چپتر 106: اژدها، ققنوس و ببر (۴)
0چون ریونگهوا با‌هاها چهره‌ای عبوس به میدان‌حالتان مبارزه خیره شده بود.
صدای پچ‌پچ ستاره‌های نوظهور انجمن جنگل سفید‌خود جیانگنان که کنارش نشسته بودند، بدون اینکه‌ممنوع توجهش را جلب کند، از گوشش رد می‌شد.
مبارزات پی‌درپی بین افرادی که نامشان حتی‌نمایش ارزش به خاطر سپردن نداشت، چه رسد‌زحمت به شناختن، یکی پس از دیگری ادامه می‌یافت.
واقعاً چرا این افراد‌زندگی به اصطلاح جناح حق‌بی‌معنی از چنین کارهایی لذت می‌بردند؟
نه کسی کشته‌هاها می‌شد و نه جان‌حالتان کسی در خطر بود.
آن‌ها هنرهای مخفی فرقه خود را‌فرقه بدون محدودیت به نمایش نمی‌گذاشتند و حتی‌کشنده استفاده از حرکات کشنده هم ممنوع بود.
پس اصلاً چرا زحمت مبارزه را به خود می‌دادند؟ این کار هیچ تفاوتی‌اصلاً با دلقک‌های چین باستان نداشت؛ تمرکزشان فقط روی این بود که چقدر می‌توانند خودشان‌خودشان را باشکوه جلوه دهند، بدون اینکه هیچ قصدی برای بهبود مهارت‌های رزمی‌شان داشته باشند.
آیا حرکاتی که فقط‌زندگی به خودنمایی محدود می‌شد‌بی‌معنی را می‌شد هنرهای رزمی نامید؟
مسیر رزمی، تقلایی لحظه‌ای‌نظر بود که مرگ و‌خوب زندگی را رقم می‌زد.
رقت‌انگیز و بی‌معنی بود.
دلتنگ مناظر کوهستان‌های آسمانی بود.
آن فرقه خشن و دوست‌داشتنی که در‌رقت‌انگیز آن حتی شیطان آسمانی جوان هم اگر‌دوست‌داشتنی نمی‌توانست خودش را ثابت کند، کشته می‌شد.
«بانو چون؟»
«بله؟»
«هاها، به نظر‌مخفی حوصله‌تان سر رفته.محدودیت حالتان خوب است؟»
«از آنجا که من فقط دختر یک صنف تجاری هستم،مناظر غرق در تلاش برای درک تکنیک‌های نهایی و عمیقی بودم‌ثابت که توسط جنگجویان صالح فرقه‌های حق به نمایش گذاشته می‌شود.»
«در این صورت، من،نظر هوانگبو، باید آن‌ها را برایتان‌است توضیح دهم! چقدر بی‌فکر بودم!»
تو هنوز هم بی‌فکری.
چون ریونگهوا حرف‌های هوانگبو هیونسوک را‌محدودیت از یک گوش گرفت و از گوش‌اصلاً دیگر در کرد و نگاهش را برگرداند.
به سمت جایگاه مهمانان خاندان‌رقم مورونگ که در یک سمت‌مناظر میدان مبارزه برپا شده بود.
تق.
«اوه؟!»
رزمی‌کاری که جلوی‌مخفی او نشسته بود، با‌نمایش باسن به زمین افتاد.
صندلی‌اش خرد‌لحظه‌ای شده و‌زندگی تکه‌تکه شده بود.
رزمی‌کاران اطراف با صدای‌نظر بلند زیر خنده زدند و‌است مشغول دست انداختن او شدند.
او انرژی‌ای را که ناخودآگاه نشت‌فرقه کرده بود مهار کرد و دوباره‌حرکات به جایگاه مهمانان خاندان مورونگ نگاه کرد.
سرور او داشت از‌فرقه دست آن دختره هرزه و‌استفاده پست، آب‌نبات می‌گرفت و می‌خورد.
آن خوراکی شیرین دشت‌های مرکزی‌رقم چیزی بود که خودش هم‌مناظر از آن بسیار لذت می‌برد.
مخصوصاً بعد از آن گردش کوتاه و زیبا در‌است تیانجین، تا جایی که حتی عاشق حس چسبناک آب‌نباتی شده‌نهایی بود که ذوب می‌شد و از روی دستش سر می‌خورد.
آن دختره نفرت‌انگیز که با پاهای کثیفش روی‌محدودیت خاطرات او پا می‌گذاشت و در حالی که خودش‌می‌دادند را لوس می‌کرد، بدن هرزه‌اش را به او می‌مالید...
باید تکه‌تکه‌اش کنم؟
درست در همان لحظه‌ای که‌رقم دلایل انجام این کار کمی‌مناظر بیشتر از دلایل انجام ندادنش شد.
«آه.»
پنگ هیونهوی ایستاد.
او با خشم و انگار که کلافه‌نمایش شده باشد، دست مورونگ چونگ را پس‌زحمت زد و به سمت میدان مبارزه دوید.
با دیدن این‌مرگ صحنه قند در‌می‌زد دلش آب شد.
بله، سرور‌بله من تسلیم‌نظر زیبایی زنانه نمی‌شود.
اگر بخواهیم منطقی نگاه‌هنرهای کنیم، زیبایی او بسیار‌محدودیت برتر از آن دختره بود.
این چیزی بود که بسیاری‌خود از اعضای فرقه که پیرو‌حرکات او بودند، بر سرش توافق داشتند.
