چپتر 13: مسافرخانه خورشید تابان
0مسافرخانه خورشید تابان.
در حالی که جانگ‌هو و گروه اوباش در حال کشته شدن بودند، گی ده‌هیو‌معمولاً و گی مانجی در حال بررسی اتاقی در طبقه دوم مسافرخانه خورشید تابان بودند؛صدای مکانی که گمان می‌رفت طاعون خودکشی برای اولین بار از آنجا شیوع پیدا کرده است.
به دنبال آن‌ها، صاحب‌تیرک مسافرخانه، آقای نو، نیز‌زده وارد اتاق شده بود.
«همین اتاقه؟»
«بله، ارباب.»
«تو پیداشون کردی؟»
«بله. من اولین نفری بودم که جسد ماچیل‌زده و چوسون رو پیدا کردم. خودشون رو از‌پاسخ اون تیرک اونجا، توی همین اتاق دار زده بودن.»
آقای نو در حالی که آن‌قدر خم‌سؤال شده بود که سرش تقریباً به زمین‌بلکه می‌رسید، به سؤال گی ده‌هیو پاسخ داد.
«همم.»
گی ده‌هیو با این فرض که آن‌راست دو مرگ نه خودکشی، بلکه قتل بوده‌اند،معمولاً شروع به بررسی تمام گوشه‌وکنار اتاق کرد.
این یک اتاق معمولی‌تیرک در یک مسافرخانه بود،زده بدون هیچ چیز خاصی.
ملحفه‌های تحریک‌آمیزی که به رنگ قرمز تیره درآمده بودند، شاید عجیب به‌فرض نظر می‌رسیدند، اما برای گی ده‌هیو که به خوبی از نوع کسب‌وکار‌چیز مسافرخانه خورشید تابان آگاه بود، این موضوع چندان عجیب یا خاص نبود.
اولین چیزی‌عقب که بررسی کرد،پایین—در وجود پنجره بود.
اگر پنجره‌ای وجود داشت،نگاه یک قاتل می‌توانست از‌بالا طریق آن وارد شود.
با این حال، به هر طرف که نگاه‌زده کرد—جلو، عقب، چپ، راست، بالا یا پایین—در هیچ‌یک‌پاسخ از شش ضلع اتاق هیچ پنجره‌ای وجود نداشت.
در یک خانه معمولی،تقریباً پنجره معمولاً روی دیوار‌پاسخ روبه‌روی در ورودی قرار داشت.
اما در این‌راست اتاق، آن دیوار فقط‌ضلع یک دیوار ساده بود.
احتمال ورود هر چیزی‌نگاه از آن سمت، با‌بالا یک نگاه رد شد.
«پس، ممکنه‌خودشون از در‌تیرک اومده باشن؟»
با صدای تق‌تقی.
گی ده‌هیو دری را که‌پایین—در بسته بود باز کرد و ساختار‌روی مسافرخانه را مورد بررسی قرار داد.
مسافرخانه خورشید تابان‌طرف یک ساختمان معمولی‌عقب دو طبقه بود.
طبقه همکف یک تالار‌تیرک بزرگ و باز بود و‌بودن طبقه دوم راهرویی نعل‌اسبی داشت.
راه‌پله‌ای در وسط قرار داشت‌زمین و اتاق‌ها در امتداد راهروها در‌این هر دو طرف ردیف شده بودند.
از راهروی طبقه دوم،بالا می‌شد به وضوح تمام‌نداشت طبقه همکف را دید.
به همین ترتیب، از طبقه همکف نیز‌راست هر کسی که در راهروی طبقه دوم‌معمولاً حرکت می‌کرد، به راحتی قابل مشاهده بود.
در نتیجه، احتمال ورود‌تیرک یک مزاحم از طریق‌زده در نیز منتفی بود.
اگر مجرم از طریق در وارد شده‌سؤال بود، قطعاً شاهدی وجود داشت؛ چه یکی‌بلکه از خدمه مسافرخانه و چه یکی از مهمانان.
احتمال ورود از‌راست جلو و عقب‌هیچ‌یک از بین رفت.
سپس، احتمال ورود‌طرف از سمت راست‌عقب نیز محو شد.
این اتاق در‌اون انتهای یکی از‌توی راهروها قرار داشت.
دیوار سمت راست‌سرش این اتاق رو‌می‌رسید به بیرون بود.
بدون تخریب دیوار،راست ورود از آن‌هیچ‌یک سمت کاملاً غیرممکن بود.
احتمال بعدی‌شود ورود از بالا‌کرد—جلو یا پایین بود.
اما ورود از‌اون بالا یا پایین‌توی نیز غیرممکن بود.
بالا، سقف بود.
مگر اینکه کل سقف‌بالا برداشته می‌شد، هیچ‌کس نمی‌توانست‌نداشت از آنجا وارد شود.
