چپتر 5: مقدمه‌ای بر هنرهای رزمی (۲)
0دونگفانگ شو، نماد طول عمر در چین که به خاطر عبارت «سه هزار چرخه شصت‌دارویی ساله» معروف است، زمانی رازهای عمر طولانی‌اش را فاش کرد و گفت که او پوست‌درونی و مویش را ریخته، یعنی باکپی‌بولمو، و استخوان‌ها و مغز استخوانش را پاکسازی کرده، یعنی بانگولسسو.
همان‌طور که از این موضوع پیداست، اصطلاح رایج «ریزش مو و پاکسازی مغز استخوان» که یک برنامه‌شروع آموزشی ضروری برای جوانان نازپرورده دنیای رزمی است، واژه‌ای است که از ترکیب «ریزش مو» از عبارت‌بلکه ریزش پوست و مو، و «پاکسازی» از عبارت پاکسازی استخوان‌ها و مغز استخوان به دست آمده است.
پس این دقیقاً شامل چه چیزی می‌شود؟ نگو که قرار است در‌بدن قرون وسطی یک جراحی بزرگ انجام دهند و ستون فقرات یک بچه‌افزایش را بشکافند تا مثل درمان سرطان نخاع، مایع نخاعی‌اش را بیرون بکشند؟
سوال بجایی است.
«نانگرانگ، واقعاً‌بیندازد مجبورم برم‌درش تو این؟»
«بله، ارباب جوان.»
«این کودک‌آزاری رو تمومش کنید...»
با درماندگی جلوی وانی که پر از یک‌حمام مایع لزج، جوشان و قیرگون بود زمزمه کردم‌فقط و بعد آرام بدنم را داخل آن قرار دادم.
عصاره گیاهی داغ،باید سوزان و غلیظی به‌فقط داخل پوستم نفوذ کرد.
هر سونایی که چنین‌درش حمام ویژه‌ای راه بیندازد،ساعت باید درش را تخته کنند...
«فقط باید‌کنند دو ساعت تحمل‌تحمل کنید، ارباب جوان.»
«ها... لعنت بهش.»
روند جذب انرژی دارویی به بدن که‌فقط از پوست شروع می‌شد، برخلاف بلعیدن یک‌انرژی اکسیر، بیشتر به قلمرو هنرهای بیرونی نزدیک بود.
این روشی برای افزایش مقدار کل انرژی درونی یا تقویت‌لعنت دانتیان نبود، بلکه همان‌طور که از نام «پاکسازی استخوان و‌بلعیدن مغز استخوان» پیداست، درمانی برای بهبود ساختار فیزیکی بدن بود.
این فرایندی برای سفت کردن پوست‌لعنت و تقویت عضلات و استخوان‌ها بود‌بدن تا بدنی مناسب‌تر برای هنرهای رزمی بسازد.
این یعنی باید اجازه می‌دادم انرژی دارویی‌چنین کاملاً به بدن بیرونی‌ام نفوذ کند، نه اینکه‌کنند آن را به عنوان انرژی درونی دریافت کنم.
به عبارت دیگر،باید حتی نمی‌توانستم روی گردش‌فقط انرژی درونی‌ام تمرکز کنم.
بنابراین...
فقط باید یک شیچن تمام با ذهنی‌بهش خالی در این وان وحشتناک داغ که‌می‌شد حس می‌کردم پر از سم است، دراز می‌کشیدم.
«نانگرانگ، یه داستان جالبی‌پوستم چیزی برام تعریف کن.حمام خیلی حوصلم سر رفته.»
«یکی بود یکی نبود، بچه‌ای‌تخته بود که با وجود شکم‌لعنت پر، باز هم غر می‌زد.»
«دارم دیوونه میشم.»
نانگرانگ با چهره‌ای‌فقط کاملاً جدی و بی‌تفاوت‌بهش به من نگاه می‌کرد.
با دیدن‌سوزان نگاه جدی‌اش،پوستم آه عمیقی کشیدم.
ندیمه شخصی‌بیندازد من خیلی‌درش سخت‌گیر است.
این‌طور نیست‌بیندازد که نتوانم‌درش درکش کنم.
حتماً دستور مادرم بوده است.
او نمی‌خواهد کوچک‌ترین پسر یک خاندان قدرتمند،چنین لوس و بی‌انضباط بزرگ شود، به همین‌تخته دلیل تمام خدمتکاران اطراف من کمی سخت‌گیر بودند.
چیز بدی هم نیست.
دنیای رزمی جنگلی از شمشیرها و کوهی از تیغه‌هاست‌تحمل و یکی از اعضای فرقه مسیر تاریک باید همیشه‌می‌شد پس از ورودش به این دنیا، آماده مرگ باشد.
پس در نهایت،فقط یعنی همه این‌ها‌لعنت به نفع خودم بود.
راستش را بخواهید، این‌پوستم فکر حالم را بهتر می‌کند‌ویژه‌ای و لبخندی روی لبم می‌آورد.
«فقط یه‌بیندازد کتاب کلاسیک‌درش برام بخون.»
«کتاب کلاسیک... ارباب؟»
«امروز بریم‌کنند سراغ مکالمات کنفوسیوس.تحمل تا کجاش خوندیم؟»
«شما تا‌سوزان فصل انتقال‌پوستم خوانده‌اید، ارباب جوان.»
