چپتر 19: فصل ۱۹: سه، نه، چهار پا
0پاسخ دادن کامل به‌چنته این سوال هم در‌بیرون حال حاضر برایش دشوار بود.
«برای رفتن به مرحله بعد...»
باید قدرت رویارویی‌ضرب‌المثلی با دشمنان مرحله‌اندازه بعدی را داشته باشم.
اگر مطمئن نیستم، مهم‌چنته نیست ارتقای سطح چقدر‌بیرون کند پیش برود، باید
«من هیچ‌وقت کسی‌ببینیم رو گول نزدم. خودشون‌آرامی خواستن که باور کنن.»
همان‌طور که انتظار‌ضرب‌المثلی می‌رفت، دونگ بونگ‌سو‌اندازه حقیقت را می‌گفت.
او تنها خودش را در میان‌اندازه باورهایی که مردم دوست داشتند به‌همان آن‌ها چنگ بزنند، پنهان کرده بود.
ضرب‌المثلی هست که‌ببینیم می‌گوید، هر کس‌نیز به اندازه درکش می‌بیند.
به همین شکل، آدم‌ها همان‌داری چیزی را باور می‌کنند که‌مبتدی دوست دارند باور کنند یا ببینند.
فقط برای راحتی خودشان.
حقیقتی که پشت‌ضرب‌المثلی این ماجرا نهفته‌اندازه است، هیچ اهمیتی ندارد.
«آدم جالبی هستی. حتی اگه امروز‌نیز از رودخونه سانزو هم رد بشم،دست فکر نکنم حسرتی تو دلم بمونه.»
شینگ!
فریاد واضح یک‌ضرب‌المثلی شمشیر در داخل‌اندازه عمارت بهشت طنین‌انداز شد.
بانگ پو-یوم‌کرده شمشیرش را‌هست کشیده بود.
«بیا. چه اون شمشیرزن صالح بی‌نام باشی‌آرامی چه نباشی، در هر حال اومدی که‌یعنی منو بکشی. بیا ببینیم چی تو چنته داری.»
دونگ بونگ‌سو نیز‌ببینیم به آرامی شمشیرش‌نیز را بیرون کشید.
آن، شمشیر مبتدی بود.
و حتی از مهارتی که‌می‌گوید امروز به دست آورده بود،شکل یعنی هنر گردش چی استفاده کرد.
انرژی درنده‌ای در‌ببینیم یک لحظه از‌نیز بدنش فوران کرد.
«شمشیر خوبیه،بکشی ابهت خوبی‌چنته هم داره.»
بانگ پو-یوم در حالی که‌می‌گوید شمشیرش را به سمت دونگ بونگ‌سو‌آدم‌ها نشانه رفته بود، با تحسین گفت.
این نوعی آداب و رسوم‌می‌گوید بود که هنگام تقاطع شمشیرها‌شکل بین مبارزان رد و بدل می‌شد.
اما دونگ‌بکشی بونگ‌سو چیزی از‌داری این مزخرفات نمی‌دانست.
و حتی اگر‌ببینیم هم می‌دانست، از‌نیز آن پیروی نمی‌کرد.
شینگ-.
فریاد بی‌رحمانه یک شمشیر.
برای او، شمشیر‌ببینیم چیزی جز یک سلاح‌آرامی برای کشتن حریف نبود.
دونگ بونگ‌سو بدون‌ببینیم لحظه‌ای تردید به سمت‌آرامی بانگ پو-یوم هجوم برد.
الان چقدر قوی هستم؟ آیا‌می‌گوید آن‌قدر قوی شده‌ام که بتوانم‌شکل به درون موریم واقعی شیرجه بزنم؟
قدم، قدم.
دونگ بونگ‌سو در حالی که‌داری عمارت بهشت را ترک می‌کرد، دوباره‌مهارتی این سوال را از خودش پرسید.
چکه، چکه، چکه.
پاسخ، توسط خونی‌ضرب‌المثلی که از نوک‌اندازه شمشیرش می‌چکید، داده شد.
اینکه حالا زمان آن‌هست رسیده بود که به‌می‌بیند مرحله بعدی پیشروی کند.
جیانگهو موریم.
دنیایی از نبردها که مرز بین مرگ‌آرامی و زندگی را درمی‌نوردید، سرزمینی از جاه‌طلبی‌ها‌یعنی که در آن امیال به واقعیت می‌پیوستند.
