چپتر 655: چپتر ۶۵۵
0فانگ هنگ جواب داد.نداریم نگاهی به ده کارگر انداخت‌میریم و تو دلش حساب‌وکتاب کرد.
تعدادشون هنوز‌اول یه کم‌انبار پایین بود.
بهترین حالت این بود که‌نخورده بیشتر از ۵۰ نفر باشن. این‌طوری،اون بازدهی فارم کردن هیولاها بالا می‌رفت.
بی‌خیالش، امروز نقشه رو امتحان‌تکون می‌کرد تا ببینه نتایج عملی‌محل تو میدان نبرد چطور پیش میره.
«رئیس!»
کارگرها قصد و غرضی نداشتن. بیشتر وقتشون رو تو بازی سطح متوسط می‌گذروندن و‌انداختن به ندرت به اتفاقات دنیای بیرون توجه می‌کردن. اسم فانگ هنگ به گوششون نخورده‌نگاه‌های بود، برای همین همگی سر تکون دادن و اون رو «رئیس فانگ هنگ» صدا زدن.
«محل مأموریت تو راهروی سقوط‌کرده‌ست. بعد از اینکه‌همگی وارد راهروی سقوط‌کرده شدیم، جزئیات رو براتون توضیح‌راهروی میدم. فعلاً بیاین بریم متریال‌ها رو جمع کنیم.»
دونگ جیاچن جلوی فانگ هنگ رو گرفت و پرسید: «ببخشید، یه لحظه‌راهروی صبر کنین، رئیس. می‌تونم بپرسم که قراره با موجودات روحی درگیر بشیم؟بیاین می‌خوام دوباره مطمئن بشم. اگه این‌طوره، خسارت معجون‌ها و سلاح‌هامون چطور حساب میشه؟»
فانگ هنگ سرش رو تکون داد و گفت:اول «نه، نیازی به معجون یا سلاح نداریم. قضیه‌چرخیدند خیلی ساده‌ست. اول میریم انبار و متریال‌ها رو برمی‌داریم.»
بعد از گفتن این حرف،برمی‌داریم فانگ هنگ، لی شائوچیانگ و‌چرخیدند تان شو چرخیدند و راه افتادند.
دونگ جیاچن و بقیه‌گوششون نگاهی به هم انداختن‌همگی و سریع دنبالشون راه افتادن.
گروه به دنبال فانگ هنگ‌تکون به سمت انبار اجاره‌ای تو‌محل طبقه اول انجمن جادوگران سیاه رفتن.
زیر نگاه‌های گیج و سردرگم دونگ جیاچن‌ساده‌ست و بقیه، لی شائوچیانگ جلو رفت و‌شائوچیانگ در انبار رو هل داد و باز کرد.
در باز شد.
داخل انبار، نصف فضا‌گوششون با گاری‌هایی پر از بطری‌های‌تکون آب مقدس اشغال شده بود.
ها؟ آب مقدس؟
چه خبر بود؟ یعنی‌نداریم اینا همون متریال‌هایی بودن که‌میریم رئیس در موردشون حرف می‌زد؟
آخه چه نیازی‌میریم به این همه‌گفتن آب مقدس داشت؟
دونگ جیاچن تا حالا همچین‌نخورده صحنه‌ای ندیده بود. بقیه کارآموزها هم‌اون قیافه‌های عجیبی به خودشون گرفته بودن.
فانگ هنگ این رو توضیح داد و با حرکت سر به لی‌راهروی شائوچیانگ اشاره کرد و گفت: «همگی خسته نباشید. هر کدومتون دو تا‌بیاین گاری رو هل میده. گاری‌ها رو که آوردین، مستقیم میریم سمت راهروی سقوط‌کرده.»
«خیلی خب،معجون من بهتون نشون‌قضیه میدم چه‌کار کنین.»
لی شائوچیانگ پیش‌قدم شد و رفت تو انبار.شائوچیانگ دو تا گاری پر از کارتن‌های بزرگ رو هل‌افتادن داد و آورد بیرون. «به همین سادگی. داداش‌ها، بجنبین.»
دونگ جیاچن‌می‌کردن با درماندگی‌گوششون شونه‌ای بالا انداخت.
«بیاین دست به کار بشیم.»
از اونجایی که این دستور رئیس بود، کارگرها دیگه‌میریم سوالی نپرسیدن. اعضای گروه هر کدوم دو تا گاری‌افتادند پر از آب مقدس رو از انبار بیرون کشیدن.
...
داخل راهروی سقوط‌کرده.
پو شی با دیدن فانگ هنگ که اون همه آدم رو‌مأموریت با خودش آورده بود و اون همه گاری رو به سمت راهروی‌فعلاً سقوط‌کرده هل می‌دادن، کمی اخم کرد و قیافه عجیبی به خودش گرفت.
باز هم‌معجون خودش بود!نداریم فانگ هنگ!
