چپتر 31: عمارت ماه کوهستان (۲)
0یک روز از زندگی یک‌شدت مامور سیاه ده‌ساله در دنیای‌می‌شن رزمی به این شکل می‌گذشت.
«ارباب جوان.خاص ارباب جوان؟خاندان لطفاً بیدار شید!»
«خواهش می‌کنم، نانگرانگ، خواهش می‌کنم بگو‌هبی اون خورشید نیست. لطفاً... اون فقط‌چشمان یه ماه خیلی روشنه، مگه نه؟»
«متأسفانه خورشیده، ارباب جوان.»
«آااااه! نه!!»
هر روز صبح، در‌خاندان حالی که خورشید را لعنت‌باشد می‌کردم از خواب بیدار می‌شدم.
«گوشت! برام گوشت بیار!»
پس از تأمین هرچه بیشتر مواد مغذی و پروتئین‌های‌منفجر ضروری که در قرص‌های جیره خشک پیدا نمی‌شد، پاهای‌هبی سنگینم را به زور به سمت عمارت ماه کوهستان می‌کشیدم.
وقتی آن‌قدر زود در صبح در را‌الان باز می‌کردم، پنگ ایکچون با چهره‌ای بی‌حوصله‌تکنیک‌های آنجا بود و با چانه‌اش اشاره می‌کرد.
با دنبال کردن اشاره‌اش‌خاندان می‌نشستم و یک کتاب‌داشته قطور جلوی رویم انداخته می‌شد.
«بسیار خب، امروز باید‌رزمی‌کاری لیست اعضای اتحاد رعد‌تماس آسمانی رو حفظ کنی.»
«واو، این چه حجم‌فکر وحشتناکیه؟ چطور باید همه‌روده‌هام اینا رو حفظ کنم؟»
«تو تو پیدا کردن راه‌های میان‌بر استعداد داری، پس‌منفجر وضع بهتره. وقتی اینا رو به ارشدهات درس می‌دادم،هبی فکر می‌کردم از شدت کلافگی الان روده‌هام منفجر می‌شن.»
باید نام، القاب، ویژگی‌ها و تکنیک‌های خاص‌تماس هر رزمی‌کاری را که خاندان پنگ هبی ممکن‌تصادفاً بود با او تماس داشته باشد، حفظ می‌کردم.
باید ویژگی‌هایشان را با چشمان بسته هم‌ممکن می‌دانستم تا اگر تصادفاً در خیابان به‌می‌دانستم آن‌ها برخوردم، بتوانم واکنش مناسب نشان دهم.
خودتان که‌درس می‌دانید اوضاع‌فکر چطور است.
-خدای من! این کواک‌فکر بو، درخشش سریع تک‌سایه از‌منفجر عمارت ده هزار شمشیر نیست!؟
-یا خدا، چرا کواک بو، درخشش سریع‌تماس تک‌سایه، دوست دوران کودکی پسر پنجمِ سومین‌اگر برادر قسم‌خورده‌ی ارباب عمارت ده هزار شمشیر اینجاست!؟
دقیقاً.
این آدم‌ها که دیوانه ارتباطات بودند، فرهنگ عجیبی‌روده‌هام داشتند که در آن به جای سلام و احوال‌پرسی،خاندان وانمود می‌کردند شجره‌نامه فرقه‌های دیگر را از حفظ هستند.
بهترین راه برای درک این موضوع، این است‌روده‌هام که آن را به عنوان بسته الحاقیِ قرون‌رزمی‌کاری وسطاییِ چینیِ «هی، فلانی رو می‌شناسی؟» در نظر بگیرید.
فقط حفظ کردن یکی دو نفر از‌تماس هر یک از فرقه‌های اصلی جناح حق‌اگر و نامتعارف، از صد نام تجاوز می‌کرد.
در میان آن‌ها، چند نفر‌خاندان دور از خانه مرده بودند‌باشد و چند نفر مفقودالاثر شده بودند؟
اما عمارت ماه کوهستانِ ما مرا مجبور می‌کرد تا تک‌تک‌می‌شن افراد از «تمام» فرقه‌های منطقه هبی را که «احتمال» داشت‌تماس با یک رزمی‌کار از خاندان پنگ در تماس باشند، حفظ کنم.
محض اطلاع، اولین کاری‌فکر که کردم حفظ کردن‌روده‌هام لیست اعضای خاندان خودمان بود.
با حفظ کردن نام تمام افراد‌ممکن متعلق به دوازده بخش، شامل شش عمارت‌می‌دانستم بیرونی و شش عمارت درونی شروع شد.
وقتی صبحِ سردردآور تمام‌رزمی‌کاری می‌شد، یک امتحان ساده‌تماس می‌دادم و اگر قبول می‌شدم—
-خرچ، خرچ.