«بسیار خب،بیندازد بیا یه بار‌تخته دیگه مرورش کنیم.»
«ارباب جوان، نکند...باید آرزوی رسیدن به یک‌فقط مقام دولتی را دارید؟»
نانگرانگ با چهره‌ای جدی پرسید.
در واقع، برای فرزندی از خاندان پنگ... نه، برای فرزندی از یک خاندان رزمی که‌کنند هزار واژه کلاسیک را در سه سالگی و آموزش مقدماتی را در پنج سالگی تمام کرده‌بیشتر و حالا مشغول خواندن چهار کتاب و سه اثر کلاسیک است، طبیعتاً چنین سوالی پیش می‌آید.
سرم را تکان دادم.
«فقط یه سرگرمیه.»
«یک سرگرمی... ارباب.»
«همه اعضای خانواده‌ام یه جورایی... از نظر سواد لنگ می‌زنن.راه خیلی خجالت‌آوره اگه منم مثل اونا باشم. اگه شنیدی مردم‌بهش میگن افراد خاندان پنگ بی‌سوادن، می‌تونی من رو به رخشون بکشی.»
«اگر... اربابان جوان‌باید بزرگ‌تر چنین حرفی‌کنند را بشنوند، آن‌ها...»
«اون عوضی‌های پررویی که اینو تو روشون‌فقط بگن قطعاً می‌میرن. این درسته، اما هیچ‌وقت‌انرژی نمی‌دونی پشت سرشون چی میگن، مگه نه؟»
«آیا واقعاً لازم است به حرف‌هایی‌لعنت که یک مشت آدم بی‌سر و‌بدن پا پشت سرتان می‌زنند اهمیت بدهید؟»
«اعتبار.»
این را گفتم، در‌درش حالی که در وان‌ساعت چسبناک دست و پا می‌زدم.
«شأن خاندان. ارزیابی عمومی. مهم نیست چقدر یک خاندان رزمی هستیم، نه، دقیقاً به این خاطر که یک خاندان‌برخلاف رزمی هستیم، این موضوع اهمیت بیشتری پیدا می‌کنه. چرا اون بچه‌های جناح حق حتی وقتی تو روز روشن با‌ساختار وقاحت شمشیر می‌کشن و مردم رو کتک می‌زنن، باز هم تشویق میشن؟ چون اون عوضی‌ها اعتبار و توجیه دارن.»
فرض کن یک شمشیرزن از فرقه‌لعنت کوه هوا تو روز روشن یک‌بدن نفر را در یک مسافرخانه سلاخی کند.
مردم پیش خودشان فکر می‌کنند‌نفوذ که آدم مقتول حتماً کار خلافی‌بیندازد کرده بوده و بی‌خیال قضیه می‌شوند.
حالا، چه می‌شود اگر یک رزمی‌کار از‌فقط خاندان پنگ تو روز روشن یک نفر‌انرژی را در مسافرخانه تیکه و پاره کند؟
داستانی که دهان به دهان‌تخته می‌چرخد فقط این است که اراذل‌بهش خاندان پنگ دوباره دردسر درست کرده‌اند.
این یعنی توجیه و اعتبار.
ما لزوماً مجبور‌غلیظی نیستیم بخشی از‌سونایی جناح حق بشویم.
اما این یک حقیقت بدیهی‌تخته است که هرچه اعتبارت بیشتر باشد،بهش آزادی عمل بیشتری در کارهایت داری.
انتظار ندارم فقط به خاطر تغییر من، دیدگاه مردم هم بهتر‌بهش شود، آن‌قدرها هم توقع ندارم، اما این راحت‌ترین و سریع‌ترین راه است‌قلمرو تا حداقل بتوانم با نگرانی کمتری نسبت به نظرات دیگران عمل کنم.
تا کاری کنم به جای اینکه فکر کنند چون بی‌سوادم آدم‌دارویی خشن و بی‌رحمی هستم، با خودشان بگویند حتماً دلیلی داشته که‌نزدیک با وجود این‌همه کمالات و سواد، مجبور شده به خشونت متوسل شود.
نانگرانگ با شنیدن‌غلیظی توضیحاتم سر تکان‌سونایی داد و گفت.
«در واقع، ارباب جوان،درش شما قطعاً با سایر‌ساعت اربابان جوان تفاوت دارید.»
«از بچگی همش‌باید می‌شنوم که متفاوتم.کنند چیز جدیدی نیست.»
«... از مدت‌ها پیش اغلب با‌لعنت خودم فکر می‌کردم که شما شبیه‌بدن سایر کودکان هم‌سن و سال خود نیستید.»
«می‌تونم این‌طور‌سوزان برداشت کنم که‌نفوذ آدم بالغی هستم؟»
«البته.»
نانگرانگ لبخند ملایمی‌باید زد و کتاب‌کنند را باز کرد.
با گوش دادن‌فقط به صدای نانگرانگ، بیشتر‌بهش در وان فرو رفتم.
«سه نفر که با هم قدم برمی‌دارند، قطعاً یکی از آن‌ها‌بیندازد معلم من است. من ویژگی‌های خوب آن‌ها را انتخاب کرده و‌جذب از آن‌ها پیروی می‌کنم، و ویژگی‌های بدشان را اصلاح خواهم کرد.»