پایین، کف اتاق بود.
به همین ترتیب، برای‌تیرک عبور از آنجا باید‌زده کل کف اتاق کنده می‌شد.
هم سقف و هم کف با‌می‌رسید چوب و سنگ قاب‌بندی شده و‌فرض سپس با خاک رس پوشانده شده بودند.
آن‌ها طوری ساخته شده بودند که‌هیچ‌یک حتی یک قطره آب هم نمی‌توانست‌دیوار به راحتی از آن‌ها نفوذ کند.
این احتمال‌شود نیز فوراً‌نگاه رد شد.
طبق گفته صاحب مسافرخانه، از زمان مرگ ماچیل و‌بودن چوسون، هیچ مهمانی در این اتاق اقامت نکرده بود‌همم و هیچ تعمیری نیز در آن انجام نشده بود.
با این حساب، احتمالات ورود‌زمین از جلو، عقب، راست، بالا و‌این پایین به طور کامل منتفی شد.
تنها احتمال‌عقب باقی‌مانده، دیوار‌بالا سمت چپ بود.
اگر طاعون خودکشی واقعاً مجموعه‌ای از‌عقب قتل‌ها بود، مجرم باید از طریق دیوار‌خانه سمت چپ وارد این اتاق شده باشد.
گی ده‌هیو دست‌هایش را پشت‌اونجا سرش قلاب کرد و به‌آن‌قدر دیوار سمت چپ نزدیک شد.
پارچه باشکوهی با‌سرش طرح راه‌راه ببر مانند‌سؤال یک پرده آویزان بود.
اگرچه بسیار ضخیم بود و با‌هیچ‌یک دقت برای عایق‌بندی صدا نصب شده بود،روبه‌روی اما باز هم فقط یک پارچه بود.
ووش.
با یک حرکت دست گی ده‌هیو، پارچه کنار رفت و‌آن‌قدر دیواری از کنده‌های چوبی را نمایان کرد که به صورت‌فرض عمودی، شبیه به نویسه چینی کلمه رودخانه چیده شده بودند.
«همم.»
با دیدن آن،راست متقاعد شد که طرز‌ضلع فکرش درست بوده است.
برخلاف دیوارهای دیگر، این یکی طوری‌عقب ساخته شده بود که اگر فقط کنده‌ها‌خانه برداشته می‌شدند، امکان عبور را فراهم می‌کرد.
مشکل این بود که...
این چوب‌ها‌آن‌قدر هرگز برداشته‌تقریباً نشده بودند.
«بیا اینجا رو ببین.»
«بله، ارباب.»
با صدای گی ده‌هیو، صاحب‌اونجا مسافرخانه، آقای نو، به سرعت‌آن‌قدر نزدیک شد و پاسخ داد.
«هیچ راهی نیست‌سرش که بدون برداشتن سقف،سؤال این کنده‌ها رو درآورد؟»
«نه، البته که نه. این کنده‌ها توی شیارهای‌نداشت تیرهای سقف و کف چفت شدن. مگه اینکه تمام‌ساده تیرها برداشته بشن، وگرنه امکان نداره بشه بیرون کشیدشون.»
گی ده‌هیو از قبل‌نگاه این واقعیت را می‌دانست، اما‌پایین—در فقط برای اطمینان دوباره پرسید.
او یک بار‌اون دیگر با دقت‌توی دیوار را بررسی کرد.
به نظر می‌رسید حتی لغزاندن یک‌می‌رسید تکه کاغذ بین کنده‌های استوانه‌ای که‌فرض با ظرافت تراش خورده بودند، دشوار باشد.
او نتوانست هیچ‌راست اثری از برداشته‌هیچ‌یک شدن کنده‌ها پیدا کند.
«یعنی... این سری حوادث‌نگاه خودکشی اخیر واقعاً فقط‌بالا به خاطر یک طاعونه؟»
برای لحظه‌ای این‌طور فکر‌تیرک کرد، اما خیلی زود‌زده سرش را تکان داد.
منطقی نبود.
کدام طاعونی‌عقب در این دنیا‌پایین—در باعث خودکشی می‌شود؟
حتی اگر چنین چیزی وجود داشت، یک طاعون باید به تدریج‌ضلع از یک منطقه مرکزی به سمت بیرون گسترش می‌یافت، اما قربانیان‌احتمال طاعون خودکشی به طور نامنظم در سراسر خورشید تابان ظاهر می‌شدند.
این بدان معنا بود که به صورت‌دار گزینشی پخش می‌شد، و او هرگز چنین طاعونی‌سؤال را نه دیده و نه درباره‌اش شنیده بود.
این مضحک بود.
نتیجه‌گیری این‌عقب بود که آن‌پایین—در یک طاعون نبود.
