چپتر 43: چپتر 43
0طبق علامت‌گذاری‌های روی نقشه، فانگ هنگ پس از‌متری ترک اردوگاه تاجر آخرالزمان، باید قبل از رسیدن‌مشخص به بزرگراه از بخشی از منطقه جنگلی عبور می‌کرد.
ابتدای مسیر‌متری پردست‌اندازترین بخش‌متروکه آن بود.
به دلیل نبود‌تمام جاده، کامیون به‌کمی طرز غیرمعمولی تکان می‌خورد.
فانگ هنگ نگران اقلام شکستنی‌فاصله داخل صندوق بود، بنابراین چاره‌ای‌متروکه جز کم کردن سرعت نداشت.
«اگه همین‌طوری‌کشید پیش بره،مستقل قطعا هموروئید می‌گیرم...»
باسن فانگ هنگ از‌متروکه تکان‌ها درد گرفته بود‌مکان و به آرامی غرولند کرد.
بعد از اینکه استخدام مزدورها تمام شد، شاید‌برای بد نباشد کمی وقت برای ساخت یک جاده‌ساعت صرف کند تا از دردسرهای آینده جلوگیری کند.
پس از نزدیک به یک ساعت و نیم،متری فانگ هنگ فرمان را چرخاند و کامیون را‌مشخص به سمت یک جاده تعمیر شده هدایت کرد.
درجه سختی ماموریت فقط C+ بود، بنابراین هیچ خطری در طول مسیر وجود نداشت.
گاهی اوقات، وقتی با زامبی‌هایی که جاده را‌مکان مسدود کرده بودند روبرو می‌شد، فانگ هنگ بیشتر‌اندازه‌های سعی می‌کرد کامیون را از کنارشان هدایت کند.
اگر واقعا نمی‌توانست آن‌ها را‌نباشد دور بزند، فانگ هنگ به‌صرف دنبال ثبات و احتیاط بود.
او به آرامی کامیون را متوقف‌کمتر می‌کرد، پیاده می‌شد و قبل از‌این ادامه مسیر، از شر زامبی‌ها خلاص می‌شد.
سه ساعت و نیم طول کشید تا۵۰۰ فانگ هنگ به یک ویلای مستقل در‌مکان فاصله کمتر از ۵۰۰ متری کارخانه متروکه برسد.
این همان مکان‌کارخانه تحویلی بود که در‌همان ماموریت مشخص شده بود.
ویلای مستقل در مجموع سه‌نباشد طبقه داشت و با نیزه‌های چوبی‌کند در اندازه‌های مختلف احاطه شده بود.
فانگ هنگ لکه‌های‌ویلای خون قرمز تیره‌کمتر را روی نیزه‌ها دید.
این ساختارهای دفاعی‌ویلای پایه در برابر زامبی‌های۵۰۰ ابتدایی بسیار موثر بودند.
«آقای چیو! اونجایی؟ وتل‌متروکه ازم خواست این مواد‌مکان رو بهت تحویل بدم!»
فانگ هنگ بیرون‌تمام ایستاد و به‌کمی سمت ویلا فریاد زد.
هیچ واکنشی‌کشید از داخل‌مستقل دیده نشد.
عجیبه! چرا هیچ‌کس اینجا نیست؟
فانگ هنگ‌متری دوباره سعی‌متروکه کرد فریاد بزند.
«آقای چیو! بسته پستی‌ت‌شاید رسید! اگه تحویلش نگیری،برای می‌ذارمش تو صندوق پست!»
هنوز هم‌کشید هیچ واکنشی‌مستقل در کار نبود.
فانگ هنگ اخم کرد. با خودش فکر کرد که باید‌متروکه نزدیک‌تر برود و با استفاده از یک چکش سنگی کوچک‌نیزه‌های پنجره را باز کند تا وضعیت داخل ویلا را ببیند.
درست در لحظه‌ای که پای‌برسد چپش را بلند کرد، فانگ‌مشخص هنگ آن را عقب کشید.
عجیب بود.مزدورها او یک‌شاید پیش‌حس قوی داشت.
این ویلا خطرناک بود.
«ها؟ یعنی مهارت‌ویلای غیرفعالم، درک خطر،کمتر داره کار می‌کنه؟»
فانگ هنگ گیج شده بود.برسد ناگهان، متوجه صدای ضعیفی شد‌مشخص که از بوته‌های نزدیک می‌آمد.
او به‌مزدورها سرعت سرش‌شاید را چرخاند.
یک سر‌کشید از میان‌مستقل بوته‌ها بیرون آمد.
«صدات رو بیار پایین.مستقل می‌خوای همه زامبی‌های این‌متری اطراف رو جذب کنی؟»
چیو یاوکانگ‌متری برای فانگ هنگ‌برسد دست تکان داد.
«اول دنبالم بیا.»
فانگ هنگ نگاهی به چیو یاوکانگ‌کمتر انداخت، سپس سر تکان داد و‌این به دنبال او وارد بوته‌ها شد.
پشت بوته‌ها، سوراخی‌ویلای در حصار سیم‌کمتر خاردار وجود داشت.