«کنفوسیوس می‌گوید، آسمان فضیلتی را که‌کنند در من است به وجود آورد. هوان‌جذب توی چه کاری می‌تواند با من بکند...»
صدای شفاف او‌باید همچنان به خواندن‌کنند کلمات کنفوسیوس ادامه می‌داد.
بعد از تمام کردن زمان سونای‌لعنت نفرین‌شده‌ای که در یک وان جهنمی به‌شروع کلمات کنفوسیوس گوش می‌دادم، به اقامتگاهم برگشتم.
نانگرانگ رختخوابم‌سوزان را پهن‌پوستم کرد و گفت.
«از فردا، یک‌باید مهمان در تالار‌کنند داخلی اقامت خواهد داشت.»
«هم؟ تالار خارجی نه؟»
«بله، ارباب جوان.»
«آخه کی قراره تو‌پوستم تالار داخلی بمونه؟ کسی‌حمام از خانواده‌های اشرافی پکن؟»
تالار داخلی جایی بود که تأسیسات اصلی خاندان بزرگ‌تحمل در آن جمع شده بودند، از جمله اقامتگاه رهبر‌می‌شد خاندان، عمارت پادشاه کوهستان، عمارت متون و تالار ده‌هزار برکت.
همچنین آنجا محل قرارگیری اقامتگاه‌های خط خونی‌فقط مستقیم خاندان، مثل تالار ببر بنفش من‌انرژی بود، بنابراین امنیت به شدت بالا بود.
بنابراین، با اینکه ممکن بود یک مهمان‌بهش بسته به شرایط دیدار کوتاهی داشته باشد،می‌شد اما اقامت کردن برای کسی اساساً غیرممکن بود.
حتی خدمتکاران خط خونی مستقیم هم اجازه‌چنین نداشتند در تالار داخلی بمانند؛ آن‌ها باید‌تخته هر روز از تالار خارجی رفت‌وآمد می‌کردند.
آماده کردن یک اقامتگاه برای یک مهمان‌فقط در چنین تالار داخلی‌ای... به این معنی‌انرژی بود که مقام آن شخص اصلاً شوخی‌بردار نبود.
«من نشنیده‌ام که مهمان کیست، اما‌کنند به من گفته شد که اگر فردا‌جذب اتفاقی با آن‌ها روبرو شدید، تعجب نکنید.»
«دیدن کسی تو‌فقط خاندان پنگ چه‌لعنت جای تعجبی داره؟»
«درست است. یا شاید... این یک‌سونایی هشدار بود که با مهمانی که‌باید برای اولین بار می‌بینید، زیاد شیطنت نکنید؟»
«من که بچه نیستم.»
«ارباب جوان،بیندازد شما یک‌درش بچه هستید.»
«آه، راست میگی. هستم.»
حتی با شوخی‌غلیظی من هم لبخندی‌سونایی روی لبان نانگرانگ ننشست.
امروز هم شکست خوردم.
دفعه قبل، حتی جوک‌های کشنده‌ام را هم رو کردم: «وقتی دو تا شاهزاده‌جذب امپراتوری داری چی میشه؟ چپ و راست می‌رن» و «امپراتور وقتی نمی‌خواد بره‌نزدیک خونه چی میگه؟ بهونه قصر رو می‌گیره»، با این حال نتوانستم او را بخندانم.
چین قرون‌کنند وسطی جای‌ساعت سردی است...
«در هر صورت، امروز باید زود بخوابید.چنین می‌گویند برای اینکه انرژی دارویی حمام به‌تخته خوبی جذب شود، بهتر است زود بخوابید.»
«باشه، تو هم‌باید خوب بخوابی، نانگرانگ.کنند خواب‌های خوب ببینی.»
«چشم، ارباب جوان.»
«جمله رفتنی که‌فقط رفت، ولی از‌لعنت جمله برگشتنی خبری نیست.»
«خواب‌های خوب ببینید، ارباب جوان.»
«برای همینه که آدم به قدرت‌کنند نیاز داره. حتی وقتی به زور از‌جذب یکی احترام می‌گیری هم حس خوبی میده.»
«فکر می‌کنم این مایه‌درش آرامش بزرگی است که‌ساعت ارباب جوان پسر ارشد نیستند.»
«باشه بابا.»
فقط بعد از اینکه‌پوستم مثل همیشه نانگرانگ را دست‌به‌سر‌ویژه‌ای کردم، روی تخت دراز کشیدم.
اواخر شب، ماه‌باید از پشت دیوارهای بلند‌فقط عمارت خاندان پنگ می‌درخشید.
مدت طولانی به‌باید ماه خیره شدم و‌فقط بعد چشمانم را بستم.
انرژی دارویی بلمو‌فقط سسو برای هنرهای خارجی‌بهش است، نه انرژی درونی.
نیازی به مدیریت آن با چرخه‌سونایی کوچک آسمانی نبود؛ خواص دارویی خودبه‌خود‌باید متراکم شده و در بدن نفوذ می‌کردند.
این روند تا‌باید حد زیادی مستقل‌کنند از خواب عمل می‌کرد.
بنابراین هیچ نیازی نبود‌درش فقط به خاطر باارزش‌ساعت بودن انرژی دارویی، زود بخوابم.
