چپتر 4: پناهگاه
0نکته: شما یک پناهگاه ساده پیدا کرده‌اید (ظرفیت این پناهگاه حداکثر ۵ نفر است. در حال حاضر، گنجایش ۳ نفر دیگر را دارد).
نکته: بازیکنان می‌توانند در پناهگاه از زامبی‌ها در امان باشند. اگر تعداد افراد در پناهگاه از حداکثر ظرفیت بیشتر شود، پناهگاه عملکرد خود را از دست خواهد داد.
نکته: پس از ۶۲ ساعت، پناهگاه عملکرد خود را از دست خواهد داد.
پناهگاه مزیتی بود که توسط بازیکنان برای‌راحتی بازیکنان تازه‌کار فراهم شده بود. در حالت‌ترسناکه پناه گرفتن، زامبی‌ها به پناهگاه حمله نمی‌کردند.
خوشبختانه، پناهگاه پر نبود.
فانگ هنگ در چوبی‌بیا پناهگاه را هل داد‌چون و با خونسردی وارد شد.
چند بازیکنی که دور آتش داخل پناهگاه نشسته بودند، بلند شدند و با‌آورد هوشیاری به فانگ هنگ خیره شدند. یکی از پیرمردها حتی یک کمان پولادی‌احضار بیرون آورد و آن را به سمت زامبی پشت سر فانگ هنگ نشانه گرفت.
فانگ هنگ به زامبی اشاره کرد و‌راحتی توضیح داد: «هیجان‌زده نشید، این توسط مهارت‌ترسناکه استعداد من احضار شده، پس خطری نداره.»
همه به فانگ هنگ نگاه کردند‌داخل و پس از اینکه مطمئن شدند‌خیره زامبی پشت سرش بی‌حرکت ایستاده، دوباره نشستند.
سه نفر در اتاق بودند: یک مرد چاق با‌اینجا پیراهن آستین‌کوتاه، یک پیرمرد لاغر با کمان پولادی، و‌تازه یک زن جوان با آرایش ملایم و لباس‌های مد روز.
زن جوان از لحظه‌ای که‌هوشیاری فانگ هنگ وارد اتاق شده‌کمان بود، داشت او را برانداز می‌کرد.
مرد چاق نفس راحتی کشید و فانگ هنگ را به نشستن‌داداش دعوت کرد: «داداش، مهارتت واقعاً ترسناکه. بیا بشین. برام سوال شده‌منطقاً بود که چون اینجا یه پناهگاهه، منطقاً زامبی‌ها نباید بتونن وارد بشن.»
فانگ هنگ گفت: «هاها،دور استعدادی که تازه گرفتم‌بودند بد نیست. فقط یکم زشته.»
فانگ هنگ دستش را تکان داد و به‌چون ده زامبی دستور داد تا در همان حوالی‌هاها مواد جمع‌آوری کنند. سپس، به تنهایی وارد پناهگاه شد.
کلون زامبی حتی در شب هم مورد‌یکی حمله زامبی‌های هم‌نوع قرار نمی‌گرفت. این کلون می‌توانست‌زامبی حالت خودکار را ۲۴ ساعت شبانه‌روز حفظ کند.
مرد چاق گفت: «راستی، اسم‌می‌کرد من لیائو بوفانه، ایشون جیمیه و‌داداش این خانم زیبا هم لیو لینه.»
«اسم منم فانگ هنگه.»
فانگ هنگ‌واقعاً کنار بقیه‌بیا دور آتش نشست.
لیائو بوفان گفت: «عجب بدشانسی‌ای. من اولش تو پناهگاهی‌حتی بودم که دولت ساخته بود، اما یهو به عنوان یه‌اشاره بازی غیرفعال قضاوت شدم و فرستادنم اینجا. خیلی رو اعصابه.»
«این خیلی بده. یه دنیای آخرالزمانی‌نفس جدید. حداقل چند ماه طول می‌کشه‌مهارتت تا فدراسیون آدم بفرسته تا پناهگاه بسازن.»
«هوف! چطوری قراره‌بازیکنی از این وضعیت جون‌نشسته سالم به در ببریم...»