مکانی که در آن انتقام و کینه‌ها مانند کلاف‌های نخ‌شکل در هم تنیده شده بودند، جایی که قوانین زندگی روزمره‌خودشان نادیده گرفته می‌شد و قوانین جیانگهو در اولویت قرار داشت.
اگر قدرت به دست می‌آوردی، بر جهان‌درکش حکومت می‌کردی، اما اگر عقب می‌ماندی، باید با‌دارند بدنی غرق در خون روی خاک سرد می‌افتادی.
به همین دلیل، اصطلاحاتی‌چنته مانند «جیانگهوی بی‌قلب» یا «جیانگهوی‌کشید بی‌رحم» به وجود آمده بود.
اگرچه هنرمندان رزمی با کلماتی مانند جناح راستین،بیرون جناح نامتعارف یا مسیر شیطانی دسته‌بندی می‌شدند، اما‌گردش برای مردم عادی، همه این‌ها مزخرفی بیش نبود.
در چشم آن‌ها،ضرب‌المثلی تمام هنرمندان رزمی‌اندازه یکسان بودند: «یاغی».
موریم کنونی در وضعیتی قرار‌می‌گوید داشت که سه قدرت بزرگ،شکل یک تعادل را شکل داده بودند.
این همان چیزی‌ببینیم بود که به آن‌آرامی تعادل سه‌گانه قدرت می‌گفتند.
تصویری از یک‌ببینیم دیگ با سه پایه‌آرامی که محکم ایستاده بود.
اگر حتی یکی از‌هست این پایه‌ها فرو می‌ریخت، وضعیت‌همین جهان به شدت تغییر می‌کرد.
مردم هر یک از قدرت‌هایی را که سه پایه این‌شکل دیگ را تشکیل می‌دادند، سه هژمون می‌نامیدند و بر همین‌خودشان اساس، از جیانگهوی کنونی به عنوان دنیای سه هژمون یاد می‌کردند.
اتحاد رزمی.
مجمعی متشکل از نه فرقه و یک اتحادیه،بیرون پنج خانواده بزرگ دشت‌های مرکزی و تعداد بی‌شماری‌گردش از فرقه‌های راستین کوچک و متوسط در جیانگهو.
از آنجا که جناحی که تشکیل اتحاد رزمی را رهبری می‌کرد‌آدم‌ها شائولین بود، مقر اصلی آن نیز در ژنگژو، مرکز استان هنان، در‌ماجرا نزدیکی کوه سونگ که شائولین در آن قرار داشت، واقع شده بود.
اگر تمام فرقه‌های راستین متعلق به‌اندازه اتحاد رزمی با هم متحد می‌شدند، بدون‌چیزی شک بزرگ‌ترین نیروی موریم، اتحاد رزمی می‌بود.
با این حال، طبق قوانین اتحاد رزمی، رهبر‌بیرون اتحاد رزمی اختیارات بسیار محدودی داشت، بنابراین سازمان‌گردش عظیمی مانند اتحاد رزمی نمی‌توانست توسط آن‌ها خصوصی‌سازی شود.
بنابراین، اتحاد رزمی معمولاً‌چنته چیزی بیش از یک سازمان‌کشید نمادین برای جناح راستین نبود.
با این وجود، زمان‌هایی وجود داشت که تمام فرقه‌های راستین موریم‌آدم‌ها زیر پرچم اتحاد رزمی و رهبر آن با هم متحد می‌شدند، و‌ماجرا آن زمانی بود که دشت‌های مرکزی مورد تهاجم نیروهای خارجی قرار می‌گرفت.
به جز چنین مواقعی، این اتحاد صرفاً یک فدراسیون با‌شکل پیوندهای سست بود و گاهی اوقات، درگیری‌ها و کشمکش‌های پنهان‌خودشان و شدیدی در میان فرقه‌های راستین درون آن رخ می‌داد.
قلعه شیطان بهشتی.
گروهی از کسانی که شیطان بهشتی را می‌پرستیدند؛بیرون کسی که هزار سال پیش موریم را متحد‌گردش کرده بود و مقر آن‌ها در شین‌جیانگ قرار داشت.