مثل ارباب جوان و شیطونِ هفت‌ساله‌لعنت خاندان پنگ که به حرف کسی گوش‌شروع نمی‌دهد، به محض رفتن نانگرانگ چهارزانو نشستم.
وقت یک کار سرگرم‌کننده بود....
نفس در دهان جمع می‌شود.
هوا از طریق نای به ریه‌ها می‌رود و‌ساعت دوباره خارج می‌شود، اما انرژی درونی از دهان شروع‌شروع شده و با حرکت در رگ‌های خونی، ته‌نشین می‌شود.
حس عجیبی است.
در زندگی قبلی‌ام هرگز حتی‌نفوذ یک بار هم چیزی شبیه‌راه به انرژی را حس نکرده بودم.
یادم می‌آید که این موضوع،تخته ورودم به هنرهای رزمی را‌لعنت حتی سخت‌تر هم کرده بود.
این مهارتی بود که به‌تخته درک قلمرویی نیاز داشت که‌لعنت حتی تصورش را هم نکرده بودم.
تفاوت چندانی با این نداشت که‌لعنت از یک آدمِ دودست بخواهی حس‌بدن داشتن دست سوم را تصور کند.
با در نظر گرفتن اینکه نداشتن پیش‌داوری ورود به‌ویژه‌ای این عرصه را آسان‌تر می‌کند، موفقیت در گردش انرژی در‌لعنت عرض یک سال، احتمالاً به خودی خود دستاورد بزرگی بود.
پس اینطور‌بیندازد نیست که استعداد‌تخته ذاتی‌ام کم باشد.
اگر چنین چیزی می‌شنیدم،درش از زندگی در خاندان‌ساعت پنگ خیلی خجالت می‌کشیدم.
هووو...
دانتیان پایینی.
یک توده کوچک که‌درش جلوی اندام‌ها، دو اینچ‌ساعت پایین‌تر از ناف آویزان است.
نوعی اندام داخلی‌باید است که به‌کنند صورت مصنوعی ایجاد می‌شود.
این یکی، اندامی‌فقط بود که به‌لعنت صورت فیزیکی وجود داشت.
اندامی که صرفاً‌غلیظی برای انباشت انرژی‌سونایی درونی وجود دارد.
درست همان‌طور که ریه‌های یک حیوان با گرفتن‌ساعت اکسیژن نفس می‌کشند، درست همان‌طور که آبشش‌های یک‌بدن ماهی اکسیژن زیر آب را فیلتر کرده و می‌بلعند.
دانتیان انرژی درونی را از هوایی که از طریق تنفس وارد‌بهش می‌شود فیلتر کرده و می‌بلعد، و درست همان‌طور که قلب با هر‌قلمرو تپش خون را پمپاژ می‌کند، آن را در سراسر بدن پخش می‌کند.
گفته می‌شود دانتیان، مانند قلب و‌لعنت ریه‌ها، اندامی است که از ابتدای‌بدن زمان در تمام جانوران وجود داشته است.
در تائوئیسم، می‌گویند این اندامی است که توسط‌حمام خدای رعد کاشته شده، کسی که به دستاورد‌فقط دخترش نووا در اولین خلق حیات، افتخار می‌کرد.
زمان زیادی از آن موقع گذشته است‌فقط و حالا، دانتیان ذاتی در موجودات زنده‌انرژی به یک اندام تحلیل‌رفته تبدیل شده است.
گردش انرژی در هنرهای رزمی،تخته چیزی شبیه به احیا و‌لعنت استفاده از آن اندام تحلیل‌رفته است.
جانوران باستانی که می‌توانستند این کار را انجام دهند، جانوران‌انرژی روحانی نامیده می‌شوند و دلیل اینکه وقتی شکم یک جانور‌هنرهای روحانی را باز می‌کنید هسته‌های درونی پیدا می‌شود، دقیقاً همین است.
این موضوع‌سوزان در مورد انسان‌ها‌نفوذ هم صدق می‌کند.
سووش.
در هر حال، وقتی انسانی به دنیا‌فقط می‌آید، با بسته شدن تاج آسمانی روی سرش،دارویی رشد هر سه دانتیان—بالایی، میانی و پایینی—متوقف می‌شود.
به همین دلیل است که‌تحمل شروع در سنین پایین، شانس‌انرژی موفقیت بیشتری به همراه دارد.
شروع گردش انرژی قبل‌پوستم از اینکه شکافِ بسته‌شده کاملاً‌ویژه‌ای سفت شود، بازدهی بیشتری دارد.
اگر کسی در این فرآیند موفق شود،فقط در نظر گرفته می‌شود که اولین قدم‌انرژی گردش انرژی، یعنی شکل‌گیری هسته را برداشته است.
معمولاً این امر باید در زودترین حالت طی‌ساعت سه ماه و در دیرترین حالت طی دو سال‌شروع محقق شود، و با بالا رفتن سن دشوارتر می‌شود.
خوشبختانه من‌کنند زودتر شروع‌ساعت کرده بودم.
هووو...
دانتیان به تپش‌باید افتاد و نیروی‌کنند درونی را بیرون داد.
انرژی پرقدرتِ خارج‌شده، خطوطی را در امتداد‌فقط نقاط کانال انرژی در هر بخش بدن رسم‌دارویی می‌کرد و در سراسر بدن به گردش درمی‌آمد.