لیائو بوفان آدم پرحرفی بود.بشین او با عصبانیت حرف می‌زد‌پناهگاهه و هویت همه را معرفی کرد.
هر سه نفر آن‌ها توسط پادشاه خدایان به‌پیرمردها عنوان بازی غیرفعال قضاوت شده بودند و به‌پشت زور به دنیای آخرالزمان زامبی فرستاده شده بودند.
لیائو بوفان دانشجو بود. او کمتر از یک سال بود‌دعوت که وارد بازی شده بود و پیرمرد لاغراندام هم در‌اینجا دنیای واقعی در بخش مدیریت یک شرکت خارجی کار می‌کرد.
به جز لیائو بوفان،دور آن دو نفر دیگر‌بودند زیاد اهل حرف زدن نبودند.
با غروب خورشید،ترسناکه دمای داخل کلبه‌برام به تدریج کاهش یافت.
جیمی مقداری چوب خشک از‌هوشیاری کوله‌پشتی‌اش بیرون آورد و داخل‌کمان آتش انداخت تا شعله‌ورتر شود.
«قار و قور...»
لیائو بوفان دستش را روی‌آتش شکمش که این صداها را تولید‌هوشیاری می‌کرد گذاشت و صورتش سرخ شد.
او گرسنه بود.
فانگ هنگ هم احساس گرسنگی می‌کرد.خیره پس از یک روز کامل جنگیدن‌بیرون با زامبی‌ها، انرژی زیادی مصرف کرده بود.
لیو لین دو سیب‌زمینی از کوله‌پشتی‌اش بیرون‌راحتی آورد، آن‌ها را به یک شاخه درخت‌ترسناکه سیخ کرد و روی آتش کباب کرد.
خیلی زود‌چند بوی غذا‌دور در فضا پیچید.
«قورت.»
لیائو بوفان آب دهانش را قورت‌خیره داد و با حسرت فراوان به سیب‌زمینی‌های‌آورد پخته در دستان لیو لین نگاه کرد.
لیو لین گفت: «امروز شانس باهام یار‌راحتی بود. چند تا سیب‌زمینی پیدا کردم. اگه‌ترسناکه مواد بقا دارین، می‌تونین باهام معاوضه کنین.»
پیرمرد لاغر و سبزه‌رو، جیمی، لحظه‌ای‌داخل فکر کرد، سه بطری آب از‌خیره کوله‌پشتی‌اش بیرون آورد و جلوی آتش گذاشت.
«دختر جان،واقعاً نظرت در‌بیا مورد اینا چیه؟»
لیو لین سرش را تکان داد: «کافی نیست، عمو. تو مراحل اولیه بازی،آورد غذا باارزش‌ترین چیزه، مخصوصاً تو این محیط جنگلی. بازیکن‌های مبتدی نمی‌تونن شکار کنن، برای‌خطری همین به دست آوردن غذا از همه چیز سخت‌تره. سه بطری آب کافی نیست.»
جیمی سر تکان داد‌برانداز و سه بطری آب‌کشید دیگر از کوله‌پشتی‌اش بیرون آورد.
«شش بطری. این بیشترین‌دور چیزیه که می‌تونم بدم. بقیه‌اش‌بلند رو برای خودم نیاز دارم.»
«باشه، در‌واقعاً عوض یه‌بیا سیب‌زمینی بهت می‌دم.»
لیو لین یک سیب‌زمینی‌شدند به او داد و شش‌حتی بطری آب جیمی را برداشت.
«شما دو تا‌داشت چطور؟ می‌خواین با‌نفس من غذا معاوضه کنین؟»
لیائو بوفان نگاه تلخی روی صورتش داشت. او تجربه بقای زیادی در آخرالزمان زامبی نداشت‌حتی و شانسش هم چندان خوب نبود. او در طول مسیر هیچ مواد باارزشی جمع‌آوری نکرده بود،استعداد بنابراین به سادگی تمام چیزهایی که در کوله‌پشتی‌اش داشت را بیرون آورد و روی زمین گذاشت.
