چپتر 47: چپتر 47
0فانگ هنگ در بازی از ضیافت مجللی‌ناشناس که به لطف وتل فراهم شده بود لذت‌لطفاً برد و بعد زودتر از معمول آفلاین شد.
قرار بود‌دقیق‌تر فردا وارد‌افرادی شهر خطرناکی شود.
فانگ هنگ‌بردم قصد داشت امشب‌ولو زودتر استراحت کند.
از بازی خارج شد و درِ‌شدم کابین بازی را باز کرد. فانگ‌کارت هنگ بدنش را کش و قوس داد.
هنوز ساعت هشت شب نشده بود، اما‌ناشناس تیم ۳ از شرکت بازی‌سازی صدای ققنوس‌است همچنان پر از شور و انرژی بود.
بیشتر کارمندان هنوز پشت کامپیوترهایشان‌شبانه‌روز در حال اضافه‌کاری بودند و دو‌گوشی‌اش سوم کابین‌های بازی همچنان کار می‌کردند.
دقیق‌تر بگویم، تیم ۳خسته‌م افرادی را داشت که‌هی‌هی ۲۴ ساعت شبانه‌روز اضافه‌کاری می‌کردند.
«یه مشت آدم جون‌سخت!»
فانگ هنگ زیر لب زمزمه‌باشی کرد و گوشی‌اش را برداشت‌محل تا نگاهی به آن بیندازد.
چند تماس بی‌پاسخ‌بگویم و چند پیام‌مشت روی گوشی‌اش بود.
شیا شی: «فانگ‌خیلی هنگ، کار جدیدت‌شدم چطوره؟ بهش عادت کردی؟»
شیا شی: «تیم سئول امسال هم مثل‌تخت قبل ضعیفه. مسابقات انتخابی‌شون رو دیدم و مقایسه‌حسابی کردم. اونا در حد و اندازه ما نیستن.»
شیا شی:پسش «هوف، اونا‌موفق کثیف بازی کردن.»
شیا شی: «بردم.بگویم خیلی خسته‌م. ولو‌مشت شدم رو تخت.»
شیا شی: «هی‌هی، بد نیست.ولو دوستم گفت کارت خوب بوده‌دوستم و حسابی بهش کمک کردی.»
شیا شی: «باعث‌خیلی سرافکندگی‌م نشدی. می‌دونستم از‌تخت پسش برمیای. موفق باشی!»
شماره ناشناس: «سلام، آقای فانگ هنگ. محل اقامت شما هماهنگ شده‌اقامت است. لطفاً برای دریافت مجوز کار و کارت خوابگاه به میز‌مراجعه پذیرش مراجعه کنید. در صورت داشتن هرگونه سوال، لطفاً تماس بگیرید...»
«بسیار خب، خوابگاه کارکنان‌افرادی ردیف شد. دیگه نیازی‌جون‌سخت نیست تو هتل بمونم.»
فانگ هنگ شانه‌ای‌خیلی بالا انداخت و جواب‌تخت شیا شی را داد.
«مسابقه تموم شد؟ کی برمی‌گردی؟»
وقتی دید شیا شی فوراً جواب نداد، فانگ هنگ گوشی‌اش‌محل را در جیبش گذاشت و به میز پذیرش در طبقه‌میز اول شرکت رفت تا مجوز کار و کارت خوابگاهش را بگیرد.
خوابگاه به شرکت خیلی نزدیک‌شبانه‌روز بود و در مجتمعی واقع‌زمزمه در دو خیابان آن‌طرف‌تر قرار داشت.
پیاده فقط‌بردم ۱۰ دقیقه‌خسته‌م راه بود.
فانگ هنگ به فروشگاه رفاهِ همان حوالی‌تخت رفت تا مقداری مایحتاج روزانه بخرد و‌بوده سپس با کارت خوابگاهش وارد محوطه شد.
در حالی که قدم می‌زد، دفترچه‌شماره راهنمای ورود به خوابگاه را که مسئول‌هماهنگ پذیرش به او داده بود، بررسی کرد.
«چهار نفر در یک‌افرادی ویلا اقامت دارند و هر‌زیر نفر یک اتاق مجزا دارد.»
«سرویس بهداشتی اختصاصی،خیلی اتاق مطالعه اختصاصی،شدم اتاق بازی اختصاصی...»
«این شرکت‌بردم همچین مزایای‌خسته‌م خوبی داره؟»
فانگ هنگ‌پسش در دلش‌موفق جا خورد.
به یاد آورد که در‌شبانه‌روز گذشته وقتی یک بازیکن حرفه‌ای بود،گوشی‌اش از چنین امکانات خوبی برخوردار نبود.
«هر روز در ویلا، خدمتکارانی مسئولیت مرتب‌سازی محوطه و‌نیست تمیز کردن اتاق‌ها را بر عهده دارند. مواد غذایی‌سرافکندگی‌م تازه نیز ۲۴ ساعت شبانه‌روز در یخچال فراهم خواهد بود.»
«در صورت تمایل به صرف شام‌شدم آخر شب، می‌توانید با سرآشپز تماس‌کارت بگیرید تا غذا را برایتان ارسال کند.»