یک خط ممتد و‌ساعت طولانی که تمام نقاط بدن‌جذب را به هم متصل می‌کرد.
تجسم این الگو، شبیه‌پوستم به یک نقشه آسمانی پر‌ویژه‌ای از صورت‌های فلکی گسترده بود.
با تشبیه به این الگو، بدن انسان یک‌ساعت جهان کوچک نامیده می‌شود و مسیر یک دور‌بدن گردش انرژی درونی، چرخه کوچک آسمانی نام دارد.
«باحاله.»
وقتی چشمانم را می‌بندم و به جریان انرژی درونی فکر‌انرژی می‌کنم، به نظر می‌رسد که نورهای کوچک ستاره‌مانند در حال‌هنرهای سوختن هستند و الگوهای هندسی را در سراسر بدنم رسم می‌کنند.
این دورانی است که هنوز هیچ آلودگی‌چنین نوری در آن وجود ندارد، بنابراین پیدا‌تخته کردن ستاره‌ها در آسمان شب کار سختی نیست.
اگر بدانید دنبال چه می‌گردید، می‌توانید سه دیوار آسمانی و‌لعنت چهار نماد را به همراه بیست و هشت صورت فلکی‌بلعیدن قلمرو زرد که بر اساس فصول در هم تنیده شده‌اند، ببینید.
یک رزمی‌کار می‌تواند همین منظره‌تخته را تنها با بستن چشمانش‌لعنت و کنترل تنفس خود ببیند.
بدن هر‌کنند شخص، خودش‌ساعت یک جهان است.
هووو...
وقتی بازدم می‌کنم، نیروی درونی که از دانتیان به‌تحمل بیرون رانده شده، در امتداد قلمرو زردِ درون بدن‌می‌شد حرکت کرده و صورت فلکی خاص خود را روشن می‌کند.
با پیروی از هدایت هنر آشوب‌کنند نخستین، این انرژی سوار بر کانال‌روند ادراک از نقاط کلیدی عبور می‌کند.
شعله.
یک صورت فلکی مشتعل می‌شود‌نفوذ و بوم نقاشی آتشینی از شکم‌بیندازد تا قفسه سینه بر جای می‌گذارد.
سووش...
وقتی دم می‌گیرم، انرژی درونیِ ترکیب‌شده در جو به‌تحمل داخل دانتیان رسوخ می‌کند و انرژی درونی‌ای که تا قفسه‌برخلاف سینه بالا آمده بود، در نیمه باقی‌مانده بدن جریان می‌یابد.
این انرژی از‌فقط طریق کانال حاکم، از‌بهش نقاط کلیدی عبور می‌کند.
شعله.
صورت فلکی دیگری با لرزش در امتداد‌فقط پشت گردن، از روی کمر تا پایین آن‌دارویی رسم می‌شود و بوم دیگری بر جای می‌گذارد.
و به این ترتیب،درش یک چرخه کوچک از کانال‌های‌تحمل ادراک و حاکم تکمیل می‌شود.
هنگامی که بدن انسان به عنوان یک جهان کوچک‌جذب در نظر گرفته می‌شود، یک صورت فلکی در سراسر نقاط‌قلمرو گسترده کانال انرژی که معادل یک نیم‌کره است، نقش می‌بندد.
این فرآیند‌سوزان واحد، گردش‌پوستم انرژی نامیده می‌شود.
نامحسوس است، اما می‌توانم حس‌تخته کنم که مقدار انرژی درونی‌لعنت انباشته‌شده در دانتیانم کمی افزایش می‌یابد.
قدرتی که با گذشت‌درش هر روز، دقیقاً به اندازه‌تحمل ارزش یک روز رشد می‌کند.
استعداد، کیفیت قانون درونی، تمرکز فردی و تناسب‌روند فیزیکی همگی مهم هستند، اما پایه و اساس‌بلعیدن گردش انرژی در «صبر» و «پشتکار» نهفته است.
چشمان بسته‌ام را‌غلیظی باز کردم و به‌چنین آسمان شب خیره شدم.
لذت‌بخش است.
آن‌قدر که بابت تک‌تک لحظاتی‌تخته که بدون تجربه کردن این‌لعنت حس زندگی کرده‌ام، افسوس می‌خورم.
نمی‌دانم استعدادی‌کنند در هنرهای رزمی‌تحمل دارم یا نه.
درک عینی‌سوزان این موضوع‌پوستم کار دشواری است.
با این حال، از نظر‌تخته میزان علاقه و اشتیاق، فکر‌لعنت نمی‌کردم از کسی کم بیاورم.
رزمی‌کارانی که وجود انرژی‌درش درونی را بدیهی می‌دانند، ممکن‌تحمل است شروع سریعی داشته باشند.
اما یک تناسخ‌یافته از دنیایی بدون انرژی‌بهش درونی، هرچند که دیرتر شروع کرده، برعکس ممکن‌برخلاف است علاقه بسیار بیشتری به آن نشان دهد.
و کنفوسیوس گفته است‌پوستم کسی که از کاری‌حمام لذت می‌برد، قوی‌ترین است.
بنابراین، طبق منطق، من قوی‌ترینم.