«این همه چیزیه‌ترسناکه که دارم. هر چی‌سوال می‌خوای می‌تونی برداری، باشه؟»
«جوون، واقعاً باهوشی. می‌خوای از این مواد برای تبادل با غذا استفاده کنی؟» پیرمرد جیمی سیب‌زمینی‌هایی که‌نشانه تازه گرفته بود را برداشت و روی آتش کباب کرد. او سرش را تکان داد و گفت:سرش «این همون چیزیه که شما جوون‌ها همیشه درباره‌اش حرف می‌زنین، به دست آوردن یه چیزی بدون هیچ هزینه‌ای؟»
«این‌طوری نگو.» لیائو بوفان با کمی‌نفس انتظار به لیو لین نگاه کرد. «چطوره‌واقعاً ازت قرض بگیرم؟ فردا بهت پس می‌دم.»
لیو لین قاطعانه رد کرد.
«نه.»
لیائو بوفان‌بودند حتی بیچاره‌تر‌شدند به نظر می‌رسید.
«فانگ هنگ، تو چطور؟» لیو لین به فانگ‌کشید هنگ نگاه کرد و به او چشمک زد.بشین «چیزی داری که بخوای با من معامله کنی؟»
«نه.»
فانگ هنگ شانه‌ای بالا انداخت. او تمام‌سوال روز در حال کشتن زامبی‌ها بود، پس‌بشن چطور می‌توانست وقت برای جمع‌آوری مواد داشته باشد؟
با این حال، او عجله‌ای‌هوشیاری نداشت. به زودی، کلون‌های زامبی‌کمان در بیرون برایش مواد می‌آوردند.
لیو لین لبخندی زد و پرسید: «نظرت چیه؟ فردا یه تیم تشکیل‌مهارتت می‌دیم و با هم کار می‌کنیم. در طول روز، تو از من‌بتونن محافظت می‌کنی. در اون مدت، من مسئولیت غذای تو رو به عهده می‌گیرم.»
«همم؟ این یعنی چی؟دور می‌خوای خرجم رو بدی؟» فانگ‌بلند هنگ با تعجب فکر کرد.
فانگ هنگ سرش را‌بیا بلند کرد و به‌چون لیو لین نگاه کرد.
«یه چیزیت می‌شه!»بلند فانگ هنگ نمی‌توانست جلوی‌یکی این احساسش را بگیرد.
«هی! یه لحظه صبر کن!»
لیائو بوفان فرصتی دید و داوطلب شد: «خانم‌بودند پولدار، من هم می‌تونم کمکت کنم. فردا تو کارهات‌پولادی بهت کمک می‌کنم. فقط باید شکمم رو سیر کنم.»
«تو؟» لیو لین با تحقیر به لیائو‌سوال بوفان نگاه کرد. «تو هم می‌تونی امتحانش کنی،گفت اما امشب فقط نصف یه سیب‌زمینی گیرت می‌آد.»
«هی! چرا؟ چرا‌بلند فقط نصف یه‌خیره سیب‌زمینی گیر من می‌آد؟»
لیائو بوفان عصبانی بود. چرا من‌نفس نمی‌تونم برای گذران زندگی به قیافه‌ام تکیه‌واقعاً کنم؟ آیا امیدی به این دنیا هست؟
لیو لین لبخند زد اما جوابی نداد.نشسته او فقط به فانگ هنگ نگاه کرد. «نظرت‌حتی در مورد پیشنهادم چیه؟ می‌خوای بهش فکر کنی؟»
فانگ هنگ شانه‌ای بالا‌بیا انداخت. «نه، فردا کارهای‌چون دیگه‌ای برای انجام دادن دارم.»
لیو لین کمی ناامید شد.
او اعتراف کرد که به خاطر ظاهر فانگ هنگ به‌دعوت دنبال تشکیل تیم با او بود، اما مهم‌تر از همه،اینجا لیو لین به مهارت استعداد فانگ هنگ علاقه‌مند شده بود.
روز اول بد نبود. با پیشرفت‌داخل بازی، قوانین دنیای واقعی در هنگام‌خیره مواجهه با مرگ در بازی بی‌معنی می‌شدند.