این‌قدر مجلل؟ یعنی‌برمیای اداره یه شرکت‌شماره بازی‌سازی این‌قدر سودآور بود؟
«من تو یه منطقه ویلایی درجه یک اقامت دارم. مناطق‌زمزمه ویلایی رده‌بالا، مجتمع‌های آپارتمانی معمولی و مجتمع‌های آپارتمانی رده‌بالا هم‌شیا وجود داره. شرایط تو مناطق آپارتمانی باید کمی پایین‌تر باشه.»
فانگ هنگ‌بردم دفترچه راهنما‌خسته‌م را کنار گذاشت.
سرش را بالا آورد و به‌شدم اطراف نگاهی انداخت تا موقعیت ویلای‌کارت شماره ۳ را در محوطه پیدا کند.
از قضا،پسش دو مرد جوان‌باشی از روبه‌رویش می‌آمدند.
آن دو در طول مسیر با هم‌آدم گپ می‌زدند و می‌خندیدند. مردی که قدبلندتر‌بیندازد بود، یک قوطی آبجو در دست داشت.
آن‌ها متوجه فانگ‌خیلی هنگ شدند که‌شدم داشت دنبال مسیر می‌گشت.
«داری مسیر رو‌خیلی اشتباه میری. منطقه ویلایی‌تخت جلوتره. منطقه آپارتمانی اون‌طرفه.»
«ها؟»
فانگ هنگ سرش را‌افرادی پایین آورد و به شماره‌زیر روی کارت اتاق نگاه کرد.
«درسته. من‌بردم تو ویلای شماره‌ولو ۳ اقامت دارم.»
«ویلای شماره ۳؟»
شیائو ژیجیه جا خورد. او جلوتر آمد‌ناشناس تا نگاهی به کارت اتاق فانگ هنگ‌است بیندازد و حالت عجیبی در چهره‌اش نمایان شد.
واقعاً ویلای شماره ۳ بود!
«مشکلی هست؟»
شیائو ژیجیه به خودش آمد و گفت:تخت «اوه... نه. ویلای شماره ۳ همون جلوئه. مستقیم‌حسابی برو تا آخر، بپیچ راست و پیداش می‌کنی.»
«ممنون.»
آن‌ها از‌دقیق‌تر کنار یکدیگر‌افرادی عبور کردند.
شیائو ژیجیه هرچه بیشتر به‌ولو این موضوع فکر می‌کرد، احساس‌دوستم عجیب‌تری به او دست می‌داد.
سرش را چرخاند تا دوباره به‌شدم فانگ هنگ نگاه کند و زیر‌کارت لب به همراهش، جی کای، چیزی گفت.
«تا حالا اون یارو رو‌باشی دیده بودی؟ مگه تازه‌وارد نیست؟محل تو ویلای شماره ۳ می‌مونه؟»
«منم تا حالا ندیدمش.افرادی همین الان کارت اتاقش‌جون‌سخت رو ندیدی؟ اسمش چی بود؟»
«فانگ هنگ.»
«آهان، یه چیزایی یادم میاد. شنیدم اون پیرزن بخش منابع انسانی‌گفت داشت پشت سرش حرف می‌زد. چند وقت پیش، یه نفر با پارتی‌بازی‌موفق توسط رئیس چین تایید شد تا وارد شرکت بشه. اسمش فانگ هنگه.»
«پارتی‌بازی؟»
شیائو ژیجیه اخم‌بگویم کرد و ناگهان‌مشت کمی ناراحت شد.
کل شرکت بازی‌سازی صدای ققنوس فقط سه ویلای درجه‌نیست یک داشت. این ویلاها می‌توانستند تا ۱۲ نفر را در‌نشدی خود جای دهند و از بالاترین سطح امکانات برخوردار بودند.
شرکت بازی‌سازی صدای ققنوس همیشه یک‌شدم سنت داشت. این سه ویلا برای‌کارت اقامت بهترین بازیکنان شرکت رزرو شده بودند.
این ۱۲ نفر نماینده‌موفق قوی‌ترین بازیکنان کل شرکت‌سلام بازی‌سازی صدای ققنوس بودند.
از زمانی که شرکت بازی‌سازی صدای‌مشت ققنوس مدتی پیش واگذار شده بود، بیشتر‌نگاهی بازیکنان برتر شرکت از آنجا رفته بودند.
تنها دو بازیکن بودند‌خسته‌م که هنوز در ویلاهای‌هی‌هی درجه یک اقامت داشتند.
شیائو ژیجیه قبلاً سعی کرده بود برای‌تخت اقامت در ویلاهای درجه یک درخواست دهد،بوده اما روز بعد درخواستش رد شده بود.
اگر او صلاحیت اقامت در ویلاهای درجه‌ناشناس یک را نداشت، چطور یک تازه‌وارد که با‌لطفاً پارتی‌بازی آمده بود می‌توانست چنین صلاحیتی داشته باشد؟
«همف، رئیس چین می‌گفت کیفیت رو به‌آدم کمیت ترجیح میده. حالا که یه 'دوست'بیندازد پیدا شده، راحت می‌تونه بیاد اینجا زندگی کنه.»