«زودتر بخور. مگه‌می‌دادم خوردن قرص‌های جیره‌کلافگی خشک چقدر طول می‌کشه؟»
«یک نجیب‌زاده عجله نمی‌کنه.»
«این مزخرفات‌تکنیک‌های در مورد نجیب‌زاده‌خاندان بودن دیگه چیه؟»
«من نفر اول آزمون کودکان و بزرگ‌ترین استعداد‌روده‌هام خاندان پنگ هستم. اگه به من نشه گفت‌رزمی‌کاری نجیب‌زاده، پس تو خاندان ما به کی می‌شه گفت؟»
«مگه نجیب‌زاده بودن‌می‌دادم معمولاً با آزمون‌های‌کلافگی امپراتوری تعیین می‌شه؟»
«هه هه، داری از واضحات حرف می‌زنی... کسانی که به موفقیت‌های دنیوی نمی‌رسن و فقط‌تصادفاً سبزیجات می‌جون، مهم نیست چقدر دانش اندوخته باشن، نمی‌تونن اراده بزرگی در اصول خودشون داشته‌درخشش باشن و در نتیجه نجیب‌زاده نیستن. این حقیقتیه که خود استاد کنفوسیوس هم تأییدش کرده.»
در کمال تعجب، پایه‌رزمی‌کاری و اساس آیین کنفوسیوس‌تماس رسیدن به موفقیت‌های دنیوی است.
هر چه نباشد، مگر شعار اصلیِ‌کلافگی «خودسازی، مدیریت خانواده، اداره کشور و برقراری‌ویژگی‌ها صلح در جهان» لبریز از جاه‌طلبی نیست؟
آیین کنفوسیوس یک دین نیست، بلکه فلسفه‌الان حکومت‌داری است و برای حکومت کردن، چاره‌ای‌تکنیک‌های جز رسیدن به موفقیت‌های دنیوی وجود ندارد.
یا حداقل یک انقلاب سلسله‌ای.
هر دو از روش‌های مشارکت‌خاندان سیاسی بودند که توسط استاد‌باشد کنفوسیوس و استاد منسیوس توصیه شده‌اند.
«اگه خوردنت‌درس تموم شد،فکر بیا بیرون.»
«بله، بله، اومدم.»
بار دیگر در حالی که پاهایم را روی زمین می‌کشیدم،ویژگی‌هایشان به سمت حیاط درونی راه افتادم، جایی که پنگ ایکچون حالا‌مناسب با تیغه‌ای که روی شانه‌اش انداخته بود، با فاصله ایستاده بود.
از حالا‌تکنیک‌های تا عصر، وقت‌خاندان کتک خوردن بود.
حیاط درونی عمارت ماه کوهستان که پر از علف‌های‌منفجر هرز و پوشیده از گرد و غبار بود، حتی‌هبی از آفتاب مرطوب تابستانی پکن هم در امان مانده بود.
در میان علف‌های‌می‌دادم هرز مرده، نقاط فرورفته‌الان کاملاً به چشم می‌خوردند.
آن‌ها ردپای قدم‌های ارباب‌خاندان کوهستانِ من در طول‌داشته چند ماه گذشته بودند.
روی آن‌ها، روی سنگ‌فرش‌های شکسته حیاط تمرین‌ممکن که زمین خاکی بیشتر از همه جا بیرون‌اگر زده بود ایستادم و به پیرمرد خیره شدم.
چشمان پیرمرد‌درس در حال‌فکر خندیدن بود.
پوزخندی واضح روی‌می‌دادم لب‌های آن پیرمرد‌کلافگی عوضی نقش بسته بود.
انگار می‌پرسید آیا امروز‌خاندان هم آماده‌ام تا حد‌داشته مرگ کتک بخورم یا نه.
روی زمین تف‌خاص کردم و تیغه‌ام‌هبی را بیرون کشیدم.
«بیا جلو.درس حداقل یه ضربه‌شدت خوب بهت می‌زنم.»
با این حرف،می‌دادم جرقه‌ای از شادی در‌الان چشمان پیرمرد ظاهر شد.
لذتی که‌خاص تقریباً شبیه‌خاندان به خلسه بود.
عجب سادیستیه.
همان لحظه‌ای که‌می‌دادم این فکر از‌کلافگی ذهنم عبور کرد—
-کانگ!!
«خوبه.»
تیغه سنگین پیرمرد که‌رزمی‌کاری زیر تیغه من مسدود‌تماس شده بود، غرش کرد.
به نظر می‌رسید بیشتر از خودِ دفاع کردن،روده‌هام از این واقعیت که با وجود کتک خوردنِ هر‌خاندان روزه به جای تسلیم شدن عصبانی می‌شدم، خوشحال بود.
اگر بخواهم‌درس برای این‌فکر موضوع بهانه‌ای بیاورم.
من بدون شک یک کره‌ایِ‌هبی مدرن، صلح‌طلب و ملایم از‌ویژگی‌هایشان قرن بیست و یکم هستم.