انرژی درونی را که در کف دستم می‌چرخید‌ساعت به آرامی پراکنده کردم و پیش از بستن پنجره،شروع برای مدتی طولانی به ستاره‌های آسمان شب خیره شدم.
سووش.
هووو...
تا اواخر سحر، صدای رفت‌تخته و برگشت نفس‌های عمیق برای‌لعنت مدتی طولانی در اتاق ادامه داشت.
ده روز بعد بود که با‌کنند «مهمان عمارت درونی» که نانگرانگ به‌روند او اشاره کرده بود، ملاقات کردم.
«گررر.»
«؟»
چیز عجیبی را دیدم که بی‌سروصدا روی درختی‌ساعت نشسته بود؛ درختی که شاخه‌هایش به زیبایی از‌بدن روی دیوار عمارت ببر بنفش امتداد یافته بود.
به همراه هاله‌ای‌باید برنده که باعث‌کنند می‌شد پشتم بلرزد.
«نانگرانگ...؟ نانگرانگ، یه‌فقط چیز عجیب تو‌لعنت خونه‌مون پیدا شده.»
طبق برنامه روزمره‌ام، در حیاط تمرینی که فقط‌حمام برای من آماده شده بود مشغول گرم کردن‌فقط بودم که ناگهان با یک جانور وحشی روبه‌رو شدم.
به آرامی صاف ایستادم‌درش و به سایه‌ای که روی‌تحمل شاخه نشسته بود نگاه کردم.
یک بچه خوش‌قیافه بود که در‌کنند لباس‌هایی پیچیده شده بود که در‌روند همان نگاه اول گران‌قیمت به نظر می‌رسیدند.
موهایی به سیاهی قیر که مانند‌لعنت آبنوس بودند و در تضاد با‌بدن آن، پوستی سفید و رنگ‌پریده داشت.
نحوه آویزان بودن موهای بسیار بلند‌سونایی و مرتبش نشان می‌داد که این‌باید بچه تقریباً هم‌سن و سال خودم است.
«گرررک...»
اما با کاری که داشت می‌کرد،کنند به نظر می‌رسید به جای متخصص‌روند اطفال، باید او را پیش دامپزشک ببرند.
اینجا حیاط تمرین عمارت ببر بنفش در‌بهش بخش درونی است و این منطقه با‌می‌شد اقامتگاه‌های نوادگان مستقیم جوان احاطه شده است.
هیچ‌کس جز من، نوادگان مستقیم و‌سونایی چند تن از ارشدها جرأت ورود‌باید به این مکان نفوذناپذیر را ندارد.
یک بچه مشکوک که بدون اینکه توسط هیچ‌کدام‌ساعت از رزمی‌کاران گشتی دستگیر شود، با پنهان شدن در‌شروع یک درخت به حیاط تمرین من نفوذ کرده است...
«...؟»
نمی‌دانم چه احمقی از‌ساعت بچه‌ای با چنین چشمان دیوانه‌واری‌جذب به عنوان قاتل استفاده می‌کند.
کسانی که‌سوزان با نیت‌پوستم شوم می‌آیند.
اگر با نیت خیر‌درش آمده بودند، از ورودی‌ساعت عمارت ببر بنفش وارد می‌شدند.
ابتدا از قدم‌های ارباب کوهستان‌تخته استفاده کردم و از نانگرانگ که‌بهش در حال نزدیک شدن بود پرسیدم.
«چهره‌ی آشنایی نیست، مگه نه؟»
«خب... یک مهمان از عمارت بیرونی نمی‌تواند از برج دروازه‌راه عمارت درونی عبور کند... در بین مهمانان اخیری که از‌بهش عمارت درونی بازدید کرده‌اند، بچه‌ای شبیه به این... آه! نکند؟»
«نکند چی؟»
«فکر کنم ممکنه همون مهمانی‌تخته باشه که در چند روز‌لعنت گذشته تو عمارت درونی اقامت داشته.»
«برو و ارشدهای‌فقط خاندان رو بیار. به‌بهش نظر میاد گم شده.»
خب، آره، اگه واقعاً گم بشی و دستپاچه‌حمام بشی، ممکنه یه کم آب دهنت راه بیفته،فقط چشمات برگرده و صدای «گررر» از خودت دربیاری.
به عنوان یک محقق که‌تخته متون کلاسیک را مطالعه کرده، تصمیم‌بهش گرفتم روشن‌فکر و با درک باشم.
با در نظر گرفتن محیط تربیت کودک در‌ساعت چین قرون وسطی، خب، بزرگ کردن یک بچه‌بدن مثل یک جانور وحشی در محدوده قابل درک است.
با حرف من،فقط نانگرانگ سر تکان‌لعنت داد و برگشت.
همان لحظه، بچه‌ای‌غلیظی که روی درخت‌سونایی نشسته بود ناپدید شد.
«؟!»
شاید عبارت‌بیندازد «ناپدید شد»درش کمی اغراق‌آمیز باشد.
نگاهم را چرخاندم تا مسیر بچه‌ای‌لعنت را دنبال کنم که انگار از درخت‌شروع سقوط کرد و به جلو هجوم آورد.
در آن لحظه زودگذر، بچه‌ای که در یک‌حمام چشم به هم زدن نزدیک شده بود، داشت به‌ساعت پشت نانگرانگ که برای رفتن برگشته بود، حمله می‌کرد.