باز داشت‌اول چه حقه‌ای‌انبار سوار می‌کرد؟
«فانگ هنگ،می‌کردن تو اینا‌گوششون رو آوردی اینجا؟»
«آره، ما‌برای با همیم. یه‌تکون تیم تشکیل دادیم.»
«تیم تشکیل دادین؟ نیازی‌نداریم هست این همه آب‌اول مقدس با خودتون بیارین؟»
هم‌زمان با این حرف، پو شی‌گفتن نگاهش رو به دو تا زیردست فدراسیون‌بقیه که پشت سر فانگ هنگ بودن، چرخوند.
لی شائوچیانگ و تان شو زیر‌برای نگاه سنگین یکی از مقامات ارشد‌صدا فدراسیون، فوراً فشار شدیدی رو احساس کردن.
قیافه‌شون شبیه کسایی شده بود که‌دادن انگار دوباره دسته‌گلی به آب دادن‌راهروی و تو سکوت سرشون رو پایین انداختن.
فانگ هنگ با لحنی متواضعانه جواب داد: «ببخشید، ببخشید. ما واقعاً به مقدار‌حرف زیادی آب مقدس نیاز داریم. استاد پو شی، هیچ قانونی وجود نداره که‌سمت بگه نمی‌تونیم آب مقدس رو با خودمون بیاریم تو راهروی سقوط‌کرده، مگه نه؟»
«همف، هر طور راحتین.»
پو شی دستش رو‌گوششون بلند کرد و یه چوب‌دستی‌تکون به متصدی داد. «ببرشون داخل.»
«چشم، استاد.»
پو شی در حالی که به صف بازیکن‌ها و کشیده شدن اون حجم عظیم از آب مقدس به داخل سالن‌انداختن راهروی سقوط‌کرده نگاه می‌کرد، انگشت اشاره‌اش رو آروم به زمین کوبید و دوباره گفت: «فانگ هنگ، بذار یه بار دیگه‌داخل بهت هشدار بدم. تو راهروی سقوط‌کرده دست از حقه‌بازی بردار. به ضررت تموم میشه. اگه گند بزنی، هیچ‌کس نمی‌تونه نجاتت بده.»
«خیالتون راحت.اول شما الکی نگرانین،برمی‌داریم استاد پو شی.»
وقتی پای پول درآوردن‌گوششون وسط بود، چطور می‌تونست‌همگی بگه که داره حقه‌بازی می‌کنه؟
فانگ هنگ در دلش خندید.
پس از بازگشت به راهروی سقوط‌کرده، همه گاری‌هایشان را برای‌انبار مدتی به جلو هل دادند. فانگ هنگ بار دیگر از‌انداختن همه خواست که توقف کنند و دور هم جمع شوند.
فانگ هنگ قلم و کاغذی‌برمی‌داریم بیرون آورد و به‌طور خلاصه‌چرخیدند نقشه را برای کارگران توضیح داد.
پس از مدتی، فانگ‌گوششون هنگ یادداشت را کنار گذاشت‌تکون و به جمعیت نگاه کرد.
«سوال دیگه‌ای نیست؟»
بازیکنان به یکدیگر‌سلاح نگاه کردند و‌خیلی در سکوت فرو رفتند.
سوال‌های خیلی زیادی وجود داشت!!
«چرا حس‌می‌کردن می‌کنم داری‌گوششون یه بازی می‌کنی؟»
«مطمئنی که‌برای دنبال دردسر‌همگی و مرگ نیستی؟»
با این حال، فقط از روی خود‌ساده‌ست نقشه، کاملاً مشخص بود که مسئولیت‌های آن‌ها‌شائوچیانگ چیست، بنابراین واقعاً هیچ سوالی وجود نداشت.
مهم نبود چطور به قضیه‌برمی‌داریم نگاه می‌کردند، این کارفرما مثل‌چرخیدند یه ببر به نظر می‌رسید.
همه نتوانستند جلوی خود را بگیرند‌برای و نگاهشان را به دونگ جیاچن‌صدا که گروه را رهبری می‌کرد، دوختند.
«اهم اهم.»
دونگ جیاچن سرفه‌ای‌سلاح مصلحتی کرد تا‌خیلی سکوت را بشکند.
«رئیس، مطمئنی که می‌خوای این کار رو‌حرف بکنی؟ ما نیازی نیست نگران اون ارواح‌انداختن باشیم، فقط کافیه همه‌شون رو به اینجا بکشونیم؟»
«درسته.»
«نیازی نیست ضعیفشون کنید؟»
«نیازی نیست. فقط‌سلاح بکشونیدشون اینجا. ما راهی‌ساده‌ست برای مقابله باهاشون داریم.»
آه...
همه گیج شده بودند.گوششون آن‌ها نمی‌فهمیدند فانگ هنگ‌همگی قصد دارد چه کار کند.