یک فرد میانه‌رو با احساسات لطیف که‌ممکن در تمام عمرش حتی یک بار هم‌می‌دانستم مشت پرتاب نکرده است، مگر شاید در مهدکودک.
اما اجداد خاندان پنگ هبی‌شدت که در خون من خوابیده‌اند، هر‌نام روز و هر شب فریاد می‌زنند.
به نظر می‌رسد فریاد می‌زنند‌شدت با این مضمون که: «این‌می‌شن دنیا مدام رو اعصابم راه می‌ره.»
و استاد کنفوسیوس به صراحت بیان کرده که ریشه تمام آداب و رسوم‌می‌دانستم در گرامیداشت لطف اجداد نهفته است. (ریشه آداب در نذورات قربانی است، که‌اوضاع به معنای احترام به فضیلت اجداد و شناساندن دستاوردهای آن‌هاست. «کتاب آداب: قوانین قربانی‌ها»)
به عنوان یک محقق که متون را خوانده، چطور می‌توانستم‌باشد از اراده بزرگ اجدادم سرپیچی کنم؟ طبق منطق، کتک زدن‌بتوانم و کشتن تمام چیزهایی که روی اعصابم می‌روند کاملاً مجاز است...!
«می‌فرستمت پیش اجدادمون، عمو بزرگ!!»
«افکارت از‌درس دهنت پرید‌فکر بیرون، توله‌سگ گستاخ!!»
بنابراین، این یک‌رزمی‌کاری پدرکشی نیست، بلکه‌ممکن یک موهبت است.
چون مطمئناً،تکنیک‌های اجداد در‌رزمی‌کاری جای خوبی هستند.
«پیرمرد، برات یه کم تنقلات آوردم. امروز هم دوباره داشتی‌می‌شن از اون قرص‌های جیره خشکِ کرم‌خورده می‌خوردی؟ تو که تائوئیست‌تماس نیستی، باید هر از گاهی یه صفایی به شکمت بدی...»
مرد جوانی با لبخندی‌خاندان جذاب درِ عمارت ماه‌داشته کوهستان را باز کرد.
با فریاد بلندی وارد‌رزمی‌کاری شد، اما وقتی خانه اصلی‌داشته را خالی یافت، مکث کرد.
«پیرمرد ما‌درس باز کجا‌فکر رفته؟ ...ها؟»
-کانگ! کلانگ.........!
صدای برخورد‌خاص تیغه‌ها به‌خاندان گوشش رسید.
صدای خشن یک مبارزه‌رزمی‌کاری با شمشیر، صدای آشنای‌تماس برخورد فولاد با فولاد.
مرد جوان به‌می‌دادم آرامی به سمت‌کلافگی حیاط درونی قدم برداشت.
و در آنجا.
-کرررررک!!
«بیشتر...! بیشتر بهم نشون‌رزمی‌کاری بده! گفتم، هر چی‌تماس تو چنته داری رو کن!!»
«گاااه!! لطفاً قبل از‌فکر اینکه اینو بگی بذار‌روده‌هام فقط یه ضربه بهت بزنم...!!»
در حالی که صحنه رد و بدل‌الان شدن دیوانه‌وار حرکات بین یک پسر و یک‌خاص پیرمرد را تماشا می‌کرد، چشمانش را ریز کرد.
نیت قتل را در تک‌تک ضربات، و جریان حمله‌باشد و دفاع را در حین تبادل حرکاتشان خواند و چشمان‌بتوانم پسر را که بین آن‌ها در حرکت بود، دنبال کرد.
-کواک!!
و وقتی دید هر بار که مشتی‌الان پوشیده در محافظ ساعد به تیغه پیرمرد‌تکنیک‌های برخورد می‌کرد، قطرات خون به اطراف می‌پاشید.
«اوهو.»
فراتر از‌خاص هنر آشوب نخستین،هبی اون تیغه زنجیره‌ایه؟
او حالت ایستادن پیرمرد را وقتی که به پسر پشت‌پا می‌زد یا با‌بسته شانه‌اش او را هل می‌داد تأیید کرد، حرکات پسر را وقتی با استفاده‌می‌دانید از رقص پا ضدحمله می‌زد بررسی کرد، مسیر قدم‌های پسر را خواند و...
حتی هنر قلعه آهنین؟
-کااااانگ!!
وقتی تیغه پسر‌رزمی‌کاری درخشید، هاله‌ای از‌ممکن نور پراکنده شد.
چشمان پسر که زمانی‌رزمی‌کاری پر از روحیه بود، حالا‌داشته لبریز از خشم شده بود.
این تغییری بود که هر کسی را‌الان به شک می‌انداخت که او در حال تمرین‌خاص هنرهای شیطانی است، اما در میان تمام این‌ها.
