکنیک عظیمِ معمولی نیست. برای کمک به چنین هنرهای شیطانی‌ای، عجیب‌دلیلی نیست اگه خاندان اون جینجو به دشمن عمومی دنیای رزمی تبدیل بشه.»
«همم...»
من نمی‌توانستم هیچ حرفی‌کوچیکی در مورد جادوگری بزنم،حرکت چون هیچ‌چیز در موردش نمی‌دانستم.
استاد کنفوسیوس قاطعانه بر این باور‌رفتن بود که انسان حتی نباید درباره‌نبودم ارواح بی‌نظم و نیروهای عجیب صحبت کند.
با دیدن این‌شنا افتضاح، فهمیدم که استاد‌رفتن کنفوسیوس هرگز اشتباه نمی‌کرد.
مکتب عقل و منطق،کاملاً یعنی کنفوسیوس‌گرایی، چنین اعمالی‌شونچون را کاملاً رد می‌کند.
«بیا بریم پایین. اگه نتونیم‌فرستادن طلسم‌ها رو بخونیم، دیگه چیزی‌کشتی‌ای برای دیدن اینجا وجود نداره.»
«بله.»
اگر طبقه اول، که از نظرشان برای‌رفتن دیدن بقیه قابل‌قبول بود، این‌طور به نظر می‌رسید،دریا پس چه چیزی در طبقه پایین منتظرمان بود؟
آیا قطب‌نمای اخلاقیِ‌رفتنی دنیای رزمی قرون وسطی‌اونا کاملاً دیوانه شده است؟
درِ منتهی به‌کرد طبقه پایین را بدون‌مسیر مشکل خاصی پیدا کردیم.
شاید به خاطر استفاده مکرر از‌بگم آن، یا شاید چون مخفیگاه بسیار‌احمق امنی بود، هیچ نگهبانی آنجا حضور نداشت.
با دیدن رد خون‌های کشیده‌شده‌ممکنه روی زمین، آب دهانمان را قورت‌نفوذ دادیم و در را باز کردیم.
قیژژ، در‌نتیجه با صدای لولای‌فرستادن زنگ‌زده‌ای باز شد.
بوی غلیظ‌شنا و زننده خون‌بگم به صورتمان خورد.
هرچه از نردبان‌شنا کوچک پایین‌تر می‌رفتیم،بگم این بو قوی‌تر می‌شد.
نفس آرامی کشیدم‌رفتنی و بعد سنگ‌چخماق‌حال را روشن کردم.
چیک، به محض اینکه فتیله آتش‌ارتباط گرفت، سریع آن را به مشعلی‌خدمه که روی دیوار آویزان بود نزدیک کردم.
به زودی،شنا منظره داخل اتاق‌بگم کوچک نمایان شد.
«...!!»
صدای نفسِ بریده‌بریده‌رفتنی مورونگ چونگ را‌حال در کنارم شنیدم.
«گووه... هوووه...»
و در فاصله‌ای دورتر،دقیق‌تر در حاشیه نور کوچک‌یعنی مشعل، چیزی آویزان بود.
زنجیرهای آهنی آغشته‌شنا به خون همه‌جا‌بگم پخش شده بودند.
بدون توجه‌خطر به آن‌ها، به‌ممکنه جلو حرکت کردیم.
خیلی زود، قامت مردی میان‌سال‌فرستادن که با زنجیر بسته شده‌کشتی‌ای بود، در دیدرس قرار گرفت.
مردی که نیمه‌برهنه آویزان‌دقیق‌تر بود و تمام بدنش از‌رفتنِ زخم‌های وحشتناکی پوشیده شده بود.
با دیدن چشم‌بند غرق در خونی‌بگم که روی چشم‌هایش بود، به نظر‌احمق می‌رسید بینایی‌اش را از او گرفته بودند.
زیر نافش، در‌رفتنی اطراف دانتیان، بریدگی‌حال عمیقی به چشم می‌خورد.
آن‌ها فقط‌نتیجه دانتیانش را‌کوچیکی خرد نکرده بودند.
آن... بیرون کشیده شده بود.
«عمو...!!»
مورونگ چونگ‌خطر با فریادی گریان‌ممکنه به جلو دوید.
او جلوی بدن مرد ایستاد‌فرستادن و دست لرزانش را با‌کشتی‌ای احتیاط به سمت او دراز کرد.
«چونگ‌آ...؟ تویی، چونگ...؟»
«عمو... عمو...! چطور، چطور‌کرد ممکنه این... چه بلایی‌مسیر سرت اومده... آخه چی...!»
پس از آن، مورونگ چونگ و‌حال مرد برای مدت طولانی به زبانی که‌امپراتوری تا به حال نشنیده بودم صحبت کردند.
به نظر‌نتیجه می‌رسید یک‌کوچیکی گویش شمالی باشد.