فانگ هنگ به دنبال چیو‌برسد یاوکانگ رفت و از طریق‌مشخص سوراخ وارد حیاط خلوت ویلا شد.
در حیاط خلوت، چیو یاوکانگ با زحمت درپوش گذرگاه‌ساخت زیرزمینی را که زیر چمن پنهان شده بود بلند کرد‌چرخاند و صفحه فولادی گذرگاه را در جای خود محکم کرد.
عجب آدمی!
تازه آن موقع بود که فانگ هنگ متوجه‌متری شد ورودی ساختمان در حیاط خلوت است. برای ورود‌مجموع باید از یک تونل رو به پایین عبور می‌کردند.
چیو یاوکانگ شاید لاغر‌متروکه و ضعیف و همچنین‌مکان دچار سوءتغذیه به نظر می‌رسید.
اما، مهارت‌مزدورها خاصی در‌شاید حفر تونل داشت.
چیو یاوکانگ به نظر در اوایل دهه سی زندگی‌اش‌کارخانه بود. او یک عینک با فریم مشکی، یک روپوش‌طبقه تحقیقاتی سفید و یک جفت دستکش پزشکی پوشیده بود.
«یه لحظه صبر کن.»
چیو یاوکانگ در حالی که صحبت‌این می‌کرد وارد تونل شد. خیلی زود، یک‌داشت گاری کوچک را به بیرون هل داد.
«وتل در موردت بهم‌شاید گفته بود. کمکم کن همه‌ساخت مواد رو بیارم داخل. ممنون.»
«داریم از تو‌ویلای بوته‌ها می‌ریم؟ مگه‌کمتر از در اصلی نمی‌ریم؟»
«در اصلی؟ خیلی کوچیکه.»
چیو یاوکانگ‌متری سرش را‌متروکه تکان داد.
«داخل در اصلی تله‌شاید کار گذاشتم. اون ورودی‌برای برای مزاحم‌ها رزرو شده.»
«هیس...»
فانگ هنگ‌کشید از سر تعجب‌فاصله نفس عمیقی کشید.
جای تعجب نداشت که‌متروکه همین چند لحظه پیش‌مکان احساس خطر کرده بود.
جعبه‌هایی که وتل از قبل بسته‌بندی کرده بود، بزرگ و‌صرف سنگین بودند. فانگ هنگ به سختی می‌توانست آن‌ها را به تنهایی‌تعمیر حمل کند، بنابراین با همکاری چیو یاوکانگ آن‌ها را جابه‌جا کردند.
بعد از چند بار رفت و برگشت و تقسیم‌کارخانه کردن بار به چند دسته، آن دو بالاخره تمام مواد‌داشت داخل کامیون را به گذرگاه زیرزمین حیاط پشتی منتقل کردند.
گذرگاه زیرزمینی حسابی بزرگ بود.
فانگ هنگ‌متری به چیدمان‌متروکه زیرزمین نگاه کرد.
با یک نگاه‌تمام می‌توانست چند اتاق‌کمی مستقل را ببیند.
گذرگاه هم‌کشید کاملاً تمیز‌مستقل شده بود.
مشخص بود‌کشید که این مکان‌فاصله مرتب تمیز می‌شود.
چیو یاوکانگ دستمالی بیرون‌متروکه آورد و با دقت عرق‌تحویلی روی پیشانی‌اش را پاک کرد.
«زحمتت می‌شه کمکم‌تمام کنی جعبه رو‌کمی ببرم تو آزمایشگاه. ممنون.»
«آزمایشگاه؟ کجا؟»
فانگ هنگ در حالی که‌فاصله این حرف را می‌زد، خم‌متروکه شد تا جعبه را بلند کند.
«یه لحظه صبر کن!»
چیو یاوکانگ دستش را‌شاید بالا آورد تا جلوی‌برای فانگ هنگ را بگیرد.
«ها؟»
«اول برو تو اون رختکن. لباس محافظ۵۰۰ و کلاه جدید اونجاست. اونا رو بپوش. یادت‌تحویلی نره دستات رو بشوری و دستکش دستت کنی.»
«اِه...»
فانگ هنگ‌مزدورها چیو یاوکانگ‌شاید را برانداز کرد.
«واقعاً لازمه؟»
«عجله کن. وقت تلف نکن.»
«باشه.»
فانگ هنگ‌مزدورها نمی‌خواست وقت‌شاید تلف کند.
وارد رختکن شد، لباس محافظ، کلاه‌کمتر و دستکش پوشید و سپس به‌این دنبال چیو یاوکانگ وارد آزمایشگاه شد.
آزمایشگاه بزرگتر از‌ویلای چیزی بود که‌کمتر فانگ هنگ انتظار داشت.
حتی چند جسد زامبی را‌برسد دید که روی میز کالبدشکافی‌مشخص در گوشه آزمایشگاه افتاده بودند.
«اینجا کمکم کن. اون سه‌نباشد تا جعبه سفید قفسه‌بندی شده رو‌کند تو راهرو کنار دیوار بذار. ممنون.»