شکلی مه‌آلود، گویی غباری کمرنگ روی تیغه‌ای‌الان که در دست داشت نشسته باشد، برای‌تکنیک‌های لحظه‌ای سوسو زد و سپس ناپدید شد.
مرحله اولیه شکل‌گیری انرژی شمشیر، او در‌تماس حال نزدیک شدن به حداقل شرایط لازم برای‌تصادفاً تزریق انرژی درونی به یک شیء خارجی بود.
درست پس از اینکه کاملاً‌خاندان ناپدید شد، پیرمرد پوزخندی زد‌باشد و دستش را دراز کرد.
ضربه مشتی که تمام فرم‌های دفاعی‌کلافگی پسر را در هم شکست و‌القاب دقیقاً در وسط شکمش فرود آمد.
«کوهوک!!»
کمر پسر‌خاص خم شد و‌هبی روی زمین افتاد.
پیرمرد سقلمه‌ای به پسر‌رزمی‌کاری بیهوش زد و به‌تماس این طرف نگاه کرد.
ارباب عمارت ماه کوهستان، پنگ‌شدت ایکچون، به مرد جوانی که وارد‌نام حیاط درونی شده بود نزدیک شد.
«همین الانش تموم شد؟»
«آره، گزارش رو تقریباً مرتب کردم و تحویل دادم، اما گوش‌چشمان کن، از وقتی اون حرومزاده‌های قاتل دروازه‌هاشون رو بستن، خاندان اون جینجو‌دهم و خاندان مورونگ، اون آشغال‌ها، الان... بگذریم، اون بچه کیه؟ نیروی جدید؟»
«کوچک‌ترین نوه‌ام.»
«آها، پسر چهارم رهبر جوان خاندان؟ یه شایعاتی شنیدم... خب، می‌فهمم چرا رهبر فرقه‌تکنیک‌های جهان زیرین براش آب از لب و لوچه‌اش آویزون شده بود. گمونم شایعه اینکه‌تصادفاً تو هفت سالگی یه تنه سالن اژدهای سیاه رو نابود کرده کاملاً هم مزخرف نبوده؟»
«به نظرت چطوره؟»
«تو این سن هنر‌خاندان قلعه آهنین رو شروع‌داشته کرده، اصلاً چرا می‌پرسی؟»
مرد جوان پوزخندی‌خاص زد و به‌هبی پسر بیهوش نزدیک شد.
یک بار بدن پسر را‌شدت بررسی کرد، سپس بی‌تفاوت او‌می‌شن را روی شانه‌اش انداخت و گفت.
«یه نابغه،درس مگه غیر‌فکر از اینه.»
مرد جوان خیلی راحت ارباب جوان کوچک‌تماس را به داخل عمارت ببر بنفش پرت‌اگر کرد و به پنگ ایکچون لبخند زد.
«حتماً بعداً بفرستش زیر دست من.هبی از اون تیپ آدمایی نیست که‌چشمان یه گوشه بمیره، پس به درد می‌خوره.»
این واقعاً گندش دراومده.
«گو-او-اوه.......»
این صدای پسری‌خاص در اوایل نوجوانی‌هبی بود، نه یک زامبی.
در حالی که فرنی با محتوای‌کلافگی هشتاد درصد گوشت را که نانگرانگ‌القاب آورده بود در دهانم می‌چپاندم، نفس‌نفس می‌زدم.
«باید... بخورم تا زنده بمونم......»
هر روز، اگر‌رزمی‌کاری بیهوش می‌شدم، بیدارم‌ممکن می‌کردند تا کتکم بزنند.
اگر دوباره بیهوش می‌شدم،رزمی‌کاری باز هم بیدارم می‌کردند‌تماس تا دوباره کتکم بزنند.
وقتی تا حد مرگ کتک‌شدت می‌خوردم و دیگر نمی‌توانستم بلند شوم،نام مرا به عمارت ببر بنفش می‌کشاندند.
هر ده روز‌می‌دادم یک بار جلسات تمرین‌الان تحت نظارت پنگ جونگون.
هر دو هفته تا‌خاندان یک ماه یک بار، آموزش‌باشد مستقیم هنرهای رزمی از پدرم.
هر سه ماه یک بار،خاندان آموزش درباره وضعیت دنیای رزمی‌باشد از پدربزرگم در حین بازی گو.
با تکرار چنین‌می‌دادم زندگی‌ای، زمان خیلی‌کلافگی خیلی سریع می‌گذشت.
پس از گذشت‌رزمی‌کاری روزهای طاقت‌فرسای تابستان پکن‌تماس و ریزش برگ‌های پاییزی.
«تیغه زنجیره‌ای مهارتی برخلاف‌رزمی‌کاری هنر آشوب نخستین است که‌داشته تا به حال تمرین می‌کردی.»
«از مشت قلب ببر برای فرم‌های‌کلافگی دفاعی استفاده نکن؛ باید یاد بگیری‌القاب با تیغه دفاع و دفع کنی.»