نفوذ آن‌ها در واقع به هر گوشه‌ای‌درکش از جهان می‌رسید، اما قدرت ظاهری و قابل‌دارند رؤیت آن‌ها در شین‌جیانگ و تبت متمرکز بود.
این قلعه عملاً بزرگ‌ترین نیروی واحد در‌درکش موریم بود و ارباب قلعه شیطان بهشتی‌می‌کنند قدرت مطلق را در آن در دست داشت.
اگر او تصمیم می‌گرفت، اساتید قلعه شیطان‌آرامی بهشتی می‌توانستند از چینگ‌های عبور کرده و‌یعنی همین فردا به دشت‌های مرکزی حمله کنند.
با این حال، در آن صورت، رهبر اتحاد رزمی یک فرمان اتحاد‌دست رزمی صادر می‌کرد تا فوراً ضدحمله‌ای را آغاز کند، و به همین‌خوبیه دلیل بود که آن‌ها نمی‌توانستند به این راحتی دست به کار شوند.
تالار مجمع.
این ضعیف‌ترین هژمون در میان سه‌اندازه هژمون بود، قدرتی که تحقیر می‌شد و‌چیزی به آن فرقه‌های انحرافی درهای فرعی می‌گفتند.
با این حال، اگر آن‌ها با اتحاد رزمی هم‌پیمان می‌شدند، جهان‌مهارتی فوراً به دنیای جناح راستین تبدیل می‌شد، و اگر با قلعه‌بدنش شیطان بهشتی متحد می‌شدند، قلعه شیطان بهشتی بلافاصله جهان را فتح می‌کرد.
این موضوع باعث می‌شد که تالار‌نیز مجمع در واقع جناحی باشد که حیاتی‌ترین‌آورده نقش را در تعادل سه‌گانه ایفا می‌کند.
فقط این نبود که آن‌ها‌می‌گوید استاد بندبازی بین قدرت‌ها بودند‌شکل که آن‌ها را ترسناک می‌کرد.
از آنجا که آن‌ها دنیای زیرزمینی را کنترل می‌کردند، تنها نیرویی‌آدم‌ها بودند که قدرت مالی کافی برای به حرکت درآوردن حتی مقامات‌پشت دولتی را داشتند، هرچند به صورت محدود و از درون سایه‌ها.
در صد سال گذشته،چنته هیچ درگیری مرگباری بین این‌کشید سه قدرت رخ نداده بود.
این به‌بکشی اصطلاح یک‌چنته دوره صلح بود.
اما تعادل سه‌گانه قدرت، وضعیت ناپایداری است‌درکش که به محض اینکه تعادل یک طرف حتی‌دارند اندکی به هم بخورد، شروع به لرزیدن می‌کند.
در حقیقت، این دیگ به نام جیانگهو‌درکش موریم در صد سال گذشته به طور مداوم‌دارند در حال لرزیدن و غژغژ کردن بوده است.
تنها بندبازی خطرناک تالار‌چنته مجمع بود که این‌بیرون تعادل را حفظ کرده بود.
چه می‌شد اگر...
چه می‌شد اگر این‌هست دیگ نه سه پایه،می‌بیند بلکه چهار پایه داشت؟
و چه می‌شد اگر آن پایه‌اندازه درست در مرکز دیگ قرار داشت و‌چیزی به راحتی از بیرون قابل مشاهده نبود؟
چه می‌شد اگر آن‌چنته پایه مرکزی از درون سایه‌ها‌کشید تعادل را حفظ کرده بود؟
شاید آن سه پایه در‌داری این توهم به سر می‌بردند که‌مهارتی تعادل تنها توسط آن‌ها حفظ می‌شود.
زیرا در یک نگاه، پایه مرکزی به سختی‌می‌بیند دیده می‌شد و این توهم را ایجاد می‌کرد‌کنند که حضور یا عدم حضورش هیچ تفاوتی ندارد.
آیا واقعاً این‌طور بود؟
اگر پایه مرکزی بسیار بزرگ‌تر و محکم‌تر از‌بیرون مجموع آن سه پایه دیگر باشد، آن‌گاه دیگ حتی‌استفاده بدون آن سه پایه هم می‌تواند سر پا بایستد.
اگر واقعاً یک پایه نامرئی وجود‌نیز داشته باشد... و آن پایه از مجموع‌آورده سه پایه دیگر بزرگ‌تر و قوی‌تر باشد.