موارد بیشتر و‌ترسناکه بیشتری از غارت‌برام مغرضانه مواد رخ می‌داد.
او باید هر چه‌شدند زودتر شریکی پیدا می‌کرد که‌حتی بتواند به او اعتماد کند.
به نظر لیو لین،برانداز زامبی مطیع فانگ هنگ در‌نشستن محیط آخرالزمانی بسیار مفید بود.
لیو لین به لیائو بوفان نگاه‌داخل کرد و گفت: «خیلی خب، لیائو بوفان،یکی تو چطور؟ چی می‌گی؟ نصف یه سیب‌زمینی.»
لیائو بوفان‌واقعاً بر سر دوراهی‌بشین قرار گرفته بود.
او در حال حاضر در مضیقه بود. نصف سیب‌زمینی‌ای که لیو لین به‌آورد او داده بود آن‌قدر کوچک بود که برای سیر کردن شکمش کافی نبود. برایش‌خطری خیلی ارزان تمام می‌شد که بخواهد به همین راحتی با «فروختن بدنش» موافقت کند.
فانگ هنگ به چهره‌برانداز درگیر لیائو بوفان نگاه‌کشید کرد و می‌خواست بخندد.
«خیلی خب! فردا باهات می‌آم! اما‌داخل فردا باید برای هر وعده غذایی‌خیره حداقل دو تیکه سیب‌زمینی بهم بدی.»
«باشه.»
لیو لین این را‌شدند گفت و نصف یک‌پیرمردها سیب‌زمینی را به او داد.
چهره لیائو بوفان دوباره پر از لبخند شد. او از لیو‌داداش لین تقلید کرد و با استفاده از یک شاخه درخت، نصف‌منطقاً سیب‌زمینی را سوراخ کرد و آن را روی آتش کباب کرد.
پس از خوردن آن تکه سیب‌زمینی، میزان سیری‌بودند او ۱۰ امتیاز افزایش یافت. لیائو بوفان شکمش را‌پولادی مالید و احساس کرد که هنوز سیر نشده است.
او به فانگ هنگ که جلوی آتش نشسته بود نگاه‌پناهگاهه کرد و پرسید: «داداش، می‌خوای امشب رو گرسنه بمونی؟ فردا‌نیست وضعیتت بد می‌شه. چرا با اون زن پولدار همراه نمی‌شی؟»
«برای سیر‌بودند کردن شکم، این‌هوشیاری کارها خجالت نداره.»
لیائو بوفان سعی کرد او را متقاعد کند. او این‌دعوت ذهنیت را داشت که اگر خودش مجبور بود برای زنده‌اینجا ماندن سر خم کند، بقیه هم باید همین کار را می‌کردند.
فانگ هنگ در هپروت نبود. او‌داخل همین الان در حال بررسی وضعیت‌خیره کلون زامبی از طریق سیستم بازی بود.
وضعیت خوب بود‌ترسناکه و او چیزهای زیادی‌سوال به دست آورده بود.
فانگ هنگ لاگ بازی را بست‌خیره و به شانه لیائو بوفان زد، سپس‌آورد پرسید: «داداش، الان گفتی که سیر نشدی؟»
«معلومه که نه.داشت با نصف یه‌نفس سیب‌زمینی که سیر نمی‌شم.»
«چطوره در ازای تمام‌دور موادی که داری، یه‌بودند تخم‌مرغ آب‌پز بهت بدم؟»
«تو تخم‌مرغ آب‌پز داری؟»
فانگ هنگ سرش را بلند کرد‌خیره و به در کلبه نگاه کرد.بیرون «هنوز نه. اما به زودی گیرم می‌آد.»
«منظورت چیه؟»
لیائو بوفان کاملاً متوجه نشد. او با‌نشسته حالتی احمقانه سرش را بلند کرد و نگاه‌حتی فانگ هنگ را تا در کلبه دنبال کرد.
صدای قدم‌هایی‌واقعاً از بیرون در‌بشین به گوش می‌رسید.