وقتی تمام برگ‌ها‌می‌دادم ریختند و بارش‌کلافگی برف آغاز شد.
«پسرم، هستهٔ هنر قلعه آهنین در پایین‌تنه‌ای نهفته است که در هیچ حالتی متزلزل نشود.تصادفاً باید اصول قدم‌های ارباب کوهستان را ادامه دهی، اما تنها زمانی به استادی می‌رسی که‌درخشش بتوانی تمام انرژی‌ها را منحرف کنی، مهم نیست حمله از کجا یا از چه جهتی بیاید.»
وقتی برف‌ها آب شدند و‌خاندان علف‌های هرز عمارت ماه کوهستان‌باشد زیر آفتاب بهاری رشد کردند.
«این فقط دفاع کردن و منحرف کردن ساده نیست. بله، درست است. حالتت‌ویژگی‌ها را پایین بیاور و کمرت را بچرخان. انرژی ضربه آهن‌شکن را به یاد داشته‌اگر باش. حمله را با تیغه زنجیره‌ای دفع کن و بعد به حریف نزدیک شو.»
همان فصل‌ها‌درس چند بار‌فکر دیگر چرخیدند.
تمرین، آزمون‌ها و مأموریت‌ها.
حفظ کردن تمام فرقه‌های هبی،خاندان روابط بین آن‌ها و هنرمندان رزمی‌ویژگی‌هایشان برجسته‌ای که در میانشان فعالیت می‌کردند.
ردیابی شبکه گسترده ارتباطاتی‌فکر که از روابط آن‌روده‌هام هنرمندان رزمی شکل گرفته بود.
خواندن موج‌های جدیدی که وقتی افراد خاندان‌الان پنگ هبی، پراکنده در سراسر اتحاد اژدهای شمالی،خاص با آن‌ها در تماس قرار می‌گرفتند، ایجاد می‌شد.
مشخص کردن‌خاص تمام این‌ها‌خاندان روی یک نقشه.
فراتر از هنر قلعه آهنین‌خاندان و تیغه زنجیره‌ای، چیزی که می‌شد‌ویژگی‌هایشان آن را هنر رزمی «بعدی» نامید.
تا زمانی که به چیزی‌شدت رسیدم که واقعاً می‌شد آن‌می‌شن را یک «هنر رزمی» نامید،
هفده ساله شده بودم.
-تق.
«بالاخره فهمیدم، پدربزرگ.»
«چه چیزی را فهمیدی؟»
«اینکه چرا جد بنیان‌گذار،فکر این هنر رزمی را‌روده‌هام تکه‌تکه منتقل کرده است.»
اینکه چرا هنر آشوب نخستین یک هنر مقدماتی بود‌باشد و چرا هنر قلعه آهنین و تیغه زنجیره‌ای که‌برخوردم بعد از آن آموخته می‌شدند، حتی با آن هماهنگی نداشتند.
اینکه چرا این برنامه آموزشی که به‌ممکن افراد جوان خاندان پنگ هبی آموزش داده می‌شد،اگر تقریباً به‌طور کامل به تکنیک‌های فیزیکی محدود بود.
«جد بنیان‌گذار به‌می‌دادم زبان ساده، بیش‌کلافگی از حد استثنایی بود.»
پنگ دانسان.
قهرمان بزرگی که برای اولین‌هبی بار خاندان پنگ را در‌ویژگی‌هایشان این سرزمین هبی تأسیس کرد.
مردی که عمارت متون معبد شائولین را در میان آشوب‌های اواخر سلسله یوان به‌می‌دانستم آتش کشید، کسی که با امپراتور درخشش رزمی به پکن لشکرکشی کرد، اما در‌است نهایت به جای پیوستن به دولت، به عنوان یک خاندان قدرتمند محلی باقی ماند.
سوابق آن دوران در هر فرقه‌کلافگی متفاوت بود و در آن هیاهو،القاب هیچ کتاب تاریخ معتبری وجود نداشت.
سوابق آن دوره پرآشوب در ۲۰۰ سال پیش،روده‌هام زمانی که تمام این دشت‌های مرکزی پهناور درگیر‌رزمی‌کاری جنگ بود، بیشتر پر از شایعات و خرافات بود.
با این حال، با خواندن شجره‌نامه این هنر رزمی،باشد و نیت نهفته در هنرهای رزمی خاندان پنگ، می‌شد‌برخوردم استنباط کرد که پنگ دانسان چه جور آدمی بوده است.
او بیش‌تکنیک‌های از حد‌رزمی‌کاری استثنایی بود.
تا جایی که‌می‌دادم می‌توانست خودش را برترین‌الان فرد زیر آسمان‌ها بنامد.
بنابراین، او متوجه شده بود‌شدت که جانشینانش نخواهند توانست آموزه‌های واقعی‌اش‌نام را به طور کامل دنبال کنند.