کشتن ارواح؟
نیازی نبود‌معجون این‌همه دردسر‌نداریم بکشند، درسته؟
فانگ هنگ با نگاه به چهره‌های پر از شک و تردید آن‌ها، لحظه‌ای فکر کرد و گفت: «به هر‌دنبال حال، بیاید اول این نقشه رو امتحان کنیم. علاوه بر این، برای انگیزه دادن به همه، من براتون حساب‌بطری‌های می‌کنم. هر بار که یکی از ارواح ابتدایی رو به اینجا بکشونید، یه پاداش اضافی وجود داره. چطوره؟ منصفانه نیست؟»
با شنیدن پاداش‌اسم اضافی، علاقه دونگ‌برای جیاچن بلافاصله برانگیخته شد.
«پاداشش چقدره؟»
«۲۰ امتیاز.»
۲۰ امتیاز؟
دونگ جیاچن‌می‌کردن در دلش‌گوششون تکانی خورد.
در ابتدا، او می‌توانست در یک روز کاری ۱۰ امتیاز‌محل پادشاه خدایان به دست آورد. حالا، اگر می‌توانست ۱۰ تا از‌توضیح ارواح ابتدایی را به آنجا بکشاند، این یعنی ۲ امتیاز اضافی!
۱۰۰ تا می‌شد‌سلاح ۲۰ امتیاز، و ۱۰۰۰ساده‌ست تا می‌شد ۲۰۰ امتیاز...
چشمان دونگ جیاچن در‌انبار حالی که به فانگ‌شائوچیانگ هنگ نگاه می‌کرد، برقی زد.
عجب آدم‌می‌کردن خوبیه! اون‌گوششون یه گوسفند چاقه!
سایر بازیکنان در دلشان‌همگی حساب و کتاب کردند و‌زدن فوراً پر از اشتیاق شدند.
رئیس کمی‌معجون بیش از‌نداریم حد دست‌ودل‌باز بود!
صنعت جادوی اموات‌میریم بسیار گران بود و‌حرف جیب‌ها را خالی می‌کرد.
آن‌ها مثل لی شائوچیانگ نبودند که به فدراسیون پناه‌تکون برده بود و می‌توانست هر ماه بودجه زیادی از فدراسیون‌اینکه دریافت کند. بیشتر آن‌ها فقط می‌توانستند به خودشان متکی باشند.
روزگارشان آن‌قدر سخت‌همین بود که از‌دادن فقیر بودن می‌ترسیدند.
آن‌ها قطعاً در این دور چیزی‌خیلی از دست نمی‌دادند. در مقابل، حتی‌گفتن ممکن بود چیزهای زیادی به دست بیاورند.
برای آن‌ها آسان نبود که بالاخره چنین‌حرف فرصتی به دست بیاورند، بنابراین باید این‌انداختن گوسفند را تا سر حد مرگ می‌دوشیدند!
دونگ جیاچن خودش را مجبور کرد تا آرامش‌همگی خود را حفظ کند. او جلوی خودش را‌راهروی گرفت تا بیش از حد هیجان‌زده به نظر نرسد.
او به فانگ هنگ‌همگی نگاه کرد و با‌صدا صدایی بم پرسید: «رئیس، مطمئنی؟»
«البته. من‌معجون همیشه سر‌نداریم حرفم می‌مونم.»
همان‌طور که فانگ هنگ صحبت می‌کرد، به‌حرف سمت گوشه راست رفت و در زاویه‌انداختن ۹۰ درجه بین دو دیوار پنهان شد.
«بسیار خب، توضیحات همین‌جا تموم میشه. ما در‌همگی طول فرآیند با توجه به موقعیت واقعی، تغییرات جزئی‌سقوط‌کرده‌ست ایجاد می‌کنیم. زمان محدوده. بیاید هرچه زودتر راه بیفتیم.»
«متوجه شدیم!»
دونگ جیاچن به برادران پشت‌قضیه سرش گفت: «همه شنیدید رئیس‌انبار چی گفت. بیاید راه بیفتیم!»
پس از تشویق فانگ هنگ، در‌گفتن یک چشم به هم زدن، تمام کارگران‌بقیه پراکنده شدند تا کار را شروع کنند.
در حالی که بازیکنان در حال رفتن بودند، تان‌تکون شو دو توپ آب فوق‌بزرگ را از جعبه بزرگ پشت‌اینکه گاری بیرون آورد و یکی را به لی شائوچیانگ داد.
او در طول‌همین روز روی این‌دادن موضوع کار کرده بود.
توپ آب تقویت‌شده و اصلاح‌شده.
کالیبر بزرگ، شیر تراکم با‌برمی‌داریم قدرت بالا، سلاح دو بازویی‌چرخیدند و با برد مؤثر ۴۰ متر.
یک لوله آب بزرگ سفارشی که مجهز به‌همگی یک ژنراتور کوچک بود و سر دیگر لوله‌راهروی می‌توانست مستقیماً برای استفاده به سطل وصل شود.
ایمن، مؤثر و بدون آلودگی.