گی ده‌هیو بار دیگر به‌کرد—جلو سمت نظریه قتل متمایل شد‌هیچ‌یک و کنده‌های چوبی را بررسی کرد.
اگر کسی وجود داشت که هنر کوچک‌کردن استخوان را تا حد مطلق آن‌زمین به استادی رسانده بود، آیا نمی‌توانست از این شکاف عبور کند؟ او هرگز‌تمام چنین استادی را ندیده یا درباره‌اش نشنیده بود، اما فکر می‌کرد که امکان‌پذیر است.
به هر حال، جیانگهو پر‌زمین از افراد خارق‌العاده و اتفاقات عجیبی‌این بود که فراتر از تصورات می‌رفت.
در مقایسه با جلو، عقب، راست، بالا و‌نداشت پایین که حتی آب هم نمی‌توانست به آن‌ها‌فقط نفوذ کند، این سمت منطقی‌تر به نظر می‌رسید.
حداقل، آب می‌توانست از میان این کنده‌های پردازش‌شده عبور‌پایین—در کند، این‌طور نیست؟ اگر کسی می‌توانست بدنش را مانند‌ورودی آب سیال کند، قطعاً می‌توانست از اینجا نفوذ کند.
در میان عدم وجود هیچ احتمالی‌توی و یک احتمال ناچیز، استدلال گی ده‌هیو‌زمین به‌طور طبیعی به سمت دومی جهش کرد.
«وقتی ماچیل مرد،سرش کسی در اتاق بغلی‌سؤال بود؟ نکند خالی بوده؟»
گی ده‌هیو با‌راست این پیش‌بینی که اتاق‌ضلع خالی بوده است، پرسید.
اگر خالی بود، مقصری که وارد آن‌راست اتاق شده بود، باید به نحوی از‌معمولاً طریق این دیوار به این اتاق آمده باشد.
اما پیش‌بینی‌خودشون او بلافاصله اشتباه‌اونجا از آب درآمد.
«بله، در آن اتاق هم مهمانی‌می‌رسید بود. احتمالاً تقریباً هم‌زمان با ماچیل‌فرض به مسافرخانه خورشید تابان آمده بود.»
«کی بود؟»
گی ده‌هیو ناامید نشد‌نگاه و به بازجویی از‌بالا آقای نو ادامه داد.
«سو-سام از خانواده دانری بود.»
دلیل اینکه آقای نو به‌طور مشخص گفت‌سؤال «سو-سام از خانواده دانری» این بود که‌بلکه افراد زیادی با نام سو-سام وجود داشتند.
اگر فقط می‌گفت سو-سام،بالا ده‌ها نفر در خورشید تابان‌خانه با این نام پیدا می‌شد.
با این حال، اگر کسی سو-سام‌عقب از خانواده دانری را مشخص می‌کرد،نداشت فقط می‌توانست همان ما-آه-سام لال باشد.
«سو-سام از خانواده دانری؟ او‌اونجا دیگر کیست؟ آیا کسی با‌آن‌قدر این نام در خانواده وجود داشت؟»
گی ده‌هیو نمی‌دانست سو-سام کیست.
مهم نبود که سو-سام در خورشید‌هیچ‌یک تابان چقدر معروف بود، اختلاف جایگاه‌دیوار آن‌ها بیش از حد زیاد بود.
عجیب‌تر این بود‌طرف که گی ده‌هیو‌عقب سو-سام را بشناسد.
به همین دلیل‌اون بود که از‌توی گی مانجی می‌پرسید.
«پدر، آن‌آن‌قدر شخص یکی از‌زمین مهترهای خانواده است.»
«یک مهتر؟ چرا آدمی‌بالا مثل او باید در‌نداشت آن ساعت به اینجا بیاید؟»
«آیا به‌شود همان دلیل‌نگاه ماچیل نیست؟»
به همان دلیل ماچیل؟
آه.
برای لذت‌های نفسانی.
نگاه گی ده‌هیو‌طرف بلافاصله به سمت‌عقب آقای نو چرخید.
آقای نو‌خودشون فوراً در تأیید‌اونجا سر تکان داد.
«بله، ارباب. وقتی‌سرش ماچیل با چوسون بود،سؤال سو-سام با اینگ-اینگ بود.»
«که این‌طور؟ پس‌راست برو و دختری به‌ضلع نام اینگ-اینگ را بیاور.»
آقای نو به‌طرف محض گفتن بله، اینگ-اینگ‌راست را به آنجا آورد.
اینگ-اینگ در میان سرگرم کردن یک‌توی مهمان بود و بدون اینکه دلیلش‌تقریباً را بداند به آنجا کشیده شد.
در حالی که لباس‌های‌تقریباً نامرتبش را مرتب می‌کرد، گی‌داد ده‌هیو سؤالاتش را شروع کرد.