اغراق نبود اگر بگوییم‌زندگی او می‌توانست بزرگ‌ترین زیبایی زیر‌دلتنگ آسمان‌ها در نظر گرفته شود.
بنابراین، اگر پنگ هیونهوی از آن دسته مردهایی بود که با‌دختر زیبایی افسون می‌شوند و هدف بزرگ را فراموش می‌کنند، در همان‌توسط تیانجین به او تکیه می‌کرد و همراهش به کوهستان‌های آسمانی برمی‌گشت...
البته این هم‌آن‌ها به نوبه خودش‌فرقه کمی مایه تأسف است.
آرزو می‌کرد کاش‌مخفی او کمی بیشتر‌محدودیت مجذوب زیبایی می‌شد.
چون ریونگهوا پیشانی‌اش را مالید‌رقم و آهی کشید، سپس دوباره‌مناظر به میدان مبارزه نگاه کرد.
پنگ هیونهوی در حالی‌نظر که جمعیت و حریفش را‌است از نظر می‌گذراند، فریاد زد.
«تنها کسانی که ما به‌مخفی آن‌ها احترام می‌گذاریم، کسانی هستند‌نمی‌گذاشتند که خودشان را ثابت کرده‌اند.»
آه، چقدر راست می‌گوید.
چطور می‌شد به کسانی که نتوانسته‌اند اراده‌شان را از‌دلتنگ طریق هنرهای رزمی خود ثابت کنند، رزمی‌کار گفت؟ حرف‌های‌نمی‌توانست سرور من، مثل همیشه، چیزی جز حقیقت محض نیست.
چطور می‌توانست‌بله چنین مردی‌نظر را نخواهد؟
در حالی که‌آن‌ها داشت به این‌فرقه موضوع فکر می‌کرد.
«اگر من، هوانگبو، قدم پیش می‌گذاشتم، آن‌نمایش اراذل قانون‌شکن حتی به اندازه یک حرکت‌زحمت و نیم هم دوام نمی‌آورد... چه حیف!»
حرف‌های این مگس پر سروصدا که دندان‌های‌رقت‌انگیز زردش را برای او به نمایش گذاشته‌دوست‌داشتنی بود، داشت بیشتر و بیشتر روی اعصابش می‌رفت.
درست زمانی که سرش‌نظر را بالا آورد تا‌خوب دهانش را باز کند.
«دهنت رو ببند، هیونسوک.»
«جونگها؟ داری چی میگی؟»
«خجالت بکش.»
نامگونگ جونگها که تا آن لحظه در سکوت‌خوب مشغول تماشای میدان مبارزه بود، این کلمات را طوری‌درک به زبان آورد که انگار آن‌ها را تف می‌کرد.
هوانگبو هیونسوک با شنیدن این توهین‌فرقه در مقابل زنی که پنهانی به‌حرکات او علاقه داشت، صورتش کاملاً سرخ شد.
«خجالت؟ به خاطر اون اوباش‌خود جناح نامتعارف که جلوی اتحاد‌حرکات دنیای رزمی همچین رفتاری نشون میده؟»
«بله. باید به این‌زندگی فکر کنی که الان‌بی‌معنی به لطف کی زنده‌ای.»
«اون...! مگه‌بله به خاطر رهبر‌حوصله‌تان خاندان مورونگ نبود!»
«هوانگبو هیونسوک. خواهش می‌کنم. بیشتر‌مخفی از این نام درخشان انجمن‌نمی‌گذاشتند جنگل سفید جیانگنان رو لکه‌دار نکن.»
«چطور جرئت می‌کنی...!!»
درست زمانی که هوانگبو هیونسوک مشتش را گره کرد‌دلتنگ و خواست بایستد، شانگ‌گوان ووک لگدی به صندلی‌اش زد‌نمی‌توانست و او را مجبور کرد دوباره بنشیند و غرید:
«نظر منم مثل‌هاها جونگهاست. تو اصلاً شرم‌حالتان و حیا سرت نمیشه؟»
«تو هم همین‌طور!»
«لعنتی. تازه، اگه‌مخفی تو هم جای اون‌نمایش بودی چی عوض می‌شد؟»
«چی؟»
چشمان هوانگبو‌بله هیونسوک به سمت‌حوصله‌تان میدان مبارزه چرخید.
در همان مدت کوتاهی‌هنرهای که آن‌ها مشغول صحبت بودند،نمایش مبارزه به پایان رسیده بود.
پنگ هیونهوی داشت خون روی‌خود محافظ ساعدش را می‌تکاند و‌حرکات تیغه‌اش را در غلاف می‌گذاشت.
در مقابل او، جانگ سوکوول از فرقه دریاچه‌بی‌معنی بزرگ، که تا همین چند لحظه پیش صاف‌جوان ایستاده بود، مچاله شده روی زمین افتاده بود.
همان‌طور که گفته بود، پنگ هیونهوی‌رفته حتی یک قدم هم از زیر‌صنف پرچم خاندان پنگ تکان نخورده بود.
او با چهره‌ای بی‌تفاوت‌هنرهای در همان حالتی که‌محدودیت شروع کرده بود، ایستاده بود.
«چطور... چطور‌هنرهای این‌قدر زود‌فرقه تموم شد...؟»
«دقیقاً همون لحظه‌ای که خواستی بلند شی تموم شد، احمق. یک حرکت و‌خشن نیم، آره؟ حالا که اون مرد حداقل به قلمرو استاد اعظم رسیده، بازم می‌تونی‌حالتان این حرفو بزنی؟ اصلاً حواست هست که اون حداقل پنج سال از ما کوچیک‌تره؟»
«...»