پس هنرهای رزمی‌ای را که‌هبی خودش خلق کرده بود، تکه‌تکه‌ویژگی‌هایشان کرد و به آن‌ها ساختار داد.
اول، هنر آشوب نخستین.
برای ساختن بدن،می‌دادم ایجاد یک حالت‌کلافگی پایدار و پایه‌گذاری.
سپس، هنر‌درس قلعه آهنین‌فکر و تیغه زنجیره‌ای.
اگر این‌ها همراه با هنر آشوب نخستین آموزش داده می‌شدند،ویژگی‌هایشان قطعاً باعث سردرگمی می‌شدند، بنابراین او کاری کرد که آن‌ها‌واکنش اصول رزمی کاملاً متضاد را قدم به قدم یاد بگیرند.
تا فرد تنها زمانی بتواند وارد‌هبی مرحله بعدی شود که تمام پایه‌ها‌چشمان در جای خود محکم شده باشند.
«تیغه رعد آشوب نخستین، تیغه‌شدت پیوسته روح‌ربای آسمان و زمین،می‌شن و کتابچه تیغه دروازه پنج ببر.»
تا وقتی که فرد تمام اصول رزمی تکه‌تکه‌شده را‌منفجر در وجود خود نهادینه کرد، بتواند به طور طبیعی‌هبی هنرهای الهی را که هنرهای مخفی خاندان بودند، بیاموزد.
«این قلمرویی است که‌خاندان بحث درباره آن برای سطح‌باشد فعلی تو خیلی زود است.»
«من حداقل یک‌خاص جریان واضح از‌هبی آن را دریافت کرده‌ام.»
در حالی که علف‌های‌فکر هرز خشکیده را زیر‌روده‌هام پا له می‌کردم، خندیدم.
در کنارم، حیاط‌می‌دادم داخلی عمارت ماه‌کلافگی کوهستان نمایان بود.
سنگ‌فرش‌های حیاط تمرین، جایی که علف‌های‌ممکن هرز زیر پاهایم پژمرده شده و‌بسته مرده بودند، حالا کاملاً خالی بود.
این حیاط تمرین نامرتب، که وقتی برای اولین بار واردش‌باشد شدم پر از خاک و علف هرز بود، حالا آن‌قدر تمیز‌واکنش شده بود که سنگ‌فرش‌ها در هر بخش به وضوح دیده می‌شدند.
تیغه‌ام را به سمت علف‌های‌شدت پراکنده‌ای که روی آن‌ها باقی‌می‌شن مانده بود بردم و چرخاندم.
-فیششش...!!
-جلیز...
علف‌ها از انرژی‌خاص دمیده شده در تیغه‌ممکن آتش گرفتند و سوختند.
من تیغه رعد‌می‌دادم آشوب نخستین را‌کلافگی کامل کرده بودم.
در بهار هفده سالگی‌ام.
«من هرگز این را مستقیماً‌هبی به تو نگفتم، چون می‌ترسیدم خلق‌چشمان و خوی تو مغرورانه شود، اما...»
پنگ ایکچون به محو شدن‌خاندان انرژی از تیغه‌ام نگاه کرد‌باشد و خنده‌ای توخالی سر داد.
«در تاریخ خاندان ما، تنها یک نفر‌الان بوده که تیغه رعد آشوب نخستین را‌تکنیک‌های در سنی کمتر از تو کامل کرده است.»
«چه کسی بود؟»
«رهبر خاندان.»
با شنیدن حرفش تک‌خنده‌ای زدم.
این یعنی من حداقل‌فکر هم‌قدم با پانزده ارباب‌روده‌هام زیر آسمان پیش می‌رفتم.
«حالا، حتی اگر کارهای عمارت‌شدت ماه کوهستان را انجام دهی،می‌شن حداقل دور از خانه نخواهی مرد.»
من کیستم؟تکنیک‌های یک استاد جدای‌خاندان در دنیای رزمی.
-بززززت!!
انرژی رعد‌درس روی تیغه در‌شدت دستم جمع شد.
ترق، تروق، قدرت رعد در‌هبی امتداد تیغه پراکنده شد و‌ویژگی‌هایشان در آسمان تاریک شب درخشید.
من تازه شکل‌دهی انرژی شمشیر را کامل‌ممکن کرده بودم و در آستانه این بودم‌می‌دانستم که بتوانم با آن به دیگران آسیب برسانم.
به عبارت دیگر، من نیمی‌شدت از درِ رسیدن به سطح‌می‌شن درجه یک را باز کرده بودم.
درجه یک.
کلاس اول دنیای رزمی.
در برخی از رمان‌های هنرهای رزمی، این قلمرو سیاهی‌لشکرهایی است‌باشد که با جمله «تو حتی نمی‌توانی انرژی شمشیر ساطع کنی!» تحقیر‌واکنش می‌شوند، اما در اینجا، باید روی کلمه «درجه یک» تمرکز کرد.