«در روزی که ماچیل و چوسون‌هیچ‌یک مردند، آیا تو با مردی به نام‌روبه‌روی سو-سام در اتاق بغلی این اتاق بودی؟»
«بله.»
«چه کار می‌کردید؟»
اینگ-اینگ خنده‌ای توخالی‌سرش سر داد، انگار که‌سؤال سؤال را مضحک می‌دانست.
«هوهوهو. فکر می‌کنید یک فاحشه‌پایین—در و یک مرد جوان در اینجا‌روی چه کار می‌کنند؟ مشخص است، گـ...»
«اینگ-اینگ! حواست به دهانت باشد!»
آقای نو با عجله‌تیرک به اینگ-اینگ هشدار داد‌زده که مراقب حرف زدنش باشد.
«...مشخص است،آن‌قدر ما با‌تقریباً هم خوابیدیم.»
«فقط همین؟ آیا تصادفاً ندیدی چیزی از‌ضلع دیوار بین اتاق شما و اتاقی که‌ورودی ماچیل و چوسون در آن بودند عبور کند؟»
«خب... من آن‌قدر مشغول انجام...کرد—جلو کارهایی... با سو-سام بودم که‌هیچ‌یک نمی‌توانستم به چیز دیگری توجه کنم.»
«اهم.»
آقای نو دوباره‌سرش به عنوان هشدار‌می‌رسید گلویش را صاف کرد.
گی ده‌هیو با‌راست تکان دادن دستش‌هیچ‌یک او را متوقف کرد.
«اشکالی ندارد.شود چیز غیرعادی‌نگاه دیگری هم بود؟»
«نه. اصلاً چیز غیرعادی نبود. مثل همیشه بود... آه، فقط یک چیز بود. سو-سام گفت گرسنه است و از‌این من خواست برایش غذا بیاورم. معمولاً مهمان‌هایی که به اینجا می‌آیند اول کارشان را تمام می‌کنند و بعد غذا‌تیره می‌خورند، اما سو-سام، شاید به خاطر اینکه بار اولش بود و استرس داشت، قبل از شروع کار اول غذا خورد.»
«همم.»
با شنیدن حرف‌های‌راست اینگ-اینگ، گی ده‌هیو‌هیچ‌یک ریشش را نوازش کرد.
این عادت او بود‌نگاه هر زمان که در‌بالا افکار عمیق فرو می‌رفت.
اما هر چقدر هم که عمیق فکر‌دار می‌کرد، صرفاً ترتیب غذا خوردن مهم به نظر‌سؤال نمی‌رسید، هرچند که احساسی آزاردهنده به جا می‌گذاشت.
پس از آن به پرسیدن سؤالات‌می‌رسید مختلف از اینگ-اینگ ادامه داد، اما همان‌طور‌مرگ که انتظار می‌رفت، چیز غیرعادی پیدا نکرد.
«از همکاری‌ات‌عقب ممنونم. مانجی،بالا بیا راه بیفتیم.»
«بله، پدر. مقصد بعدی‌مان کجاست؟»
«بیا به جایی برویم‌تیرک که حادثه بعدی طاعون خودکشی‌بودن در آن رخ داده است.»
آن دو از مهارت سبکی خود استفاده‌سؤال کردند و در یک چشم به هم‌بلکه زدن از مسافرخانه خورشید تابان ناپدید شدند.
با تماشای رفتن آن‌ها، آقای‌پایین—در نو سرش را تکان داد‌معمولاً و به طبقه همکف رفت.
اینگ-اینگ که به پشت آقای نو نگاه‌راست می‌کرد، سپس زیر لب زمزمه کرد، انگار‌معمولاً که فکری گذرا را به زبان می‌آورد.
«حالا که فکرش را می‌کنم، یک چیز خاص دیگر هم وجود داشت. استقامت آن یارو سو-سام واقعاً فراتر از این‌فرض دنیا بود. آه. من در تمام عمرم چنین هنرهای اتاق خواب باورنکردنی‌ای ندیده بودم. آیا مرد دیگری مثل سو-سام در هیچ‌جایی‌عجیب پیدا می‌شود؟ برای مردی مثل او، حاضر بودم این بدنم را تقدیم کنم، حتی اگر او یک لال و احمق باشد.»
اینگ-اینگ با حسرت لب‌هایش‌تقریباً را لیسید و برگشت‌پاسخ تا مهمانش را سرگرم کند.
شاید به این دلیل که به‌هیچ‌یک یاد زمانش با سو-سام افتاده بود،دیوار بدنش از قبل با حرارت می‌سوخت.
آن مرد هر کسی‌نگاه که بود، امشب قطعاً‌بالا بهشت واقعی را تجربه می‌کرد.
مسافرخانه خورشید تابان به سرعت به مکانی‌دار بازگشت که در آن امیال شهوانی مردان‌می‌رسید در هم می‌پیچید، درست همان‌طور که همیشه بود.