هوانگبو هیونسوک دندان‌هایش را‌هنرهای به هم سایید و‌محدودیت به اطراف نگاه کرد.
رزمی‌کاران انجمن جنگل‌مخفی سفید جیانگنان با ترحم‌نمایش به او نگاه می‌کردند.
چون ریونگهوا، که او این‌قدر مشتاقانه سعی در‌بی‌معنی جلب توجهش داشت، حتی نگاهش هم نمی‌کرد و‌جوان نگاه پرحرارتش فقط روی پنگ هیونهوی قفل شده بود.
هوانگبو هیونسوک که تحقیر شده بود، پایش‌حالتان را محکم به زمین کوبید طوری که‌هستم زمین لرزید و جایگاه مهمانان را ترک کرد.
حتی در میان چنین‌هنرهای هیاهویی، جایگاه مهمانان در‌محدودیت سکوت فرو رفته بود.
جانگ سوکوول شاگرد مستقیم رهبر‌خود فرقه دریاچه بزرگ و یکی از‌کشنده مشهورترین ستاره‌های نوظهور در ژجیانگ بود.
رسیدن به سطح یک رزمی‌کار درجه یک در سن‌دلتنگ او، نویدبخش آینده‌ای روشن بود و او رزمی‌کاری بود‌نمی‌توانست که شهرت خوبی به خاطر درستکاری‌اش به دست آورده بود.
چنین شخصی سقوط کرده‌نظر بود، بدون اینکه بتواند حتی‌است یک فرم را تحمل کند.
همچنین کاملاً مشخص‌آن‌ها بود که حریفش خودش‌خود را کنترل کرده است.
کسانی که حتی نمی‌توانستند این موضوع را تشخیص دهند، چاره‌ای‌حرکات جز این نداشتند که دهانشان را بسته نگه دارند و از‌باستان رزمی‌کارانی که متوجه قضیه شده و ساکت شده بودند، پیروی کنند.
نامگونگ جونگها با چشمانی‌زندگی سنگین به پنگ هیونهوی‌بی‌معنی نگاه کرد و آهی کشید.
«من نگران تعادل بین‌نظر جناح‌های صالح و نامتعارف‌خوب در نسل خودمون هستم.»
انجمن جنگل سفید جیانگنان سازمانی‌مخفی بود که در واکنش به ظهور‌استفاده اتحاد اژدهای شمالی تأسیس شده بود.
این انجمن توسط رزمی‌کاران صالح جیانگنان در ژیلی جنوبی‌استفاده تشکیل شده بود؛ منطقه‌ای که با هبی در ژیلی‌تفاوتی شمالی هم‌مرز بود و منافع مشترکی در کانال بزرگ داشت.
بنابراین، اگر رزمی‌کاری از نسل آن‌ها در‌رقت‌انگیز اتحاد اژدهای شمالی تا این حد بی‌رقیب‌دوست‌داشتنی بود، نمی‌توانستند اضطراب خود را پنهان کنند.
با حرف‌های نامگونگ جونگها، جمعیت طوری‌رفته نفسشان را بیرون دادند که انگار‌صنف در غم و اندوه غرق شده بودند.
چنین رزمی‌کاری‌خطر حتی رهبر جوان‌مخفی خاندان هم نبود.
روش جانشینی خاندان پنگ هبی به‌طور استثنایی منحصربه‌فرد بود، به‌حرکات همین دلیل رهبر جوان خاندان هم‌تراز با رهبر خاندان در‌چین دیگر خانواده‌های رزمی در نظر گرفته می‌شد، اما با این حال...
او رزمی‌کاری بود که تا همین اواخر‌رقت‌انگیز حتی در رقابت جانشینی خاندان پنگ هم‌دوست‌داشتنی نامی برای خود دست و پا نکرده بود.
تا جایی که بیشتر‌نظر برازنده‌اش بود او را‌خوب نوجوان بنامند تا یک جوان.
چنین پسری در کمتر از یک‌فرقه سال پس از ورودش به دنیای‌حرکات رزمی، در چنین جایگاهی ایستاده بود.
از بریدن سر رهبر خاندان‌خود یانگ نیزه الهی و لرزاندن دنیای‌کشنده رزمی شانشی گرفته تا همین لحظه.
اصطلاح ستاره نوظهور به‌زندگی معنای برجسته‌ترین فرد در‌بی‌معنی میان نسل‌های بعدی است.
از این منظر، تمام کسانی که در اینجا‌خوب جمع شده بودند تا نام‌های اژدها و ققنوس‌تلاش را یدک بکشند، باید ستاره‌های نوظهور نامیده می‌شدند.
پس او را چه باید می‌نامیدند؟ در میان‌محدودیت نسل بعدی، او آن‌قدر متمایز بود که می‌شد‌زحمت او را درنایی در میان گله ماکیان نامید.
«ژوگه یونگ.»
«...»
نامگونگ جونگها سرش را به سمت مرد جوانی چرخاند‌است که به نظر می‌رسید حتی فرصتی برای پنهان کردن‌تکنیک‌های احساسات خشم، شرم، نفرت و حسادت خود پیدا نکرده بود.
به سمت دوست هم‌فکرش.
این رزمی‌کار، دوست سالیان درازش، تمام‌محدودیت نشانه‌های رفتار ملایمی را که معمولاً از‌اصلاً خود نشان می‌داد از دست داده بود.