«نانگرانگ!! بخواب زمین!»
«بله؟ کیااا!!»
بام.
صدایی طنین‌انداز شد‌غلیظی و هم‌زمان درد‌سونایی سوزناکی در مشتم پیچید.
«مشت قلب ببر» که با عجله‌کنند پرتاب کرده بودم، به سختی و‌روند در آخرین لحظه به موقع رسید.
دست بچه درست جلوی‌درش بینی نانگرانگ، با مشت‌ساعت چپ من متوقف شد.
'اون هنرهای رزمی‌فقط یاد گرفته. نیروی‌لعنت درونی‌اش از من عمیق‌تره.'
هیچ ایده‌ای ندارم که چطور به‌سونایی بچه‌ای که عقل و منطق سرش‌باید نمی‌شود هنرهای درونی یاد داده‌اند، اما خب.
فکر کنم اکسیرها‌باید را لگن لگن‌کنند به خوردش داده‌اند.
البته باید این را هم در‌کنند نظر بگیرم که انرژی درونی من فقط‌جذب حدود یک سال است که جمع شده.
خیلی هم عجیب نیست.
اینجا تالار داخلی خاندان پنگ هبی است و‌حمام همین که کسی می‌تواند به عنوان مهمان اینجا بماند،ساعت نشان می‌دهد که خانواده این بچه بسیار خاص است.
«نانگرانگ.»
«بـ... بله؟ بله، ارباب جوان...!»
«همین الان برو‌فقط و ارشدها و‌لعنت طبیب جانگ را بیار.»
«بـ... بله؟ طبیب جانگ، قربان...؟»
«اگه مهمانمون‌بیندازد آسیب ببینه‌درش دردسرساز میشه.»
در حالی که بازوی بچه دیوانه را‌فقط که با انرژی سیاه ترق‌وتروق می‌کرد محکم در‌دارویی چنگم گرفته بودم، پشتم را به نانگرانگ کردم.
وقتی برای رفتن‌فقط و آوردن محافظ‌لعنت ساعدم نیست، اما خب.
این بچه هم غیرمسلح است.
«چطور جرئت می‌کنی، در زمین خاندان پنگ هبی، به‌تحمل یکی از اعضای خاندان پنگ هبی کمین بزنی و سعی‌برخلاف کنی به یکی از خدمتگزاران خاندان پنگ هبی آسیب برسانی؟»
بازوی بچه را که‌درش به شدت در چنگم‌ساعت تقلا می‌کرد، فشار دادم.
تق.
صدای ساییده‌سوزان شدن استخوان‌ها به‌نفوذ هم شنیده شد.
در سن من که نهایتاً هفت یا‌فقط هشت سال دارم، هیچ بدنی نمی‌تواند «کامل‌تر»انرژی از یک نواده مستقیم خاندان پنگ هبی باشد.
دوپینگ با اکسیر و امثال‌تخته آن نمی‌تواند حریف یک هنر‌لعنت خارجی طبیعی و محکم‌ساخته شود.
«دندونات رو‌کنند به هم‌ساعت فشار بده.»
اینجا هبی است.
به عبارت دیگر، پکن.
برای اینکه اجازه اقامت در تالار داخلی خاندان پنگ هبی را‌بهش داشته باشند، اعتبار خانواده‌شان باید بسیار زیاد باشد، و واقعاً هم لباس‌هایی‌قلمرو که بچه پوشیده بود به وضوح اقلام لوکس و بسیار گران‌قیمتی بودند.
'احتمالاً یک‌کنند خانواده اشرافی‌ساعت پکنی است.'
فرزند یک مقام عالی‌رتبه، یا‌نفوذ فرزند یک اشراف‌زاده که در دسته‌بیندازد خانواده‌های اشرافی پکن قرار می‌گیرد، اما.
با حس کردن نگاه خدمتکارانی که‌کنند به خاطر این هیاهو جمع شده‌روند بودند، حالت ایستادنم را اصلاح کردم.
«نه، لازم نیست اون‌قدر محکم‌تخته فشارشون بدی. بیا فقط فکر کنیم‌بهش قراره دندونای شیری‌ات رو زودتر بکشم.»
اینجا خاندان پنگ هبی است.
و در اینجا،غلیظی صبر و درک متقابل‌چنین هرگز نمی‌توانند فضیلت باشند.
فضیلت خاندان‌بیندازد پنگ هبی فقط‌تخته یک چیز است.
درنده‌خویی.
کواجیک.
افکارم در‌سوزان یک لحظه‌پوستم مرتب شدند.
کاری که باید انجام می‌شد مشخص بود،فقط دلیل انجامش کافی بود و شاهدان و‌انرژی تماشاگران به اندازه کافی جمع شده بودند.
مشتم عمیقاً‌بیندازد در چانه رنگ‌پریده‌تخته بچه فرو رفت.
بچه فوراً به پرواز درآمد و غلت‌بهش زد، سپس سر گیج‌رفته‌اش را با یک‌می‌شد تکون محکم! تکان داد و بلند شد.
«یک جانور واقعی.غلیظی من در برابر‌سونایی این‌جور چیزها کمی ضعیفم.»
آموزش دادن به کسانی که فاقد دانش هستند، وظیفه‌تحمل یک محقق کتاب‌خوانده است، اما حتی استاد ژو شی‌می‌شد هم گفته است که به جانوران نباید آموزش داد.