شیائو ژیجیه عصبانی‌خیلی بود و بی‌وقفه‌شدم شروع به شکایت کرد.
«یه رئیس دیگه اومده‌خسته‌م که هیچی نمی‌دونه و‌هی‌هی فقط بلده کورکورانه دستور بده.»
«اگه اوضاع همین‌طور‌برمیای پیش بره، منم‌شماره می‌خوام استعفا بدم.»
«اگه حرف هر دو طرف رو بشنوی‌آدم حقیقت رو می‌فهمی، اما اگه فقط به‌بیندازد حرف یه نفر گوش بدی گمراه میشی.»
جی کای نسبتاً آرام بود. او نصیحت کرد: «حرفی‌نیست که اون پیرزن تو بخش منابع انسانی زده ممکنه‌سرافکندگی‌م راست نباشه. بیا صبر کنیم و ببینیم چی میشه.»
شیائو ژیجیه لب‌هایش را جمع کرد. هر‌تخت چه بیشتر به این موضوع فکر می‌کرد،بوده احساس ناراحتی بیشتری به او دست می‌داد.
«باشه، همون‌طور که گفتی،موفق شنیدن کی بود مانند‌سلام دیدن. من امتحانش می‌کنم.»
شیائو ژیجیه سر تکان داد.شبانه‌روز او باقی‌مانده آبجوی داخل قوطی‌زمزمه را در یک جرعه سر کشید.
«هی، می‌خوای‌بردم چیکار کنی؟خسته‌م دنبال دردسر نگرد.»
«تچ، از چی می‌ترسی؟خسته‌م کسی که فقط بلده‌هی‌هی پارتی‌بازی کنه، چیکار می‌تونه بکنه؟»
شیائو ژیجیه در حالی که صحبت می‌کرد، چرخید.سلام او قوطی را در دستش بالا برد و‌برای آن را به سمت پشت فانگ هنگ پرتاب کرد.
فانگ هنگ در حال حرکت به جلو‌آدم بود و به نظر می‌رسید کاملاً از قوطی‌ای‌چند که از پشت به سمتش می‌آمد بی‌خبر است.
«بهت که گفتم، پارتی‌بازی یعنی...»
در حالی که شیائو ژیجیه‌ولو این را می‌گفت، لبخندی تحقیرآمیز‌دوستم در گوشه لبش نقش بست.
اما در ثانیه‌برمیای بعد، این لبخند‌شماره روی صورتش خشک شد.
درست زمانی که قوطی آبجو در حال‌آدم برخورد به پشت فانگ هنگ بود، فانگ هنگ‌چند ناگهان متوقف شد و دستش را دراز کرد.
«تق!»
فانگ هنگ حتی سرش را هم‌شدم برنگرداند. او با خونسردی دستش را دراز‌خوب کرد و قوطی را به راحتی گرفت.
چشمان جی‌پسش کای از‌موفق تعجب برقی زد.
«همین الان گفتی که‌افرادی با پارتی‌بازی وارد شرکت شده.زیر حالا مات و مبهوت موندی.»
فانگ هنگ به‌خیلی آرامی چرخید و به‌تخت شیائو ژیجیه نگاه کرد.
کارم تمومه! یه‌خیلی بازیکن سطح بالا‌شدم رو عصبانی کردم!
شیائو ژیجیه از حرکت فانگ هنگ شوکه شده بود. او‌محل فوراً متوجه شد که فانگ هنگ آن‌طور که پیرزن بخش منابع‌پذیرش انسانی می‌گفت، کسی نیست که با پارتی‌بازی وارد شرکت شده باشد!
با دیدن نگاه فانگ‌افرادی هنگ، شیائو ژیجیه با‌جون‌سخت دستپاچگی سرش را خاراند.
«ببخشید. تقصیر من‌خیلی بود. همین الان‌شدم دستم لیز خورد.»
«اشکالی نداره.»
فانگ هنگ لبخند ملایمی زد.
«فقط دفعه‌دقیق‌تر بعد بیشتر‌افرادی مراقب باش.»
شیائو ژیجیه نفس راحتی کشید. او فکر‌تخت کرد که به خیر گذشته است. به نظر‌حسابی می‌رسید فانگ هنگ خلق و خوی ملایمی دارد.
«بهت پسش میدم.»
فانگ هنگ در حالی که این را‌ناشناس می‌گفت، قوطی را در دستش مچاله کرد‌است و ناگهان به آن نیرو وارد کرد.
«فیش!»
قوطی مچاله‌شده‌بردم به سمت شیائو‌ولو ژیجیه پرتاب شد.
«تق!!»
«آخ!»
شیائو ژیجیه نتوانست به موقع جاخالی‌مشت دهد. قوطی به پیشانی‌اش برخورد کرد و‌نگاهی فوراً باعث ایجاد یک ورم کوچک شد.
«ببخشید، دستم لیز خورد.»
فانگ هنگ لبخندی عذرخواهانه‌خسته‌م زد و چرخید تا‌هی‌هی آنجا را ترک کند.