مدتی بعد، وقتی مورونگ چونگ‌بگم برگشت، با چشمانی که از‌صددرصدی اشک می‌درخشیدند به من نگاه کرد.
«بیا... بیا برگردیم.»
«تموم شد؟»
«هر چیزی که باید می‌فهمیدم‌فرستادن رو فهمیدم. فقط، فقط یه‌کشتی‌ای لحظه... فقط یه لحظه، لطفاً.»
مورونگ چونگ که سعی می‌کرد با‌رفتن آرامش صحبت کند، به پشتم چنگ‌نبودم زد و دوباره شروع به هق‌هق کرد.
طولی نکشید که‌شنا با دستی لرزان،بگم دسته تیغه‌اش را گرفت.
شینگ، صدای بیرون‌رفتنی کشیده شدن تیغه از‌اونا غلافش به گوش رسید.
«برنگرد، پشت سرت رو‌کوچیکی نگاه نکن. نمی‌خوام این روی‌دادن خودم رو بهت نشون بدم.»
«نجاتش نمی‌دیم؟»
«دیگه خیلی دیره. عمو‌کرد رو نمی‌شه نجات داد. و...یعنی حتی اگه می‌شد نجاتش داد...»
فکر کنم‌خطر می‌دانستم آن کلماتِ‌ممکنه ناگفته چه بودند.
در قلب لانه دشمن، فرارِ‌فرستادن امن با یک بیمار به‌کشتی‌ای شدت مجروح مثل او غیرممکن بود.
این نوعی‌شنا مرگ از‌دقیق‌تر روی ترحم بود.
شنیدم که مرد در حالی‌دقیق‌تر که گونه مورونگ چونگ را نوازش‌صددرصدی می‌کرد، چیزی با صدایی گرم گفت.
کمی بعد، با‌رفتنی صدای برشی نرم،حال صدا قطع شد.
صدای فین‌فین‌نتیجه کردن برای مدت‌فرستادن طولانی ادامه داشت.
و بعد، تق.
صدای بازگشت‌اونجا تیغه به‌کرد غلافش شنیده شد.
مورونگ چونگ به‌رفتنی پشتم آمد و دوباره‌اونا ردایم را محکم گرفت.
«انتقام... من‌نتیجه انتقام می‌خوام.کوچیکی می‌خوام انتقام بگیرم.»
«باشه، بیا بگیریم.»
«اما، اما...اونجا خیلی خطرناکه.کرد ما زنده نمی‌مونیم.»
«باشه، پس بیا بمیریم.»
«داری چی‌نتیجه می‌گی...؟ مـ-مـ-ما‌کوچیکی باید زنده بمونیم!»
«در میان سخنان برحق و‌بگم بی‌شماری که استاد کنفوسیوس گفته،صددرصدی جمله‌ای شبیه به این هست.»
اگر صبح‌دم طریقت را بشنوم،دقیق‌تر شامگاه می‌توانم بدون حسرت بمیرم.رفتنِ (از کتاب منتخبات: فصل انسانیت)
«و طریقتِ خاندان‌رفتنی ما همیشه به‌حال معنای تیغه بوده.»
پرورشِ این طرز فکر‌کوچیکی که "روی زانوهایت زندگی نکن.دادن روی پاهایت بایست و بمیر."
شامل آموزه‌های بی‌شماری مثل "نترس.
بدترین اتفاقی‌اونجا که می‌تونه‌کرد بیفته چیه، مرگ؟"
وقتی در یک خط خونیِ پرشور با این روحیه سرکش و ذاتی به‌امپراتوری دنیا می‌آیی و چنین آموزش‌های شخصیتی‌ای را طولانی‌تر از دوره آموزش اجباری در‌حرکت کره مدرن قرن بیست و یکم دریافت می‌کنی، تبدیل به چنین چیزی می‌شوی.
این احساس که نمی‌توانم‌کوچیکی فقط تماشا کنم که‌حرکت او این‌طور به تنهایی بمیرد.
این غریزه که‌کرد اگر کمک کنم، شاید‌مسیر هر دو زنده بمانیم.
و یک قاشق حساب‌وکتابِ منطقی که اگر او‌مسیر زنده بماند و برگردد، شاید در آینده بتوانم‌کنم خاندان مورونگ را به عنوان حامی خودم داشته باشم.
«بیا انجامش بدیم.»
بیایید همان کلماتی را بگوییم که‌ارتباط اجدادمان همیشه وقتی برای انجام کاری‌خدمه تیغه به دست می‌گرفتند، به زبان می‌آوردند.
«ممنون، ممنون... ممنونم...؟»
مورونگ چونگ صورتش را‌کرد در پشتم پنهان کرد‌مسیر و هق‌هق گریه سر داد.
داره خیس می‌شه.