(آنچه انسان را از جانور‌تخته متمایز می‌سازد، بسیار ناچیز است.لعنت «دیالوگ‌های طبقه‌بندی شده استاد ژو»)
از نظر تاریخی، رام کردن جانوران‌لعنت اغلب به عنوان تخصص کاری بودیسم‌بدن یا تائوئیسم طبقه‌بندی می‌شد، نه کنفسیوس‌گرایی.
«بیا یک امتحانی بکنیم.»
محافظ ساعدم را‌باید محکم گرفتم و به‌فقط سمت بچه راه افتادم.
حدود نیمی از یک ربع‌تخته ساعت بعد، بالاخره موفق شدم‌لعنت آن بچه را کاملاً زمین‌گیر کنم.
'دارم می‌میرم.'
تمام تلاشم را کردم تا دستان‌سونایی لرزانم را پشت سرم پنهان کنم‌باید و تا جای ممکن صاف بایستم.
به نظر می‌رسد تلاش برای غلبه بر اختلاف‌ساعت انرژی درونی با قدرت فیزیکی خالص، فقط به این‌شروع دلیل جواب داد که من فقط هفت سال دارم.
البته، این واقعیت که این بچه از نوع‌ساعت جانورانی بود که فقط با تکیه بر انرژی درونی‌اش‌شروع هجوم می‌آورد، مبارزه با او را ممکن کرد، اما...
'اگه فقط‌کنند ده سال بزرگ‌تر‌تحمل بود، حتماً می‌باختم.'
بعد از اینکه با اعتماد به نفس به او گفتم دندان‌هایش‌بیندازد را به هم فشار دهد و کلی تماشاچی جمع کردم، اگر کتک‌انرژی می‌خوردم، آن‌قدر خجالت می‌کشیدم که دیگر نمی‌توانستم در این خانه زندگی کنم.
این، به‌بیندازد اصطلاح، پیروزی از‌تخته سر استیصال بود.
یک جانور‌بیندازد نمی‌تواند در برابر‌تخته تمدن پیروز شود.
«نانگرانگ؟ یه حوله‌فقط برام بیار. طبیب‌لعنت جانگ رو آوردی؟»
«ا... ارباب جوان... راستش، اون...»
نانگرانگ، برخلاف همیشه،باید مردد بود و‌کنند با احتیاط نزدیک شد.
با دیدن رفتار نامحسوس او، سرم را‌فقط چرخاندم و دیدم که بسیاری از ارشدهای خاندان‌دارویی پشت جایی که نانگرانگ ایستاده بود، جمع شده‌اند.
در میان آن‌ها، پدرم و ارشدها‌لعنت در نزدیکی مردی غریبه ایستاده بودند‌بدن و دست‌هایشان روی قبضه شمشیرهایشان بود.
'این دیگه چیه؟'
با دیدن مردی با چهره‌ای درنده‌خو که انگار هر لحظه ممکن بود به وسط‌انرژی بپرد، و ارشدهایی که برای مسدود کردن راه او به شدت هاله خود را‌افزایش بیرون می‌دادند، سرم که از هیجان داغ شده بود، به سرعت شروع به کار کرد.
'اون بابای بچه‌ست؟'
فکر کنم ممکن است، چون همین الان‌بهش بچه‌اش را جلوی چشمش کتک زدم، اما‌می‌شد او کیست که خود پدرم شخصاً جلو آمده؟
«ارباب جوان،سوزان ا... اول عرقتون‌نفوذ رو پاک کنید.»
«چرا، اون بچه کیه؟»
«ایشون دختر‌بیندازد رهبر فرقه‌درش شیطانی هستن.»
«آه.»
نه.
فرقه شیطانی توی‌باید حیاط پشتی خاندان‌کنند پنگ هبی چیکار می‌کنه؟
«و... و... من تو‌درش راه که می‌اومدم حرفای‌ساعت رهبر جوان خاندان رو شنیدم...»
«شنیدی؟»
«میگن ایشون...سوزان نامزدِ... ارباب‌پوستم جوان هستن...»
«آه.»
پس خانواده همسرم بودند.
اگر از‌کنند قبل می‌دانستم، کمی‌تحمل کمتر کتکش می‌زدم...
به سرعت حوله‌ای را که با‌سونایی آن گونه‌ام را پاک می‌کردم پایین آوردم‌درش و با احتیاط به بچه نزدیک شدم.
بچه را که با چشمانی خالی آب دهانش‌ساعت راه افتاده بود، به آرامی بلند کردم و‌بدن به صورت کثیفش دست کشیدم تا پاکش کنم.
«هی، حالت خوبه؟ دندونی که از دست‌فقط ندادی، نه؟ هوف، دندونای شیری باید به‌انرژی طور طبیعی بیفتن. این‌طوری کشیدنشون دردسر داره.»
من که‌کنند متخصص بهداشت دهان‌تحمل و دندان نیستم.
سپس، بچه که با نگاهی توخالی به دست‌حمام من که چانه‌اش را پاک می‌کرد خیره شده بود،ساعت چشمان درشتش را چرخاند تا به من نگاه کند.
«گرررک!!»
«آآآخ!!»
او پشت‌کنند دستم را‌ساعت محکم گاز گرفت.