فانگ هنگ سر تکان داد. با زور۵۰۰ و زحمت جعبه‌ها را در راهرو بلند کرد،تحویلی به داخل آزمایشگاه برد و روی زمین گذاشت.
چیو یاوکانگ از همان‌مستقل موقع که جعبه‌ها را می‌آوردند،کارخانه حسابی از نفس افتاده بود.
حتی الان‌متری هم بازوهایش‌متروکه هنوز می‌لرزیدند.
در حالی که به‌شاید دیوار آزمایشگاه تکیه داده بود،ساخت به فانگ هنگ نگاه کرد.
«قدرت و استقامتت خیلی خوبه.»
فانگ هنگ سرش‌ویلای را چرخاند تا‌کمتر به او نگاه کند.
فانگ هنگ با خودش فکر‌برسد کرد: «معلومه که باید از یه‌مجموع خرخون علمی مثل تو بهتر باشه!»
چیو یاوکانگ اخم کرد.
«این‌طوری بهم نگاه نکن. من هر روز یه ساعت‌کارخانه ورزش علمی می‌کنم. فقط اخیراً چون تا دیروقت بیدار موندم،داشت وضعیت جسمانیم یه کم از یه آدم معمولی بدتر شده.»
فانگ هنگ با‌ویلای طعنه گفت: «باشه،کمتر تو واقعاً محشری!»
فانگ هنگ جعبه‌کارخانه دوم را با صدای‌همان محکمی روی زمین گذاشت.
جابه‌جا کردن جعبه به تنهایی کمی خسته‌کننده بود. اصلاً حوصله‌صرف بحث کردن با او را نداشت. فقط می‌خواست کارش را‌سمت سریع تمام کند و هرچه زودتر برای تحویل ماموریت برگردد.
چیو یاوکانگ عینکش را‌مستقل روی چشمش جابه‌جا کرد و‌کارخانه فانگ هنگ را برانداز کرد.
«لطفاً کمکم کن‌ویلای جعبه رو هل‌کمتر بدم گوشه اتاق. ممنون.»
«حله.»
فانگ هنگ جواب داد‌شاید و پشتش را کرد‌برای تا جعبه را هل بدهد.
چیو یاوکانگ به آرامی یک بسته دستمال۵۰۰ کاغذی از جیبش بیرون آورد و آن‌مکان را به پشت فانگ هنگ پرتاب کرد.
انگار فانگ هنگ پشت سرش هم چشم داشت. ناگهان‌کارخانه دستش را بالا آورد و بسته دستمال کاغذی را که‌داشت از پشت به سمتش پرتاب شده بود، روی هوا گرفت.
«لعنتی! داری چیکار می‌کنی؟»
فانگ هنگ‌مزدورها کمی عصبانی‌شاید شده بود.
این که کمک نمی‌کرد به کنار،کمتر اما پرت کردن بسته دستمال کاغذی‌این به سمت آدم دیگه چه صیغه‌ای بود؟
چیو یاوکانگ جوابی‌ویلای نداد. فقط به‌کمتر فانگ هنگ خیره شد.
فانگ هنگ از‌کارخانه این نگاه خیره‌این کمی معذب شد.
«چرا این‌طوری بهم نگاه می‌کنی؟»
چیو یاوکانگ همچنان‌ویلای با دقت به فانگ۵۰۰ هنگ زل زده بود.
«یه جای کارت می‌لنگه.»
فانگ هنگ:متری «خودت یه‌متروکه جای کارت می‌لنگه!»
چیو یاوکانگ‌مزدورها نگاه سنگینش را‌نباشد از او گرفت.
«آمادگی جسمانیت بهتر از یه‌فاصله آدم معمولیه. توانایی ادراکت حداقل‌متروکه دو برابر یه آدم معمولیه.»
فانگ هنگ‌کشید با شنیدن این‌فاصله حرف، پوزخندی زد.
فانگ هنگ با‌کارخانه خودش فکر کرد: «مچم‌همان رو گرفتی! نابغه کوچولو!»
در واقع، فانگ هنگ هر سه مهارت ویژگی پایه یعنی فیزیک، چابکی و قدرت را یاد گرفته بود! حتی یک مهارت ادراکی سطح B هم به دست آورده بود!
چیو یاوکانگ برگشت‌ویلای و از در‌کمتر آزمایشگاه بیرون رفت.
«دنبالم بیا.»
«حالا چی‌متری شد؟ دیگه جعبه‌ها‌برسد رو جابه‌جا نمی‌کنی؟»
«دیگه نیازی نیست جابه‌جاشون‌شاید کنی. تو یه کار‌برای دیگه کمکم کن. ممنون.»
«می‌شه بگم‌کشید نه و‌مستقل کمک نکنم؟»
«وقت همه رو تلف نکن.»
فانگ هنگ با‌کارخانه خودش فکر کرد: «تو‌همان دیگه چه اعجوبه‌ای هستی!»
از شدت‌مزدورها عصبانیت نزدیک‌شاید بود خنده‌اش بگیرد.