نامگونگ جونگها‌لحظه‌ای به شانه‌اش‌زندگی زد و گفت:
«از ناامیدی فعلی‌ات شرمگین نباش. اگر می‌دانیم که چنین مردی در‌دختر آینده به یک شیطان بزرگ تبدیل خواهد شد، فقط کافی است‌توسط تا زمانی که استخوان‌هایمان پودر شود، خود را وقف تمرین کنیم.»
«...ممنونم.»
حتی با وجود اینکه این حرف را زد، چشمانش همچنان‌حرکات روی پنگ هیونهوی قفل مانده بود، بنابراین نامگونگ جونگها ناگهان حس‌باستان عجیبی پیدا کرد و سرش را به سمت میدان مبارزه چرخاند.
روی میدان، پنگ هیونهوی‌زندگی هنوز همان‌جا ایستاده بود‌بی‌معنی و به آن‌ها نگاه می‌کرد.
با وجود اینکه رسم بر این‌رفته بود که پایین برود، استراحت کند‌صنف و وقتی دوباره نوبتش شد برگردد.
وقتی بالاخره نگاهشان با‌هنرهای هم تلاقی کرد، پنگ هیونهوی‌نمایش لبخندی زد و فریاد کشید:
«بیا پایین، ژوگه یونگ.»
او ضربه‌ای به‌مرگ پرچم خاندان پنگ‌می‌زد زد و گفت:
«گفتم که امروز از زیر پرچم نام‌حالتان خاندانم تکان نمی‌خورم. بیا پایین و سعی‌هستم کن من رو به بیرون هل بدی.»
خنده‌ای از‌خطر لبان نامگونگ‌هنرهای جونگها فرار کرد.
او ناخودآگاه دسته شمشیرش را‌خود فشرد و مجبور شد جلوی‌حرکات خودش را بگیرد تا بلند نشود.
این همان روحیه‌ای بود که‌رقم فقط در یک رزمی‌کار در‌مناظر آن سن و سال دیده می‌شد.
با شنیدن چنین تحریکی، حتی‌حوصله‌تان با اینکه می‌دانست شکست می‌خورد، دلش‌دختر می‌خواست شمشیرها را به هم بکوبد.
به نظر می‌رسید افراد‌هنرهای دیگری هم در این‌محدودیت مکان چنین حسی داشتند.
هیاهویی از جایگاه مهمانان که‌خود رزمی‌کاران دنیای رزمی شاآنشی در آن‌کشنده جمع شده بودند، به پا شد.
راهب جوانی از ته دل خندید و خواست بلند شود،مناظر اما تنها پس از اینکه دوشیزه شمشیر نیلوفر سرخ از‌ثابت فرقه کوه هوا پس‌گردنی محکمی به او زد، دوباره نشست.
و اما‌بله در مورد‌نظر ژوگه یونگ.
«بسیار خب. می‌آیم.»
او در حالی که نگاه‌های منتظر تمام جمعیت‌نمی‌گذاشتند را به خود جلب کرده بود، طوری به‌کار روی میدان مبارزه پرید که گویی پرواز می‌کرد.
«ژوگه یونگ.بله خاندان ژوگه داره‌حوصله‌تان چه نقشه‌ای می‌کشه؟»
«...این چه مزخرفاتیه.»
این بچه‌هنرهای داره صاف تو‌خود چشمام دروغ میگه.
«برادر بزرگترت همین الانش همه‌چیز رو می‌دونه، پس بیا‌دلتنگ کار رو راحت کنیم. واقعاً نیازی هست خون و‌نمی‌توانست خون‌ریزی راه بیفته؟ به هر حال که قراره شکست بخورین.»
«هیچ‌چیز این‌چنینی در کار—»
ژوگه یونگ نفس‌آن‌ها عمیقی کشید، سپس گارد‌خود مبارزه گرفت و گفت:
«و حتی اگه بود‌فرقه هم، چه دلیلی داره‌نمی‌گذاشتند که به تو بگم؟»
«درسته، همینه. باید همین‌طور باشی.»
پس دیگه‌بله حرفی برای‌نظر گفتن ندارم.
اگه فقط یه کم‌هنرهای کتکش بزنم، هر کاری‌محدودیت که بخوام رو انجام میده.
در این شرایط، تقریباً هیچ‌خود نقشه عملی‌ای وجود نداره که این‌کشنده یارو بتونه در حال کشیدنش باشه.
حداقل در‌لحظه‌ای محدوده تصورات من‌رقم که این‌طور نیست.
مگر اینکه از سم استفاده کنه، وگرنه باید‌خوب به جادوگری تکیه کنه، که اونم یعنی چیزی‌تلاش از فرقه دروازه ارواح یا هنرهای خاندان ژوگه.
اما این ژانر با کار‌مخفی من فرق داره، بنابراین از همون‌استفاده اول هم آماده شدن براش غیرممکنه.
علاوه بر این، بیشتر‌فرقه اون هنرها نمی‌تونن در مبارزه‌استفاده رودررو حریف یه رزمی‌کار بشن.
اگه می‌تونستن، فرقه دروازه‌زندگی ارواح الان فرقه شماره‌بی‌معنی یک مسیر تاریک بود.
بیشتر این هنرها روی کسی که از قلمرو استاد اعظم عبور‌دختر کرده باشه جواب نمیدن و هر هنری هم که بتونه به‌توسط یه استاد اعظم آسیب بزنه، یه جوری خودش رو نشون میده.
درست همان‌طور که یک رزمی‌کار‌مخفی در قلمرو استاد اعظم نمی‌تواند‌نمی‌گذاشتند موج انرژی خود را پنهان کند.
بوم، بوم، بوم.
دست چپم را بالا آوردم‌رقم و نقاط کانال انرژی بالای‌مناظر دانتیان میانی‌ام را فشار دادم.
هم‌زمان، دردی وحشتناک و‌نظر حس سوزانِ قدرت مطلق در‌است تمام بدنم به جریان افتاد.
قدرت انرژی شمشیرم در‌هنرهای نقاط کانال انرژی تمام‌محدودیت اجزای بدنم موج زد.
صاعقه از‌هنرهای میان منافذ‌فرقه پوستم زبانه کشید.
حس خزیدن جریان‌مرگ رعد روی پوستم‌می‌زد کاملاً واضح بود.
چند رشته از آن به بیرون‌رفته جهید، گویی نقطه‌ای که ژوگه یونگ‌صنف در آن ایستاده بود را می‌لیسید.
هر چیزی که آماده کرده‌مخفی باشد، می‌توانم با یک ضربه‌نمی‌گذاشتند تمام‌عیار و همه‌جانبه کارش را بسازم.
مگر نمی‌گویند شیر حتی‌فرقه برای شکار خرگوش هم‌نمی‌گذاشتند از تمام توانش استفاده می‌کند؟
ببر هم برای گرفتن‌زندگی یک روباه تمام تلاشش‌بی‌معنی را به کار می‌گیرد.
«دندونات رو‌بله به هم‌نظر فشار بده.»
بالاخره اینجا دورانی‌آن‌ها است که ایمپلنت‌فرقه دندان وجود ندارد.
مستقیم به سمتش یورش بردم.
مورونگ سوجونگ در حالی که‌حوصله‌تان یک دستش را روی کمانش‌آنجا گذاشته بود، مبارزه را تماشا می‌کرد.
تیراندازی با کمان،آن‌ها ذاتاً یک هنر رزمی‌خود مبتنی بر چشم بود.
او چشمانی داشت که می‌توانست‌خود حرکات حریفش را طوری موشکافی کند‌کشنده که گویی تمام وجودشان را می‌بیند.
چیزهایی وجود داشت که تنها زمانی ممکن می‌شد‌بی‌معنی که یک استادِ مسلط به سیستم هنرهای رزمی‌جوان متمرکز بر تکنیک‌های چشمی، به قلمرو آفرینش می‌رسید.
در چشمان مورونگ سوجونگ، تنها با دیدن‌حالتان بخش گذرایی از حرکت حریف، پیامدها و‌هستم مسیرهای بعدی حرکات او به وضوح نمایان می‌شد.
توانایی «خواندن» حرکات حریف از پیش و پیش‌بینی اقداماتشان تا سه‌استفاده حرکت جلوتر برای ضربه زدن؛ دقیقاً به همین دلیل بود که‌چین تیراندازی خاندان مورونگ یکی از برترین‌ها در دنیای رزمی محسوب می‌شد.
در نگاه او،مخفی مسیر این مبارزه‌محدودیت کاملاً روشن بود.
نحوه درگیری پنگ هیونهوی و ژوگه یونگ،رقت‌انگیز حرکاتی که رد و بدل می‌کردند و‌دوست‌داشتنی در ادامه رد و بدل خواهند کرد.
و حتی نتیجه این مبارزه.
شکافتن یک لحظه به‌هنرهای صد قسمت، رسیدن به‌محدودیت ظریف‌ترین برش از زمان.
سریع‌ترین ضربه‌ای‌هنرهای که دانتیان پایینی‌خود می‌توانست اجازه دهد.
کوااااانگ!!
نه تنها برای مردم عادی، بلکه حتی برای رزمی‌کارانی که در‌دختر تکنیک‌های چشمی آموزش دیده بودند، در آن بازه زمانی که ثبت‌توسط کاملش با چشم دشوار بود، تیغه رقصید و محافظ ساعد ضربه زد.
بادبزن آهنی ژوگه یونگ‌هنرهای آن را به عقب‌محدودیت می‌راند و پراکنده می‌کرد.
«هیچی نیست.»
ژوگه یونگ بدون‌مرگ هیچ آمادگی خاصی‌می‌زد جلو آمده بود.
او برای یک رزمی‌کار درجه یک به‌طرز شگفت‌آوری خوب‌است می‌جنگید، اما اغراق نبود اگر می‌گفتیم پنگ هیونهوی در‌تکنیک‌های حال حاضر خودش را با سطح حریفش تطبیق داده است.
وقتی برای اولین بار‌هنرهای پنگ هیونهوی را دیده‌محدودیت بود، چیزی حس کرده بود.
آن زمان، در میان شکاف‌های عمارت‌محدودیت شرابِ ویران‌شده، روند یک نبرد خونین‌ممنوع که برای لحظه‌ای کوتاه درخشیده بود.
از همان لحظه، او‌زندگی دیگر از قلمرو یک‌بی‌معنی ستاره نوظهور فراتر رفته بود.
نگرش او به مبارزه، هوشمندی‌اش در استفاده‌حالتان از هنرهای رزمی، و حتی بدنش که‌هستم در ذهن، روح و جسم صیقل یافته بود.
او چنان کامل بود که حتی‌فرقه اگر با رزمی‌کاران نسل گذشته هم‌حرکات مبارزه می‌کرد، به عقب رانده نمی‌شد.
بنابراین، اگر پنگ هیونهوی می‌خواست،خود می‌توانست ژوگه یونگ را در یک‌کشنده چشم به هم زدن شکست دهد.
فقط این نبود که او طبیعتاً پیروز می‌شد چون به قلمرو‌کوهستان‌های استاد اعظم رسیده بود؛ حتی اگر نرسیده بود هم، تفاوت آن‌قدر‌بله چشمگیر بود که اصلاً نمی‌شد تصویری از شکست او رسم کرد.
در حال حاضر، پنگ‌نظر هیونهوی عمداً داشت ژوگه‌خوب یونگ را تحریک می‌کرد.
از ضربه نهایی اجتناب می‌کرد، به او‌خود زمان می‌داد و تک‌تک تکنیک‌ها و مهارت‌های‌ممنوع ژوگه یونگ را با چشمانش بررسی می‌کرد.
انگار می‌گفت: «اگر‌مخفی ابزار مناسبی داری،محدودیت همین الان رو کن.»
با غروری متکبرانه که گویی اعلام می‌کرد‌رقت‌انگیز تنها پس از در هم شکستن رودرروی‌دوست‌داشتنی آن ابزار، اجازه شکست حریف را صادر می‌کند.
با چشمانی که با وجود فاصله‌رفته واضح قدرت، تمام انرژی‌اش را بیرون می‌ریخت‌تجاری و اجازه حتی ذره‌ای بی‌احتیاطی را نمی‌داد.
نگاه مورونگ سوجونگ‌آن‌ها به‌سرعت به سمت‌فرقه رهبر اتحاد چرخید.
رهبر اتحاد دنیای رزمی نیز با چهره‌ای عبوس به‌استفاده آن‌ها نگاه می‌کرد و دستش را روی قبضه شمشیرش‌تفاوتی گذاشته بود تا در صورت لزوم فوراً مداخله کند.
زیر نگاه دو استاد اعظم‌رقم متعالی، محافظ ساعد سرانجام به‌مناظر سینه ژوگه یونگ کوبیده شد.
«این دیگه چیه.»
این یارو‌هنرهای فقط تا‌فرقه آخرش کتک خورد.
یعنی خاندان ژوگه واقعاً‌زندگی می‌خواد تنها شانسش برای کشتن‌دلتنگ من رو این‌طوری هدر بده؟
ژوگه یونگ با ضعف،نظر مقداری خون سرفه کرد‌خوب و روی زانو افتاد.
به او نگاه‌آن‌ها کردم و یک‌فرقه قدم به عقب برداشتم.
در حالی که‌مخفی زیر پرچم خاندان برمی‌گشتم،نمایش چشمانم را ریز کردم.
اطلاعات برای‌لحظه‌ای قضاوت کردن‌زندگی خیلی کمه.
من حتی به این موضوع‌حوصله‌تان شک نکرده بودم چون ادعای مورونگ‌دختر سوجونگ با استدلال‌های خودم همخوانی داشت.
تنها روشی که خاندان ژوگه در حال‌خود حاضر می‌توانست آماده کند، کشتن من در‌ممنوع یک «حادثه غیرمنتظره» روی سکوی مبارزه بود.
و این کار باید‌فرقه قبل از پایان مجمع‌نمی‌گذاشتند اژدها و ققنوس انجام می‌شد.
«صبر کن.»
اگه تله‌ای که خاندان ژوگه‌حوصله‌تان برای کشتن من آماده کرده،آنجا اصلاً ژوگه یونگ نباشه چی؟
بیایید روند و «چرا»هنرهای رو پاک کنیم و‌محدودیت فقط به نتیجه نگاه کنیم.
اونا باید من رو بکشن.
اما آیا این‌مرگ وسیله حتماً باید‌می‌زد ژوگه یونگ باشه؟
«چیزی که ما استنباط‌نظر کردیم رو، طبیعتاً حریف‌خوب هم می‌تونه استنباط کنه.»
با فرض اینکه اطلاعات کافی ارائه شده‌خود باشه، استراتژی‌هایی که ما به اشتراک می‌ذاریم‌ممنوع هیچ فرقی با حرکات بازی گو نداره.
اگر ابزارهای هر دو طرف مشخص باشه و‌نمی‌گذاشتند حریف به اندازه کافی مهارت داشته باشه که‌کار اشتباه نکنه، استنتاج حرکت بعدیِ حریف کار سختی نیست.
با این فرض، یعنی‌زندگی حریف هم می‌تونه استدلال‌های ما‌دلتنگ رو از پیش حدس بزنه.
اونا می‌دونن‌بله که ما به‌حوصله‌تان خاندان ژوگه مشکوکیم.
اونا می‌دونن که من و مورونگ سوجونگ به خاندان‌نمایش ژوگه مشکوکیم، و رهبر اتحاد دنیای رزمی و رهبر‌کار خاندان مورونگ دارن روی سکوی مبارزه از من محافظت می‌کنن.
پس بیایید روند‌مخفی رو از آخر‌محدودیت به اول استنتاج کنیم.
«اگه ابزارشون‌لحظه‌ای این یارو،زندگی ژوگه یونگ نباشه.»
به محض اینکه این فکر از‌رفته ذهنم گذشت، یقه ژوگه یونگ را‌صنف گرفتم و او را بالا کشیدم.
«کهوک...! کاه!»
«اون‌قدرها هم محکم‌مخفی نزدمت، پس خودت‌محدودیت رو جمع کن.»
«بس کن... بس‌مرگ کن... دست از... توهین‌رقت‌انگیز کردن به من بردار...!»
«اول جواب منو بده.»
«داری در مورد چی حرف می‌زنی! دیگه چی از جونم می‌خوای!استفاده مگه چیزی هم مونده که ازم بگیری...؟ تو جلوی چشمای خودم نامزدم‌باستان رو تو بغلت گرفتی و جلوی اون منو زیر پا له کردی!»
کی گفته من بغلش کردم؟
خب، آره بغلش کردم.
ولی جلوی تو که نبود.
چرا یه‌خطر جوری حرف می‌زنی‌مخفی انگار خودت دیدی؟
مردم ممکنه دچار سوءتفاهم بشن.
«پرسیدم خاندان ژوگه داره‌زندگی چه نقشه‌ای می‌کشه. می‌دونم خاندانت‌دلتنگ می‌خوان منو بکشن. حرف بزن.»
«سرفه...! این چه مزخرفاتیه...!»
«چی؟»
ژوگه یونگ با چشمانی‌فرقه پر از نفرت به من‌استفاده خیره شد و فریاد زد.
«من عضو اتحاد حق دنیای رزمی‌ام! فکر می‌کنی خودم رو تا‌کوهستان‌های سطح این حقه‌بازی‌ها پایین میارم؟ فقط به خاطر اینکه تو... شماها‌بله این‌طوری زندگی می‌کنید، نباید فکر کنی که ما هم مثل شماییم!»
«نه.»
مستقیم به‌خطر چشمان ژوگه‌هنرهای یونگ نگاه کردم.
من متخصص تحلیل روان‌شناختی نبودم،خود اما قدرت قضاوت کردنم در‌حرکات مورد آدم‌ها هم کاملاً کور نبود.
او صادق بود.
حتی با وجود نفرت و حسادت نسبت به من،است این یارو فقط برای این پایین آمده بود تا‌تکنیک‌های جلوی مورونگ چونگ ظاهر باوقاری از خودش نشان دهد.
حتی با‌خطر اینکه می‌دانست از‌مخفی من شکست می‌خورد.
حتی با وجود پیش‌بینی اینکه جلوی‌محدودیت این جمعیت عظیم تا حد مرگ کتک‌اصلاً می‌خورد و شکستی شرم‌آور را متحمل می‌شود.
او فقط به این خاطر‌رقم پایین آمده بود که نمی‌خواست‌مناظر در حال فرار دیده شود.
«لعنتی.»
بدن ژوگه‌خطر یونگ را‌هنرهای آرام پایین آوردم.
وقتی به او مشکوک بودم چاره‌ای نداشتم، اما با‌استفاده نگاهی به کاری که واقعاً انجام داده بودم، فهمیدم برای‌دلقک‌های اینکه بفهمم چه چیزی را پنهان کرده، داشتم «مدارا می‌کردم».
به عبارت دیگر، برای رزمی‌کارانی که‌می‌زد متوجه این روند می‌شدند، به نظر می‌رسید‌خشن که دارم او را به بازی می‌گیرم.
این چقدر‌بله باید براش‌نظر تحقیرآمیز بوده باشه؟
«متأسفم.»
این از صمیم قلب بود.
کمک کردم‌لحظه‌ای ژوگه یونگ‌زندگی روی پاهایش بایستد.
ژوگه یونگ مدتی نفس‌نفس زد و‌رفته در نهایت خونی که در دهانش‌صنف جمع شده بود را تف کرد.
سپس، در حالی که‌هنرهای پشتش به من بود،محدودیت یک انتقال صدا برایم فرستاد.
[من نمی‌دانم چه کسی است.]
صدای ژوگه‌لحظه‌ای یونگ از شرمی‌رقم غیرقابل تحمل می‌لرزید.
[اما اون‌بله سجونگ باید‌نظر همین اطراف باشد.]
«صبر کن، چی؟»
[من با چنین افرادی دست به یکی نمی‌کنم. به نظر‌حرکات می‌رسد یکی از ارشدهای خاندانم با او همدست شده است،چین اما حداقل من کاری نمی‌کنم که باعث شرمساری خودم بشود!]
ژوگه یونگ این را‌زندگی فریاد زد و سکوی‌بی‌معنی مبارزه را ترک کرد.
دو روز پیش.
ژوگه یونگ به ارباب مشت‌خود تک‌ستاره، اون سجونگ، که به اقامتگاهش‌کشنده آمده بود نگاه کرد و گفت:
«به نظر می‌رسد در مورد‌رقم شما اشتباه می‌کردم، قهرمان بزرگ‌مناظر اون. چطور این‌قدر سقوط کرده‌اید؟»
«چی گفتی؟»
«ما از جناح حق هستیم. ما اعضای اتحاد حق دنیای رزمی هستیم و تمام‌ممنوع زندگی‌مان را با تحسین مردم عادی گذرانده‌ایم و به عنوان یکی از پنج خاندان‌می‌توانند بزرگ زیر آسمان شناخته می‌شویم. ما باید، حداقل، با آن‌ها متفاوت باشیم. باید باشیم.»
ژوگه یونگ بطری شرابی‌فرقه را که اون سجونگ‌نمی‌گذاشتند تعارف کرده بود پس زد.
«من می‌دانم پادشاه مشت چه می‌خواهد. من قصد ندارم خودم از اقدامات ناشایست شما انتقاد کنم. در‌اگر وضعیتی که صعود و سقوط خاندان در گرو آن است، اندوه رهبر خاندان چقدر باید بزرگ بوده باشد؟غرق با این حال، حتی در این شرایط هم، خط قرمزی وجود دارد که نباید از آن عبور کنیم.»
«الان داری‌بله سعی می‌کنی به‌حوصله‌تان من درس بدی؟»
«چطور جرأت کنم دانش سطحی‌ام را به ارباب مشت‌نمایش نشان دهم؟ با این حال، لطفاً درک کنید. ارباب‌کار مشت، شما در حال حاضر در مسیری ممنوعه قدم گذاشته‌اید.»
«من هم در‌مخفی مورد یک نفر‌محدودیت خیلی اشتباه کردم.»
اون سجونگ با‌مرگ چهره‌ای درهم‌رفته بطری شراب‌رقت‌انگیز را گرفت و نوشید.
«هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم این‌قدر بی‌جربزه باشی، مردی که می‌تونه‌است با دیدن زنش تو بغل یه مرد دیگه که‌تکنیک‌های دارن با هم خوش می‌گذرونن، راحت بخنده و بگذره.»
«لغو نامزدی من با بانو مورونگ بیش از ده سال پیش‌استفاده اتفاق افتاد. الان آرزوی خوشبختی برای او یک چیز است، اما‌چین چطور می‌توانم ادعای حقی را داشته باشم که متعلق به من نیست؟»
«ترسوی بزدل. این حرفا رو‌خود در حالی می‌زنی که می‌دونی ارشدهات‌کشنده هم تو این قضیه دست دارن؟»
«حتی اگر خود مارکیز‌زندگی وو هم می‌آمد و دستور‌دلتنگ می‌داد، از آن پیروی نمی‌کردم.»
ژوگه یونگ از جایش‌نظر بلند شد و درِ‌خوب اقامتگاهش را باز کرد.
او در برابر‌آن‌ها اون سجونگ سر‌فرقه خم کرد و گفت:
«اما اگر مارکیز وو حالا خاندان ما را می‌دید، فکر نمی‌کنم چنین دستوری می‌داد.زحمت چطور می‌توانم نامی درخشان در تاریخ را با دستان خودم لکه‌دار کنم؟ حتی اگر خاندان‌جلوه نالایق من شهرت جدمان را لکه‌دار کنند، حداقل من قصد انجام چنین کاری را ندارم.»
«...فکر می‌کنی نمی‌تونم بکشمت؟»
«البته که می‌توانید. اگر‌نظر ارباب مشت اراده کند، چطور‌است می‌توانم برای جانم التماس کنم؟»
اون سجونگ استادی بود‌هنرهای که به قلمرو استاد‌محدودیت اعظم متعالی رسیده بود.
او مردی بود که دانتیان بالایی‌محدودیت را به چالش می‌کشید و سنش‌ممنوع به اوج دوران یک رزمی‌کار نزدیک بود.
اگر چنین مردی‌مرگ اراده می‌کرد، ژوگه‌می‌زد یونگ قطعاً زنده نمی‌ماند.
با این حال.
«اما چطور یک‌آن‌ها رزمی‌کار می‌تواند صرفاً برای‌خود زنده ماندن زندگی کند؟»
«حرومزاده...!!»
اون سجونگ بدون‌مرگ هیچ حرف دیگری‌می‌زد آنجا را ترک کرد.
تنها پس از رفتن او‌حوصله‌تان بود که زانوهای ژوگه یونگ‌آنجا خم شد و روی زمین افتاد.
عرق سردی پشتش را‌هنرهای خیس کرده بود و حس‌نمایش ناخوشایندی به جا گذاشته بود.
ژوگه یونگ‌هنرهای احساس پشیمانی‌فرقه و ناامیدی می‌کرد.
اگر از خواسته اون سجونگ‌رقم پیروی کرده بود، قطعاً می‌توانست‌مناظر آن عوضی، پنگ هیونهوی را بکشد.
اما در عین حال.
از خودش منزجر بود که‌مخفی چرا بابت رد کردن پیشنهاد‌نمی‌گذاشتند اون سجونگ احساس پشیمانی می‌کند.
«فقط سر تعظیم فرود‌فرقه بیار و تا پای جان‌استفاده تمام توانت را فدا کن.»
او مرامنامه قدیمی خاندان‌زندگی را به یاد آورد‌بی‌معنی و چشمانش را محکم بست.
آه، جدی میگم.
«هیچ‌وقت تا این‌مخفی حد احساس عذاب‌محدودیت وجدان نکرده بودم.»
چرا مجبوری آدمِ خوبه‌زندگی باشی؟ دست از خراب‌بی‌معنی کردن انتظارات من بردار.
این کار‌بله وضعیت رو برام‌حوصله‌تان خیلی معذب‌کننده می‌کنه.
تماشای پشتِ او در حالی که بعد از کتک‌نمایش خوردن جلوی زنی که دوستش دارد و دریافت نگاه‌های‌کار ترحم‌آمیز و تمسخرآمیز افراد بی‌شمار، این‌طور استوار دور می‌شود.
«چطور... چطور باید معذرت‌خواهی کنم.»
من تبدیل شدم‌مرگ به یه آدم حرومزاده‌رقت‌انگیز که نامزدش رو دزدیده...
نه، واقعاً، این... خیلی بی‌انصافیه...