درجه یک یعنی چه؟فکر یعنی فرد در یک‌روده‌هام زمینه به استادی رسیده است.
حداقلش این است که‌فکر هر چیزی را که برای‌منفجر یادگیری وجود داشته، یاد گرفته‌اند.
به بیان دیگر،رزمی‌کاری آن‌ها مثل اساتید‌ممکن هنرهای رزمی هستند.
آن‌ها قطعاً از‌خاص سطح لیسانس عبور کرده‌اند‌ممکن اما هنوز دکترا نگرفته‌اند.
یک تمایز رایج‌تر برای این قلمرو این است: «نهایت حدی که یک هنرمند رزمی معمولی می‌تواند به‌خاندان آن برسد.» مقصدی که یک هنرمند رزمی، پس از یک عمر تمرین، معمولاً می‌تواند به آن برسد،مناسب قلمرویی است که در آن می‌تواند با انرژی شمشیر به افراد آسیب برساند؛ یعنی سطح درجه یک.
و حالا،درس انرژی شمشیر من‌شدت رعد شلیک می‌کند.
تیزر دنیای رزمی،رزمی‌کاری مارماهی الکتریکی دنیای‌ممکن رزمی، صاعقه دنیای رزمی...
«لطفاً این مسخره‌بازی‌ها‌خاص را تمام کن.هبی حواسم را پرت می‌کند.»
«آه، منظورتان تیغه رعد آشوب نخستین من است؟روده‌هام اینکه آن را تشخیص می‌دهید، باعث می‌شود نتوانم‌رزمی‌کاری جلوی شگفتی‌ام را از بینش ارشد پنگ جونگون بگیرم.»
«تو واقعاً نوبر هستی.»
در مسیر رفتن به عمارت ببر‌ممکن بنفش، پنگ جونگون که منتظرم بود،بسته سرش را گرفت و آهی کشید.
به نظر می‌رسید این‌رزمی‌کاری پیرمرد هر بار که او‌داشته را می‌دیدم بیشتر آه می‌کشید.
استرس دشمن پیری‌می‌دادم است، که این‌کلافگی خودش یک مشکل است.
او باید‌درس عمر طولانی‌ای‌فکر داشته باشد.
«تماشای این چرت‌وپرت‌هایت باعث می‌شود یادم برود‌تماس می‌خواستم چه بگویم. همین الان این کارهای‌اگر حواس‌پرت‌کنت را متوقف کن و فقط دنبالم بیا.»
«بله؟ اتفاق دیگری افتاده؟»
«درباره نامزدت است. چیزی‌فکر نیست که بقیه بشنوند،روده‌هام پس بی‌سروصدا دنبالم بیا.»
اوه، راست می‌گوید، هوایونگ.
من نامزد داشتم.
نه، بگذارید‌تکنیک‌های اینجا یک‌رزمی‌کاری بهانه بیاورم.
راستش را بخواهید، به جز تبادل چند‌الان نامه بعد از آن، هیچ اتفاق دیگری نیفتاد،خاص برای همین فکر می‌کردم قضیه منتفی شده است.
منظورم این است که با استانداردهای این دوران، نامزدی‌منفجر چیزی است که می‌توان آن را بدون هیچ بار‌هبی قانونی، رابطه‌ای یا حفظ آبروی واقعی به هم زد.
یک وعده پیش‌پاافتاده مثل نامزدی، مسئله‌ممکن کوچکی است که پسران سرنگتی دشت‌های‌بسته مرکزی حتی نیازی به نگرانی درباره‌اش ندارند...
به هر حال.
«اتفاقی برای هوایونگ افتاده؟»
«هه هه، حالا دیگر‌فکر حتی صدا زدن او با‌منفجر این اسم هم سخت شده.»
«ببخشید؟»
پنگ جونگون در حالی که در‌هبی خانه اصلی عمارت ببر بنفش نشسته‌چشمان بود، با حالتی عجیب ادامه داد.
«می‌گویند پسر ارشد‌می‌دادم شیطان آسمانی بر اثر‌الان انحراف چی مرده است.»
«بله...؟»
«که یعنی تنها خویشاوند خونی‌ای‌هبی که برای شیطان آسمانی باقی مانده،چشمان همان دختر کوچک، لیم هوایونگ است.»
«اوه... امم.»
هوایونگ دو برادر بزرگ‌تر داشت.
شنیده بودم یکی از‌فکر آن‌ها چند سال پیش‌روده‌هام از صخره‌ای پایین افتاده است.
فرقه شیطانی غرق در‌خاندان آشوب شد، اما آن‌ها‌داشته هرگز جسدش را پیدا نکردند...
و از آنجا که تنها برادر باقی‌مانده، پسر ارشد‌داشته بود، لقب شیطان آسمانی جوان به او داده شده‌آن‌ها بود و داشت جایگاهش را به عنوان جانشین تثبیت می‌کرد.
«پس این یعنی‌می‌دادم هوایونگ حالا شیطان‌کلافگی آسمانی جوان است؟»
«درست است، بچه. اگر‌فکر ازدواج سر بگیرد، تو روزی‌منفجر شوهر شیطان آسمانی خواهی شد.»
«هاه.»
هوایونگ حتماً دل‌شکسته است.
او دختر ساده‌ای بود که فقط با یک‌روده‌هام بازی نخ‌بازی این‌قدر خوشحال می‌شد، اما حالا برادرانش‌رزمی‌کاری در عرض چند سال یکی پس از دیگری مرده‌اند...
قلم‌مویی برداشتم، با این‌فکر قصد که بعد از مدت‌ها‌منفجر یک نامه تسلیت برایش بنویسم.
در فرقه الهی شیطان آسمانی در‌هبی کوه‌های آسمانی، در عمارت صعود به‌چشمان آسمان از فرقه مخفی آسمان ششم.
شیطان آسمانی ایم وونوون، یکی از پانزده ارباب زیر آسمان و سه‌القاب شرور آن‌سوی گذرگاه، در حالی که به زنی که از میان صفوف‌چشمان ده ارباب شیطانی بزرگ قدم برمی‌داشت نگاه می‌کرد، نفس عمیقی بیرون داد.
چهره‌ای آن‌قدر رنگ‌پریده که با ردای پرزرق‌وبرق و‌روده‌هام سیاه کلاغی‌اش در تضاد بود، و انگشتان کوچک‌رزمی‌کاری و ظریفی که از زیر آستین‌هایش بیرون زده بودند.
زن در حالی که قدم‌به‌قدم وارد‌ممکن حیاط داخلی عمارت صعود به آسمان‌بسته می‌شد، حضور کم‌رنگی از خود ساطع می‌کرد.
او خیلی زود در‌رزمی‌کاری برابر شیطان آسمانی زانو زد‌داشته و با نگاهش روبرو شد.
چشمان سیاه و تاریکش مانند‌شدت پرتگاهی بی‌انتها بود که حتی‌می‌شن ذره‌ای احساس در آن‌ها دیده نمی‌شد.
در آن چشم‌ها، او آن‌قدر‌شدت متفاوت بود که حتی ردی از‌نام دختر ظریفش در آن‌ها یافت نمی‌شد.
«همگی شما، گوش کنید.»
شیطان آسمانی این دوران، رو به کوچک‌ترین‌ممکن دخترش که هر سه برادر بزرگ‌تر خود‌می‌دانستم را کشته بود، به آرامی سخن گفت.
«از این پس،می‌دادم این کودک جانشین‌کلافگی فرقه خواهد شد.»
جانشینی دیرینه‌درس فرقه مخفی آسمان‌شدت ششم تأیید شد.
شیطان آسمانی جوان.
لبخندی به درخشندگی یک گل زنبق‌هبی روی لبان لیم هوایونگ شکفت، چرا‌چشمان که بالاخره به این نام رسیده بود.
«هوی، فقط‌درس کمی بیشتر‌فکر صبر کن.»
حتی زمانی که حاکم مطلق فرقه مخفی‌الان آسمان ششم نگاهش را از او برگرداند،تکنیک‌های چشمان او همچنان روی شیطان آسمانی ثابت ماند.
او اکنون به جایگاهی رسیده بود که‌تماس فقط پایین‌تر از یک نفر و بالاتر از‌تصادفاً تمام افراد دیگر در کوه‌های آسمانی قرار داشت.
ده سال‌تکنیک‌های طول کشید تا‌خاندان به اینجا برسد.
«واقعاً، از‌درس ته دل،فکر فقط کمی بیشتر.»
دختری که پایین‌تر از یک نفر و‌الان بالاتر از ده‌هزار شیطان ایستاده بود، سرش را‌خاص خم کرد و از نگاه پدرش طفره رفت.
حالا، اگر فقط یک نفر‌هبی دیگر «ناپدید می‌شد»، این دنیا‌ویژگی‌هایشان زیر پاهای او قرار می‌گرفت.
ده‌هزار شیطان‌تکنیک‌های در قدم‌های‌رزمی‌کاری او گام برمی‌داشتند.
در آن روز، هیچ‌کس در‌شدت این دنیا جرئت نمی‌کرد به‌می‌شن او یا هوی آسیبی برساند.
حتی اگر به معنای انداختن‌شدت تمام کسانی باشد که راهش‌می‌شن را سد می‌کردند به عمیق‌ترین جهنم.
حتی اگر به‌رزمی‌کاری معنای سوزاندن تمام‌ممکن دشت‌های مرکزی باشد.
هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد.